ရှူယိဖေးနဲ့ ကျန်းရှင်းယင်တို့ရဲ့ အဆောင်နံပါတ်က ၃၁၃။

လင်းလော့ရဲ့ အဆောင်နံပါတ်က (၄၀၄) ဒါက ရှင်းပြလို့မရတဲ့ မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခုကို ဆောင်နေတယ်။

ဒါပေမဲ့ လင်းလော့က သူ့အရင်ဘဝတုန်းက ဒီအဆောင်မှာပဲ ကျခဲ့တာ ဒါကြောင့် သူ အံ့ဩမနေခဲ့ဘူး။ သူ့အဆောင်ဖော်တွေက ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာကိုလည်း သူ သိထားပြီးသား။

ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းက ငါ့အဆောင်ဖော်တွေနဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ခဲ့ပေမယ့် ကျောင်းပြီးသွားတော့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားကြတယ်။

တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား အများစုက ဒီလိုပဲ ဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်။

ဒီဘဝမှာ လင်းလော့က သူ့အဆောင်ဖော်တွေနဲ့ ဘယ်လို ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိမလဲဆိုတာကိုတော့ သူ သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ အရာရာကို သူ့သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ခွင့်ပေးလိုက်မယ်။

ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဆိုတာ အသစ်ကနေ ပြန်စတင်ခြင်းပဲလေ။

ငါ အဆောင်ထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ ငါ့အဆောင်ဖော်တွေထဲက တစ်ယောက်က ရောက်နှင့်နေပြီ။

တစ်ဖက်လူက အတွင်းဘက် အကျဆုံးမှာ ရှိတဲ့ ကုတင်နံပါတ် လေးကို ရွေးထားတယ်။ ဒါက လင်းလော့ကို နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးသွားစေတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သူ့အရင်ဘဝမှာ ကုတင်နံပါတ် လေးမှာ အိပ်ခဲ့တာလေ။

သိပ် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လင်းလော့က အတွင်းဘက်မှာပဲ ရှိနေတဲ့ ကုတင်နံပါတ် သုံးကို တိုက်ရိုက် ရွေးချယ်လိုက်တယ်။

"မင်္ဂလာပါ ရန်ချန်ကျန်း။"

ကောင်လေးက မျက်မှန် တပ်ထားပြီး ဟုတ်ပါတယ် ချောတယ်။ ဒီလို အနုပညာကျောင်းမှာ ရုပ်ရည် သာမန်လောက်ပဲ ရှိတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"လင်းလော့။"

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပြီးတဲ့နောက် သူတို့နှစ်ယောက် စကားဆက်မပြောကြတော့ဘူး။ လင်းလော့က တဘက်တစ်ထည် ထုတ်ပြီး သူ့စားပွဲနဲ့ ကုတင်ကို သုတ်လိုက်တယ်။ ဒါတွေက ကြည့်ရတာ သိပ်ညစ်ပတ်နေပုံ မပေါက်ပေမယ့် သူ့စီနီယာတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမှတ်အသားတွေတော့ ရှိနေတယ်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျန်တဲ့ အဆောင်ဖော် နှစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။

ပထမဆုံး ရောက်လာတဲ့လူက ကုတင်နံပါတ် နှစ်ကို ရွေးတယ်။ သူ့နာမည်က ကျန်းလုံဖေး။ သူက အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်တယ် တော်တော်လေးလည်း ချောတယ် ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာပေါ်က ဝက်ခြံတချို့က သူ့ရုပ်ရည်ကို ထိခိုက်စေတယ်။

နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာတဲ့လူက ကုတင်နံပါတ် တစ်မှာပဲ အိပ်လို့ ရတော့ပြီး အဆောင်ရဲ့ မီး ဖွင့်ပိတ် လုပ်ရတဲ့ တာဝန်ကို ယူရတယ်။ သူ့နာမည်က "ဝမ်ယွီ"။ သူက ဒီဇိုင်နာ ပစ္စည်းတွေ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချောလည်း ချောတယ် ဒါပေမဲ့ သူက နည်းနည်း အရပ်ပုတယ်။

လူတိုင်းက ငယ်ရွယ်ကြသေးတော့ အစပိုင်းမှာ သူတို့က အနေရခက်ပြီး ယဉ်ကျေးနေကြပေမယ့် နာရီဝက် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်းနှီးသွားကြပြီး အချင်းချင်း ကြွားဝါကြတဲ့ အဆင့်ကိုတောင် အမြန် ကျော်သွားခဲ့ကြတယ်။

ဥပမာ ရန်ချန်ကျန်းက သူ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ရည်းစား ငါးယောက် ရှိခဲ့ပြီး အဲ့ဒီထဲက တစ်ယောက်က အပျိုစင် ဖြစ်တယ်လို့ ပြောတယ်။

