အခန်း (၇) ၈၈၀ တန် ကန်စွန်းဥဖုတ်

ကျန်းချန်တွင် နေထိုင်ဖူးသူ သို့မဟုတ် ကျန်းချန်မြို့သားတိုင်း "Heaven on Earth" ကို သိကြသည်။ Heaven on Earth သည် အစားအသောက်၊ ဖျော်ဖြေရေး၊ တည်းခိုခန်း၊ ကျန်းမာရေးနှင့် အဆင့်မြင့် ကလပ်များကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းကွင်းဆက်များကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် ကုမ္ပဏီအုပ်စုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

Heaven on Earth သည် ၎င်း၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အားလုံးနီးပါးတွင် ကျန်းချန်၌ ထိပ်တန်းနေရာကို ရယူထားသည်။ Heaven on Earth တွင် ရှိသမျှအရာတိုင်းသည် ကျန်းချန်တွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာသည် ချမ်းသာသူများအတွက် သီးသန့် မဟုတ်ပေ။ စားသုံးသူ အုပ်စုများကို ခွဲခြားရန်အတွက် "ကောင်းကင်" နှင့် "မြေကြီး" ဟူ၍ အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။ ဝန်ဆောင်မှု ပုံစံချင်း တူညီသော်လည်း ဈေးနှုန်းနှင့် အဆင့်အတန်းမှာမူ အလွန်ကွာခြားသည်။ "မြေကြီး" စားသောက်ဆိုင်တွင် ဝိုင်နီတစ်ခွက်ကို ၁၀ ယွမ် ကျသင့်နိုင်သော်လည်း "ကောင်းကင်" စားသောက်ဆိုင်တွင်မူ ယွမ် ၁၀,၀၀၀ သို့မဟုတ် ထို့ထက် ပို၍ပင် ကျသင့်နိုင်သည်။

ထန်ကော်ပင်း၏ ဖခင်သည် Heaven on Earth ၏ အဓိကရှယ်ယာရှင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ ကားရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က လာရောက်ကြိုဆိုသည်။ သူသည် ကားပေါ်မှဆင်းကာ ကားပါကင်ထိုးမည့်သူထံ ကားသော့ပစ်ပေးလိုက်ပြီး လူအုပ်ကို ဦးဆောင်ကာ Heaven on Earth စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ခေါင်းမော့ရင်ကော့ ဝင်သွားသည်။

ဖက်တီးလျူနှင့် ဦးလေးဝူတို့သည် ယခင်က Heaven on Earth သို့ ရောက်ဖူးသဖြင့် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးသည့် ရှုချင်းမှာမူ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။ စားသောက်ဆိုင်သည် အပြင်ပန်းမှ ကြည့်လျှင် နန်းတော်ပုံစံ အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုလို ထည်ဝါနေပြီး အတွင်းဘက်သို့ ရောက်သောအခါ အရာအားလုံးကို အလွန်ဇိမ်ကျသည်ဟုသာ ဖော်ပြနိုင်သည်။

ကြမ်းပြင်တွင် ကတ္တီပါကော်ဇောနီ ခင်းထားပြီး နင်းလိုက်လျှင် နူးညံ့ကာ ပေါ့ပါးနေသဖြင့် အရိုးများပင် ပေါ့သွားသလို ခံစားရသည်။ အဝေးတစ်နေရာတွင် ကျောက်ဆောင်တုနှင့် ရေကန်ငယ်တစ်ခု ရှိပြီး ကျောက်စိမ်းလက်ရန်းများ ကာရံထားသည်။ နေရောင်အောက်တွင် ရောင်စုံငါးကြင်းများ တဖျပ်ဖျပ် လက်နေသည်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စားသောက်နေသူ အများအပြား ရှိပြီး အားလုံးမှာ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်စားထားကြသည်။ ရှုချင်း တစ်ယောက်သာ စွပ်ကျယ်နှင့် ဘောင်းဘီတို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်။

"ညီလေး၊ ဘာငေးနေတာလဲ။ အပေါ်ထပ် တက်ရအောင်" ဖက်တီးလျူက ကြောင်နေဆဲဖြစ်သော ရှုချင်းကို ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားကြသည်။

