"ဒါပေမဲ့ တကယ့်အမှန်တရားက ဒီလိုဗျ... ကျွန်တော်က အိမ်ရှင်မကြီးကို အချောစားလေးပါလို့ တွက်ချက်နိုင်ရုံတင် မကဘူး... ဒီနေ့ အိမ်ရှင်မကြီးက သွေးမြေကျမယ့် ကပ်ဆိုးကြီး ကြုံရမယ်ဆိုတာကိုလည်း တွက်ချက်မိထားတယ်ဗျ။ ဒီအတားအဆီးကို မကျော်နိုင်ရင်တော့ အသက်ပါဆုံးရှုံးရနိုင်တယ်" လီမိုက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ထပ်ပြောလိုက်တယ်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကောင်စုတ်လေး... ငါ့ကို လာမခြောက်နဲ့နော်။ ဒါက ယုံချင်စရာ လုံးဝမကောင်းဘူး" မူချိုယန် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။

"ကျွန်တော်က အိမ်ရှင်မကြီးကို ခြောက်စရာ လိုလို့လား။ စဉ်းစားကြည့်လေ မမချိုယန်ရယ်... မမက ကျွန်တော့်ကို မွေးစားမယ်လို့ ပြောတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ။ အရင်တုန်းက ကျွန်တော် ဘာလို့ လက်မခံခဲ့ဘဲ ဒီနေ့ကျမှ ရုတ်တရက်ကြီး လက်ခံလိုက်ရတာလဲ"

"အကြောင်းပြချက်က ရှင်းနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် စာရေးနေတဲ့အချိန် အားရင် လေ့လာသုတေသနတွေ အများကြီး လုပ်ရတယ်။ ဗေဒင်၊ ယတြာ၊ ရှေ့ဖြစ်ဟော၊ တာအိုကျမ်းစာတွေ အကုန်ဖတ်ဖူးတယ်"

"အရင်တုန်းကတော့ အပျော်သဘောပဲ ဖတ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်းမှ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဉာဏ်ပွင့်သွားတယ် ထင်တယ်။ သာမန်လူတွေ မမြင်နိုင်တာတွေကို ကျွန်တော် မြင်နေရပြီ"

"အဓိကက မမချိုယန် ဒီနေ့ ကပ်ဆိုးကြီး ကြုံရတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေလို့ပါ။ ပြီးတော့ မမက ကျွန်တော့်အပေါ် အမြဲကောင်းခဲ့တဲ့ အချောအလှလေး တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေတော့... ကျွန်တော်က မောင်လေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မမရဲ့ ကပ်ဘေးကို ကူညီဖြေရှင်းပေးရင်း... အခွင့်အရေးရတုန်း ကပ်စားလိုက်မလားလို့ တွေးလိုက်တာပါ..."

"ဟူး... တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း ပင်ပန်းနေပါပြီ။ ချောမောလှပတဲ့ မမကြီးတစ်ယောက်ကို မှီခိုပြီး အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေချင်တော့တယ်" လီမိုက သက်ပြင်းချဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"တကယ်ကြီးလား" မူချိုယန် မယုံနိုင်သေးဘူး။

"တကယ်ကြီးပါဆို။ မယုံရင်လည်း ကျွန်တော် ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ မသိတော့ဘူး" လီမို။

"ဒါဆို ပြောစမ်း... ငါ့မှာ ဘာသွေးထွက်သံယို ဘေးဒုက္ခတွေ ကြုံရမှာမို့လို့လဲ" မူချိုယန်က မေးလိုက်တယ်။

