ချန်ကျိုးက ချန်ဟွာနောက် လိုက်သွားတယ် မန်နေဂျာရဲ့ အသနားခံတဲ့ အကြည့်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုသွားတယ်။

ဒါကြောင့် မန်နေဂျာက အခု ဆူရွှင့်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေရတယ် လုံးဝ ထိတ်လန့်နေပြီး မျက်ရည်တောင် ဝဲတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

သူက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ပါးစပ် ဟလိုက်တိုင်း အကုန်လုံး ပြန်မြိုချလိုက်ရတယ်။

ဆူရွှင့်က ဘေလ်ရှင်းပြီး ထွက်သွားတော့မယ့် အချိန်ရောက်မှ...

ဆူရွှင့်က မန်နေဂျာကို တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး သူ့ကို မေ့သွားခဲ့ပြီးသားလိုပဲ။

ဒါပေမဲ့ မန်နေဂျာက လောင်းကြေးထပ်လို့ မရဘူးလေ!

ဆူရွှင့်က တံခါးအပြင်ကို ထွက်တော့မယ်မှန်း မြင်တော့ သူ သွားကြိတ်လိုက်ပြီး သူ့ဆီ အလျင်အမြန် ပြေးသွားတယ်: "မစ္စတာဆူ... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်။ ကျွန်တော်က ခင်များရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို မသိခဲ့တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်သဘောထား ကြီးမြတ်စွာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မယူပါနဲ့။"

သူ အခု နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီ။ ချန်ကျိုးကို မျက်နှာသာ ရအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာသာ မဟုတ်ရင် သူ ဒီအခြေအနေထဲ ရောက်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ငါ ထွက်မလာခဲ့သင့်မှန်း သိသားပဲ။ ဘာမှ မရတဲ့အပြင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခထဲ ဆွဲထည့်မိတယ်။

ဆူရွှင့် ရပ်တန့်လိုက်တယ် လှည့်ပြီး သူ့ကို အနည်းငယ် ပြုံးပြကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်တယ် "စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော်က အဲ့လောက် သဘောထား မသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်က ခွေးတွေ ကြောင်တွေနဲ့ ရန်ငြိုး မထားတတ်ဘူး။"

"ခင်များရဲ့ သနားညှာတာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မစ္စတာဆူ။" မန်နေဂျာက အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားပြီး ဘေးဆိုးကြီးတစ်ခုကနေ လွတ်မြောက်သွားသလို ခံစားရကာ ဆူရွှင့်ကို အဆက်မပြတ် ကျေးဇူးတင်နေမိတယ်။

ဆူရွှင့်က သူ့ပခုံးကို ထပ် ပုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ် "ဒါပေမဲ့ ဒီစားသောက်ဆိုင်ကတော့ ပြန်မဖွင့်သင့်တော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က စကားတည်တဲ့သူပါ။"

အဲ့ဒီစကားတွေ ပြောပြီးတာနဲ့ ဆူရွှင့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်။

မန်နေဂျာရဲ့ အပြုံး ချက်ချင်း ခဲသွားတယ် သူ့ခန္ဓာကိုယ် နေရာမှာတင် တောင့်တင်းသွားပြီး ဘာဖြစ်သွားမှန်း သဘောပေါက်သွားတော့ သူက အရူးတစ်ယောက်လို ဆူရွှင့်ဆီ ပြေးသွားတယ်။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ သူ့ကို ကိုယ်ရံတော် နှစ်ယောက်က တားဆီးလိုက်ပြီး သူက ဆူရွှင့် ထွက်ခွာသွားတာကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့ပြီး အာလေး လျှာလေးမရှိ အော်ဟစ်လိုက်တယ်: "မစ္စတာဆူ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ် ကျွန်တော် တကယ် မှားသွားပါတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို သနားပါ!"