ထန်ကော်ပင်းသည် အမှတ် ၈ သီးသန့်အခန်းတွင် နေရာယူထားပြီးဖြစ်ကာ အစားအသောက်များကို စတင်မှာယူနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆန္ဒပြည့်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ယနေ့ အလွန် စိတ်ပျော်ရွှင်နေပြီး ခံတွင်းလည်း တွေ့နေသည်။ ဟင်းပွဲ ၁၀ ပွဲကျော် မှာယူပြီးနောက် မီနူးကို ရှုချင်းလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ကဲပါ ညီလေးရာ၊ မင်းကြိုက်တာ မှာစမ်းပါ"

ရှုချင်း မီနူးကို ယူပြီး လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟင်းပွဲနာမည်များက ဆန်းပြားနေရုံသာမက ဈေးနှုန်းများကြောင့်လည်း သူ အတော်လေး လန့်သွားသည်။ ဈေးအသက်သာဆုံး ဟင်းပွဲက ၈၀၀ ကနေ စပြီး နည်းနည်း ဈေးကြီးတာဆိုလျှင် ၁,၀၀၀ ကျော်သည်။ "ဒါ ထမင်းစားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပိုက်ဆံစားတာပဲ။ သောင်းဂဏန်းလောက် မကုန်ဘဲနဲ့တော့ ထမင်းတစ်နပ် စားလို့ရပါ့မလား" ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ရှုချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖက်တီးလျူက အနားကပ်လာပြီး "ကြိုက်တာသာ မှာလိုက်စမ်းပါကွာ၊ တို့ သခင်လေးထန်ဆီမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရှုချင်း နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး ၈၈၈ ယွမ်တန် ဟင်းပွဲတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ဒါက ရွှေငွေ ဖရဲသီးတဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပူနေသော အာလူးတစ်လုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ မီနူးကို ဖက်တီးလျူလက်ထဲ အမြန်ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ရှုချင်းက ရွှေငွေ ဖရဲသီး မှာလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ထန်ကော်ပင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ရှုချင်း၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး "သူငယ်ချင်းကောင်းရာ၊ တို့နှစ်ယောက်က တကယ် ရေစက်ပါတာပဲကွ။ ဒီဆိုင် စဖွင့်တုန်းက ငါလည်း ဒီဟင်းပွဲကိုပဲ ပထမဆုံး ရွေးခဲ့တာ၊ ဟားဟား!" ဟု ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ရှုချင်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး "ဒီဟင်းပွဲမှာ ထူးခြားတာ တစ်ခုခုများ ရှိနေမလား။ ကြည့်လို့ပဲရပြီး စားလို့မရတဲ့ အရာများလား" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် "မီနူးထဲမှာ ပါမှတော့ စားလို့ရတာ ဖြစ်မှာပေါ့" ဟု တွေးကာ စိတ်လျှော့လိုက်သည်။

ရှုချင်းနှင့် မတူဘဲ ဖက်တီးလျူကမူ လုံးဝ အားနာခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ဝက်လက်ပေါင်း၊ ရေချိုငါး၊ ပင်လယ်မျှော့နှင့် ငါးမန်းတောင် အပါအဝင် ဟင်းပွဲ အများအပြားကို မှာယူလိုက်သည်။ ဒီလူက တကယ့် အသားကြိုက်သူ ဖြစ်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်ပွဲမှ မပါပေ။

မီနူးသည် လေးယောက်ကြား တစ်ပတ်လည်သွားပြီးနောက် ထန်ကော်ပင်း လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် မီနူးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မြှောက်ပြလိုက်ပြီး "၁၉၈၂ ခုနှစ်ထုတ် Lafite ဝိုင်တစ်ပုလင်း ဖွင့်လိုက်ကွာ၊ ဒါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အနောက်မှ စားပွဲထိုးက မီနူးကို ယဉ်ကျေးစွာ ယူပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ နောက်ဆုတ်ကာ အသံမထွက်စေဘဲ တံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်သည်။ တကယ့်ကို လေ့ကျင့်ပေးထားသည့် ဝန်ထမ်းပီသပေသည်။

