နောက်တစ်နေ့မှာ လင်းထျန်းက ပုံမှန်လို ကျောင်းကိုစောစောမသွားဘဲ ရှစ်နာရီမထိုးခင်ရောက်ရင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေ့က လစဉ်စာမေးပွဲနေ့ဖြစ်နေလို့ပဲ။ လစဉ်စာမေးပွဲက မနက်ရှစ်နာရီမှာစတယ်၊ မနက်ပိုင်းမှာ ဘာသာရပ်နှစ်ခု၊ နေ့လည်ပိုင်းမှာ တစ်ခု၊ ပြီးတော့ ညနေပိုင်းမှာ တစ်ခုဖြေရတယ်။

မနက်ရှစ်နာရီမှာ လင်းထျန်းက စာစစ်ခန်းကို အချိန်မီရောက်လာခဲ့တယ်။ စာစစ်ခန်းက နည်းနည်းလေးနက်နေပုံရတယ်၊ ဒါက လစဉ်စာမေးပွဲတစ်ခုသာဖြစ်ပေမယ့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲက နီးကပ်လာပြီဖြစ်တာကြောင့် စာစစ်ခန်းရဲ့ပြင်ဆင်မှုက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရဲ့ စံနှုန်းတွေအတိုင်းပဲ။ အတန်းတစ်ခန်းထဲမှာ လူသုံးဆယ်ထက်မပိုဘူး။

"ဒင်.. ဒေါင်…"

ခေါင်းလောင်းထိုးတာနဲ့ စာစစ်ခန်းထဲက လူတိုင်းက စရေးကြပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံးက အရမ်းတိတ်ဆိတ်သွားကာ လူတိုင်းက အသည်းအသန် ကြိုးစားဖြေဆိုနေကြတယ်။

သူ့လက်ထဲက သင်္ချာမေးခွန်းကိုကြည့်ရင်း လင်းထျန်းက ချက်ချင်းမရေးသေးဘဲ ဘယ်ညာလှန်လှောကြည့်လိုက်တယ်။ မေးခွန်းကို လှန်လှောကြည့်ရင်း လင်းထျန်းက ပိုပြီးစိတ်အေးလက်အေးဖြစ်သွားခဲ့တယ်! ဒီမေးခွန်းတွေက အရမ်းလွယ်တယ်၊ ဘာအခက်အခဲမှမရှိဘူး။ သူပုစ္ဆာတွေကိုမြင်လိုက်တာနဲ့ အဖြေတွေက လင်းထျန်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပေါ်လာခဲ့တယ်။

မေးခွန်းက မခက်တာကြောင့် လင်းထျန်းရဲ့မျက်နှာမှာ ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူပြီး သူက သူ့နာမည်ကို စရေးလိုက်တယ်။

ဖျတ် ဖျတ်~!

နာမည်ရေးပြီးတဲ့နောက် လင်းထျန်းက မေးခွန်းလွှာပေါ်မှာ အမြန်စတင်ရေးဖြေတော့တယ်။ လင်းထျန်းက မေးခွန်းတွေကို အရမ်းမြန်မြန်ဖြေတယ်၊ တချို့ပုစ္ဆာတွေဆို သူတစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ အဖြေကိုသိပြီး တန်းဖြည့်လိုက်တယ်၊ တချို့ကတော့ နည်းနည်းစဉ်းစားဖို့လိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်မေးခွန်းတစ်ခုကမှ သူ့ကို အခက်တွေ့မစေနိုင်ခဲ့ဘူး!

ဖျတ် ဖျတ်~!

လင်းထျန်းက လွယ်လွယ်ကူကူပဲ ဖြေဆိုသွားပြီး မိနစ်လေးဆယ်အတွင်းမှာပဲ သူက မေးခွန်းလွှာကို ဖြေပြီးသွားခဲ့တယ်! မေးခွန်းလွှာကို ဖြေပြီးတဲ့နောက် လင်းထျန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူထုတ်ပြီး ထပ်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တယ်။

မှန်တယ်! အခြေခံအားဖြင့် အကုန်မှန်တယ်! သူတစ်ခါစစ်တယ်၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါ ဆက်တိုက် သုံးခါစစ်ဆေးပြီးနောက်မှာမှ လင်းထျန်းက နောက်ဆုံးမှာ စိတ်အေးသွားခဲ့တယ်။ သုံးခါစစ်ပြီးတဲ့နောက် လင်းထျန်းက ထပ်မစစ်ချင်တော့ဘဲ စောင့်နေလိုက်တယ်။

လင်းထျန်းက သူ့ခုံမှာ ပျင်းရိစွာထိုင်ရင်း ခေါင်းအသာစောင်းကြည့်လိုက်တော့ ခန်းမထဲက တခြားစာဖြေသူအားလုံးက အသည်းအသန် ကြိုးစားဖြေဆိုနေကြတုန်းဖြစ်ပြီး သူ့လို ပြီးသွားတဲ့သူတစ်ယောက်မှမရှိတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ ခဏလောက်စောင့်ပြီး ပျင်းလာတာနဲ့ လင်းထျန်းက အဖြေလွှာတင်ဖို့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်တော့တယ်!

