တစ်ဖက်မှာတော့ လင်ယိက ထမင်းစားရင်း ကျဲန်အိုက်ကို မကြည့်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

စားပွဲတစ်လုံးတည်းမှာ လူသုံးယောက်ထိုင်နေကြတယ်။ သူတို့ထဲကတစ်ယောက်က မျက်မှန်တပ်ထားပြီး အရပ်ရှည်ရှည်ပိန်ပိန်နဲ့ အလွန်ယဉ်ကျေးတဲ့ပုံပေါက်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ သူ့နာမည်က ကောင်းရန်။

နောက်တစ်ယောက်က ကြေးညိုရောင်အသားအရေနဲ့ ဆံပင်တိုတိုနဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိတယ်။ သူက သန်မာတောင့်တင်းတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိပြီး ယန်ထျန်းလို့ခေါ်တယ်။

နောက်ထပ် ဆံပင်တိုနဲ့ အရမ်းချောတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်။ သူမနာမည်က ရှရှန့်ဟွမ်ဖြစ်ပြီး ယန်ထျန်းရဲ့ချစ်သူပဲ။

သူတို့သုံးယောက်က လင်ယိရဲ့အတန်းဖော်တွေဖြစ်ပြီး ကျောင်းမှာ ခွဲလို့မရတဲ့သူတွေပဲ။ သူတို့အားလုံးက ကျောင်းမှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတဲ့သူတွေ ဖြစ်ကြတယ်။

လင်ယိက သူ့အာရုံကို အဝေးက ကျဲန်အိုက်ဆီမှာ စူးစိုက်ထားတော့ သူတို့သုံးယောက်က တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် မကြည့်ဘဲမနေနိုင်တော့ဘူး။

ယန်ထျန်းက သူ့တူနဲ့ လင်ယိရဲ့ပန်းကန်ကို ခေါက်လိုက်တယ်။ "ဟေး၊ ဟေး… မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အဲ့ဒီအရူးမလေးကို တကယ်ပဲ သဘောကျသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်!"

လင်ယိ သတိပြန်ဝင်လာတယ်။ သူက သူတို့သုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ သူမက အရင်ကနဲ့မတူတော့ဘူးလို့ ငါထင်လို့ပါ။"

"ဟား၊ ငါထင်တယ် သူမ ရေကန်ထဲပြုတ်ကျသွားတော့ ဦးနှောက်ထိသွားတာဖြစ်မယ်။" ယန်ထျန်းက မထီမဲ့မြင်အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ဘယ်လိုသတ္တိတွေနဲ့ မင်းကို တစ်လစာ နေ့လယ်စာဝယ်ကျွေးခိုင်းရတာလဲ!"

"ဒီကိစ္စအားလုံးက ငါ့ကြောင့်စခဲ့တာလေ။ ငါသူ့ကို တောင်းပန်ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။" လင်ယိက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။

ကောင်းရန်က သူ့မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး "မင်းပြောတာမှန်ပေမဲ့ သူမကို ရေကန်ထဲတွန်းချခဲ့တာက လီယွင်မေလေ။ နစ်နာကြေးပေးရမယ်ဆိုရင်တောင် လီယွင်မေက ပေးရမှာ။ မင်းအတွက် ယွမ် သုံးရာ၊ ငါးရာလောက်က မပြောပလောက်ပေမဲ့ ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူမက မင်းကို ငွေညှစ်နေသလိုပဲ။"

"ငါပြောမယ်၊ နင်တို့တွေ တော်တော်ဖြစ်နေကြတာပဲနော်?!" ရှရှန့်ဟွမ်က ဆက်နားမထောင်နိုင်တော့ဘူး။ သူမက တူကိုချလိုက်ပြီး မကျေမနပ်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "နင်တို့သာ အဲ့ဒီလောင်းကြေးကို မလုပ်ခဲ့ရင် သူမ ရေကန်ထဲ တွန်းချခံရမှာလား။ အခုဖြစ်သွားတာကို ကြည့်ဦး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လုံးဝ အပြစ်ကင်းအောင် လုပ်ချင်နေတာလား။ ငါပြောထားမယ်၊ အခု ကျဲန်အိုက် ဘာမှမဖြစ်လို့တော်သေးတယ်။ သူမသာ တကယ်ရေနစ်သေသွားခဲ့ရင် နင်တို့အားလုံးမှာ တာဝန်ရှိတယ်! ပြီးတော့ ငါက အမြဲတမ်း ကျဲန်အိုက်ကို အနိုင်ကျင့်သမျှကို ငုံ့ခံတတ်တဲ့အမျိုးအစားလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒီနေ့တော့ သူမက လင်ယိကို နစ်နာကြေးတောင်းလိုက်တယ်။ ငါ ရှရှန့်ဟွမ်ကတော့ သူမကို တကယ်ပဲ အထင်ကြီးသွားပြီ။"

