အခန်း (၁၉) : အဆောင် (၃၁၃)

"ဟိုင်အာ ညီအစ်ကိုတွေ" က ဘယ်လိုလဲ။

ရှူယိဖေးက မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး ပြောတယ် "နင်က ငါ ကာတွန်းကားတွေ မကြည့်ဖူးဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ 'အက်စထရို ဘွိုင်း' လို့ ဘာလို့ မပြောလိုက်တာလဲ။"

လင်းလော့ "အဲ့ဒါလည်း ဖြစ်တာပဲ။"

ရှူယိဖေးက တစ်ဖက်လူရဲ့ အရှက်မရှိမှုကြောင့် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားတယ် "နင်က ဒီလိုမျိုး လင်းလော့မှန်း ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး!"

"အဲ့ဒါက အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ငါ သေချာ စဉ်းစားပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင်အထိ စောင့်ကြတာပေါ့။"

လင်းလော့က မိန်းကလေး အဆောင်ကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ် သူက ရှူယိဖေးကို စနောက်ဖို့ပဲ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့အရင်ဘဝတုန်းက ကျန်းရှင်းယင်ကို လိုက်နေတဲ့ ကာလအတွင်း သူက ရှူယိဖေးရဲ့ လှည့်စားမှုတွေ စနောက်မှုတွေကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ခံခဲ့ရလို့ပဲ။

အခု သူတို့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ပြီဆိုတော့ ဟုတ်ပါတယ် အားလုံးကို ပြန်ပေးဆပ်ရမှာပေါ့။ ဒါကြောင့်ပဲ လင်းလော့က ဒီနေ့ သူ့အချိန်ကို အဲ့ဒီ မြေခွေးမလေး ရှူယိဖေးကို တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့တာ။

...

လင်းလော့ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်။

ရှူယိဖေးက ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်တယ် "အရင်က လင်းလော့က ငါ သူ့ကို စနောက်လိုက်ရင် မျက်နှာတွေ နီရဲသွားတတ်တယ်ဆိုတာ ငါ မယုံနိုင်ဘူး..."

"ငါ သူ့ကို သိပ်မသိဘူး။"

ကျန်းရှင်းယင်က သူမရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ် ပစ္စည်းတွေ ထုတ်နေရင်း အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ် "နင်နဲ့ သူက ဒီလောက် ရင်းနှီးနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။"

ဘာလို့ အဲ့ဒီအသံက ငါ့အတွက် ဒီလောက် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ဖြစ်နေရတာလဲ။

ရှူယိဖေးက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်တယ် "နင့်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ သူနဲ့ လောင်းကြေး လုပ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းရှင်းယင်က သူမ အလုပ်လုပ်နေတာကို ခဏ ရပ်လိုက်တယ် "ဒါဆို ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ နင့်ကို တောင်းပန်ပါတယ် အဲ့ဒီအကြောင်း ဆက်မပူပန်နေတော့နဲ့ ရပြီလား။ ငါ သူ့ကို နည်းနည်းလေးမှတောင် မကြိုက်ဘူး။"

"ကောင်းပြီလေ ဒါဆို ငါက သူများကိစ္စ ဝင်ရှုပ်နေခဲ့တာကိုး။"

ရှူယိဖေးက သူမရဲ့ စေတနာကောင်းကို အသိအမှတ်မပြုခံရလို့ နည်းနည်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားတယ် "ခုချိန်ကစပြီး နင် သဝန်တိုချင်သလောက် တိုနိုင်တယ် ဒါပေမဲ့ နင်သာ ငါ့ကို တစ်ချက်လောက် ထပ်ကြည့်ရင် ငါ ရှုံးတယ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်မယ်။"

"ဘယ်သူက သဝန်တိုနေလို့လဲ။" ကျန်းရှင်းယင်က ပြန်အော်လိုက်တယ်။

"ဘယ်သူ သဝန်တိုလဲဆိုတာ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ သူ သိမှာပါ" ရှူယိဖေးက ပခုံးတွန့်လိုက်တယ်။

"နင်နဲ့ လင်းလော့တို့ ပိုရင်းနှီးလာတာနဲ့ပဲ ငါ သဝန်တိုနေတယ်လို့ နင် ထင်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။" ကျန်းရှင်းယင်က သူမရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းကို မေးလိုက်တယ်။

"ဘာလို့ ထည့်မတွက်ရမှာလဲ။" ရှူယိဖေးကလည်း ဘယ်လို ခနဲ့ရမလဲ ဘယ်လို ပြန်တုန့်ပြန်ရမလဲ ဆိုတာကို သိတယ်။

