ည ၉ နာရီ။

"ကျန်းစန်း" တိရစ္ဆာန်အစာအရောင်းဆိုင်။

ကျန်းဖုန်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "ဦးလေးကျန်း၊ ဒေါ်လေးကျန်း... မိုးချုပ်နေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် အစ်ကိုဝမ်နဲ့ အစ်မချိုလန်တို့ တွေ့ဖို့ စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်။ အချိန်အတိအကျကိုတော့ မသတ်မှတ်ရသေးပေမယ့် နေရာကိုတော့ တန်ကျန်းလမ်းမမှာပဲ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ။"

ကျန်းကျင်းစုန်းက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ရှောင်ဖုန်း... မင်းအဆင်ပြေသလိုသာ စီစဉ်လိုက်။ ဦးလေးတို့ဘက်က အားလုံး အဆင်သင့်ပါပဲ။"

ဒေါ်လေးကျန်းက ဆိုင်စောင့်နေသော သမီးဖြစ်သူကို အပြင်ခေါ်ထုတ်ရင်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဖက်ခြောက်အကောင်းစား တစ်ဘူးကို ထုတ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ဖုန်း... ဒါ ဦးလေးကျန်း အကြိုက်ဆုံး လက်ဖက်ခြောက်ပဲ။ တစ်ဘူးလောက် အိမ်ယူသွားပြီး သောက်ကြည့်ပါဦး။ ဒီနေ့ မင်းတကယ် ပင်ပန်းသွားပြီ။"

ကျန်းဖုန်းက အပြင်ထွက်လာသော ကျန်းချိုလန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ငြင်းလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်းကလည်း အားနာစရာကြီး။ ကျွန်တော်က လမ်းကြုံဝင်တာပါ၊ ဘာမှ ပင်ပန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က လက်ဖက်ရည်အကြောင်း ဘာမှနားမလည်ပါဘူး။ ဦးလေးကျန်းရဲ့ လက်ဖက်ခြောက်ကောင်းကောင်းကို ဖြုန်းတီးပစ်သလို ဖြစ်နေပါဦးမယ်။"

ဒေါ်လေးကျန်းက စကားပြန်မပြောတော့ဘဲ လက်ဖက်ခြောက်ဘူးကို ကျန်းဖုန်းလက်ထဲ အတင်းထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ဖုန်း... မငြင်းနဲ့တော့။ ဦးလေးကျန်းကလည်း လက်ဖက်ရည်အကြောင်း ဘာမှနားလည်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ပေးထားမှ တကယ့် ဖြုန်းတီးရာ ရောက်နေမယ်။"

ကျန်းကျင်းစုန်းက ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်ပြီး "လက်ဖက်ရည်ဆိုတာကွာ... အနံ့မွှေးပြီး သောက်လို့ကောင်းရင် လက်ဖက်ခြောက်ကောင်းပဲပေါ့" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ကျန်းဖုန်းလည်း မငြင်းတော့ဘဲ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ လက်ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်ကြိမ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ကဲ... ဦးလေးကျန်း၊ ဒေါ်လေးကျန်း၊ အစ်မချိုလန်... ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်နော်။ မနက်ဖြန်ကျရင် တွေ့မယ့် အချိန်နဲ့ နေရာကို ဖုန်းဆက်ပြောလိုက်ပါ့မယ်။"

"ကောင်းပါပြီ၊ ဖုန်းစောင့်နေမယ်နော်။"

"ညဘက်ဆိုတော့ ဖြည်းဖြည်းမောင်းဦး။"

"သွားပါဦးမယ်။"

ကျန်းဖုန်းသည် ကျန်းမိသားစု၏ ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဖုန်းကို မထုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့။ စကူတာမောင်းနေရင်း လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျန်းချိုလန်၏ ဓာတ်ပုံကို WeChat မှတစ်ဆင့် လီရှင်းဝမ်ထံ ပို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသံဖိုင် တစ်စောင်ပါ ပူးတွဲပို့လိုက်သည်။ "အစ်ကိုဝမ်... ဒီကောင်မလေးရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ အချိုးအစားကို ဘယ်လိုသဘောရလဲ။"

စာပို့ပြီး တစ်မိနစ်မပြည့်ခင်မှာပင် ကျန်းဖုန်း၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ Caller ID ကို ကြည့်လိုက်တော့ မထူးဆန်းစွာပင် လီရှင်းဝမ် ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းဖုန်း ချက်ချင်းပြုံးလိုက်ပြီး ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုဝမ်... ဘယ်လိုလဲ၊ ကောင်မလေးကို သဘောကျရဲ့လား။"

