"ကျွန်တော် အလကား လျှောက်ပြောတာ နေမှာပါ။ တောင်းပန်ပါတယ် မမ ယန်ရန်... ပါးစပ်ထဲ ရှိရာ လျှောက်ပြောလိုက်မိတာပါ" လီမိုက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ လင်းယန်ရန်ကို လေးလေးနက်နက် တောင်းပန်လိုက်တယ်။

တောင်းပန်ပြီးတာနဲ့ လင်းယန်ရန် ပြန်ပြောတာကို မစောင့်တော့ဘဲ မူချိုယန်ဘက် လှည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"အိမ်ရှင်မကြီးလည်း အိမ်လခ ကောက်လို့ ပြီးပြီဆိုတော့ နောက်တစ်ိမ် သွားသင့်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

"အင်း... ဟုတ်သားပဲ" မူချိုယန်က လီမိုကို တုံ့ဆိုင်းဆိုင်း ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ လင်းယန်ရန်ကို အားနာပါးနာ ပြုံးပြလိုက်တယ်။

နောက် လီမိုနဲ့အတူ လျှပ်စစ်စက်ဘီးပေါ် တက်ပြီး ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

"နေဦး"

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ လင်းယန်ရန်က လီမိုနဲ့ မူချိုယန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ယန်ရန်။ ကိစ္စရှိသေးလို့လား" မူချိုယန် ရပ်လိုက်ပြီး လင်းယန်ရန်ဘက် လှည့်မေးလိုက်တယ်။

"လီမို... စောစောက နင်ပြောတဲ့ စကားက တကယ်တမ်း ဘာသဘောလဲ" လင်းယန်ရန်က မူချိုယန်ကို ပြန်မဖြေဘဲ လီမိုကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်တယ်။

"ဒါ အလကား လျှောက်ပြောတာပါ မမ ယန်ရန်။ အတည်မယူပါနဲ့" လီမိုက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြန်ဖြေတယ်။

"တကယ်ကြီး လျှောက်ပြောတာလား" လင်းယန်ရန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားနေရတယ်။

သူ့ရှေ့က ကောင်လေးက ဒီလောက် ချောမောခန့်ညားနေတာ။

သေချာပေါက် လူမှုဆက်ဆံရေး ညံ့ဖျင်း (EQ နိမ့်) မယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး။

သာမန်အားဖြင့် ဘယ်ယောက်ျားလေးကမှ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက်ကြီး အသက်တိုပြီး ကံဆိုးမယ့်လူလို့ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့လိုပြောလိုက်ရင် အဲ့ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို လုံးဝ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ရွံရှာမုန်းတီးမှုကိုတောင် ဖြစ်စေနိုင်တယ်။

ဘယ်သူက ကိုယ်အသေဆိုးနဲ့ သေမယ်ဆိုတာကို ကြားချင်မှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရှေ့က လီမိုကတော့ အဲ့ဒီလို ပြောထွက်တယ်။

ဒါက သူ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်ရှုပ်ထွေးစေတယ်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော် တကယ် လျှောက်ပြောတာပါ။ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်" လီမိုက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြေပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ လျှပ်စစ်စက်ဘီးရဲ့ ရှေ့ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

သူထိုင်လိုက်တာနဲ့ မူချိုယန်လည်း ဆာလာအိတ်ဆွဲပြီး လျှောက်လာကာ ခြေတင်ခုံပေါ် တင်ပြီး အနောက်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

မူချိုယန် ထိုင်ပြီးတာနဲ့ လီမို စက်နှိုးလိုက်တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် အဲ့ဒီနေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်ခွာသွားကြတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး လင်းယန်ရန် မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နားမလည်နိုင်မှုတွေ ပိုတိုးလာတယ်။ လီမိုက တမင်သက်သက် သူ့အာရုံစိုက်မှုကို ရအောင် လုပ်တာလား၊ တကယ်ပဲ EQ နိမ့်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား အကြောင်းပြချက် ရှိနေတာလား ဆိုတာ သူ လုံးဝ ဝေခွဲမရဘူး။

...