"ဟက်ဟက် ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။" ကျန်းရှင်းယင်က ပြုံးလိုက်တယ် "နင်တို့နှစ်ယောက် တွဲနေခဲ့ရင်တောင် ငါ နည်းနည်းလေးမှ သဝန်တိုမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"နင်က ငါ မလုပ်ရဲဘူး ထင်နေတာလား။"

"ဒါဆို လုပ်လိုက်လေ နင်နဲ့ လင်းလော့ကို အကောင်းဆုံးတွေ ဖြစ်ပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။"

"လင်းလော့က ဘယ်သူလဲ။"

အဆောင်အပြင်ဘက်ကနေ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးဝမှာ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဒါက မိတ်ကပ် ခပ်ပါးပါး လိမ်းထားပြီး ဆံပင်ကောက်ထားကာ ခါးသေးပြီး တင်ပြည့်တဲ့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် "ရှောင်လုံယွဲ့"။

အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက သူမကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ပြီးတဲ့နောက် သူမက ကျန်းရှင်းယင်နဲ့ ရှူယိဖေးတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ မျက်လုံးတွေက နည်းနည်းလေး ပြောင်းလဲသွားတယ်။

သူမက ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်ခံရသူ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်ထက် ပိုလှတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို တွေ့ရခဲတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ သူမက တစ်ယောက်တည်းကို တွေ့ရုံတင် မကဘူး တစ်ခါတည်း နှစ်ယောက်တောင် တွေ့လိုက်ရတယ်။

တကယ်တော့ ရှူယိဖေးနဲ့ ကျန်းရှင်းယင်တို့လည်း နည်းနည်း အံ့ဩသွားကြတယ် ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် ရှောင်လုံယွဲ့က အံ့ဩလောက်အောင် လှပနေခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ ပွယောင်းယောင်း ဆံပင်ကို ဖဲကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ စည်းနှောင်ထားပြီး ငွေရောင် နားကွင်းဝိုင်း နှစ်ခုက သူမရဲ့ နှင်းလို ဖြူဖွေးတဲ့ နားရွက်ဖျားတွေမှာ တွဲခိုနေတယ်။ သူမက မိတ်ကပ် ခပ်ပါးပါးလေးပဲ လိမ်းထားပြီး နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ နှုတ်ခမ်းဆီလေးနဲ့ ကော့ညွှတ်နေတဲ့ မျက်တောင်လေးတွေက တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေပြီး သူမကို သဘာဝအတိုင်း ညှို့ဓာတ်ပြင်းတဲ့ ပုံစံကို ပေးစွမ်းနေတယ်။

"မင်္ဂလာပါ။"

"ကျန်းရှင်းယင်ပါ။"

"ငါက ရှူယိဖေးပါ။"

ရှူယိဖေးနဲ့ ကျန်းရှင်းယင်တို့ ရန်ဖြစ်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အဆောင်ဖော်အသစ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြတယ်။

အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေပီပီ ရှူယိဖေးနဲ့ ကျန်းရှင်းယင်တို့က သဘာဝအတိုင်း အရမ်း ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိကြတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့လိုမျိုး အငြင်းပွားမှုတွေက မကြာခဏ ဖြစ်ပွားတတ်ပြီး သူတို့က ပုံမှန်အားဖြင့် ခဏလေး ကြာရင် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး ပြန်တည့်သွားတတ်ကြတယ်။

အဆောင်ဖော်အသစ်က ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရ လွယ်ကူပြီး စကားနည်းနည်း ပြောပြီးတာနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်းနှီးသွားကြတယ်။

ရှူယိဖေးက ခံစားချက်တချို့နဲ့ ပြောလိုက်တယ် "ဒီနေ့ လုံယွဲ့နဲ့ တွေ့ပြီးမှပဲ သဘာဝအတိုင်း ညှို့ဓာတ်ပြင်းတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ ငါ နားလည်သွားတော့တယ်။"

ရှောင်လုံယွဲ့က ပြောတယ် "တခြားသူတွေက ငါ့အလှကို ချီးကျူးတာက တစ်ပိုင်းပေါ့ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ ယင်ယင်က ငါ့ထက် အများကြီး ပိုလှကြတယ်။"

ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လျှော့ပြောတာပဲ။ ရုပ်ရည်တစ်ခုတည်းနဲ့ ကြည့်ရင် သူတို့သုံးယောက်က တကယ်တော့ တော်တော်လေး အဆင့်တူကြတယ်။ အခုက ၂၀၁၃ ခုနှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး လူတိုင်းက ပလတ်စတစ်ဆာဂျရီ လုပ်ထားတဲ့ ခေတ်ကြီးက မပျံ့နှံ့သေးဘူး။ လူတိုင်းက ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ လှကြတာ ဒါကြောင့် လူတွေက သူတို့ကို ခွဲခြားလို့ မရနိုင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။