ဒါပေမဲ့ ဆူရွှင့်က ဘာ တုံ့ပြန်မှုမှ မပေးခဲ့ဘူး။

ကိုယ်ရံတော် နှစ်ယောက်က သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့ မန်နေဂျာက သူ့ရဲ့ အားအင်တွေအားလုံး ကုန်ခမ်းသွားသလိုမျိုး မြေကြီးပေါ် ပုံကျသွားပြီး ငိုချလိုက်တော့တယ်။

"အားဟု။" ကားထဲ မဝင်ခင်မှာ ဆူရွှင့်က အားဟုကို လက်လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ညွှန်ကြားချက် အနည်းငယ်ကို တီးတိုး ပြောလိုက်တယ်။

အားဟုက စားသောက်ဆိုင်ထဲက ချန်ကျိုးရဲ့ အဖော် နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်: "စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ။" ဆူရွှင့် တုံ့ပြန်လိုက်တယ် ပြီးတော့ ချန်လျန်နဲ့ တခြား နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်: "မင်းတို့ကို ကျောင်းပြန်ပို့ဖို့ ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို စီစဉ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ငါ့အတွက် ခွင့်တိုင်ပေးဖို့ သတိရဦး ငါ ဒီတစ်ပတ် ကျောင်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကုမ္ပဏီမှာ လုပ်စရာ အလုပ်တွေ တောင်လိုပုံနေပြီး ကျောက်ချန်မင်ရဲ့ သေဆုံးမှု နောက်ကွယ်က အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ဖို့ လိုအပ်နေတာနဲ့ သူက ကျောင်းပြန်သွားဖို့ စွမ်းအင် မရှိတော့ဘူး။

"ကောင်းပြီ စိတ်မပူနဲ့ ပြဿနာ မရှိဘူး။"

သုံးယောက်သား သဘောတူလိုက်ပြီး ကျောင်းပြန်ဖို့ ကားထဲ ဝင်သွားကြတယ်။

ဆူရွှင့်က အဲ့ဒီနောက် အန်ကျီချင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်: "သွားကြစို့ ငါ မင်းကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့မယ်။"

"ရှင် အလုပ်များနေရင် အရင်သွားလေ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်လို့ရပါတယ်။" အန်ကျီချင်က ဆူရွှင့်က အားဟုကို တစ်ခုခု တီးတိုး ပြောနေတာကို မြင်တော့ နားလည်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်တယ်။

ဆူရွှင့်က သူမရဲ့ ချောမွေ့တဲ့ ပါးလေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်တယ်: "ငါ့ဇနီးကို အိမ်ပြန်ပို့တာထက် ပို အရေးကြီးတာ ဘာမှမရှိဘူး။"

"ရှင်က တော်တော် စကားတတ်တာပဲ" အန်ကျီချင်က ချွဲနွဲ့စွာ ပြောလိုက်ပေမဲ့ သူမ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ ချိုမြိန်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မကြာခင်မှာပဲ ကားတန်းကြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

အားဟုက နောက်မှာ ကျန်နေခဲ့ပြီး ကိုယ်ရံတော် နှစ်ယောက်နဲ့အတူ ချန်ကျိုးရဲ့ အဖော် နှစ်ယောက်ဆီကို လျှောက်သွားတယ်။

"မင်း...မင်းတို့ ဘာလုပ်မလို့လဲ?"

အားဟု ပြန်လာတာကို မြင်တော့ လူနှစ်ယောက်က နံရံကို မှီထားရင်း ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေကြတယ်။

"ငါ့သခင်လေးက မင်းတို့ကို တွေ့ချင်လို့။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။" အားဟုက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်တယ်။

နှစ်ယောက်သားမှာ ခုခံဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ အားဟုနောက်ကို လိုက်ပြီး ကားထဲ ဝင်သွားကြသည်။

............

မိနစ် လေးဆယ်ကျော် အကြာမှာ။

ဆူရွှင့်က အန်ကျီချင်ကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပြီးနောက် ယွိလျန်တောင် စံအိမ်ကို ပြန်လာခဲ့သည်။

"အိမ်ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ် သခင်လေး။"

သူ အဓိက ဗီလာထဲကို ခြေလှမ်းဝင်လိုက်တာနဲ့ အရပ်မြင့်မြင့် အိမ်အကူမလေး နှစ်ယောက်က သူ့ဆီ တိုးကပ်လာတယ်။ တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပေးပြီး နောက်တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ဖိနပ်ကို လဲပေးဖို့ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။

နာမည်ကြီး မင်းသမီးတွေနဲ့ ရုပ်ရည်ချင်း ယှဉ်နိုင်တဲ့ ဒီ အိမ်အကူမလေး နှစ်ယောက်က သူ့ကို ဒီလောက် ကောင်းကောင်း ပြုစုပေးနေတာကို မြင်တော့ ဆူရွှင့်က ချမ်းသာတာ ကောင်းတယ်လို့ နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။