"ဟေ့ကောင်လေး... နင် ဘာလို့ စောစောက မမ ယန်ရန်ကို အဲ့လို ရုတ်တရက်ကြီး ပြောလိုက်တာလဲ။ သူလည်း ငါ့လိုပဲ ကပ်ဆိုးနိမိတ် ရှိနေလို့လား"

လင်းယန်ရန်ဆီက ထွက်လာပြီးနောက် မူချိုယန်က မနေနိုင်ဘဲ စပ်စုလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်... မမလိုပဲ... တော်တော်ဆိုးတဲ့ ကပ်ဆိုးနိမိတ်ပဲ!" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"တကယ့် ကပ်ဆိုးနိမိတ်ကြီးလား! ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ တကယ်ကြီး အဲ့လောက် စိုးရိမ်ရတာလား။ မမ ယန်ရန်လည်း သေတော့မှာလား" မူချိုယန် မျက်လုံးအိမ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်... သေမှာ။ ပြီးတော့ မမထက်တောင် ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံနဲ့ အသေဆိုးနဲ့ သေမှာ!" လီမိုက ထပ်ဖြေလိုက်တယ်။

"ဒါ... ကောင်စုတ်လေး... နင် ငါ့ကို တကယ်ကြီး နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်" မူချိုယန် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ထပ်မေးလိုက်တယ်။

"မမ ကျွန်တော့်ကို ယုံနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား" လီမိုက ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ယုံတာတော့ ယုံပေမယ့် ဒါကြီးက သိပ်ပြီး အံ့သြစရာ ကောင်းနေလို့ပါ" မူချိုယန်က မဲ့ပြုံးပြုံးပြီး ခေါင်းစဉ် အမြန်လွှဲလိုက်တယ်။

"ဒါ့အပြင် တကယ်ကြီး အဲ့လိုဖြစ်မယ်ဆိုရင် နင် ဘာလို့ စောစောက ဝန်မခံလိုက်တာလဲ။ မမ ယန်ရန်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နင့်ပုံရိပ် ကျဆင်းခံပြီးတော့တောင် အလကား လျှောက်ပြောတာပါလို့ ဘာလို့ ငြင်းလိုက်တာလဲ"

"မမ ယန်ရန်က မလှလို့လား။ နင် သူ့မျက်နှာသာပေးမှုကို မလိုချင်ဘူးလား"

"ကျွန်တော့်မှာ အိမ်ရှင်မကြီး ရှိနေပြီပဲဟာ... တခြားလူရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ" လီမိုက ရယ်မောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ စကားဆက်လိုက်တယ်။

"ပြီးတော့ သူက မမရဲ့ အိမ်ရှင်မကြီးမှ မဟုတ်တာ။ ကျွန်တော်တို့က အရင်က တစ်ခါမှလည်း မပတ်သက်ဖူးဘူးလေ"

"ပြောလိုက်ရင်တောင် သူယုံမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် ဆက်မရှင်းပြတော့တာ"

"နင် ပိုက်ဆံမလိုချင်ဘူးလား။ မမ ယန်ရန်က ငါ့အိမ်ကို တစ်လ ငါးသောင်းပေးပြီး ငှားနေတာနော်... သိသာပေါက် ချမ်းသာတယ်။ ငါပေးသလောက် မများရင်တောင် နင် ပိုက်ဆံနည်းနည်းတော့ ရနိုင်တာပေါ့"

"နင့်ရဲ့ စာအုပ်တွေ ရောင်းမထွက်တာထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းသေးတယ်" မူချိုယန်က စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ ထပ်မေးပြန်တယ်။

"ပိုက်ဆံကတော့ လိုချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေနဲ့ နည်းလမ်းကို ကြည့်ရသေးတယ်လေ" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"ဘာသဘောလဲ" မူချိုယန် နားမလည်ဘူး။

"အိမ်ရှင်မကြီးက သူ့အိမ်ငှား ဒီလို အသေဆိုးနဲ့ သေသွားတာကို မမြင်ချင်လောက်ဘူး ထင်တယ်" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"နင်... နင် ငါ့ကို ပိုက်ဆံထပ်ပေးခိုင်းမလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?! ငါပြောလိုက်မယ် ကောင်စုတ်လေး... သိုးတစ်ကောင်တည်းကိုပဲ အမြဲတမ်း အမွေးညှပ်နေလို့ မရဘူးနော်!" မူချိုယန် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။

"အာ... မမချိုယန်ကို အခွင့်ကောင်းယူစရာလားဗျာ" လီမို ရယ်လိုက်တယ်။

"ဒါဆို နင်ပြောတာ ဘာသဘောလဲ။ နေပါဦး... ငါ့ကို ကြားခံလုပ်ခိုင်းမလို့လား။ မမ ယန်ရန်ကို နားဝင်အောင် ပြောပေးဖို့လား" မူချိုယန် မေးလိုက်တယ်။