လီရှင်းဝမ်က စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "ရှယ်ပဲဗျာ။ ကျွန်တော့် စိတ်ကူးထဲကပုံစံအတိုင်းပဲ။ ဆရာကျန်း... အဲ့ဒါ ဆရာပြောတဲ့ ကောင်မလေးလား။"

ကျန်းဖုန်း ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်ဗျ၊ သူ့အကြောင်း ပြောနေတာ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လီရှင်းဝမ်က ဆက်တိုက်မေးတော့သည်။ "ဆရာကျန်း... သူက ဘယ်ကလဲ။ နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ အသက်ဘယ်လောက်လဲ။ ကျွန်တော်နဲ့ Blind date လုပ်ဖို့ သဘောတူလား။"

လိုက်ဖက်မှုရမှတ် ၈၆ ဆိုတာ တကယ် ကြောက်စရာကောင်းပါလားဟု ကျန်းဖုန်း စိတ်ထဲက အံ့သြမိလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက ဘေးက တန်ကျန်းမြို့နယ်ကပါ။ နာမည်က ကျန်းချိုလန်၊ အသက်က ၂၈ နှစ်။ အစ်ကိုနဲ့ တွေ့ဖို့ သဘောတူပြီးပြီ။"

လီရှင်းဝမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဝမ်းသာစရာပဲဗျာ။ ဘယ်တော့ တွေ့လို့ရမလဲ" ဟု မေးသည်။

ကျန်းဖုန်းက ပြုံးပြီး "အစ်ကိုဝမ်... အဖေနဲ့အမေကို ပြောထားလိုက်ဦး။ ကျွန်တော် အခု တန်ကျန်းကနေ ပြန်လာနေပြီ။ ၉ နာရီခွဲလောက်ဆို အစ်ကိုတို့အိမ် ရောက်မယ်။ ရောက်မှပဲ အချိန်နဲ့ နေရာကို သေချာဆွေးနွေးကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကျန်း။ ဆရာ တကယ်ပင်ပန်းသွားပြီ။"

"ရပါတယ်။ ဒါပဲနော်၊ ခဏနေ တွေ့မယ်။"

ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းဖုန်းသည် စကူတာကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းမိသားစုပေးလိုက်သော လက်ဖက်ခြောက်ဘူးကို စကူတာ၏ နောက်ဖုံးထဲ ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် စကူတာမောင်းရမည့်အပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ကျန်းချိုလန်အိမ်မှ လီရှင်းဝမ်အိမ်သို့ ကီလိုမီတာ ၂၀ ခန့် ဝေးသည်။ ကျေးလက်လမ်းများ ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်ပြီး ညဘက်ဖြစ်၍ ကားရှင်းနေသဖြင့် ကျန်းဖုန်း အရှိန်မလျှော့ဘဲ မောင်းနှင်ရာ ၉ နာရီခွဲ မတိုင်မီ လီမိသားစုအိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကျန်းဖုန်းကို မြင်သောအခါ လီမင်ချန်က အလျင်အမြန် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်သည်။ "ဆရာကျန်း... တကယ် ပင်ပန်းသွားပါပြီ။ ထိုင်ပါ၊ လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး။"

ကျန်းဖုန်းက စကူတာကို ရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "ဦးလေးလီကလည်း အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါ ကျွန်တော့်တာဝန်ပဲလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်မှာနေလည်း အားနေတာပဲမို့လို့ ဒီညပဲ ကောင်မလေးအိမ်ကို သွားပြီး သဘောထားမေးကြည့်လိုက်တာပါ။"

ဒေါ်လေးလီက "သားပြောတာတော့ ကောင်မလေးဘက်က တွေ့ဖို့ သဘောတူတယ်ဆို" ဟု မေးသည်။

ကျန်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့၊ ကောင်မလေးရော သူ့မိဘတွေရော သဘောတူပါတယ်။ အချိန်နဲ့ နေရာ ညှိနှိုင်းဖို့ ကျွန်တော် ဒီလောက်မိုးချုပ်ကြီး ရောက်လာတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီရှင်းဝမ်က ရယ်မောကာ "ဒါဆိုရင် မီးပူတုန်း ထုလိုက်ကြတာပေါ့၊ မနက်ဖြန်ပဲ ချိန်းလိုက်ကြမယ်။ နေရာက ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အတူတူပါပဲ။ ဆရာကျန်း အဆင်ပြေသလိုသာ စီစဉ်လိုက်ပါ" ဟု ပြောသည်။