ဒါ့အပြင် ဦးလေး ရယ် ပြောစကားအရ စံအိမ်ထဲက အိမ်အကူမလေးတွေအားလုံးက ဂျပန်က လာကြတာ သူတို့က လူတွေကို ပြုစုရတာ ဒီလောက် တော်နေတာ မဆန်းတော့ဘူး။

ဒါ့အပြင် တရုတ်စကားကိုလည်း အရမ်း ကောင်းကောင်း ပြောနိုင်ကြတယ်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကြွပါ သခင်လေး။"

ဖိနပ်လဲပြီးနောက် ဆူရွှင့် ဧည့်ခန်းထဲကို လျှောက်ဝင်လာတယ် အဲ့ဒီမှာ နောက်ထပ် အိမ်အကူမလေးတစ်ယောက်က သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည်ပူတစ်ခွက် ယူလာပေးတယ်။

လူငယ် နှစ်ယောက်က ဧည့်ခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေကြတယ်။

ဒါက ချန်ကျိုးရဲ့ အဖော် နှစ်ယောက်ပဲ။

ဆူရွှင့်နဲ့ လီထောင် နှစ်ယောက်လုံးက ကျောက်ချန်မင်ရဲ့ သေဆုံးမှုက ချန်ဟွာနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ သံသယ ရှိကြတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့မှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေပြီး ဆူရွှင့်သာ ပေါ်မလာခဲ့ရင် သူက အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ် ရရှိသူ ဖြစ်လာမှာမို့လို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဘာ သက်သေအထောက်အထားမှ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အရမ်း ပါးနပ်လို့ပဲ သူ တကယ်သာ လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံး အပေါ်ယံမှာတော့ သူ ဘာသဲလွန်စမှ ချန်မထားခဲ့ဘူး။

ဒါကြောင့် ဆူရွှင့်က သူ့အဖေထက် အများကြီး ပို တုံးအပုံရတဲ့ ချန်ကျိုးကို ကြည့်ပြီး ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ဖို့ လမ်းစတစ်ခု ရှာဖွေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ချန်ကျိုးရဲ့ သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်ဆီကနေ စလိုက်ကြစို့။

ချန်ကျိုးက တရုတ်ပြည်ကို အခုမှ ပြန်ရောက်တာ ပြီးတော့ ဒီလူနှစ်ယောက်က သူနဲ့အတူ ညစာ စားနိုင်ခဲ့တယ် ဒါဆို သူတို့က တရုတ်ပြည်မှာ သူနဲ့ အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့တဲ့ လူတွေ ဖြစ်ရမယ်။

"မစ္စတာဆူ..."

မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ဆူရွှင့်ရဲ့ အကြည့်အောက်မှာ သူတို့ ဦးရေပြားတွေ ထုံကျင်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ အလိုလို တင်းမာသွားကြတယ်။

"ဒီလောက် စိတ်မလှုပ်ရှားနေကြနဲ့။ ထပြီး ထိုင်ကြ။ မင်းတို့ကို ဒီကို ခေါ်လိုက်တာက မေးခွန်း နည်းနည်း မေးစရာ ရှိလို့။"

ဆူရွှင့်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူ ထိုင်လိုက်တာနဲ့ အိမ်အကူမလေး နှစ်ယောက်က ရောက်လာကြတယ်။ တစ်ယောက်က ကော်ဇောပေါ် ဒူးထောက်ပြီး သူ့ခြေထောက်တွေကို နှိပ်နယ်ပေးတယ် နောက်တစ်ယောက်က သူ့နောက်မှာ ရပ်ပြီး သူ့ပခုံးတွေကို နှိပ်နယ်ပေးတယ်။

"တော်တော် ဆိုးရွားတဲ့ အရင်းရှင်စနစ်ပုံစံပဲ" ဆူရွှင့်က သူ့ကိုယ်သူ ပျက်စီးသွားပြီလို့ ခံစားရင်း တွေးလိုက်တယ်။

"မစ္စတာဆူ... ကျွန်တော်တို့ ဒူးထောက်နေတာပဲ ကောင်းပါတယ်။ ဒါက ပို သက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်။ ရှင့်မှာ မေးစရာ ရှိသမျှ မေးခွန်းတွေကို ကျွန်တော် ဖြေပေးပါ့မယ်။" ဘယ်ဘက်က လူငယ်က ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ် ဟုတ် ဟုတ် ကျွန်တော်တို့ သိသမျှ အကုန် ပြောပြပါ့မယ်" ညာဘက်က လူငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူညီစွာ ပြောလိုက်တယ်။