ထန်ကော်ပင်းသည် သူငယ်ချင်းအရင်းကြီး နှစ်ယောက်လို ရှုချင်း၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး ပခုံးရိုးကို ညှစ်လိုက်သည်။

"ညီလေး၊ မင်းက ဒီလောက်တောင့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ မင်း ကြွက်သားတွေက သစ်တုံးတစ်တုံးလို မာကျောနေတာပဲ"

ရှုချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ပခုံးပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ မျက်လုံးလှန်ကြည့်ကာ "ကျွန်တော့်မှာ တစ်ခုခု ရှိရင်တောင် ခင်ဗျား ထုဆစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးဗျ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လိင်စိတ်က ပုံမှန်ပဲ" ဟု ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သွားစမ်းပါကွာ! ဟားဟား..." ထန်ကော်ပင်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှုချင်း၏ ပခုံးကို ထပ်မံ လှမ်းဖက်လိုက်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ ရှုချင်းသည် အမြီး အနင်းခံလိုက်ရသော ကြောင်အိုတစ်ကောင်လို ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်သည်။ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းပြီး ဖက်တီးလျူ ဘေးနားသို့ သွားထိုင်လိုက်ကာ ပြုံးတော်မူ ဘုရားကြီးကို သခင်လေးထန်ဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ "အစ်ကိုလျူက ကိုင်လို့ကောင်းတယ်ဗျ။ ခင်ဗျား ကြိုက်သလောက် ကိုင်လို့ရတယ်" ဟု စိတ်ပျက်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟာကွာ... မင်းကလည်း ရက်စက်လိုက်တာ..." ဖက်တီးလျူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်မှ အဆီများ တုန်ခါသွားသည်။ သူက နာကြည်းဟန်ဆောင်ပြီး "သခင်လေးထန်သာ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို သဘောကျမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်ကတော့ ပေးအပ်ဖို့ ဝန်မလေးပါဘူးဗျာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ပြောပြီးနောက် ထန်ကော်ပင်းကို ရှက်သွေးဖြာသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"သွားစမ်းပါကွာ၊ မင်းက ငါ့ကို ကျွေးလို့ရမယ်များ ထင်နေလား။ ငါက ယောက်ျားစစ်စစ်ကွ" ထန်ကော်ပင်း ချွေးစေးများ ပြန်လာပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

ချမ်းသာသော မိသားစု နောက်ခံကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း ထန်ကော်ပင်း၏ ဘေးတွင် ဖားယားတတ်သော သူငယ်ချင်းအုပ်စု အမြဲ ဝိုင်းနေတတ်သည်။ သူပြောသလိုဆိုလျှင် သူငယ်ချင်းဆိုတာ "ဇလုံထဲက ပိုက်ဆံ" နဲ့ တူသည်။ "ဇလုံ" ဆိုတာ အစားအသောက်၊ "ပိုက်ဆံ" ဆိုတာ ငွေအမြောက်အမြားကို ဆိုလိုသည်။ ဒီသူငယ်ချင်း အတုအယောင်တွေက ဒီအရာနှစ်ခုကိုပဲ မက်မောကြတာဖြစ်ပြီး ဒီလို မိုးခါးရေသောက်မယ့် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းရတာက တကယ်ကို ပျင်းစရာ ကောင်းလှသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ထန်ကော်ပင်းသည်လည်း အထီးကျန်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းဟု ခေါ်နိုင်သူမှာ ဖက်တီးလျူ ဟု လူသိများသော လျူယိုဖူ တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။ ယခုအခါ ရှုချင်းကလည်း ပေါ့ပါးလွတ်လပ်စွာ ပြုမူနေထိုင်တတ်သဖြင့် သူ့ကို ခံစားချက် တစ်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

မကြာမီ အစားအသောက်နှင့် အချိုရည်များ ရောက်လာသည်။ တရုတ်ရိုးရာ ဂါဝန်ရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော စားပွဲထိုးမလေးက ဝိုင်ပုလင်းကို ကိုင်ထားပြီး တံဆိပ်ကို သခင်လေးထန်အား ပြသလိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သောအခါ သူမက ပုလင်းကို ဖွင့်ပြီး ဝိုင်စတင်ငှဲ့ပေးသည်။

ရှုချင်းသည် သူ့ရှေ့မှ ဝိုင်နီ တစ်ဝက်ခန့် ပါသော ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းနားတေ့ကာ အနံ့ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းမော့ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။ သူ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဒီဝိုင်က နည်းနည်း ချဉ်နေသလိုပဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖူး...

