နောက်တစ်နေ့။

ချင်းဟယ်မြို့နယ်။ ရှားပါးကျေးရွာ။

လီမင်ချန်သည် အနီရောင်စာအိတ်ထဲသို့ ပိုက်ဆံထည့်ရင်း ဇနီးသည်အား ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ... နောက်ထပ် ဟင်းပွဲနည်းနည်းလောက် ပိုချက်ထားဦး။ ပြီးတော့ ဟိုကောင်စုတ်လေးကိုလည်း သွားနှိုးလိုက်ဦး။ ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲ၊ အခုထိ အိပ်နေတုန်းလား။"

"သိပါတယ်တော်။"

ဝမ်ချွေ့လန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းက ယွမ်ငွေတစ်ထပ်ကြီးကို စာအိတ်အနီထဲ ထိုးထည့်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ နည်းနည်းနှမြောသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်ကလည်း သဘောကောင်းလွန်းပါရဲ့။ သူများတွေဆို ယွမ် ၂၀၀၊ ၃၀၀ လောက်ပဲ ထည့်တာ၊ ရှင်က ၇၀၀၊ ၈၀၀ တောင် ထည့်နေတယ်။"

လီမင်ချန်က ပိုက်ဆံထည့်ထားသော အနီရောင်စာအိတ်ကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းရင်း ပြောသည်။ "မင်းက ဘာသိလို့လဲ။ ဒီနေ့ ငါသွားဖိတ်မှာက ရိုးရိုး အောင်သွယ်တော် မဟုတ်ဘူး၊ ဗေဒင်ဆရာလည်း ဟုတ်တယ်။ တခြားလူတွေနဲ့ အဆင့်တန်းတူလို့ရမလား။"

ဝမ်ချွေ့လန်က မယုံသင်္ကာဖြင့် ပြောသည်။ "ရှင်ကတော့ မနေ့က ပြန်ရောက်ကတည်းက ကြွားနေတာ မပြီးနိုင်တော့ဘူး။ အဲ့ဒီ ဆရာကျန်းဆိုတဲ့လူက တကယ်ရော ရှင်ပြောသလောက် စွမ်းလို့လား။"

လီမင်ချန်က "မင်း ငါ့ကို ငတုံးမှတ်နေလား။ ဆရာကျန်းက လူနှစ်ယောက် သုံးယောက်လောက်ပဲ မှန်အောင်ဟောနိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ လိမ်စားနေတာလားဆိုပြီး ငါသံသယဝင်မိမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းမမြင်လိုက်လို့ပါကွာ။ ဆရာကျန်းက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ။ သူပြောသမျှ အကုန်လုံးနီးပါး မှန်တယ်၊ ငါတို့ အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း အပါအဝင်ပေါ့။ သူက တကယ့် အစစ်ကွ။"

"ဟုတ်ပါစေတော်။ ကျွန်မကတော့ တခြားဘာမှ မမျှော်လင့်ပါဘူး၊ အဲ့ဒီ ဆရာကျန်းက ကျွန်မတို့သားအတွက် အိမ်ထောင်ရေးကောင်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးနိုင်ရင် ကျေနပ်ပါပြီ။"

"ကဲ... ဆရာကျန်းကို ယုံလိုက်စမ်းပါ။ ငါ မြို့ထဲသွားပြီး စီးကရက်ကောင်းကောင်း နှစ်ဘူးရယ်၊ သစ်သီးနည်းနည်းရယ် ဝယ်ပြီး ဆရာကျန်းကို သွားပင့်လိုက်ဦးမယ်။ မင်းလည်း မြန်မြန် ကြက်သတ်ပြီး ဟင်းချက်ထားလိုက်။"

"အေးပါ၊ သိပါပြီ။"

...

မနက် ၉ နာရီ။

ကျန်းဖုန်း၏ဖခင်သည် မနက်စောစောကတည်းက သူငယ်ချင်းများနှင့် အရက်သောက်ရန် မြို့ထဲသို့ ထွက်သွားလေပြီ။ ဒါက သူတို့သူငယ်ချင်းတစ်သိုက်၏ အလေ့အထဖြစ်သည်။ ဈေးနေ့များ (လစဉ် ၂ ရက်၊ ၅ ရက်၊ ၈ ရက်နေ့များ) တွင် မြို့ထဲရှိ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ဟောင်းတစ်ဆိုင်၌ ဆုံပြီး အရက်နည်းနည်း သောက်လေ့ရှိကြသည်။