"အဲ့ဒါကတော့ မမချိုယန်ရဲ့ စေတနာအပေါ် မူတည်တာပေါ့" လီမိုက ပြောလိုက်တယ်။

"ကောင်စုတ်လေး... နင်ပဲ စောစောက ပြောတော့ ငါက နင့်အပေါ် အမြဲကောင်းခဲ့လို့ ငါ့ရဲ့ ကပ်ဘေးကို ကူညီဖြေရှင်းပေးဖို့ လာခဲ့တာဆို။ အခုကျမှ ဘာလို့ စေတနာအကြောင်း လာပြောနေရတာလဲ" မူချိုယန် မျက်လုံးထပ်ပြူးသွားပြန်ပြီ။ လီမိုရဲ့ ခါးကို ဖက်ထားရင်း ထပ်ဆွဲလိမ်ချင်လာပြန်တယ်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ထိန်းလိုက်တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ စက်ဘီးက အိမ်ရာဝင်းထဲက ထွက်လာပြီး ကုန်းဆင်းလမ်းကို ရောက်နေပြီမို့လို့ပဲ။

"ဒါက ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတာမှ မဟုတ်တာ။ မမရဲ့ သွေးမြေကျမယ့် ကပ်ဘေးကို ကူညီဖြေရှင်းပေးဖို့ ကျွန်တော် ရောက်လာတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလိုလုပ်ဖို့အတွက် မမရဲ့ စေတနာကို စမ်းသပ်ကြည့်တာက ပုံမှန်ပါပဲ။ မမက ကျွန်တော့်ကို မွေးစားချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အနီရောင်စာအိတ် အကြီးကြီး (ဆုကြေးငွေ) ပေးချင်တာလား ဆိုတာအပေါ် မူတည်တာပေါ့"

"ကျွန်တော်က ဒီကိစ္စပြီးရင် စာဆက်ရေးဖို့ အစီအစဉ် မရှိတော့ဘူးလေ"

"မမချိုယန်ပဲ ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ပြောင်းဖို့ အကြံပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အလုပ်ပြောင်းမှတော့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းအတိုင်း လိုက်နာရမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဝင်ငွေ ဘယ်လိုရှာမလဲ" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဆိုးသွမ်းတဲ့ မောင်လေး" မူချိုယန်က ချစ်စဖွယ် ဆူလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော်က မွှေးပါတယ်ဗျ။ ဒီလောက်နီးနီးကပ်ကပ် နေနေတာတောင် အနံ့မရဘူးလား" လီမို။

"ဖူး... နည်းနည်းလေးမှ မမွှေးဘူး။ နံစော်နေတဲ့ မောင်လေးပဲ" မူချိုယန်။

"ကဲပါဗျာ... ကောင်စုတ်လေးပဲ ထားလိုက်ပါတော့။ ဒါနဲ့ မမချိုယန်... ဘယ်လမ်းကို ရွေးမှာလဲ" လီမို မေးလိုက်တယ်။

"နင် တကယ် မလိမ်ဘူးနော်" မူချိုယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးတယ်။

"ကျွန်တော်တို့ သိလာတာ အနည်းဆုံး တစ်နှစ်လောက် ရှိပြီလေ။ ကျွန်တော် မမကို လိမ်ဖူးတာ မြင်ဖူးလို့လား။ အရင်တုန်းကဆို မမကို ဂရုတောင်မစိုက်ဘဲ နေခဲ့တာပါ" လီမိုက ပြောတယ်။

"အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ အရင်တုန်းက နင်က ငါစရင်တောင် ပြန်မပြောဘဲ နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခု နင် တော်တော်ပြောင်းလဲသွားတယ်... နင့်ကိုယ်နင် လွှတ်ချလိုက်သလိုပဲ ခံစားရတယ်" မူချိုယန်က ပြောတယ်။

"ကျွန်တော် ပြောပြီးသားလေ... မမက အချောစားလေးမှန်း သိသွားလို့ပါဆို"

"ရင်ဘတ်အကြီးကြီးနဲ့ အမိုက်စား အလှမယ်လေး၊ ပြီးတော့ အရမ်းချမ်းသာတယ်။ ရည်းစားလည်း တစ်ခါမှ မထားဖူးဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော့်အကြိုက် သူဌေးမကြီး စတိုင်လ်ပဲလေ"

"ကျွန်တော်ကတော့ ဇနီးသည်ရဲ့ လုပ်စာထိုင်စားဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးသား။ မမချိုယန်က အခွင့်အရေး ပေးမလား မပေးဘူးလား ဆိုတာအပေါ်ပဲ မူတည်တော့တယ်"