သူမ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ပထမနှစ် ကျောင်းသား ဂရုထဲကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင်း ရှောင်လုံယွဲ့က အတင်းအဖျင်း ပြောလိုက်တယ်

"မင်းတို့ ခုနက ပြောနေတဲ့ အဲ့ဒီ လင်းလော့ သူကလည်း ငါတို့ရဲ့ အတန်းဖော်တစ်ယောက် ဖြစ်ပုံပဲ။ မင်းတို့နဲ့ သူနဲ့က ဘယ်လို ပတ်သက်တာလဲ။"

"ငါတို့ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက အတန်းဖော်တွေ။"

ကျန်းရှင်းယင်က အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ် သူမရဲ့ အသံနေအသံထားက သိပ်မကောင်းလှဘူး။

ရှူယိဖေးက သွားလေးဖြဲပြီး ရယ်ရင်း ပြောလိုက်တယ် "လင်းလော့က ငါ့ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက အတန်းဖော် ဒါက မှန်တယ် ဒါပေမဲ့ သူက ယင်ယင်ရဲ့ အထက်တန်းကျောင်း အတန်းဖော် သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းရှင်းယင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။

ရှူယိဖေးက ဆက်ပြောတယ် "သူတို့က အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက အတန်းတူတူ ဒါကြောင့် ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် သူတို့က အလယ်တန်းရော အထက်တန်းမှာပါ အတန်းဖော်တွေ။"

ကျန်းရှင်းယင်ရဲ့ မျက်နှာရောင်က နောက်ဆုံးတော့ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။

ရှောင်လုံယွဲ့က ကျန်းရှင်းယင်ကို အတွေးများတဲ့ အကြည့်နဲ့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှာ နောက်ထပ် ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ နေကာမျက်မှန် အကြီးကြီး တပ်ထားတဲ့ နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ် သူမ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရဖို့ ခက်ခဲနေတယ်။

"မင်းက ချန်လင်ယွီ ဖြစ်ရမယ်။"

ရှောင်လုံယွဲ့က တံခါးပေါ်က စာရင်းကို အခြေခံပြီး ခန့်မှန်းချက်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ် ချန်လင်ယွီပါ။"

ကောင်မလေးက သူမ နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်တဲ့အခါ ရှောင်လုံယွဲ့ ရှူယိဖေး နဲ့ ကျန်းရှင်းယင်တို့ အားလုံး သူတို့ နှလုံးသားထဲမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

နောက်တစ်ယောက်!

ယန်ကျင်း အနုပညာတက္ကသိုလ်မှာ ချောမောတဲ့ ယောက်ျားတွေက ခွေးတွေလို ပေါများပြီး လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတယ်။ ဒီနေရာကနေ ဘယ်ကျောင်းသားကိုမဆို ကောက်ခေါ်သွားပြီး ဒေသခံ အထက်တန်းကျောင်းတစ်ကျောင်းကို ပို့လိုက်ရင် သူတို့က အတန်းရဲ့ အလှဆုံး ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းရဲ့ အလှဆုံး ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းရဲ့ နှလုံးသား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ ချောမောတဲ့ ယောက်ျားတွေနဲ့ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကလည်း အဆင့်အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေသေးတယ်။

ယန်ကျင်း အနုပညာတက္ကသိုလ်မှာတောင် ရှောင်လုံယွဲ့ ရှူယိဖေး နဲ့ ကျန်းရှင်းယင်တို့ရဲ့ ရုပ်ရည်တွေက ထူးချွန်ပြောင်မြောက်နေတယ်။

ဒါပေမဲ့...

ချန်လင်ယွီကလည်း ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့ သူတွေထဲမှာ ပါနေတယ်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် အခန်း (၃၁၃) ထဲက လူတိုင်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြည့်ကောင်းကြတယ်။

ရှောင်လုံယွဲ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်ချက်က ညှို့ဓာတ်ပြင်းခြင်း ဆိုရင် ချန်လင်ယွီကတော့ အေးစက်ပြီး ခေတ်ဆန်တာပဲ။ သူမ မျက်နှာမှာ ထူးခြားတဲ့ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ ဒါက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်မှာ ယောက်ျားဆန်တဲ့ ရုပ်ရည် ရှိတာကနေ လာတဲ့ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူမ အသံကလည်း ကြည်လင် ပြတ်သားပြီး လူတွေကို ရှင်းပြလို့မရတဲ့ အားကိုးရတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းတယ်။