ကျန်းဖေးကတော့ အားလပ်ရက်များတွင် နေ့လယ်ရောက်မှ အိပ်ရာထလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းဖုန်းသည် မိခင်ဖြစ်သူ ကျန်းမေနှင့်အတူ မနက်စာ စားနေရသည်။ မနက်စာမှာ သခွားသီးသနပ် ကြွပ်ကြွပ်လေးနှင့် ဆန်ပြုတ်ကြည်ဖြစ်သည်။

ဆန်ပြုတ်ကြည် ဆိုသည်မှာ တကယ်တမ်းတော့ သာမန် ဆန်ပြုတ်ဖြူသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပိုင်လျန်ခရိုင်ရှိ ဆန်ပြုတ်ကြည်သည် အခြားနေရာများနှင့် မတူပေ။ "ကြည်လင်ခြင်း" ကို အဓိကထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဆန်ပြုတ်ရည်သည် ကြည်လင်နေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဆန်စေ့များသည် ကြေမသွားဘဲ တစ်စေ့စီ ထင်ရှားနေရမည်။ ဒေသအခေါ်အရဆိုလျှင် "အနေတော်လေး ကျက်ရုံ" အနေအထားသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

"အမေ... အမေလုပ်ထားတဲ့ သခွားသီးသနပ်က ကြွပ်ပြီး စားကောင်းတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မစပ်တာတော့ နည်းနည်းနှမြောစရာပဲ။ ငရုတ်သီးများများထည့်ရင် ပိုစားကောင်းမှာ။" ကျန်းဖုန်းက စားရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းမေက ပါးစပ်ထဲမှ ဆန်ပြုတ်ကို မျိုချလိုက်ပြီး "မင်းကတော့ မင်းအစ်မနဲ့ တူနေပြီ။ တက္ကသိုလ်သွားတက်ပြီးကတည်းက အစပ်စား တော်တော်နိုင်လာတယ်။ မင်းအဖေ၊ မင်းအစ်ကိုနဲ့ ငါကတော့ အဲ့လောက် အစပ်မစားနိုင်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဖုန်း ရယ်မောကာ "မတတ်နိုင်ဘူးလေ အမေရာ။ ဟူပေပြည်နယ်မှာ ကျောင်းသွားတက်ပြီး အစပ်မစားနိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ် အရသာရှိရှိ စားနိုင်တော့မှာလဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် သူ့ဖုန်းမြည်လာသည်။

ကျန်းဖုန်းက နောက်ဆုံးကျန်သော ဆန်ပြုတ်ကို ပါးစပ်ထဲ အမြန်သွပ်ထည့်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖုန်းခေါ်သူမှာ လီမင်ချန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားသည်။ မနေ့က ကားပေါ်တွင် သူ၏ 'စွမ်းဆောင်ချက်' များ အလကားမဖြစ်ခဲ့ပါ၊ နောက်ဆုံးတော့ ပထမဆုံး ဖောက်သည်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟဲလို!"

"မင်္ဂလာပါ ဆရာကျန်း။ ကျွန်တော် မနေ့က ကားပေါ်မှာ ဆရာ့ဖုန်းနံပါတ်နဲ့ WeChat တောင်းထားတဲ့သူပါ။ မှတ်မိလားမသိဘူး။"

"ရှားပါးရွာက ဦးလေးလီ မဟုတ်လား။ မှတ်မိတာပေါ့ဗျာ။"

"ဆရာကျန်း... ကျွန်တော် လိုရင်းပဲ ပြောပါတော့မယ်။ ကျွန်တော့်သားအတွက် အောင်သွယ်လုပ်ပေးဖို့ ဆရာ့ကို အကူအညီတောင်းချင်လို့ပါ။ အခု ကျွန်တော် ဆရာတို့ရွာ လုံဆန်းရွာအဝင် ရောက်နေပါပြီ။ ဆရာ့အိမ် ဘယ်နားမှာလဲ မသိလို့။ WeChat ကနေ location ပို့ပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ။"

"အောင်သွယ်ကိစ္စက လုံးဝ အဆင်ပြေပါတယ်။ Location ပို့ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ ရွာအဝင်ကနေ တည့်မောင်းလာခဲ့လိုက်၊ မီတာ ၅၀၀၊ ၆၀၀ လောက်နေရင် တံတားလေးတစ်စင်း တွေ့လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီတံတားလေးကျော်ရင် ညာဘက်ချိုးပြီး မီတာအနည်းငယ်လောက် ဆက်လျှောက်လာခဲ့။ လောင်ဂန်ပင် တစ်ပင် တွေ့လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်အိမ်ပဲ။"