ကျန်းလုံဖေးက ဝင်ပြောတယ် သူက အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက မိန်းကလေး သုံးယောက်တည်းနဲ့ တွဲခဲ့ပေမယ့် သုံးယောက်လုံးက အပျိုစင်တွေချည်းပဲတဲ့။

ဝမ်ယွီက ခပ်ဟဟ ရယ်ပြီး ပြောတယ် "သုံးယောက်လား ငါးယောက်လား ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ငါတို့က အရေအတွက်ကို လိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ အရည်အသွေးက အရာအားလုံးထက် သာတယ် ဟုတ်ပြီလား။"

အရည်အသွေး ဟုတ်လား။ ရန်ချန်ကျန်းနဲ့ ကျန်းလုံဖေးတို့က သဘာဝအတိုင်း ကျေနပ်မသွားကြဘူး သူတို့ ရည်းစားတွေ အားလုံးက အရမ်း လှကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်။

မင်းတို့ဆီမှာ ဓာတ်ပုံတွေ ရှိလား။

ဝမ်ယွီဆီက စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ကျန်းလုံဖေးက အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး ချက်ချင်းပဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။ သူ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ အားလုံးက ကြွားလုံးထုတ်နေတာ သက်သက်ဖြစ်ကြောင်း သူ ဝန်ခံခဲ့တယ်။ သူက တကယ်တော့ အခုထိ လူပျိုစစ်စစ် ဖြစ်နေတုန်း ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်ဖို့ ဗီဒီယိုအတိုလေးတွေပဲ ကြည့်ဖြစ်တယ်တဲ့။

ရန်ချန်ကျန်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ဝမ်ယွီကို သူ့ရဲ့ ရည်းစားဟောင်းတွေနဲ့ တွဲရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံ တချို့ ပြလိုက်တယ်။ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီ မိန်းကလေးတွေ အားလုံးက တော်တော်လေး ချောကြတယ်။

"မင်းရဲ့ အရည်အသွေးက ဘယ်လောက်တောင် မြင့်မားလဲဆိုတာ ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးဦး။"

ဓာတ်ပုံကို ပြန်သိမ်းပြီးတဲ့နောက် ရန်ချန်ကျန်းက ဝမ်ယွီကို ကြည့်လိုက်တယ် သူက ပြုံးပြီး ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှာဖို့ သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်တယ်။

ရန်ချန်ကျန်း ဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲက မိန်းကလေးက တကယ် လှတယ် သူ့ ရည်းစားဟောင်းတွေ အားလုံး ပေါင်းထားတာထက်တောင် ပိုလှတယ်။

"ဘယ်လိုလဲ။" ဝမ်ယွီက သူ နိုင်သွားပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ရန်ချန်ကျန်းက ပြောတယ် "တကယ် လှတာ မှန်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံ ဖြစ်နေရတာလဲ။ မင်းတို့မှာ တွဲရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံ မရှိဘူးလား။"

ဝမ်ယွီ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ ပြောတယ် "ငါက သူ့ကို လိုက်နေတုန်း... အတူတူ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ကိစ္စကတော့... ငါတို့ ဘယ်အချိန်မဆို ရိုက်လို့ ရပါတယ်... အတူတူ ရိုက်ထားတဲ့ ထူးထူးခြားခြား ဓာတ်ပုံတွေ မရှိသေးဘူး..."

"ဒါဆို မင်းက သူ့ကို အခုထိ မရသေးဘူးပေါ့။" ရန်ချန်ကျန်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ် "ဒါဆို သူမက မင်းရဲ့ ရည်းစား မဟုတ်ဘူး။"

ဝမ်ယွီ နည်းနည်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတယ် "သူမက အခု ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတာ။ ငါသာ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားရင် ပြီးသွားပြီ။"

ကျန်းလုံဖေးက စပ်စပ်စုစုနဲ့ ကိုင်းကြည့်လိုက်တယ် ဝမ်ယွီရဲ့ ဖုန်းပေါ်က ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း အော်လိုက်တယ် "ဒီမိန်းကလေးက တကယ့် နတ်ဘုရားမပဲ! သူမကလည်း ငါတို့ကျောင်းကပဲလား။"

"ဟုတ်တယ်။" ဝမ်ယွီက သူ့အသံကို နူးညံ့လိုက်ပြီး ပြောတယ် "တကယ်တော့ သူမက ငါတို့အတန်းထဲကပဲ။ မင်းတို့ နောက်ကျရင် သူမကို သိသွားလိမ့်မယ်။ သူမ နာမည်က ရှောင်လုံယွဲ့။ သူမက အခု ပထမနှစ် ကျောင်းသား ဂရုထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ဟီးဟီး~ တကယ်တော့ ငါတို့က ဂီတဌာနကို အတူတူ လျှောက်ဖို့ သဘောတူခဲ့ကြတာ။"

"ဝိုး... မင်း သူမကို တကယ် ရနိုင်ပုံပဲ" ကျန်းလုံဖေးက မနာလိုတဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါပေါ့! သူမက အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ရည်းစားမထားချင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး တက္ကသိုလ် ရောက်နေပြီ သူမ ငါနဲ့ တွဲဖို့ သဘောတူလာဖို့က အချိန် နည်းနည်းပဲ လိုတော့တာ!"

