မူချိုယန်နဲ့ စကားပြောပြီးနောက် လီမို စကားစဖြတ်လိုက်တယ်။

စကားပြောတာ ရပ်ပြီးတာနဲ့ လီမိုက QR Code စကင်ဖတ်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဆက်လက်စမ်းသပ်ခဲ့တယ်။

မနားတမ်း စကင်ဖတ်ကြည့်နေခဲ့တာ... အချိန်နှစ်နာရီကျော်လောက်တောင် ကြာသွားတယ်။

နှစ်နာရီကျော်လောက် အလုပ်ရှုပ်ခံပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လီမိုက သူ့ရဲ့ QR Code စကင်ဖတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်အကြောင်း ပိုပြီးနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားပြီ။ ဒါက QR Code ပဲ။

အရာအားလုံးမှာ တကယ်ပဲ QR Code ရှိနေတာကိုး။

ပစ္စည်းတစ်ခုပေါ်က QR Code ဆိုတာက ပစ္စည်းတစ်ခုလုံးအတွက် သက်သက်မဟုတ်ဘူး။ ပစ္စည်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဥပမာ သူ့ဖုန်းဆိုပါတော့။

ဖုန်းတစ်ခုလုံးကို စကင်ဖတ်လို့ရသလို ဖုန်းကာဗာ (Phone case) ကို သီးသန့် စကင်ဖတ်လို့လည်း ရတယ်။

တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပေါ်လာတဲ့ QR Code တွေက လုံးဝမတူဘူး။

ဘယ်ဟာကို စကင်ဖတ်မလဲဆိုတာ လီမိုရဲ့ ရွေးချယ်မှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။

စကင်ဖတ်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို သေချာနားလည်သွားပြီးနောက် လီမို ရေချိုးခန်းဘက် ထွက်လာခဲ့တယ်။

ရေချိုးခန်းရောက်တော့ မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး မှန်ထဲမှာ ပေါ်နေတဲ့ ပုံရိပ်ကို အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

ကြည့်လိုက်တာနဲ့ QR Code တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

QR Code ပေါ်လာတဲ့အချိန်မှာ မှန်ပေါ်က QR Code ကို စကင်ဖတ်မလား၊ မှန်ထဲမှာ ပေါ်နေတဲ့ သူ့ပုံရိပ်ကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ QR Code ကို စကင်ဖတ်မလားဆိုပြီး ရှင်းပြလို့မရတဲ့ အချက်ပြမှုတစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲ ပေါ်လာတယ်။ လီမိုက သူ့ပုံရိပ်ကို ရွေးလိုက်တယ်။

အမည်: လီမို

အသက်: ၂၅ နှစ်

ကျား/မ: ကျား

ရုပ်ရည်: ၉၅

အရပ်: ၁.၈၂ မီတာ

စွမ်းရည်များ: အွန်လိုင်းဝတ္ထုရေးသားခြင်း (အခြေခံ)၊ စက်တပ်ယာဉ်မောင်းနှင်ခြင်း (အခြေခံ)၊ စက်မဲ့ယာဉ်မောင်းနှင်ခြင်း (အခြေခံ)၊ QR Code စကင်ဖတ်ခြင်း (စည်းမျဉ်းအခြေပြု စွမ်းရည်)။

အလုပ်အကိုင်: ကျရှုံးစာရေးဆရာ

ပိုင်ဆိုင်မှု: မရှိ

လက်ရှိငွေသား: ၁၃,၂၂၂.၁ ယွမ်

စီးတော်ယာဉ်: Green Joy လျှပ်စစ်စက်ဘီး

အိမ်ထောင်ရေးအခြေအနေ: လွန်ခဲ့တဲ့ ၆ လကမှ လမ်းခွဲထား၊ လက်ရှိမှာ ကိုယ့်လက်ကိုယ်အားကိုးပြီး ဖြေရှင်းနေရ။

အထူးအခြေအနေ: လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ နာရီက ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် ဗီဇပြောင်းလဲကာ ထူးဆန်းသော QR Code စကင်ဖတ်သည့် စွမ်းရည် နိုးထလာသည်။ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးတွင် QR Code ရှိကြောင်း မြင်နိုင်ပြီး အရာအားလုံးကို စကင်ဖတ်နိုင်ရုံသာမက ကံကြမ္မာပြောင်းလဲခြင်းအပေါ် မူတည်၍ သက်ရှိများ၏ စွမ်းရည်များကို ထုတ်ယူရရှိနိုင်သည်။

မျက်နှာပြင် အတုအယောင် ပေါ်လာပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေ တန်းစီပေါ်လာတာ မြင်တော့ လီမို မသိမသာ မျက်တောင်ခတ်မိလိုက်တယ်။

"ဒီစနစ်က ငွေကြေးစီးဆင်းမှုကို တကယ်ပဲ အဲ့လောက်ထိ သိနေတာလား။ ငါ့မှာ ငွေသားဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ အတိအကျ သိနေတယ်ပေါ့"