"ချိန်းမယ့်ကိစ္စ ခဏနေမှ ပြောကြတာပေါ့။ ကောင်မလေးရဲ့ မိသားစုအခြေအနေကို အရင်ပြောပြပါရစေ။"

ကျန်းဖုန်း ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ကာ မိတ်ဆက်စကား စပြောသည်။ "ကောင်မလေးနာမည်ကိုတော့ အစ်ကိုဝမ်ကို ပြောပြီးပြီ။ နာမည်က ကျန်းချိုလန် တဲ့။ ဘေးက တန်ကျန်းမြို့နယ်ကပါ။ မိဘတွေက တိရစ္ဆာန်အစာ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်တွေ။ ဒီလုပ်ငန်းလုပ်လာတာ နှစ်အတော်ကြာပြီဆိုတော့ ပိုင်ဆိုင်မှုကလည်း ယွမ်သန်းချီ ရှိတယ်။ ဦးလေးတို့ မိသားစုနဲ့ဆို တကယ့်ကို တန်းတူပဲ။ ခမည်းခမက်တော်ရင် အရမ်းလိုက်ဖက်မှာ။"

ဒါကိုကြားတော့ လီမင်ချန် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ ဒေါ်လေးလီမှာ ရတနာသိုက်တွေ့သကဲ့သို့ ဝမ်းသာသွားသည်။

လီရှင်းဝမ်ကမူ ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသွားသည်။ တစ်ဖက်မိသားစုက ဒီလောက် ပြည့်စုံနေတာ သူ့အတွက် ကောင်းပါ့မလား။ သူကတော့ ကောင်မလေးကို မြင်မြင်ချင်း ကြိုက်နေမိပြီ။

ကျန်းဖုန်းက ဆက်ပြောသည်။ "အစ်မချိုလန်မှာ မောင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ အခု မောင်နှမနှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ကိုပိုင်ဆိုင်ခန်းနဲ့ စူပါမားကတ်အသေးစားလေး ဖွင့်ထားတယ်။ အစ်ကိုဝမ်ရဲ့ သတ္တုလုပ်ငန်းလောက် ဝင်ငွေမကောင်းပေမယ့် တစ်လကို မုန့်ဖိုး ယွမ်တစ်သောင်းလောက်တော့ ရတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ဆို မဆိုးဘူးပေါ့။"

ထို့နောက် ကျန်းဖုန်းက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "အစ်မချိုလန်က အရပ် ၁.၆၅ မီတာ ရှိတယ်။ ကွမ်ရှီးပြည်နယ်က အမျိုးသမီးတွေထဲမှာဆို ဒါက တော်တော်အရပ်ရှည်တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။"

လီမင်ချန် နားထောင်ရင်း ထိတ်လန့်လာသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အခြေအနေများက သိပ်ကို ကောင်းမွန်လွန်းနေသည်။ ရုပ်ရည်၊ အရပ်အမောင်းက သူ့သားနှင့် လိုက်ဖက်ရုံသာမက မိသားစုနောက်ခံကလည်း သူတို့နှင့် တန်းတူပင်။

သူ့သားကိုများ လိုချင်ပါ့မလား။ အများသိကြသည့်အတိုင်း ယနေ့ခေတ်တွင် နှစ်ဖက်အခြေအနေ တန်းတူညီမျှပါက အိမ်ထောင်ရေးရွေးချယ်ခွင့် ၉၉% သည် အမျိုးသမီးလက်ထဲတွင်သာ ရှိသည်။

ဒေါ်လေးလီကလည်း ဒီအချက်ကို တွေးမိပုံရပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "ဆရာကျန်း... ဒီလောက် အခြေအနေကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးက တို့ရဲ့ ရှောင်ဝမ်ကို စိတ်ဝင်စားပါ့မလား။"

ကျန်းဖုန်းက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ဒေါ်လေးလီ... စိတ်မပူပါနဲ့။ မြို့ကြီးတွေမှာသာဆိုရင် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ကောင်မလေးက ပိုကောင်းတဲ့သူကို ရွေးချယ်ချင် ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျေးလက်မြို့နယ်လေးတွေမှာကျတော့ ရွေးချယ်စရာ နည်းပါတယ်။ ဦးလေးတို့ထက် ငွေကြေးပြည့်စုံတဲ့ မိသားစု ရှားပါတယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းတွေပါ ထည့်တွက်လိုက်ရင် ရွေးချယ်စရာ ပိုနည်းသွားရော။"