ဝမ်ယွီရဲ့ မျက်လုံးတွေက ခိုင်မာနေခဲ့တယ်။

လင်းလော့က စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်တယ် ဝမ်ယွီကို မင်း ရှောင်လုံယွဲ့ကို မရနိုင်ပါဘူး သူမက ဥက္ကဌတစ်ယောက်ရဲ့ ဇနီး ဖြစ်လာဖို့ ကံကြမ္မာ ပါလာပြီးသားလို့ ပြောပြချင်နေမိတယ်။

မင်းတို့က တစ်တန်းတည်း ကစားသမားတွေ မဟုတ်ကြဘူး။

ဝမ်ယွီက သူ့ကိုယ်သူထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက နတ်ဘုရားမတွေကို ဖားယားတွယ်ကပ်နေကြတာ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူက သူ့အရင်ဘဝမှာ အကျိုးအမြတ်တွေကို ပထမဆုံး ခံစားခွင့် ရခဲ့သေးတယ်။

ရန်ချန်ကျန်းက လင်းလော့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ် "ညီလေး မင်းက ဘာလို့ ဘာမှ ဝင်မပြောတာလဲ။ မင်းက ဒီလောက် ချောတာ မင်းမှာလည်း ရည်းစားတွေ တော်တော်များများ ရှိခဲ့မှာပဲ ဟုတ်တယ်မလား။"

"ငါလား။" လင်းလော့က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်တယ် "ငါက ကျောင်းရဲ့ အလှဆုံး မိန်းကလေးကို သုံးနှစ်တိတိ တကောက်ကောက် လိုက်ခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ ကျောင်းပြီးတော့ ငါ လက်လျှော့လိုက်ပြီး သူမကို ဆက်မလိုက်တော့ဘူး။"

"တကယ်လား။" အဆောင်ဖော် သုံးယောက်လုံး သံသယ ဝင်သွားကြတယ်။

လင်းလော့ရဲ့ ရုပ်ရည်က ယန်ကျင်း အနုပညာတက္ကသိုလ်မှာတောင် ထူးကဲ ပြောင်မြောက်နေတယ်။ ဘယ်သူက သူ့ကို သုံးနှစ်တိတိ တကောက်ကောက် လိုက်စေနိုင်ရတာလဲ။ ရှောင်လုံယွဲ့လိုမျိုး နတ်ဘုရားမတစ်ပါးများလား။

လင်းလော့က ဒီအကြောင်းကို ဆက်မပြောချင်တော့ဘူး။

ငါက မျက်နှာပျက်မှာ ကြောက်လို့ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ကျန်းရှင်းယင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကောလာဟလတွေ ဒါမှမဟုတ် အတင်းအဖျင်းတွေ ပျံ့နှံ့သွားမှာကို ငါ မလိုချင်လို့ သက်သက်ပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းရှင်းယင်က ငါနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်နေတာ သေချာတယ်။ ငါ သူမကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူးလို့ ကတိပေးခဲ့တယ် ပြီးတော့ ငါ့စကားကို ငါ တည်သင့်တယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ။ အတန်း ဂရုထဲမှာ အတန်းလက်ထောက် (စီနီယာ) က ကြေညာချက်တစ်ခု တင်လိုက်တယ်

"ကျောင်းသားတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အသိပေးကြပါ ငါတို့ ခဏနေရင် အဆောက်အအုံ ၈ က စာသင်ခန်း ၅၁၃ မှာ အတန်း အစည်းအဝေး အတိုလေးတစ်ခု လုပ်ကြမယ်။"

"သိပါပြီ!"

"သိပါပြီ!"

ဂရုထဲက လူတော်တော်များများက ပြန်ဖြေကြတယ်။

ဝမ်ယွီက ဂရုထဲကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်လိုက်တယ် "မင်းတို့အားလုံး ကျောင်းအပ်တုန်းက အတန်းလက်ထောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့ကြတယ် ဟုတ်တယ်မလား။ သူမက အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ စီနီယာ တစ်ယောက်ပဲ!"