မျက်တောင်ခတ်ရင်း လီမိုက သူ့ရဲ့ ငွေရေးကြေးရေး အခြေအနေကို သေချာပြန်တွေးကြည့်တယ်။

မိုဘိုင်းဘဏ်စနစ်၊ WeChat ၊ Alipay စတာတွေထဲက ငွေတွေကို ပေါင်းကြည့်လိုက်တော့ စနစ်က ပြထားတဲ့ ပမာဏနဲ့ ကွက်တိ ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"တကယ်ကြီး တော်တော်တိကျတာပဲ! ပိုက်ဆံပမာဏ မှန်တယ်ဆိုတော့ နောက်ဆုံးမှာ ပြထားတဲ့ စာသားကလည်း အလိမ်အညာ မဟုတ်လောက်ဘူးပေါ့။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က အရာအားလုံးကို စကင်ဖတ်နိုင်ရုံတင် မကဘူး... ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးခြင်းအားဖြင့် သက်ရှိတွေရဲ့ စွမ်းရည်ကိုပါ ထုတ်ယူနိုင်တာပေါ့"

အဲ့ဒါသာ အမှန်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က ငါထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကြမ်းတာပဲ။

သူ့ပိုက်ဆံပမာဏ မှန်ကန်တာကို အတည်ပြုပြီးနောက် လီမို မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်လာတယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ QR Code ကို စကင်ဖတ်ပြီး အချက်အလက် ကြည့်ရုံသက်သက်က မလုံလောက်သေးဘူး၊ သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကိုပါ ထုတ်ယူလို့ ရတယ်တဲ့။

ဒီနှစ်ခုက လုံးဝကို ကွာခြားချက် ကြီးမားတယ်။

နှိုင်းယှဉ်လို့တောင် မရဘူး။

နောက်တစ်ခုက ရှေ့တစ်ခုထက် အများကြီး ပိုကောင်းတာ သေချာတယ်။

"ဒါနဲ့... ပိုင်ဆိုင်မှု နေရာမှာ အိမ်ခြံမြေ ပိုင်ဆိုင်မှပဲ ပြတာလား။ ငါ့မှာ အိမ်မရှိပေမယ့် လက်ပ်တော့တစ်လုံး ရှိတယ်လေ... ထောင်ဂဏန်းပေးဝယ်ထားရတာ၊ အဲ့ဒါကျ ပိုင်ဆိုင်မှု မမည်ဘူးလား" "ပြီးတော့ ငါ့ဖုန်းကလည်း နှစ်ထောင်ကျော် ပေးထားရတာလေ"

"ဒါမှမဟုတ် ဒါတွေကို အီလက်ထရောနစ် လူသုံးကုန်ပစ္စည်းတွေအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး စနစ်က စာရင်းထဲ မသွင်းတာလား"

ခဏလောက် စိတ်လှုပ်ရှားပြီးနောက် လီမိုက ပိုင်ဆိုင်မှုကဏ္ဍကနေ စွမ်းရည် ကဏ္ဍဘက်ကို အကြည့်ရောက်သွားတယ်။

"QR Code စကင်ဖတ်တာက စွမ်းရည်တစ်ခုလား။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ဝတ္ထုရေးတဲ့ စွမ်းရည်က အခြေခံအဆင့်ပဲ ရှိတာလား။ ငါ ကျရှုံးတော့မှာလား။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ဒီ့ထက်ပိုတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိသင့်ပါသေးတယ်။ ငါ ခေါက်ဆွဲပြုတ်တတ်တယ်လေ... အဲ့ဒါကျ စွမ်းရည်လို့ မသတ်မှတ်ဘူးလား"

"ဒါမှမဟုတ် စွမ်းရည်တစ်ခု ပြဖို့အတွက် စနစ်က အသိအမှတ်ပြုတဲ့ အဆင့်တစ်ခု ရောက်မှပဲ ပေါ်လာမှာလား"

လီမို မျက်လုံးထဲမှာ သိချင်စိတ်တွေနဲ့ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုတွေ ပေါ်လာတယ်။

စွမ်းရည်အဆင့် သတ်မှတ်ချက်တွေကို သူလုံးဝ နားမလည်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူက အွန်လိုင်းဝတ္ထု စာရေးဆရာ တစ်ယောက်လေ။

ရွှေလက်ချောင်းရဲ့ သတ်မှတ်ချက်အရ အခြေခံအဆင့်ပဲ ရှိတယ်ဆိုဦးတော့... 'စည်းမျဉ်းအခြေပြု စွမ်းရည်' ဆိုတဲ့ အစွမ်းထက်မှုကိုတော့ သူအတိုင်းအတာတစ်ခုထိ နားလည်ပါတယ်။