"သူဌေးမကြီး... ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာတယ်... ထမင်းကျွေးပါ" လီမိုက ပြုံးပြီး ထပ်ပြောလိုက်တယ်။

"ဖူး... နင့်ကို မမွေးနိုင်ပါဘူး" မူချိုယန်။

"ဒါဆို နောင်ကျမှ နောင်တမရနဲ့နော် မမ။ ဒီအခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားရင် နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ပြန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး" လီမိုက ပြောတယ်။

"တော်စမ်းပါ" မူချိုယန် "ငါ နောင်တမရဘူး"

"နောင်တမရရင်လည်း ပြီးရောဗျာ။ ဒါဆို မမက ဒုတိယလမ်းကို ရွေးလိုက်ပြီပေါ့။ ကျွန်တော့်ကို အနီရောင်စာအိတ် အကြီးကြီး ပေးရတော့မယ်"

"အဲ့လိုဆိုရင်တော့ မောင်လေးက ငွေမက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့နော်"

"မမက ဒီနေ့ တကယ်ပဲ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ သွေးမြေကျမယ့် ကပ်ဘေးနဲ့ ကြုံနေရတာ"

"ပြီးတော့ မမဆီမှာ လက်ရှိငွေသားတင် သန်းရာချီ ရှိနေတာလေ"

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အများကြီး မလိုချင်ပါဘူး"

"မိတ်ဆွေဈေးနှုန်းနဲ့ပဲ ယူပါမယ်... သန်း ၃၀ ပါ"

"မမရဲ့ လက်ရှိငွေသားထဲက ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်ကိုပဲ ဆုကြေးအနေနဲ့ ယူမယ်လေ" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာ! သန်း ၃၀ တဲ့လား! ကောင်စုတ်လေး... နင် ဓားပြသွားတိုက်ပါလား" မူချိုယန် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး လီမို ပြောတဲ့ ပမာဏကြောင့် လန့်သွားတယ်။

ခဏလောက် အံ့သြသွားပြီးနောက် လီမိုကို လေသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ငါ နင့်ကို ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ပေးထားတယ်၊ အိမ်လခ နှစ်လစာလည်း မယူဘဲ ထားပေးထားတယ်။ အဲ့ဒါကို နင်က ငါ့ကို ဒီလိုပြန်ဆက်ဆံတာလား"

"ဒါက မမ ကျွန်တော့်အပေါ် ကောင်းခဲ့လို့ပေးတဲ့ အထူး မိတ်ဆွေဈေးနှုန်းပါဗျာ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် အနည်းဆုံး နည်းနည်းလောက်တော့ တောင်းမိမှာ"

"မမမှ ကျွန်တော့်ကို မမွေးစားချင်တာ။ မောင်လေးလည်း ထမင်းစားဖို့ လိုတယ်လေ။ မမလို ဆူဖြိုးတဲ့ သိုးမလေး တစ်ကောင် ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ လွယ်တာမှတ်လို့။ အခွင့်ကောင်း မယူလိုက်ရင် ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ရာ ရောက်မှာပေါ့" လီမိုက ရယ်မောလိုက်တယ်။

"ဒါပေမဲ့ နင့်ဈေးက သိပ်များလွန်းတယ်" မူချိုယန် ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါဆို မမ စဉ်းစားကြည့်လေ... အသက်က အရေးကြီးလား၊ ပိုက်ဆံက အရေးကြီးလား" လီမို မေးလိုက်တယ်။

"ဒါပေါ့ အသက်က ပိုအရေးကြီးတာပေါ့" မူချိုယန်။

"ဒါဆို ဘာလို့ ဈေးကြီးတယ် ထင်နေသေးတာလဲ။ မမရယ်... ကျွန်တော် မမကို အထင်သေးအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ မမက စူပါသူဌေးမကြီးပဲဟာ" လီမိုက ပြောတယ်။

"သဘောတရားအရ နားလည်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ မကျေနပ်သလို ဖြစ်နေတုန်းပဲ" မူချိုယန်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။