"အော် ဟုတ်ကဲ့၊ သိပါပြီ။ အခုပဲ လာခဲ့ပါမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ စောင့်နေပါ့မယ်။"

"အောင်သွယ်" ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းမေ စပ်စုချင်လာသည်။ ကျန်းဖုန်း ဖုန်းချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ဖုန်း... ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရှားပါးရွာက ဦးလေးလီဆိုတာ မင်းကို အောင်သွယ်ခိုင်းမလို့တဲ့လား။"

ကျန်းဖုန်းက ပြုံးပြီး ရှင်းပြသည်။ "မနေ့က ပြည်နယ်မြို့တော်ကနေ ပြန်လာတုန်းက ဦးလေးလီနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလေ။ သူ့သားအတွက် အောင်သွယ်လုပ်ပေးဖို့ ပြောနေတာ။ အခု ရွာအဝင်တောင် ရောက်နေပြီ၊ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။"

ကျန်းမေ အံ့သြသွားပြီး "ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ မင်း အောင်သွယ်လုပ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ခုမှလေ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် အိမ်တိုင်ရာရောက် လာငှားကြတာလဲ။"

ကျန်းဖုန်းက တစ်ရှူးဖြင့် ပါးစပ်သုတ်လိုက်ပြီး "မနေ့က ပြန်လာတုန်း ကားပေါ်မှာ ကြော်ငြာခဲ့တာလေ။ ဦးလေးလီက ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်သွယ်စွမ်းရည်ကို ယုံလို့ လာငှားတာပေါ့ဗျ။"

ကျန်းမေ၏ နဖူးပေါ်တွင် မေးခွန်းထုတ်လက္ခဏာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒီခေတ်ကြီးမှာ အောင်သွယ်လုပ်ရတာ ဒီလောက်လွယ်သလား။ ကားပေါ်မှာ ဒီအတိုင်း ကြော်ငြာလိုက်ရုံနဲ့ လူတွေက ယုံသွားရောလား။

မိခင်ဖြစ်သူ ဆက်မေးချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဖုန်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး "အမေ... မမေးနဲ့တော့။ ဧည့်သည် ရောက်တော့မယ်။ ရေနွေးသွားတည်ပြီး လက်ဖက်ရည်လုပ်ထားလိုက်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ကျန်းမေလည်း မေးခွန်းပေါင်းများစွာကို မြိုသိပ်ပြီး လက်ဖက်ရည်သွားဖျော်ရတော့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဧည့်သည်က ဧည့်သည်ပဲလေ၊ ဘယ်လိုအခြေအနေပဲဖြစ်ဖြစ် ဧည့်သည်ကို အရင်ဧည့်ခံရမည် မဟုတ်လား။

မကြာမီတွင် ကျန်းဖုန်းအိမ်ရှေ့သို့ အဖြူရောင် ဆလွန်းကားတစ်စီး ရောက်ရှိလာသည်။ ဇိမ်ခံကားကြီးတော့ မဟုတ်၊ သာမန် Honda Accord ကားလေးတစ်စီးသာ ဖြစ်သည်။

လီမင်ချန်သည် သစ်သီးအိတ်ကြီး နှစ်အိတ်ကို ဆွဲကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဆရာကျန်း... ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ။"

ကျန်းဖုန်းက သစ်သီးအိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "ဦးလေးလီကလည်း အားနာစရာကြီး။ အခုလို အလုပ်လာပေးတာ ကျွန်တော်က ပျော်တောင်ပျော်သေးတယ်။"

နှုတ်ဆက်စကား ပြောပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းမေက လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက် လာချပေးပြီး ထုံးစံအတိုင်း ဟိုဟိုဒီဒီ မေးမြန်းစကားပြောကြသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်လောက် စကားပြောပြီးနောက် လီမင်ချန်က လိုရင်းကို စပြောသည်။ "ဆရာကျန်း... ဖုန်းထဲမှာ ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ကျွန်တော့်သားအတွက် အောင်သွယ်လုပ်ပေးစေချင်ပါတယ်။ ဈေးနှုန်းလေး ပြောပါဦး။"