ဝှစ်~!

လင်းထျန်းမတ်တပ်ရပ်လိုက်တော့ သူ့ကုလားထိုင်က ရွေ့သွားပြီး အသံထွက်လာခဲ့တယ်။ ကုလားထိုင်ရွေ့သံက စာမေးပွဲဖြေနေတဲ့ တခြားကျောင်းသားတွေကို လန့်သွားစေပြီး လူတွေက လင်းထျန်းကို မော့ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ လင်းထျန်းက အဖြေလွှာတင်နေတာကို သူတို့သဘောပေါက်သွားကြတယ်။

သူ ပြီးသွားပြီလား?

တချို့လူတွေက အံ့ဩသွားကြတယ်!

တချို့ကတော့ အထင်သေးတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်ကြတယ်!

အထင်သေးတဲ့သူတွေအားလုံးက လင်းထျန်းကိုသိတဲ့သူတွေပဲ၊ သူတို့က သူ ပုစ္ဆာတွေမဖြေနိုင်လို့ လက်လျှော့လိုက်ပြီး အဖြေလွှာကို စောစောတင်တယ်လို့ ထင်နေကြတယ်။

လင်းထျန်းက အဖြေလွှာတင်ပြီး အတန်းထဲကထွက်သွားတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့စားပွဲနားက ဖြတ်သွားရင်း လင်းထျန်းက အဲ့ဒီလူရဲ့ တိုးတိုးလေးရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်၊ "အဆင့်တစ်ဖြစ်ချင်သေးတယ်တဲ့? ငတုံးပဲ!"

ဒီစကားကိုကြားတော့ လင်းထျန်းက ခဏရပ်ပြီး ခြေတစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်ကာ အဲ့ဒီလူဘက်ကို ကိုယ်အသာကိုင်းပြီးပြောလိုက်တယ်: "မင်းကမှ တကယ့်ငတုံးပဲ!" ကျိန်ဆဲပြီးနောက် လင်းထျန်းက အေးစက်စက်နဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ခပ်အေးအေးနဲ့ လျှောက်ထွက်သွားခဲ့တယ်။

"မင်း..."

အဲ့ဒီလူက နည်းနည်းစိတ်တိုပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြန်ဆဲချင်ပေမယ့် သူစာစစ်ခန်းထဲမှာရှိနေတာကို သတိရပြီး ထိန်းလိုက်ရကာ လင်းထျန်း ခပ်တည်တည်နဲ့ ထွက်သွားတာကိုသာ ကြည့်နေနိုင်ခဲ့တယ်။ လင်းထျန်း အတန်းထဲကထွက်သွားတော့ စင်္ကြံလမ်းမှာ လူရှင်းနေတုန်းပဲ၊ တခြားကျောင်းသားတွေတစ်ယောက်မှ ထွက်မလာသေးဘူး။

"ဟိုဒီလျှောက်သွားနေလိုက်မယ်!" မနက်ပိုင်းမှာ နောက်ထပ်ဘာသာရပ်တစ်ခု ဖြေရဦးမှာဖြစ်လို့ လင်းထျန်းက အိမ်စောစောပြန်လို့မရဘူး၊ ဒါကြောင့် သူက ကျောင်းဝင်းထဲမှာ အရင်ဆုံး လမ်းလျှောက်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ နောက်ဘာသာရပ်တွေက အင်္ဂလိပ်၊ တရုတ်၊ ပြီးတော့ သိပ္ပံပေါင်းစပ်ဘာသာရပ်... သူက ဘာသာရပ်လေးခုလုံးကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ ဖြေပြီးသွားခဲ့တယ်။ လင်းထျန်းက ဒီဘာသာရပ်လေးခုလုံးကို စောစောတင်ခဲ့တယ်၊ ဒီမေးခွန်းတွေက သူ့အတွက် အရမ်းလွယ်ကူနေပြီဆိုတာကို သူသဘောပေါက်သွားလို့ပဲ။

သူ့အတန်းအတွက် လစဉ်စာမေးပွဲမှာ အဆင့်တစ်ရဖို့ဆိုတာက ဘာဖိအားမှမရှိတော့ဘူး! အထူးသဖြင့် စာမေးပွဲတွေပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ လင်းထျန်းက သူ့အတွေးတွေကို ထပ်ပြီးအတည်ပြုလိုက်နိုင်ခဲ့တယ်!