"အိမ်ရှင်မကြီးက ကျွန်တော့်အကြောင်း သိပ်သိတာပဲ! မမ... ကျွန်တော့်ကို တကယ် မွေးစားဖို့ မစဉ်းစားချင်ဘူးလား။ မမက ကျွန်တော့်စိတ်ကို ဖတ်နိုင်နေသလိုပဲ! တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ တွဲဖြစ်ရင် တခြားဟာတွေ ထားလိုက်... မမက ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်ပေးနိုင်မှာဆိုတော့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ စုံတွဲ ဖြစ်မှာပဲ" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"ဖူး... ငါက နင့်ဗိုက်ထဲက သံကောင်မှ မဟုတ်တာ" မူချိုယန်က ချစ်စဖွယ် ပြန်ပြောတယ်။

"မဟုတ်ဘူးဆိုလည်း မဟုတ်ဘူးပေါ့ဗျာ" လီမို ရယ်လိုက်တယ်။

နှစ်ယောက်သား စကားပြောနေတုန်း...

မူချိုယန်ရဲ့ ဖုန်း ရုတ်တရက် မြည်လာတယ်။

ဒါနဲ့ မူချိုယန်က ဖုန်းထုတ်ကြည့်လိုက်တယ်။

သေချာကြည့်လိုက်တော့ WeChat က စာတို ဝင်လာတာ။ ပေးပို့သူက လင်းယန်ရန်။

"မမ ချိုယန်... လီမိုက ဘယ်သူလဲဟင်။ သူက ဘာလုပ်တာလဲ။ ဘာလို့ ညီမကို အဲ့လိုတွေ ပြောရတာလဲ"

"ဒါကတော့... ငါ့မောင်လေးက အရင်က ရုန်းကန်နေရတဲ့ စာရေးဆရာဆိုတာပဲ သိတယ်။ အခုတော့ ရုတ်တရက်ကြီး အနာဂတ်ကို ဟောနိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာပဲ"

ဒီစာကို မြင်တော့ မူချိုယန် ခဏလောက် တွေးဆဆ ဖြစ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ကားမောင်းနေတဲ့ လီမိုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စာပြန်လိုက်တယ်။

"ရုန်းကန်နေရတဲ့ စာရေးဆရာက ဗေဒင်တွက်တတ်တယ်? မမ သူ့စွမ်းရည်ကို မြင်ဖူးလား။ ဟောတာတွေက မှန်ရော မှန်ရဲ့လား" လင်းယန်ရန် မေးလိုက်တယ်။

"ငါလည်း အခုမှ သိတာ။ အတည်မပြုရသေးဘူး" မူချိုယန်။

"အော်" လင်းယန်ရန်။

ဒါကို မြင်တော့ မူချိုယန် ထပ်စာမပြန်တော့ဘဲ ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်တယ်။

"စောစောက စာပို့တာ မမ ယန်ရန် မလား" မူချိုယန် ဖုန်းသိမ်းလိုက်တာနဲ့ လီမိုက ခေါင်းမလှည့်ဘဲ မေးလိုက်တယ်။

"အင်း... ဟုတ်တယ်။ နင် ဘာလုပ်လဲ မေးနေတာ" မူချိုယန်။

"ဒါနဲ့ မမ ချိုယန် ဘယ်လိုပြန်လိုက်လဲ" လီမို မေးလိုက်တယ်။

"အမှန်အတိုင်းပဲ ပြန်လိုက်တာပေါ့... ဘာပြောရဦးမှာလဲ" မူချိုယန်။

ပြောရင်းနဲ့ လီမိုဘက် လှည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ်။ "ငါ နင့်ကို ယုံတယ် ဆိုပေမယ့် နင်ပြောတာ မှန်လား မှားလားဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အတည်မပြုနိုင်သေးဘူးလေ။ ဒါကြောင့် နင် ငါ့ကို အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်နေတာပဲ ကောင်စုတ်လေး"

"နင် ငါ့ကို တကယ် မလိမ်ဘူးနော်" မူချိုယန်က လီမိုကို မနေနိုင်ဘဲ ထပ်မေးလိုက်ပြန်တယ်။

"ဒီညကျရင် မမ သိရမှာပါ" လီမိုက ပြောတယ်။

"ညကျမှလား။ ဒါဆို ငါ မတော်တဆဖြစ်မယ့် အချိန်က ညဘက်ပေါ့" မူချိုယန် မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားတယ်။

"အင်း" လီမို တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်တယ်။

"အခြေအနေ အတိအကျက ဘယ်လိုလဲ" မူချိုယန် မေးလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် ကြိုပြောပြလိုက်ရင် မမရဲ့ ကံကြမ္မာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေမယ့် မမ ယုံချင်မှ ယုံမှာ။ ဒါကြောင့် ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ပြီးမှပဲ ပြောပြတော့မယ်" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။