"ငါက ယန်ကျင်းက ဒေသခံတစ်ယောက်ပါ။ မင်းတို့သာ ဒီမြို့အကြောင်း လေ့လာချင်တယ်ဆိုရင် မဟာတံတိုင်းကြီးပဲ ဖြစ်ဖြစ် တားမြစ်ထားတဲ့ နန်းတော်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါက မင်းတို့ရဲ့ ဧည့်လမ်းညွှန် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ ရက်အနည်းငယ်လောက် ကြိုပြောပေးရုံပဲ။"

ချန်လင်ယွီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

ဒီစာကြောင်းက သူမရဲ့ အဆောင်ဖော် သုံးယောက်ရဲ့ သဘောကျမှုကို ချက်ချင်း ရရှိသွားစေခဲ့ပြီး ရှောင်လုံယွဲ့က ချီးကျူးလိုက်တယ်

"ချန်လင်ယွီ မင်း အရမ်း လှတာပဲ!"

"မင်းတို့ ငါ့ကို ငါ့နာမည်ပြောင်နဲ့ ခေါ်လို့ရတယ် ရှောင်ယွီ ယွီက 'ကျောက်စိမ်း' လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတဲ့ ယွီပေါ့။" ချန်လင်ယွီက ထပ်ဖြည့်ပြောတယ် "ဒါပေမဲ့ 'ယွီ' (မိုး) နဲ့ 'ယွီ' (ကျောက်စိမ်း) တို့ရဲ့ အသံထွက်တွေက အတူတူပါပဲ။"

"အိုကေ~"

"ဒါ ငါ့ကုတင်လား။"

ချန်လင်ယွီက သူမကုတင်က မီးဖွင့်မီးပိတ် လုပ်ရမယ့်နေရာမှာ ကျနေတာကို တွေ့ရှိသွားတယ်။

သူမနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကုတင်က ရှောင်လုံယွဲ့က ပြောလိုက်တယ် "မင်းသာ ပြောင်းချင်တယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ဒီကုတင် ပေးလို့ရတယ်။"

"မလိုပါဘူး ဒီနေရာလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။" ချန်လင်ယွီက ပြုံးလိုက်တယ်။ "မီးခလုတ်က ဒီမှာ ရှိနေမှတော့ ငါ အဆောင်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။"

"မင်း နေရာယူလိုက်!"

ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်မှု မရှိခဲ့ဘူး။ အဆောင်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရတာက သိပ်ပြီး တပ်မက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလေ။ ဘယ်သူ ဖြစ်ချင်လဲ ဖြစ်တဲ့သူ ယူလိုက်ရုံပဲ။

"ဒါဆို ငါ အဆောင်ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့အာဏာကို သုံးရတော့မယ်။" ချန်လင်ယွီက အဆောင်ခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ် "ကြမ်းပြင်နဲ့ ဝရန်တာတွေက နည်းနည်း ညစ်ပတ်နေတယ်။ ငါတို့အားလုံး အတူတူ ပူးပေါင်းပြီး သန့်ရှင်းရေးကြီး တစ်ခါ လုပ်ကြလို့ ရမလား။"

"ပြဿနာ မရှိဘူး။"

"ဒါဆို ငါ အလုပ်တွေ ခွဲဝေပေးလိုက်မယ်။ ရှောင်လုံယွဲ့က ကြမ်းပြင်ကို တာဝန်ယူ ကျန်းရှင်းယင်က ဝရန်တာနဲ့ မှန်တွေကို တာဝန်ယူ ပြီးတော့ ရှူယိဖေးနဲ့ ငါက ရေချိုးခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်မယ်။ အလုပ်ခွဲဝေမှုအပေါ်မှာ မကျေနပ်တာတွေ ရှိရင် ဆွေးနွေးဖို့ တင်ပြလို့ ရတယ်။"

"..."

ရှူယိဖေး မျက်နှာပျက်သွားတယ်။ သူမက ရေချိုးခန်းကို မသွားချင်ဘူး ဒါပေမဲ့ သူမက ဒါကို တိုက်ရိုက်ပြောလို့ မရဘူး။ ဘယ်သူက သူမနဲ့ နေရာ လဲပေးမှာလဲ။

"မိဖုရားလေး။"

ရှောင်လုံယွဲ့က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တယ် "ရေချိုးခန်းကို ငါနဲ့ အဆောင်ခေါင်းဆောင်ကိုပဲ ထားလိုက်ပါ။ မင်းက ကြမ်းပြင်ကို တာဝန်ယူလိုက်။"

"အိုကေ!"

ရှူယိဖေး ချက်ချင်းပဲ မျက်ရည်ဝဲသွားတယ် "နတ်ဘုရားမလေး လုံယွဲ့ မွှ..!"