"မကျေနပ်ရင် ပထမလမ်းကို ရွေးလိုက်လေ မမရယ်။ ကျွန်တော့်ကို မွေးစားလိုက်။ ဒါဆို မောင်လေးက အခမဲ့ ကူညီဖြေရှင်းပေးမယ်"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် အိမ်လခလည်း ပေးစရာ ကျန်နေသေးတာပဲ... လူကိုယ်တိုင်နဲ့ အကြွေးဆပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်"

"ဒါဆို မမ တကယ် ပေါက်သွားပြီ"

"အိပ်ရာဝင်ဖော်၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖော်၊ အစားစားဖော်၊ တောင်တက်ဖော် ရမယ့်အပြင် ပြဿနာပေါင်းစုံကို ကူညီဖြေရှင်းပေးမယ့်သူပါ ရမှာ။ တကယ်ပဲ ပြန်မစဉ်းစားချင်ဘူးလား မမရယ်" လီမိုက ပြုံးစစနဲ့ ပြောတယ်။

"ကောင်စုတ်လေး... နင်က ငါ့ကို မရိုးမသား ကြံစည်နေတာ သိသာလွန်းတယ်" မူချိုယန် ပြောလိုက်တယ်။

"အင်း... ဝန်ခံပါတယ်။ ကျွန်တော် တကယ် လိုချင်နေတာ" လီမိုက ပြောတယ်။

"ဒါဆို ဒုတိယလမ်း သန်း ၃၀ ကိုပဲ ရွေးလိုက်မယ်။ ဟွန်း... သန်း ၃၀ ပဲဟာ... ပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်စုတ်လေး... နင် ငါ့ကို မနောက်ပါဘူးလို့ ဘယ်လိုအာမခံမလဲ"

"နင်သာ ငါ့ကို လိမ်ရင် နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်" မူချိုယန်က ပြောတယ်။

"မမ ယုံအောင်လို့ အခြေအနေကို ကြိုမပြောပြတော့ဘူး။ ကျွန်တော် မမနဲ့အတူ တစ်နေ့လုံး ရှိနေပေးမယ်။ ဒါဆို ကျွန်တော် လိမ်လား မလိမ်ဘူးလားဆိုတာ မမ သိရမှာပေါ့" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီလေ... စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ ဒီနေ့ ငါ့မောင်လေးက ငါ့ကို ဂျင်းထည့်မလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့" မူချိုယန်က ပြောတယ်။

"ဒါဆို ပိုက်ဆံလွှဲလိုက်တော့လေ မမ" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"လွှဲနေပါပြီဟယ်... လောလိုက်တာ။ ကိစ္စပြီးမှ ပြောလို့ မရဘူးလား။ နင် ငါ့ကို အဲ့လောက်တောင် မယုံဘူးလား" မူချိုယန်က ပြောတယ်။

"ကျွန်တော်က ဆင်းရဲမှာ ကြောက်လို့ပါ" လီမို။

"ကောင်စုတ်လေး... နင့်မှာ နှလုံးသား မရှိဘူး..." မူချိုယန်က တိုးတိုးလေး ညည်းတယ်။

"ဘယ်ကသာ နှလုံးသား မရှိရမှာလဲ။ မမ စမ်းကြည့်လိုက်လေ... ရှိလား မရှိဘူးလား သိရအောင်။ သေချာပေါက် ရှိပါတယ်ဗျ" လီမိုက ပြောတယ်။

"ကျွန်တော်က စည်းမျဉ်းအတိုင်း လုပ်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ အလုပ်သဘောက ငွေအရင်ယူပြီးမှ အလုပ်စတာလေ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် မမအနားကို ရောက်လာကတည်းက မမရဲ့ ကံကြမ္မာက စပြီး ပြောင်းလဲနေပြီ"

"ပိုက်ဆံ အရင်မယူထားရင် ကျွန်တော် အကြီးကြီး ရှုံးမှာပေါ့"

မူချိုယန် ပြန်မပြောခင် လီမိုက အမြန်ဖြည့်ပြောလိုက်တယ်။