ကျန်းနန်မြို့၏ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသော ယွိလျန် တောင်သည် ဤ သံမဏိဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော မြို့ကြီးထဲက ရှားရှားပါးပါး စိမ်းလန်းသော နေရာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

တောင်လယ်က စံအိမ်ကြီး တစ်ခု။

ပိုင်ရှင်အသစ် လာမည်ကို သိသဖြင့် စံအိမ်ထဲက အစေခံများနဲ့ ကိုယ်ရံတော်များက သူ့ကို ကြိုဆိုရန် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်စောင့်နေကြသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် ကားတန်းကြီးတစ်တန်း ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းတက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ပေါက်၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အားလုံက ကားထဲက အရင် ထွက်လာပြီး နောက်ခန်းထဲက ဆူရွှင့်နဲ့ အန်ကျီချင်တို့အတွက် ကားတံခါး ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး မင်္ဂလာပါ။"

ဆူရွှင့်ကို မြင်သည်နှင့် စံအိမ်တံခါးဝမှ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် အစေခံများက ခါးကိုင်း အရိုအသေပေးကာ တစ်သံတည်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည် သူတို့၏ ကျယ်လောင်သော အသံများက တောအုပ်ထဲက ငှက်တစ်အုပ်ကိုပင် လန့်ပျံသွားစေသည်။

"သေစမ်းကွာ။"

ကျောက်လျန် ကျန်းယွင် နဲ့ ချန်လျန်တို့အားလုံး သူတို့ မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းကြောင့် ကြက်သေသေသွားကြသည်။

ယဉ်ကျေးမှု (ဗဟုသုတ) နည်းတဲ့အခါ ဒါကို ဖော်ပြဖို့ "သေစမ်း" (Wocao) ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုပဲ သုံးလိုက်ပါ။

"သခင်လေး မင်္ဂလာပါ ကျွန်တော်က ဒီစံအိမ်ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းပါ မျိုးရိုးနာမည်က ရယ် ပါ။" အသက် ငါးဆယ်ကျော် လူကြီးတစ်ဦးက ဆူရွှင့်ဆီ လျှောက်လာပြီး သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဦးလေး ရယ် သူတို့ကို သူတို့အလုပ် သူတို့ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။"

ဆူရွှင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို စံအိမ်ထဲသို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားသည်။

ဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ အပြာရောင် ကျောက်ပြားများ ခင်းထားသော လမ်းတစ်ခုကို တွေ့ရမည်။ လမ်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ပန်းခြံ နှစ်ခု ရှိပြီး အရောင်အသွေးစုံလင်သော အပင်များက အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေကြသည် တစ်ခုချင်းစီက အဖိုးတန် ပန်းပွင့်များနဲ့ ရှားပါး အပင်များ ဖြစ်ကြပြီး လိပ်ပြာများက သူတို့ကြားတွင် ပျံဝဲနေကြသည်။

လမ်းအဆုံးတွင် နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိပြီး ကြီးမားသော ရေပန်းတစ်ခုနှင့် ထိုအပေါ်တွင် သက်ရှိထင်ရှား ထုဆစ်ထားသော ပန်းပုရုပ်တစ်ခု ရှိသည်။

ရေပန်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဆက်လျှောက်သွားလျှင် ကြီးမားသော အဖြူရောင် ဗီလာတစ်လုံးကို တွေ့ရမည် ဒါက ဒီအိမ်ခြံမြေထဲက အဓိက ဗီလာ ဖြစ်သည်။

ဗီလာထဲသို့ ခြေချဝင်လိုက်သည်နှင့် တောက်ပပြီး ကျယ်ဝန်းသော ဧည့်ခန်းကို တွေ့ရမည် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် များပြားလှသော ပရိဘောဂများ နံရံများပေါ်က နာမည်ကြီး ပန်းချီကားများ နှင့် ပြသထားသော ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းများနဲ့ ပြည့်နေသည်။

ဘေးတံခါးက ရေကူးကန်ဆီသို့ ဦးတည်ပြီး နောက်တံခါးကတော့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီတန်းနေသော ဗီလာတန်းများဆီသို့ ဦးတည်သည် ဒါတွေက အစေခံတွေနဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေအတွက် ပြီးတော့ ဧည့်သည်တွေကို ဖျော်ဖြေဖို့အတွက် ဖြစ်သည်။

ထပ်ပြီး ဆက်သွားလျှင် မျက်စိတစ်ဆုံး ကျယ်ပြန့်သော ဂေါက်ကွင်းတစ်ခု ရှိသည်။ အဓိက ဗီလာ၏ နောက်တံခါးတွင် ရပ်နေလျှင် အဝေးဆီက ကျယ်ပြန့်လှသော စိမ်းလန်းမှုတွေကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဒါတွေက သူတို့ မြင်နိုင်တဲ့ နေရာတွေ သက်သက်ပဲ စံအိမ်က ကျယ်ဝန်းလှပြီး သူတို့ မမြင်နိုင်သေးတဲ့ တခြား နေရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးသည်။

