ဆရာမလီက ကြောင်သွားတယ်။ သူမက ကျဲန်အိုက် ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကို နားမလည်ခဲ့ဘူး။ "မင်းသူ့ကိုမထိဘူးဟုတ်လား။ ဒါဆို သူ့ခြေထောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒဏ်ရာရသွားတာလဲ။"

ကျဲန်အိုက်က မနေ့ကမြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးမိတော့ ရယ်ချင်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာမလီက အခုသူမရဲ့အခြေအနေကို စိုးရိမ်နေတာကြောင့် ကျဲန်အိုက်က သူမရဲ့မျက်နှာအမူအရာနဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး မနေ့ကဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ဆရာမလီကို အကုန်ပြောပြလိုက်တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျဲန်အိုက်က "ဆရာမ၊ အဲ့ဒီအခြေအနေမှာ ရှောင်တိမ်းတယ်ဆိုတာ လူ့ရဲ့ပင်ကိုယ်သဘာဝပဲလေ။ သူမကန်တာကို ဒီအတိုင်းရပ်စောင့်နေလို့မှ မဖြစ်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ဆရာမလီ ဒါကိုကြားတော့ သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။ အကယ်၍ ကျဲန်အိုက်ပြောတာသာ အမှန်ဆိုရင် လီယွင်မေရဲ့ဒဏ်ရာက သူမရဲ့အလွန်အကျူးလုပ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကျဲန်အိုက်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။

ကျဲန်အိုက်က တခြားမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ရိုက်ခဲ့ပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ ဒီနေ့ကျောင်းကို လီယွင်မေရဲ့မိဘတွေပဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။ လီယွင်မေရဲ့ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးသွားသရွေ့တော့ ကျဲန်အိုက် အပြစ်ပေးခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါနဲ့အတူ ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းကိုလိုက်ခဲ့ပြီး အကုန်လုံးကို ရှင်းပြလိုက်" ဆရာမလီက ကျဲန်အိုက်ကို ပြောလိုက်တယ်။

ကျဲန်အိုက်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆရာမလီနောက်ကနေ ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းဆီကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။

"ဒါက ဘယ်လိုကျောင်းမျိုးလဲ။ ငါ့သမီးက ဒီကို စာသင်ဖို့လာတာ! သူ့အတန်းဖော်တွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံဖို့လာတာမဟုတ်ဘူး! အာ့ကျုံးကျောင်းက ပိုင်ယွင်မြို့ရဲ့ အကောင်းဆုံးအထက်တန်းကျောင်းတွေထဲက တစ်ခုမဟုတ်ဘူးလား။ ရှင်တို့က ကျောင်းသားတွေကို ဒီလိုမျိုး ပညာပေးတာလား။"

ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းက ကျောင်းဆောင်ရဲ့နောက်က အုပ်ချုပ်ရေးအဆောက်အဦးမှာ တည်ရှိတယ်။ သူတို့ ဒုတိယထပ်ကိုရောက်တာနဲ့ စင်္ကြံအဆုံးက အခန်းထဲကနေ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ စူးရှတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အသံက အလွန်ကျယ်လောင်ပြီး ခေါင်မိုးတစ်ခုလုံးကို လွှင့်တင်သွားတော့မလိုပဲ။

"မကြောက်နဲ့နော်။ ဆရာမရှိတယ်။" ဆရာမလီက လီယွင်မေရဲ့အမေနဲ့ အကြိမ်အနည်းငယ် ဆက်ဆံဖူးပြီး တခြားတစ်ဖက်က သဘောကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိတယ်။ သူမက ကျဲန်အိုက် ကြောက်လန့်သွားမှာစိုးလို့ နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ လိုအပ်နိုင်တယ်လို့ တွေးလိုက်တယ်။

