လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့လေထုကို အကြောက်ဆုံးပဲ…

စောင့်ကြည့်ဗီဒီယိုကို ကြည့်ပြီးနောက်မှာ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။ သူမသမီးအတွက် တရားမျှတမှုကိုရဖို့ အော်ဟစ်ဆူပူနေခဲ့တဲ့ လျိုချွမ်းရှတောင် ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့တယ်။ မြင်ကွင်းက ရှင်းလင်းပြတ်သားနေခဲ့တယ်။ မျက်စိပါတဲ့ဘယ်သူမဆို ကျဲန်အိုက်က လီယွင်မေကို ထိတောင်မထိခဲ့ဘူးဆိုတာကို မြင်နိုင်တယ်။

ခဏအကြာမှာတော့ ကျောင်းအုပ်ကြီးဆွန်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းပြီး "မဒမ်လျို၊ စောင့်ကြည့်ကင်မရာက လိမ်မပြောပါဘူး။ ကျဲန်အိုက်က လိမ်နေတာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ ရှင့်သမီးရဲ့ဒဏ်ရာက သူမနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။"

လျိုချွမ်းရှက စိတ်ဆတ်ပေမဲ့ သူမမှာ မာနတော့ရှိတယ်။ ခုနက သူမ ဘယ်လောက်ပဲ မောက်မာခဲ့ပါစေ၊ အခုတော့ သူမက အကျပ်အတည်းထဲမှာ ရောက်နေခဲ့ပြီ။ ဖောင်ဒေးရှင်းမှုန့်တွေ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ သူမမျက်နှာက နီရဲနေတာကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့အရင်က မောက်မာမှုတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရတယ်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ ဗီဒီယိုအရဆိုရင် ဥပဒေရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူက နစ်နာသူကိုယ်တိုင်ပဲဖြစ်တယ်။ တခြားဘယ်သူနဲ့မှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး" လို့ ရဲအရာရှိက တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

လီယွင်မေနဲ့ သူမအမေက မျက်နှာပြဖို့တောင် ရှက်နေကြတယ်။ သူတို့က ခေါင်းငုံ့ပြီး ရှုံးနိမ့်နေတဲ့ပုံပေါက်နေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူတို့က လူတိုင်းရဲ့လှောင်ပြောင်မှုကိုခံနေရတဲ့ လူပြက်တွေလိုပဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူတို့ ချက်ချင်းပဲ ထွက်သွားချင်နေခဲ့ကြတယ်။

ကွမ်းထောင်က ကျဲန်အိုက်ကို မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်တယ်။ အာ့ကျုံးကျောင်းရဲ့ဝင်ပေါက်မှာ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေ တပ်ဆင်ထားလို့ ကံကောင်းတယ်လို့ သူမတွေးလိုက်မိတယ်။ မဟုတ်ရင် လီယွင်မေရဲ့အမေရဲ့စာရိတ္တနဲ့ဆိုရင် သူမ ကျောင်းကနေ အပြစ်ပေးခံရမှာပဲ။

ဒါက ကိုယ့်လုပ်ရပ်ရဲ့အကျိုးဆက်ကို ကိုယ်တိုင်ခံစားရတယ်ဆိုတာမျိုးပဲ။

"ကိစ္စက ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ အခုပြန်ခွင့်ပြုပါဦး။" ရဲအရာရှိနှစ်ယောက်က အဖြေရပြီးသားဖြစ်လို့ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး။

"ခဏနေပါဦး။"

ရုတ်တရက် ကျဲန်အိုက်က စကားပြောလိုက်တယ်။

လူတိုင်း ကြောင်သွားကြတယ်။ ကျဲန်အိုက်က ဘာလို့ရဲတွေကို တားလိုက်ရတာလဲ။

လီယွင်မေက အထိတ်လန့်ဆုံးသူဖြစ်နေခဲ့တယ်။ စောင့်ကြည့်ဗီဒီယိုကနေ အသံမကြားရပေမဲ့ မျက်စိရှိတဲ့ဘယ်သူမဆို သူမက ရန်စခဲ့တဲ့သူဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိနိုင်တယ်။ အခု ကျဲန်အိုက်က ရဲအရာရှိတွေကို နေခိုင်းလိုက်တော့ သူမက သူ့ကိုတာဝန်ယူခိုင်းမလို့များလား။

ရဲအရာရှိက ခြေလှမ်းရပ်တန့်ပြီး ကျဲန်အိုက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ "ကလေးမ၊ မင်းလည်း ဒဏ်ရာရတာမှမဟုတ်တာ။ အတန်းဖော်တွေကြားက နားလည်မှုလွဲမှားမှုတစ်ခုခုရှိရင် သူ့ကို မင်းကိုတောင်းပန်ခိုင်းလိုက်ရုံပါပဲ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျဲန်အိုက်။" ဆရာမလီက ရှေ့ကိုထွက်มาပြီး "ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်။ ကြည့်ပါဦး၊ လီယွင်မေလည်း ဒဏ်ရာရနေတာပဲ။ သူ့ကို မင်းကိုတောင်းပန်ခိုင်းလိုက်ပါ၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ကျဲန်အိုက်က ပြုံးပြီး လူတိုင်းကိုကြည့်လိုက်တယ်။ "ဒီကိစ္စက မနေ့က ကျွန်မရဲ့ညစာနဲ့အတူ ကြေညက်သွားခဲ့တာကြာပြီ။ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ ထည့်ပြောစရာတောင်မလိုတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် တောင်းပန်စရာမလိုပါဘူး။"

သူမစကားဆုံးတော့ ကျဲန်အိုက်ရဲ့မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ပြီးတော့ သူမက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာထိုင်နေတဲ့ လီယွင်မေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ တခြားတစ်ဖက်ကနေ ရှင်းပြချက်တစ်ခုလိုအပ်နေတဲ့ နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခုရှိပါသေးတယ်။"

လူတိုင်း ဒါကိုကြားတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြတယ်။ သူတို့က ကျောင်းသူနှစ်ယောက်ကြားမှာ တခြားပဋိပက္ခတစ်ခုခုရှိနေနိုင်သေးတယ်လို့ ခန့်မှန်းလိုက်ကြတယ်။

ဘယ်သူမှမေးမစောင့်ဘဲ ကျဲန်အိုက်က လုံခြုံရေးမှူးချုပ်ဆီကို လျှောက်သွားပြီး "ဆရာ၊ ကျောင်းရေကန်နားမှာ ဒုတိယမြောက်ကင်မရာတစ်လုံးရှိတယ်ဟုတ်တယ်မလား ဆရာ။"

ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာထိုင်နေတဲ့ လီယွင်မေက ချွေးစေးတွေပြန်လာတယ်။ ကျဲန်အိုက် ဘာလုပ်တော့မယ်ဆိုတာကို သူမခန့်မှန်းမိသွားသလိုပဲ။

"ဟုတ်တယ်။"

ကျောင်းရဲ့နောက်ဘက်မှာ လူလုပ်ရေကန်တစ်ခုရှိပြီး ရေကန်နားမှာ စက်ဘီးထားတဲ့နေရာတစ်ခု ဆောက်ထားတယ်။ ဒါက ကျောင်းဆရာတွေရဲ့စက်ဘီးတွေကို ထားဖို့သုံးတာဖြစ်တယ်။ ပုဂ္ဂလိကပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာကြောင့် အဲ့ဒီမှာ ကင်မရာတစ်လုံးတပ်ဆင်ထားပြီး စက်ဘီးထားတဲ့နေရာနဲ့ ရေကန်ကို ဖမ်းယူထားတယ်။