ဆူရွှင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သာမန် မိသားစုကနေ မွေးဖွားလာတာ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒီလို စံအိမ်ကြီးထဲမှာ နေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။

မဟုတ်ဘူး ဒါကို ဇိမ်ခံ စံအိမ်ကြီးလို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သုံးနှုန်းလို့ မရတော့ဘူး။

အန်ကျီချင်လည်း အခြေအနေ မကောင်းလှဘူး။ ငွေဇွန်းကိုက် မွေးလာသူ ဖြစ်ပေမဲ့ သူမလည်း နှုတ်ခမ်းလေး အနည်းငယ် ဟ သွားပြီး သူမရဲ့ လက်သေးသေးလေးတွေက ဆူရွှင့်ရဲ့ အင်္ကျီလက်စကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ကျောက်လျန်နဲ့ တခြား နှစ်ယောက်ကတော့ သူတို့က ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြပြီ။

"ညီအစ်ကို မင်းဆီမှာ သန့်ရှင်းရေးသမားတွေ လိုသေးလား? ငါ ဘွဲ့ရရင် ဒီမှာ လာအလုပ်လုပ်မယ်။"

ကျန်းယွင်က ဆူရွှင့်ရဲ့ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်တယ် သူ့မျက်လုံးတွေက မနာလိုမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။

"ငါရောပဲ ငါက ဥယျာဉ်မှူး လုပ်မယ်။" ကျောက်လျန်ကလည်း နောက်ကနေ တဆက်တည်း လိုက်ပြောသည်။ သူသာ ဒီမှာ နေနိုင်ရင် သေပျော်ပြီ။

"ဒီအိမ်က လူနေဖို့တောင် သင့်တော်ရဲ့လား?" ချန်လျန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူ့အမြင်မှာတော့ သာမန်လူတွေ ဒီလို အိမ်မျိုးမှာ နေရင် သက်တမ်း တိုသွားမှာ သေချာတယ်!

ဆူရွှင့်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ အဲ့ဒီစကားတွေက ဘယ်လိုမှ အဆင်မပြေဘူးလို့ ထင်သည်။

ဆူရွှင့်က ဦးလေး ရယ်ကို သူတို့ကို စံအိမ် ပတ်ပတ်လည် လိုက်ပြပြီး မိတ်ဆက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"သခင်လေး လျှပ်စစ် လှည့်လည်ယာဉ် (Mobility Scooter) ကို ဘာလို့ မစီးတာလဲ?" ဦးလေး ရယ်က အကြံပြုလိုက်သည်။

ကျောက်လျန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တယ် "ဦးလေး ဘာလို့ ကား စီးရမှာလဲ? လမ်းလျှောက်တာက ပို သက်တောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်။"

ရယ်ဘို (ဦးလေး ရယ်) က သူ့ကို ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။

ပြီးတော့......

သူတို့ ဧည့်ခန်းဆီကို ပြန်ရောက်ဖို့ တစ်နာရီကျော် အချိန်ယူလိုက်ရတယ် အကုန်လုံး မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ။

ဆိုဖာကို မြင်တာနဲ့ လူတစ်စုက အရူးတွေလို အဲ့ဒီပေါ် ပစ်တက်လိုက်ကြပြီး အလောင်းတွေလို လှဲလျောင်းနေကြတော့သည်။

"အခုမှ ဦးလေး ရယ်က ဘာလို့ ကားစီးဖို့ အကြံပြုခဲ့လဲဆိုတာ ငါ နားလည်တော့တယ်" အန်ကျီချင်က ဆူရွှင့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို မှီရင်း သူမရဲ့ ချောမွေ့တဲ့ နဖူးပြင်ပေါ်မှာ ချွေးစက်လေးတွေ တွဲခိုနေရင်း သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဆူရွှင့် စကားမပြောချင်တော့ဘူး။ သူ ငြိမ်ငြိမ်လေး လှဲနေလိုက်တယ် လက်ချောင်းလေး တစ်ချောင်းတောင် မလှုပ်ချင်တော့ဘူး။

ကျောက်လျန်က အသက်ကို မမှန်မကန် ရှူရင်း ပြောလိုက်တယ် "ထားလိုက်ပါတော့... ငါ ဒီအိမ်မှာ နေရင် လမ်းပျောက်သွားမှာကို ကြောက်တယ်။"

"ငါလည်း လမ်းပျောက်မှာ ကြောက်တယ်" ချန်လျန်က မျက်လုံး မှိတ်ရင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်က အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်: "ချမ်းသာတဲ့သူတွေတောင် ဒုက္ခရောက်ကြတာပဲ။"

စံအိမ်က အရှေ့က ကြည့်ရင် သိပ်မကြီးဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ အထဲကို ရောက်သွားမှ ဒါက ယွိလျန် တောင်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို နေရာယူထားမှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ဒီအချိန်မှာ ဆူရွှင့်က တကယ် စကားတစ်ခွန်း ပြောချင်နေတယ်: 'မင်းတို့က ငါ ပိုက်ဆံ ရလိုက်တာကိုပဲ မြင်တယ် ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာတွေ ဆုံးရှုံးသွားလဲ မင်းတို့ မမြင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ အားလုံးကို ငါ စွန့်လွှတ်လိုက်ရပြီ!'