ကျဲန်အိုက်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆရာမလီကို ပြုံးပြလိုက်တယ်။ သူမမျက်နှာပေါ်မှာ ကြောက်ရွံ့တဲ့အရိပ်အယောင်တစ်စွန်းတစ်စမှ မရှိခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား သူမက ထူးထူးခြားခြား တည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းကိုရောက်တော့ ဆရာမလီက လက်မြှောက်ပြီး တံခါးခေါက်လိုက်တယ်။ သူမ စကားဆုံးတာနဲ့ တံခါးက ဆွဲဖွင့်ခံလိုက်ရတယ်။ တံခါးဖွင့်တဲ့သူကတော့ ကျောင်းရဲ့စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးရုံးက ကျောင်းအုပ်ဖုန်းပဲ ဖြစ်တယ်။

ကျဲန်အိုက်က ဆရာမလီနောက်ကနေ ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီး အလိုလိုနေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ စည်ကားနေတာပဲ။

မူလက ကျယ်ဝန်းတဲ့ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းထဲမှာ အခုတော့ လူတွေပြည့်နေခဲ့တယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး၊ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးရုံးက ကျောင်းအုပ်၊ ပထမနှစ်ဌာနမှူး၊ ကျောင်းလုံခြုံရေးမှူးချုပ်၊ ပြီးတော့ ကွမ်းထောင်နဲ့ သူမရဲ့အတန်းပိုင်ဆရာမတို့ ရှိနေကြတယ်။

သာ၍ဒါက တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် အရင်ဘဝက ကျဲန်အိုက်သာဆိုရင် သူတို့ ကြောက်လန့်ပြီး ခြေထောက်တွေ ပျော့ခွေသွားလောက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျဲန်အိုက်ရဲ့မျက်နှာအမူအရာကိုကြည့်ရတာ သူမက တည်ငြိမ်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲဆိုတာ ရှင်းလင်းနေခဲ့တယ်။

ကျဲန်အိုက်ရဲ့အကြည့်က လီယွင်မေဆီကို ရောက်သွားပြီး သူမ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားလိုက်ရတယ်။ ဒီလီယွင်မေက အလွန်အကျူးလုပ်ပြနေတာပဲ။ သူမက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်နဲ့ ရောက်ချလာတာ။ မသိတဲ့သူတွေသာဆိုရင် သူမခြေထောက်တွေ ကျိုးသွားပြီလို့ ထင်ကြမှာပဲ!

"ဒီကောင်မလေးမလား။ သူပဲမလား!"

အခန်းအလယ်မှာရပ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးက ကျဲန်အိုက်ကိုမြင်တော့ သူမရဲ့ဒေါသအားလုံးကို ကျဲန်အိုက်ဆီကို ချက်ချင်းဦးတည်လိုက်တယ်။ ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ သူမက ရှေ့ကိုပြေးဝင်လာပြီး သူမသမီးအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေလိုစိတ်နဲ့ ပြေးဝင်လာခဲ့တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ ဆရာမလီက ကျဲန်အိုက်ကို သူမနောက်မှာ အမြန်ကာကွယ်ပေးလိုက်တယ်။ "မဒမ်လျို၊ စိတ်ထိန်းပါ။ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ကျွန်မတို့ သေချာမစုံစမ်းရသေးပါဘူး…"

"ဘာကို စုံစမ်းစရာလိုသေးလို့လဲ!" အမျိုးသမီးက အော်ဟစ်ပြီး ဆရာမလီရဲ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူမက လီယွင်မေကို လက်ညှိုးထိုးပြီး "ရှင်တို့မမြင်ဘူးလား။ ကျွန်မသမီး အခုဘယ်လိုဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ရှင်တို့မမြင်ဘူးလား။ သူ အခု လမ်းတောင်မလျှောက်နိုင်တော့ဘူး! ကျွန်မပြောထားမယ်၊ ဒီနေ့ ရှင်တို့သာ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မသမီးကို ရှင်းပြချက်တစ်ခုမပေးဘူးဆိုရင် ကျွန်မတရားရုံးကိုသွားပြီး ရှင်တို့ကို တရားစွဲမယ်၊ ပြီးတော့ ကျောင်းကို တာဝန်ယူခိုင်းမယ်!"