ဖက်တီးလျူနှင့် သခင်လေးထန်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး သောက်လက်စ ဝိုင်များကို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူတို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်နိုင်သဖြင့်သာ ဟင်းပွဲများပေါ်သို့ ဝိုင်များ စင်မသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းပွဲ တစ်ဝက်လောက် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ဒီကောင်လေးက တကယ်မလွယ်ပါလား၊ ၁၉၈၂ ခုနှစ်ထုတ် Lafite ဝိုင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်တယ်။

"ညီလေး၊ မင်းက တကယ့် ပါရမီရှင်ပါကွာ၊ ဟားဟား..." သခင်လေးထန်က ဗိုက်နှိပ်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီကောင်က တကယ့် ဉာဏ်ကြီးရှင်ပဲ၊ ခန်းဆောင်နီ အိပ်မက် ထဲက မြောင်ယွိ ထက်တောင် ပိုမိုက်သေးတယ်" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ရှုချင်း မျက်နှာရဲသွားပြီး အမှားကြီးတစ်ခု လုပ်မိမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ ခေါင်းကုတ်ရင်း ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝိုင်နီတိုင်းက အချဉ်အရသာ နည်းနည်း ရှိတာပဲလား၊ အရက်ဖြူလောက်တော့ မပြင်းဘူးနော်"

ကံကြမ္မာဆိုတာ ခန့်မှန်းရခက်ပါတယ်။ မနေ့က အိမ်လခတောင် မပေးနိုင်တဲ့ ဆင်းရဲသား ကျောင်းသားလေး၊ ဒီနေ့တော့ ကျန်းချန်ရဲ့ အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဟိုတယ်မှာ ထိုင်နေရပြီ။ သူ မကြုံဖူးတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိနေတော့ ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးမှန်း ဘယ်သိပါ့မလဲ။ မသိတာကပဲ ကောင်းပါတယ်။

"အေးပါကွာ၊ အရက်ဖြူက ဒီပုပ်စော်နံတဲ့ အရည်ထက် အများကြီး ပိုလန်းဆန်းပါတယ်။ ရော့... ဒီ ရွှေဖရဲသီး စားကြည့်လိုက်ပါဦး" သခင်လေးထန်က ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ရှေ့မှ ပန်းကန်ထဲတွင် ရှိနေသော ရွှေရောင်ခဲဖတ်ဖြင့် ထုပ်ထားသည့် ဘဲဥပုံ အရာဝတ္ထုကို တူဖြင့် ညှပ်ယူကာ ရှုချင်း၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ရှုချင်း မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး ရွှေရောင်ခဲဖတ်ကို လက်ဖြင့် ဆွဲခွာလိုက်သည်။ မွှေးကြိုင်ပြီး ချိုမြသော အနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေဖရဲသီး၏ မူလပုံစံ အစစ်အမှန် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကန်စွန်းဥဖုတ် တစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။

"ကန်စွန်းဥဖုတ် တစ်ပွဲကို ၈၈၈ ယွမ်တဲ့လား၊ ဒီနေ့တော့ တကယ် အဆန်းတွေ မြင်ရပြီ..." ရှုချင်း ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ကန်စွန်းဥကို ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ နယ်မှာ ဝက်စာကျွေးလေ့ရှိတဲ့ ဒီအရာက နာမည်ကြီး စားဖိုမှူးတွေ လက်ရာနဲ့ဆိုတော့ ပိုချိုသလိုတော့ ရှိသား။ ဒါပေမဲ့ ၈၀၀ ဆိုရင် ရှုချင်းတို့ ရွာမှာ ကန်စွန်းဥ တစ်တန်လောက် ဝယ်လို့ရတယ်။