............

ညနေ ငါးနာရီ။

ဆူရွှင့်နဲ့ သူ့အဖွဲ့က မြို့ထဲကို ကားနဲ့ ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတယ် အဓိကကတော့ ကျောက်လျန်နဲ့ တခြားသူတွေကို အစားအသောက် ကျွေးဖို့နဲ့ သူတို့ကို ကျောင်းပြန်ပို့ဖို့ ဖြစ်သည်။

"ကျန်းနန် စားသောက်ဆိုင်ကို သွား" ဆူရွှင့်က ကားထဲ မဝင်ခင် အားလုံကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဒီစကားကို ကြားတော့ ကျောက်လျန်က အမြန် ပြောလိုက်တယ် "မင်း အခု ပိုက်ဆံ ရှိတာ ငါ သိတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ဈေးကြီးတဲ့ နေရာကို သွားစရာ မလိုပါဘူး။ တစ်လုပ်နှစ်လုပ် စားဖို့ နေရာတစ်ခုခု ရှာလိုက်ရုံပဲ။"

"ဟုတ်တယ် ညီအစ်ကို ရွှင့် ဖြုန်းတီးစရာ မလိုပါဘူး။ ငါတို့အားလုံး ဒီမှာ မိသားစုတွေချည်းပဲ။"

ချန်လျန်နဲ့ ကျန်းယွင်တို့လည်း ဝင်ပြောကြသည်။

ကျန်းနန် စားသောက်ဆိုင်က ကျန်းနန်မြို့မှာ အရမ်း နာမည်ကြီးတဲ့ တရုတ် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့် ညစာတွေကို အထူးပြု ရောင်းချတယ်။ ဒီမှာ တစ်ခါ စားရင် အနည်းဆုံး ဂဏန်း လေးလုံး (ထောင်ဂဏန်း) ကျတယ်။

သူတို့အားလုံး ဆူရွှင့်မှာ ပိုက်ဆံ မရှားမှန်း သိကြတယ် ဒါပေမဲ့ သူတို့က သူ့ကို အများကြီး ဖြုန်းတီးစေချင်စိတ် မရှိကြဘူး။

"တော်ပြီ ပါးစပ်ပိတ်ထား။" ဆူရွှင့်က သုံးယောက်လုံးကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ် ပြီးတော့ အန်ကျီချင်ကို သူ့လက်မောင်းနဲ့ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ် "ငါက အဓိက ငါ့ဇနီးကို ဖိတ်တာ။ မင်းတို့ သုံးယောက်က အပိုလိုက်လာတာ။ သိပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးမနေကြနဲ့။"

သူ စကားဆုံးတာနဲ့ ကားထဲ ဝင်သွားသည်။

"သေစမ်း မိန်းမတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် သူမှာ လူသားဆန်မှု မရှိတော့ဘူး။"

"အလှတရားအတွက် သူငယ်ချင်းတွေကို မေ့ပစ်တယ်!"

သုံးယောက်သားက ကားမှန်ကို လက်ခလယ် ထောင်ပြလိုက်ကြတယ် ဒါပေမဲ့ သူတို့ မျက်နှာတွေပေါ်မှာ အပြုံးတွေ ရှိနေသည်။

ဆူရွှင့်က တကယ်ပဲ ကျီချင်ကို ဧည့်ခံကျွေးမွေးချင်တာဆိုရင် ဘာလို့ ရှုပ်နေမယ့် အပို သုံးယောက်ကို ခေါ်လာဦးမှာလဲ?