"သူမက ခပ်စိမ်းစိမ်း နိုင်လွန်းတယ်။"

ရန်ချန်ကျန်းက သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်တယ် သူ မိန်းကလေးတွေ ပိုးပန်းတဲ့နေရာမှာ ဒီလောက် တော်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ ဘယ်လို မိန်းကလေးမျိုးကို နိုင်နိုင်မလဲ ဘယ်လို မိန်းကလေးမျိုးကို နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူးလဲဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်း သိနေလို့ပဲ။

"ချွေရှီးဝမ်" လို့ခေါ်တဲ့ အဲ့ဒီ အတန်းလက်ထောက်လိုမျိုး သူမက ရန်ချန်ကျန်း လိုက်ပိုးဖို့ သတ္တိမရှိတဲ့ လူစားမျိုးပဲ။ သူ မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူးလို့ ခံစားရတယ်။

တကယ်တော့ ရှောင်လုံယွဲ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကလည်း ရန်ချန်ကျန်းကို တွန့်ဆုတ်သွားစေတယ် ပြီးတော့ သူက ဝမ်ယွီလည်း အခွင့်အရေး မရှိပါစေနဲ့လို့ တိတ်တိတ်ကလေး မျှော်လင့်နေခဲ့တယ်။

မဟုတ်ရင် ဒါက သူ့ကို သတ်လိုက်တာထက်တောင် ပိုဆိုးလိမ့်မယ်။

ဘာပဲပြောပြော ရန်ချန်ကျန်းက သူက ဝမ်ယွီထက် ဘယ်နေရာမှာမှ နည်းနည်းလေးမှ မညံ့ဘူးလို့ ထင်တာကိုး။

"အတန်းလက်ထောက်က တကယ်ပဲ ခပ်စိမ်းစိမ်းနိုင်တယ်။" ကျန်းလုံဖေးနဲ့ ဝမ်ယွီတို့ကလည်း အတန်းလက်ထောက် ချွေရှီးဝမ်က "အဝေးကနေပဲ လေးစားအားကျလို့ ရပြီး သွားမစနောက်သင့်တဲ့" လူစားမျိုးလို့ ခံစားရတယ်။

"ဆက်မဆွေးနွေးကြနဲ့တော့ အတန်း အစည်းအဝေး သွားကြစို့။" လင်းလော့က တစ်ချက် အော်ပြောလိုက်ပြီး အတန်းလက်ထောက် ပြောခဲ့တဲ့ စာသင်ခန်းဆီ ဦးတည်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။

"စောင့်ဦး!"

အဆောင်ဖော် တော်တော်များများက ထပြောလိုက်ကြတယ် ပြီးတော့ သူတို့အားလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မှန်ဆီကို ပြေးသွားကြတယ်။

ဝမ်ယွီက ဆံပင်ဖယောင်းကို ထုတ်ပြီး သူ့ဆံပင်ကို ကုတ်ခြစ်နေတယ် လက်ရှိ သူ့ပုံစံကို မကျေနပ်သလိုမျိုးပဲ။

ကျန်းလုံဖေးက ဝက်ခြံတွေကို ဂရုတစိုက် ညှစ်နေတယ်။

အဆိုးဆုံးကတော့ ရန်ချန်ကျန်းပဲ။ ဒီကောင်က တကယ် မိတ်ကပ် လိမ်းနေတာ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကျင့်သားရနေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ဒါ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြနေတယ်...

"တကယ် လိုအပ်လို့လား ညီအစ်ကိုတို့။"

သူ့အရင်ဘဝတုန်းက လင်းလော့က သူ့အဆောင်ဖော်တွေမှာ လူအများရှေ့ ထွက်ရမယ့် ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းရတဲ့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ရှိနေမှန်း ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ဘူး။

"မင်း နားမလည်ဘူးလို့ပဲ ငါ ပြောနိုင်တယ်။ ဒါက တက္ကသိုလ်မှာ ငါတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကြတာ။ ငါ သေချာပေါက် စင်ပေါ်တက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ရလိမ့်မယ် ပြီးတော့ အတန်းထဲက မိန်းကလေးတွေ အားလုံးက ငါ့မျက်နှာကိုပဲ အာရုံစိုက်နေကြမှာ!"

ရန်ချန်ကျန်းက ဒီလို ပြောလိုက်တယ်။

ကျန်းလုံဖေးက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနာဂတ်ကို မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ "ငါတို့အတန်းထဲမှာ မိန်းကလေး လှလှလေးတွေ ဘယ်လောက်များများ ရှိမလဲ မသိဘူး။"

ဝမ်ယွီက လူတစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ ပြင်ဆင်နေခဲ့တာ "အတန်းထဲမှာ မိန်းကလေး လှလှလေးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ရှောင်လုံယွဲ့လောက် မလှလို့ပဲ။"

ဒါကတော့ သိပ်မသေချာဘူး။

လင်းလော့က စိတ်ထဲကနေ ပျော်ရွှင်စွာ တွေးလိုက်မိတယ်။