ထို့နောက် ကျန်းဖုန်းက နည်းနည်း ထပ်ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် ကျွန်တော် အတိအလင်း ပြောရဲတာတစ်ခုက အစ်မချိုလန်က အစ်ကိုဝမ်ကို တော်တော် အထင်ကြီးနေတယ်။ ဓာတ်ပုံပဲ မြင်ဖူးသေးပေမယ့် အစ်ကိုဝမ်က အစ်မချိုလန် ဓာတ်ပုံမြင်တုန်းက ခံစားချက်လိုမျိုးပဲ... 'ဒါ ငါရှာနေတဲ့သူပဲ' ဆိုပြီး ချက်ချင်း ခံစားမိသွားတာ။"

လီရှင်းဝမ်က ပျော်ရွှင်မှုကို ဖုံးဖိမထားနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်းသာစရာကြီးဗျာ။ ဆရာကျန်း... ဒါ သူကိုယ်တိုင် ပြောတာလား။"

ကျန်းဖုန်းက ခေါင်းခါရယ်မောလိုက်ပြီး "အစ်ကိုဝမ်ရာ... သူက မိန်းကလေးပဲ၊ မူရတာပေါ့။ ကျွန်တော် အဲ့လိုပြောရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ အစ်ကို့ဓာတ်ပုံကို ကြည့်တုန်းက စက္ကန့် ၃၀ လောက် စိုက်ကြည့်နေတာဗျ။ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရင် အစ်ကို့ကို တော်တော်သဘောကျနေမှန်း ဘယ်သူမဆို သိနိုင်တယ်။"

ဒါကိုကြားတော့ လီမင်ချန်က ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ဆရာကျန်းကတော့ တကယ်ပဲကွာ။ လုံးဝ လေးစားသွားပြီ။ အောင်သွယ်တဲ့နေရာမှာ တကယ့် ဆရာတစ်ဆူပါပဲ။ အမြဲတမ်း အသင့်တော်ဆုံးလူကို ရွေးချယ်ပေးနိုင်တယ်။ ကျွန်တော့်သားရဲ့ မင်္ဂလာရေးကို ဆရာ့လက်ထဲ အကုန်ပုံအပ်လိုက်ပြီ။"

ကျန်းဖုန်းက "ဦးလေးလီကလည်း မြှောက်လွန်းပါပြီ။ ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ အစ်မချိုလန်တို့ မိသားစုက အစ်ကိုဝမ်ရဲ့ မိသားစုနဲ့ ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေတွေကို ကျေနပ်ပါတယ်။ တစ်ခုပဲ စိုးရိမ်တာက အစ်ကိုဝမ်က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စားသောက်ပျော်ပါးရတာ ကြိုက်တဲ့ကိစ္စပဲ။ လက်ထပ်ပြီးရင်လည်း မိသားစုကို ပစ်ထားပြီး ဆက်ပျော်ပါးနေမှာ ကြောက်ကြတာ။ ဒီအားနည်းချက်ကိုတော့ အစ်ကိုဝမ် ပြင်မှဖြစ်မယ်။"

လီရှင်းဝမ်က အမြန် ပြန်ပြောသည်။ "ဆရာကျန်း... စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်က လူပျိုဖြစ်နေလို့သာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပျော်အပါးကြိုက်နေတာပါ။ မိန်းမရရင်တော့ မတူတော့ပါဘူး။"

ကျန်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အစ်ကို လုပ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံပါတယ်။ အစ်မချိုလန်တို့ မိသားစုကိုလည်း ကျွန်တော် အာမခံခဲ့ပြီးပါပြီ။ ဒီအားနည်းချက်တစ်ခုကို ပြင်နိုင်ရင် ဒီမင်္ဂလာပွဲက ဖြစ်ဖို့ သေချာသလောက်ပါပဲ။"

ကျန်းဖုန်း၏ စကားကြောင့် လီမိသားစု ၃ ယောက်လုံး စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။

ထို့နောက် အားလုံးဝိုင်းပြီး တွေ့ဆုံမည့် အချိန်နှင့် နေရာကို ဆွေးနွေးကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသမီးဘက်ကို အဆင်ပြေစေရန်အတွက် မနက်ဖြန် နေ့လယ်တွင် တန်ကျန်းဟိုတယ်၌ တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။