သူတို့မှာ အဲ့ဒီလောက်တော့ အလိုက်သိဉာဏ် (EQ) ရှိပါတယ်။

ဆူရွှင့်က သူတို့ကို အားနာနေမှာ စိုးလို့ ဒီလို ပြောလိုက်တာ သက်သက်ပဲ။

နာရီဝက်အကြာမှာ ကျွန်တော်တို့ ပန်းတိုင်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။

ဆူရွှင့်နဲ့ သူ့အဖွဲ့ ကျန်းနန် စားသောက်ဆိုင်ထဲ ဝင်သွားပြီး အားလုံက ကိုယ်ရံတော် ဆယ်ယောက်နဲ့အတူ ဖောက်သည်တွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး သူတို့နောက်က လိုက်ဝင်သွားသည်။

လူစည်ကားပြီး ဆူညံတဲ့ နေရာတွေမှာ သူတို့က အထူး သတိထားဖို့ လိုအပ်ပြီး တစ်ခဏလေးတောင် အစောင့်အကြပ် လျှော့လို့ မဖြစ်ဘူး။

စားပွဲထိုးကို မေးပြီးနောက် ဆူရွှင့် သိလိုက်ရတာက ညစာစားချိန် အထွတ်အထိပ် ဖြစ်နေလို့ သီးသန့်ခန်းတွေ မရနိုင်တော့ဘူး ဒါကြောင့် သူက အဓိက ခန်းမထဲက စားပွဲတစ်လုံးပဲ တောင်းလို့ရတော့တယ်။

ဒါက ညစာ ဖိတ်ကျွေးတာ ဖြစ်လို့ အစားအသောက် မှာကြားတာကို ကျောက်လျန်နဲ့ သူ့အဖွဲ့ကို လုံးဝ လွှဲပေးထားလိုက်တယ်။

"ဒီလောက် ယဉ်ကျေးမနေကြနဲ့။ ငါ့အတွက် ဒီပိုက်ဆံလေး နည်းနည်း ချွေတာပေးတာက ဘာမှ အကျိုးမရှိဘူး။ အားရပါးရသာ စားကြ။" ဆူရွှင့်က ဒီလောက်ပဲ ပြောလိုက်တယ်။

အန်ကျီချင်က ဆူရွှင့်ရဲ့ နားနား ကပ်ပြီး ပြောလိုက်တယ် "ဒါက တို့တွေရဲ့ ပထမဆုံး ဒိတ် (Date) လို့ သတ်မှတ်လို့ရလား?"

"ရှုပ်နေမယ့် အပိုပါတဲ့ ဒိတ်ကို မင်း မြင်ဖူးလို့လား?" ဆူရွှင့် မေးလိုက်သည်။

အန်ကျီချင် မျက်တောင် ပုတ်ခတ် ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်: "ရှင်လေ။"

ဆူရွှင့်: "........."

"ဟား။" အန်ကျီချင် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောတယ် "နောက်တာပါ။"

သူမရဲ့ အပြုံးက တကယ်ကို ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်ပြီး စားသောက်ဆိုင်ထဲက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကိုတောင် ကျော်လွန်သွားသည်။ မီးရောင်တွေအောက်မှာ သူမရဲ့ အဖြူရောင် ကြိုးတစ်ချောင်း ဂါဝန်လေးက သူမကို ကမ္ဘာမြေပေါ် ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလို ဖြစ်နေစေသည်။ သန့်ရှင်းတယ် ဖြူစင်တယ် ဆွဲဆောင်မှု ရှိတယ် ပြီးတော့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကစားသလို စနောက်တတ်တဲ့ အရိပ်အယောင်လေးနဲ့။

ဝင်ပေါက်မှာ ခုတင် ဝင်လာတဲ့ လူငယ်တစ်ဦးက တောက်ပစွာ ပြုံးနေတဲ့ အန်ကျီချင်ကို မျက်လုံးပြူးပြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"သခင်လေး ချန်... သခင်လေး ချန်?" သူ့ဘေးက လူငယ်တစ်ဦးက သူ့ကို နှစ်ခါ ဆက်တိုက် ခေါ်လိုက်သည်။

အဲ့ဒီအခါမှ ချန်ကျိုး သတိဝင်လာပြီး ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ပြောလိုက်တယ် "မင်းတို့ ဒီမှာ ငါ့ကို စောင့်နေ။"

သူ စကားဆုံးတာနဲ့ အန်ကျီချင်ဆီကို လျှောက်သွားသည်။

သူနဲ့ အတူတူ လိုက်လာတဲ့ လူငယ် နှစ်ယောက်ကလည်း အန်ကျီချင်ကို တွေ့သွားပြီး သူတို့ မျက်လုံးတွေ ဝင်းပသွားသည်။

"သေစမ်းကွာ ဒါက တကယ် အံ့မခန်းပဲ!"

"သခင်လေး ချန် ဒီည နောက်ထပ် အလှလေးတစ်ယောက် ရတော့မယ် တကယ် ကံကောင်းတဲ့နေ့ပဲ။"

နှစ်ယောက်သား မနာလိုမှု အားကျမှုတွေနဲ့ ပြောလိုက်ကြတယ် ခဏ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ချန်ကျိုးနောက်ကို လိုက်သွားကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ ကြည့်ခွင့်ရတဲ့ ကံကောင်းမှု မရှိရင်တောင် ခိုးကြည့်ခွင့် ရတာကလည်း ကောင်းတာပါပဲ။