ဆူရွှင့် ပြုံးလိုက်တယ် အိမ်အကူမလေး နှစ်ယောက်ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကို ခံစားရင်း ပြောလိုက်တယ် "အရင်ဆုံး မင်းတို့ နာမည်တွေ ပြောပြကြ။"

"ကျွန်တော့်နာမည် ကျန်းယွီပါ။"

"ကျွန်တော့်နာမည် ဝမ်ရိပါ။"

သူတို့နှစ်ယောက်က သူတို့ နာမည်တွေကို ပြောလိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့နဲ့ ချန်ကျိုးရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုလဲ?" ဆူရွှင့် မေးလိုက်သည်။

လူနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့ အချင်းချင်း အကြည့် လဲလှယ်လိုက်ကြတယ် နှစ်ယောက်လုံး တွန့်ဆုတ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြနေတယ်။

ဒါကို မြင်တော့ ဆူရွှင့် ပြောလိုက်တယ် "ငါ မင်းတို့ကို ခက်ခဲ့အောင် လုပ်မှာကို စိတ်မပူနဲ့။ မင်းတို့ ပြောစရာ ရှိတာကိုသာ ပြော။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ နှစ်ယောက်သား နောက်ဆုံးမှာတော့ အမှန်တရားကို ပြောဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အရင်က အတန်းဖော်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ် ဆက်ဆံရေးလည်း ကောင်းခဲ့ပါတယ် ဒါပေမဲ့... သူ့မိသားစုကြောင့် ကျွန်တော်တို့က တကယ်တော့ သူ့အောက် နိမ့်ကျနေရပါတယ်။"

"ဟုတ်တယ် သူက အမြဲတမ်း မောက်မာပြီး ကျွန်တော်တို့ကို သူငယ်ချင်းလိုရော ခွေးတွေလိုရော ဆက်ဆံတယ် ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို မဆန့်ကျင်ရဲဘူး။"

ဆူရွှင့် မျက်လုံး အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်တယ်: "သူက မင်းတို့ကို ဘယ်လို မြင်မြင် ဆိုလိုတာက မင်းတို့က အရမ်း ကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ် ဟုတ်တယ်မလား?"

"ဒီလို ထင်ရတာပဲ။ သူက အရမ်း မောက်မာပြီး အနိုင်ကျင့်လွန်းတယ်။ သူ့မှာ တရုတ်ပြည်မှာ သူငယ်ချင်း အများကြီး မရှိဘူး ကျွန်တော်တို့ပဲ ရှိတာ" ဝမ်ရိက ပြောလိုက်သည်။

ဆူရွှင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်: "ချင်ယွင် အင်တာနေရှင်နယ်ရဲ့ အရင် ဥက္ကဌ ကျောက်ချန်မင်ရဲ့ သေဆုံးမှုအကြောင်း သူ မင်းတို့ကို တစ်ခုခု ပြောပြခဲ့တာ ရှိလား?"

"မရှိပါဘူး ကျွန်တော်တို့မှာ အဲ့ဒါ မရှိဘူး။" ဝမ်ရိ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ရှိတယ်!" ကျန်းယွီက ပြန်စဉ်းစားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ် ပြီးတော့ ဆူရွှင့်ကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ် "သူ တစ်ခါ မူးနေတုန်းက ပတ်သက်တဲ့ တစ်ခုခု ပြောခဲ့သလိုပဲ။"

"သူ ဘာပြောခဲ့လဲ?" ဆူရွှင့်၏ မျက်လုံးများ ထက်မြက်လာပြီး ကျန်းယွီကို စူးစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့အသက်ရှူ မြန်လာပြီး သူ မသိစိတ်ကနေ ကိုယ်ကို မတ်မတ် ထိုင်လိုက်မိသည်။

ဆူရွှင့်က ဒီည အရမ်း အကျိုးအမြတ် ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကြိုတင် နိမိတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါကို မြင်တော့ အိမ်အကူမလေး နှစ်ယောက်က ဆူရွှင့်ကို မနှောင့်ယှက်ရဲဘဲ သူတို့ လုပ်နေတာတွေကို ပညာရှိစွာ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။