ချင်းဟယ်မြို့နယ်၏ ထုံးစံအရ ဆွေမျိုးသားချင်း မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းများမှလွဲ၍ အခြားသူများ အောင်သွယ်ငှားလိုလျှင် အောင်သွယ်မလုပ်မီ ဈေးနှုန်းကို ကြိုတင်ညှိနှိုင်းရလေ့ရှိသည်။

အောင်သွယ်ခသည် လူအလိုက် ကွဲပြားသော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် ယွမ်တစ်သောင်းကျော်လေ့ရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ယွမ် ၃ သောင်း၊ ၄ သောင်းအထိပင် ရှိတတ်သည်။

သို့သော် ကျန်းဖုန်းသည် အခြားအောင်သွယ်များနှင့် မတူကွဲပြားရန် ရည်မှန်းထားသူဖြစ်သည်။ သူက အောင်သွယ်ခ ပိုက်ဆံရချင်ရုံ သက်သက်မဟုတ်၊ ဖောက်သည်များနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ဖောက်သည်များ များလာပြီး အချိတ်အဆက်များ ကျယ်ပြန့်လာပါက နောက်ပိုင်းတွင် သူလုပ်ချင်သော မည်သည့်စီးပွားရေးမဆို လွယ်ကူချောမွေ့သွားမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းဖုန်းက ချက်ချင်း လက်ကာပြလိုက်ပြီး "ဦးလေးလီ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်သွယ်လုပ်ပုံက သူများနဲ့ မတူဘူး။ လောကမှာရှိတဲ့ ချစ်သူတွေ ပေါင်းဖက်နိုင်ကြဖို့နဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးပေးရတဲ့ ပီတိကိုပဲ လိုချင်တာပါ။ ဒါကြောင့် အောင်သွယ်ခ ငွေကြေးအကြောင်း မပြောပါနဲ့။ ကိစ္စပြီးမှ ဦးလေး သဘောရှိ သင့်တော်သလို မုန့်ဖိုးပဲ ပေးပါဗျာ။"

ထိုစကားကြားတော့ လီမင်ချန်က ပို၍ ယုံကြည်သွားသည်။ သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အနီရောင်စာအိတ်နှင့် "True Dragon" (ကွမ်ရှီးပြည်နယ်၏ နာမည်ကြီး တန်ဖိုးကြီး စီးကရက်တံဆိပ်) စီးကရက် နှစ်ဘူးကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောသည်။ "ဆရာကျန်း... ဘာလုပ်ရမလဲ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ဒါက ဆရာ့အတွက် ကျွန်တော် ပြင်ဆင်လာတဲ့ စာအိတ်ပါ။ လက်ခံပေးပါခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်သားရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဆရာ့လက်ထဲပဲ အပ်ပါရစေ။"

စာအိတ်နှင့် စီးကရက်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဖုန်းက ဟန်ဆောင်ငြင်းမနေဘဲ ဝမ်းပမ်းတသာ လက်ခံလိုက်သည်။ "ဦးလေးလီ... စိတ်မပူပါနဲ့။ အစ်ကိုဝမ် စိတ်တိုင်းကျမယ့် ဇနီးသည်မျိုး ရအောင် ရှာပေးပါ့မယ်လို့ ကျွန်တော် ရဲရဲကြီး အာမခံပါတယ်။"

လီမင်ချန်က "အချိန်မဆွဲတော့ပါဘူး။ အခုပဲ ကျွန်တော့်အိမ်လိုက်ခဲ့ပြီး အခြေအနေကြည့်ပေးပါဦး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်သားနဲ့လည်း တွေ့ပေးချင်လို့ပါ။"

ကျန်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ၊ သွားကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဖုန်းသည် မိခင်ဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်ပြီး လီမင်ချန်၏ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

ကားထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းမေသည် သားဖြစ်သူ စားပွဲပေါ်တင်ထားခဲ့သော အနီရောင်စာအိတ်ကို အမြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ငွေစက္ကူ ယွမ် ၈၀၀ တိတိ ပါနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဒါက ကျေးဇူးတင်လက်ဆောင် မဟုတ်သေး၊ အောင်သွယ်လာဖိတ်သည့် အဆင့်သာ ရှိသေးသည်။ အောင်သွယ်လာဖိတ်ရုံဖြင့် ဒီလောက်များပြားသော ပမာဏကို ပေးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