ရှရှန့်ဟွမ်က လင်ယိကိုကြည့်ပြီး "လင်ယိ၊ မင်းကိုယ်မင်း နစ်နာသွားတယ်လို့ မထင်နဲ့။ ဒါက မင်းအမှားပဲ။ မင်းသူ့ကို ဝယ်ကျွေးသင့်တယ်။"

"ကျွတ်! နင်က ဘယ်သူ့ဘက်က ရပ်တည်နေတာလဲ။ ဘာလို့ တခြားသူတွေအတွက် စကားထွက်ပြောနေရတာလဲ!" ယန်ထျန်းက ရှရှန့်ဟွမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

ရှရှန့်ဟွမ်က သူမရဲ့တူကို ပြန်ကောက်ပြီး ဆက်စားလိုက်တယ်။ သူမရဲ့လေသံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ "ငါက အမှန်တရားဘက်ကပဲ ရပ်တည်မှာ၊ ကိုယ့်လူမို့လို့ ဘက်လိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျဲန်အိုက်က စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပေမဲ့ နင်တို့က အားနည်းတဲ့သူကို ရွေးပြီး အနိုင်ကျင့်လို့မရဘူးလေ။"

ယန်ထျန်းက တစ်ခုခုပြောချင်သေးပေမဲ့ လင်ယိက သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ "ချင်ဟွမ် ပြောတာမှန်တယ်။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ သူ့အတွက် တကယ်ပဲအားနာနေမိတာ။ ငါသူမကို ပစ္စည်းဥစ္စာနဲ့ နစ်နာကြေးပေးလိုက်ရရင် ငါ့စိတ်ထဲမှာ ပိုပြီးနေလို့ကောင်းသွားလိမ့်မယ်။ ငါတို့ရဲ့နောက်ပြောင်မှုက သူ့ကိုထိခိုက်သွားစေတယ်။ အစကတည်းက ငါတို့အမှားပဲ။"

"တော်ပြီ၊ တော်ပြီ။ နင်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တစ်ယောက်ကလည်း လုပ်ချင်၊ တစ်ယောက်ကလည်း ခံချင်နဲ့။ ငါတို့လည်း ဒါကို ထပ်ပြီးဝင်မရှုပ်တော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းမှာ အဲ့ဒီပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက်က အရေးမပါပါဘူးလေ။" ယန်ထျန်းက ပခုံးတွန့်ပြီး ထိုင်ခုံမှာ နောက်မှီလိုက်ကာ ဘာမှဂရုမစိုက်တော့တဲ့ပုံစံနဲ့ နေလိုက်တယ်။

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ကျဲန်အိုက်က အတန်းထဲကို တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ဝင်ထိုင်လိုက်တာနဲ့ သူမရှေ့က မိန်းကလေးက အမြန်လှည့်လာပြီး ကျဲန်အိုက်ကို တိုးတိုးလေးမေးလိုက်တယ်။ "ကျဲန်အိုက်၊ နင်နဲ့ လင်ယိ တကယ်တွဲနေကြတာလား။"

မိန်းကလေးနာမည်က ရွှီကျားကျားဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ကျဲန်အိုက်နဲ့ သိပ်ပြီးဆက်ဆံရေးမရှိဘူး။ ဒီအချိန်မှာတော့ သူမရင်ထဲက တောက်လောင်နေတဲ့ အတင်းအဖျင်းပြောချင်စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်မှာစိုးလို့ ကျဲန်အိုက်ကို မမေးဘဲမနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

ကျဲန်အိုက်က နေ့လယ်ပိုင်းအတွက် စာအုပ်တွေကို ပြင်ဆင်ရင်း တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "မဟုတ်ဘူး"။