"စွမ်းရည်အဆင့်ကိစ္စ ခဏထားလိုက်။ ငါ အခုလုပ်သင့်တာက ဒီစနစ်ကြီးက တခြားလူတွေရဲ့ စွမ်းရည်ကို ဘယ်လိုထုတ်ယူမလဲဆိုတာ စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ပဲ"

လီမို ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အတွေးပြောင်းလိုက်တယ်။

မျက်နှာပြင်ရဲ့ နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို အာရုံစိုက်လိုက်တယ်။

တခြားလူရဲ့ စွမ်းရည်ကို ထုတ်ယူခြင်းဆိုတာကိုပေါ့။

"တခြားလူရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲခြင်း... မူချိုယန်ရဲ့ အချက်အလက်တွေအရဆိုရင် ဒါ နားလည်လွယ်ပါတယ်။ ဒီည နဂါးမောက်သီးကိစ္စ မူချိုယန်ကို ပြောပြဖို့ ငါ စဉ်းစားထားပြီးသားပဲ"

"အခု ဒီအခြေအနေ ရောက်လာတော့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ စမ်းသပ်ဖို့ ပိုပြီး အရေးကြီးလာပြီ" လီမို မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားတယ်။

မူချိုယန်ရဲ့ မိုက်လွန်းတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မြင်တုန်းက လီမို အံ့သြခဲ့ရတယ်။

အခု တခြားလူရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ထုတ်ယူလို့ရမှန်း သိသွားတော့ လီမိုရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက အံ့သြရုံသက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ ပြင်းပြတဲ့ လိုချင်စိတ်တွေ ဖြစ်လာတယ်။

စွမ်းရည် ထုတ်ယူတယ်...

အဲ့ဒါက မူချိုယန် ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို သူထုတ်ယူလိုက်ရင် သူလည်း ပိုင်ဆိုင်သွားမယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား။

တွေးမိတာနဲ့ လီမို ဖုန်းချက်ချင်း ထုတ်လိုက်တယ်။

WeChat ဖွင့်ပြီး မူချိုယန်ဆီ စာပို့လိုက်တယ်။

"မမ ချိုယန် (အပြုံး)"

"ဘာတုန်း"

မူချိုယန်ဆီက စာ ချက်ချင်းပြန်လာတယ်။

"အိမ်လခ ကောက်လို့ ပြီးပြီလား။ အကူအညီ လိုသေးလား" လီမို မေးလိုက်တယ်။

"မပြီးသေးဘူး။ နင် စာမရေးတော့ဘူးလား" အိမ်ရှင်မကြီးက မေးတယ်။

"လက်လျှော့လိုက်ပြီ။ ဒီတလော စာအုပ်ထုတ်လို့ မရဘူးဖြစ်နေတာ။ အကြံဉာဏ်တွေ ကုန်သွားပြီ ထင်တယ်။ ဒီလောကထဲမှာ ဆက်ပြီး လုပ်မစားတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ" လီမို။

"စောစောကတည်းက အဲ့လိုလုပ်သင့်တာ။ အွန်လိုင်းစာရေးဆရာ လုပ်တာက အနာဂတ်မရှိပါဘူး။ နင်တို့လောကမှာ တကယ်တော်တဲ့သူတွေက အစွမ်းထက်ကြပေမယ့် အများစုကတော့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ စာရေးဆရာတွေချည်းပါပဲ"

"စာရေးဖို့ အချိန်ကုန် လူပန်းဖြစ်မယ့်အစား တခြားဟာ သွားလုပ်တာ ပိုကောင်းဦးမယ်"

"အခုမှ အမှားပြင်ဆင်တတ်တာ နောက်မကျသေးပါဘူး။ သင်ပေးလို့ ရပါသေးတယ်" အိမ်ရှင်မကြီးက နေကာမျက်မှန်တပ်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်နေတဲ့ ပုံစံ အီမိုဂျီလေးနဲ့အတူ စာပြန်လာတယ်။

"အင်း" လီမို။

"ဒါဆို အိမ်ရှင်မကြီးက အလုပ်မိတ်ဆက်ပေးရမလား"

"မမ ချိုယန်... ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ မွေးစားဖို့ မစဉ်းစားတော့ဘူးလား (ရှက်ပြုံး)" လီမို။

"ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်အောင် အရင်လုပ်စမ်းပါ" မူချိုယန်။

"မမ ချိုယန်... အကူအညီလိုလား" လီမို။

"တကယ် လိုနေတာ။ ဒီကိုလာခဲ့၊ ငါ အဆောင် ၁၇ အောက်က လျှပ်စစ်စက်ဘီး ရပ်တဲ့နေရာမှာ" မူချိုယန်။

"ဟုတ်... လာခဲ့မယ်။ ခဏစောင့်" လီမို။

စာပြန်ရင်း လီမို နှုတ်ခမ်းမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ဖုန်းကို သိမ်း၊ Sneakers ဖိနပ်ကို မြန်မြန်လဲစီးပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့တယ်။