စားပွဲပေါ်တွင် "True Dragon" စီးကရက် နှစ်ဘူးလည်း ရှိနေသည်။ ကျန်းမေ ဆေးလိပ်မသောက်သော်လည်း တစ်ဘူးလျှင် ယွမ် ၅၀ တန်သော ဤစီးကရက်များကို သူမ သိသည်။ သစ်သီးအိတ်ကြီး နှစ်အိတ်ပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် စုစုပေါင်းတန်ဖိုးက ယွမ် ၁၀၀ ကျော်မှာ သေချာသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ အောင်သွယ်လာဖိတ်ရုံ သက်သက်အတွက်ပင် သူတို့ ယွမ် တစ်ထောင်ကျော် သုံးသွားကြသည်။

အလွန်အံ့သြသွားသော ကျန်းမေသည် ဖုန်းကို ချက်ချင်းထုတ်ပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်တော့သည်။

...

Honda Accord ကားထဲတွင် ကျန်းဖုန်းသည် လီမင်ချန်၏ သားဖြစ်သူ လီရှင်းဝမ် အကြောင်း ပြောပြနေသည်ကို နားထောင်နေသည်။

"ဆရာကျန်း... ကျွန်တော့်သားက ရုပ်ရည်သန့်သန့်ပါပဲ၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးလည်း ကောင်းတယ်၊ သတ္တုအပိုင်းအစ ရောင်းဝယ်ရေးလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံလည်း မနည်း ရှာနိုင်တယ်။ လောင်းကစား၊ အပျော်အပါး၊ မူးယစ်ဆေးဝါး ဘာမှမလုပ်ဘူး။ ကောင်းကွက်တွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်။"

ထို့နောက် လီမင်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ မှန်တာပြောရရင် ဟိုကောင်စုတ်လေးမှာ ဆိုးတဲ့အချက်တွေလည်း မနည်းဘူးဗျ။ စံချိန်စံညွှန်း မြင့်တာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး၊ အပျော်အပါးလည်း အရမ်းမက်၊ ပိုက်ဆံသုံးတာလည်း အရမ်းကြမ်းတယ်။ ကာရာအိုကေသွားပြီး ကမယ် ခုန်မယ်ပဲ လုပ်နေတာ။ စီးပွားရေးလုပ်ပြီးရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ပဲ ကုန်နေတာ။ အသက် ၃၀ ကျော်နေပြီ အခုထိ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စိတ်ကူးမရှိသေးဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မိဘတွေမှာသာ ပူနေရတာ။"

ကျန်းဖုန်း သဘောပေါက်သွားပြီး "ဦးလေးလီက ကျွန်တော့်ကို အလောတကြီး အောင်သွယ်ခိုင်းတာက အစ်ကိုဝမ်ကို ထိန်းကျောင်းနိုင်မယ့် မိန်းမမျိုး ရှာပေးချင်လို့ပေါ့။ ရှာသမျှပိုက်ဆံ အကုန်ဖြုန်းနေတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ မိသားစုအတွက် ရိုးရိုးသားသား ရှာဖွေစုဆောင်းတတ်လာအောင် ပြုပြင်ပေးနိုင်မယ့်သူမျိုး လိုချင်တာမလား။"

လီမင်ချန်က ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် "ဆရာကျန်းပြောတာ ကွက်တိပဲဗျာ၊ ကျွန်တော် ဖြစ်ချင်တာ အဲ့ဒါပဲ။ ကျွန်တော်တို့အိမ်က စီးပွားရေး အခြေအနေ မဆိုးပါဘူး။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်မိန်းမက ဝက်မွေးလာတာ ၁၀ နှစ်ကျော်ပြီဆိုတော့ ပိုက်ဆံတော်တော်များများ စုမိဆောင်းမိ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်သားရဲ့ အဲ့ဒီ ဖြုန်းတီးတတ်တဲ့ အကျင့်ကိုသာ ပြင်နိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ မိဘတွေ ဘာမှ ပူစရာမလိုတော့ဘူး။"

ကျန်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "နားလည်ပါပြီ ဦးလေးလီ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပွဲဦးထွက် တိုက်ပွဲပဲ။ လီမိသားစု စီးပွားတက်စေမယ့် ဇနီးကောင်းတစ်ယောက် ရအောင် ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်။"

"ဆရာကျန်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို ကျွန်တော် အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စ ဆရာ့လက်ထဲပဲ အပ်လိုက်ပြီနော်။"

"ဦးလေးလီကလည်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ။ ဒါ ကျွန်တော့်တာဝန်ပါဗျာ။"