နောက်တစ်နေ့မှာ အတန်းတွေက ပုံမှန်အတိုင်းပြန်တက်ပြီး လင်းထျန်းက စာမေးပွဲအဖြေကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ နောက်တစ်ရက်ပဲလိုတော့တယ်၊ အဖြေတွေက မနက်ဖြန်ထွက်မှာ။ နောက်တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။

နောက်တစ်နေ့မနက်ခင်းမှာ လင်းထျန်းက စာသင်ဆောင်အောက်ထပ်က ကြော်ငြာသင်ပုန်းနားမှာ လူတော်တော်များများ စုနေကြတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ ကြော်ငြာသင်ပုန်းရှေ့မှာ လူအများကြီးစုနေတာကိုမြင်တော့ လင်းထျန်းက ခြေလှမ်းကို အရှိန်မြှင့်ပြီး လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ လစဉ်စာမေးပွဲအဖြေတွေ ထွက်ပြီဆိုတာ လင်းထျန်းသိတယ်၊ လစဉ်စာမေးပွဲအဖြေတွေထွက်တိုင်း ကျောင်းက စာသင်ဆောင်ရှေ့က ကြော်ငြာသင်ပုန်းမှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံး ကျောင်းသားနှစ်ရာရဲ့ နာမည်တွေကို ကပ်လေ့ရှိတယ်။

သူ ကြော်ငြာသင်ပုန်းနားကို မရောက်ခင်မှာပဲ လင်းထျန်းက စုရုံးနေတဲ့ကျောင်းသားတွေရဲ့ ပြောဆိုဆွေးနွေးသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်: "လင်းထျန်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ?"

"ဟုတ်တယ်? ဘယ်သူလဲ? မကြားဖူးပါဘူး!"

"သူက အမှတ် ၇၀၄ မှတ်တောင် ရခဲ့တယ်! နောက်နေတာလား?!" လူအုပ်ထဲကတစ်ယောက်က အော်လိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒုတိယနေရာရတဲ့ကျောင်းသား လန်ဘင်းက အမှတ် ၆၅၀ ပဲရခဲ့တာ! သူက အမှတ်အပြည့် ငါးဆယ်တောင် ပိုသာသွားတယ်! ဒါက အရမ်းလွန်တာပဲ!"

"လင်းထျန်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ? ငါတစ်ခါမှမကြားဖူးဘူး!"

"မင်းတို့ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ကောလာဟလကို မှတ်မိကြသေးလား? စာညံ့တဲ့အတန်းက ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဆရာမဟဲနဲ့ အလောင်းအစားလုပ်ထားတယ်၊ သူသာ တစ်တန်းလုံးမှာ အဆင့်တစ်ရရင် ဆရာမဟဲက သူ့ကိုနမ်းမယ်တဲ့!"

"ဟုတ်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ?" လူတော်တော်များများက ဒီကောလာဟလကိုကြားဖူးပေမယ့် သူတို့က သိပ်အာရုံမစိုက်ခဲ့ကြဘူး။

အခု ဒီလူက ဒီအကြောင်းကို ပြန်ပြောလာတာကိုတွေးမိတော့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို မယုံနိုင်စွာနဲ့ကြည့်ပြီးပြောတယ်၊

"မင်းပြောတာ စာညံ့တဲ့အတန်းက အဲ့ဒီလူက လင်းထျန်းလို့တော့ မဟုတ်ဘူးမလား?"

"ဟုတ်တယ်၊ သူ့နာမည်က လင်းထျန်းပဲ!"

"ကျစ်! တကယ်ကြီးလား?! သူခိုးချတာနေမှာ!"

"အဲ့ဒီလူက ဘယ်လိုလုပ် တစ်တန်းလုံးမှာ အဆင့်တစ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!"

မကျေနပ်မှုနဲ့ မယုံနိုင်မှုလှိုင်းတစ်ခုက လူအုပ်ထဲမှာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်။

ဒီအသံတွေကိုကြားတော့ လင်းထျန်းရဲ့ခြေလှမ်းတွေက နည်းနည်းရပ်သွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်: "ပြီးပြီ! ကြည့်စရာမလိုတော့ဘူး!" လင်းထျန်းက တိုးတိုးလေးရေရွတ်ပြီး အတန်းဘက်ကို အမြန်လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ ကြည့်စရာမလိုတော့ဘူး၊ သူက သူ့အတန်းမှာ အဆင့်တစ်ဖြစ်တာ သေချာနေပြီ!

"ဆရာမဟဲရဲ့ ချိုမြိန်တဲ့အနမ်းကို တကယ်ပဲ မျှော်လင့်နေမိပြီ!" ဟဲချန်ချန်ရဲ့ ပန်းနုရောင် ချယ်ရီသီးလို နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို တွေးမိတော့ လင်းထျန်းက နည်းနည်းစိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့တယ်။ သူက ဒီနေ့နေ့လည်မှာ ဟဲချန်ချန် အတန်းရှိမရှိကို စပြီးတွက်ချက်နေခဲ့တယ်။ တွက်ချက်ပြီးတဲ့နောက် လင်းထျန်းရဲ့မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်သွားခဲ့တယ်၊ ပထမဆုံးအတန်းချိန်က ဟဲချန်ချန်ရဲ့ ဇီဝဗေဒအတန်းဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒီအကြောင်းကိုတွေးမိတော့ လင်းထျန်းက မစောင့်နိုင်တော့တဲ့စိတ်နဲ့ အတန်းဘက်ကို လျှောက်သွားခဲ့တယ်။