ကျဲန်အိုက်ရဲ့မျက်နှာက အေးစက်သွားတယ်။ သူမက လီယွင်မေဆီကို လျှောက်သွားပြီး သူမကို အပေါ်စီးကနေ ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက ညင်သာပြီး အေးစက်စွာနဲ့ "လီယွင်မေ၊ ဒီဗီဒီယိုဖိုင်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ငါနင့်ကို လူသတ်မှုနဲ့ တရားစွဲလို့ရတယ်ဆိုတာ နင်သိရဲ့လား။"

ကျဲန်အိုက်ရဲ့စကားက လီယွင်မေကို ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့တယ်။ သူမက ချက်ချင်းဆိုသလို ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ "ငါလူမသတ်ပါဘူး… ငါ… နင် အခု အသက်ရှင်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ရှိနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား…"

လျိုချွမ်းရှကလည်း ကြောက်လန့်ပြီး သတိလစ်မတတ်ဖြစ်သွားတယ်။ သူမက ဥပဒေအကြောင်းကို သိပ်မသိပေမဲ့ သူမသမီးက အရွယ်မရောက်သေးတော့ ရာဇဝတ်မှုဆိုင်ရာတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူးဆိုတာကို သူမသိတယ်။ သူမက ချက်ချင်းရှေ့တိုးပြီး ရဲအရာရှိရဲ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။ "ရဲအရာရှိရှင့်၊ ကျွန်မသမီးက ငယ်ပါသေးတယ်။ သူက အသိဉာဏ်မရှိသေးလို့ပါ။ ပြီးတော့ တခြားတစ်ဖက်ကလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား။ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲ ပြီးဆုံးခွင့်ပေးလို့မရဘူးလား…"

ကျဲန်အိုက်က မထီမဲ့မြင်ပြုံးလိုက်မိတယ်။ "ကျွန်မဘာမှမဖြစ်တာက ကျွန်မကံကောင်းလို့ပါ။ ဖြတ်သွားတဲ့ဆရာတစ်ယောက်က ဆယ်ယူခဲ့လို့သာမဟုတ်ရင် ကျွန်မဒီမှာ အသက်ရှင်လျက်ရပ်နေနိုင်မယ်လို့ ရှင်တကယ်ထင်နေတာလား။"

ကျဲန်အိုက်ရဲ့တည်ငြိမ်မှုက ရှိနေတဲ့လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့တယ်။ သူတို့ခုနက စောင့်ကြည့်ဗီဒီယိုကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရေထဲကိုတွန်းချခံလိုက်ရတဲ့မိန်းကလေးက အလွန်ကြောက်ရွံ့ပြီး အားနည်းနေခဲ့တာ ထင်ရှားနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရှေ့မှာရပ်နေတဲ့ ကျဲန်အိုက်ကတော့ သူမနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့တယ်။ သူမဆီမှာ လီယွင်မေအတွက် ကြားဝင်ပြောပေးချင်တဲ့ဆရာမတွေကို တားဆီးလိုက်တဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ aura တစ်မျိုးရှိနေခဲ့တယ်။

ဟုတ်တယ်၊ သူမက ဒီကိစ္စကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရတာ။ လီယွင်မေကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပိုင်ခွင့် သူတို့မှာ ဘာရှိလို့လဲ။

"ကျဲန်အိုက်၊ နင်ဘာလိုချင်တာလဲ!"

လီယွင်မေရဲ့အသံက ငိုနေသလိုပဲ။ သူမက သိသိသာသာ ကြောက်လန့်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမဒီလိုပြုမူလေလေ ကျဲန်အိုက်က ပိုပြီးရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရလေပဲ။ သူမ အခုမှ ကြောက်တတ်သွားပြီလား။ ရေထဲမှာ ရုန်းကန်နေရတဲ့အသက်တစ်ချောင်းကို ရင်ဆိုင်နေရတုန်းက သူမဘာလို့မကြောက်ခဲ့တာလဲ။ တခြားတစ်ဖက်က သေသွားမှာကို သူမဘာလို့မစိုးရိမ်ခဲ့တာလဲ။

"ငါဘာမှမလုပ်ချင်ပါဘူး။" ကျဲန်အိုက်က သူမရဲ့ aura ကိုပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာနဲ့ "ဒါပေမဲ့ အမှားလုပ်ထားတဲ့သူတွေက အပြစ်ပေးခံရသင့်တယ်။ ငါမသေခဲ့တာက အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီစောင့်ကြည့်ဗီဒီယိုဖိုင်က နင့်ကို လူသတ်ရန်ကြိုးပမ်းမှုနဲ့ စွပ်စွဲဖို့ လုံလောက်တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ နင်က အရွယ်မရောက်သေးတဲ့အထက်တန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်ပဲဆိုတော့ နင်က ရာဇဝတ်မှုဆိုင်ရာတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်စရာမလိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ယွင်မြို့က လူငယ်ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းမှာ တစ်နှစ်ခွဲလောက်နေရဖို့တော့ လုံလောက်တယ်!"

သူမက တာဝန်ထမ်းဆောင်စရာမလိုဘူးဆိုတာကြားတော့ လီယွင်မေက စိတ်ထဲမှာ တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမလှည့်ပြီး လူငယ်ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းကို ဝင်ရမယ်ဆိုတာကြားလိုက်ရတော့ သူမက ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ သူမအမေကို ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။ "မေမေ၊ သမီး လူငယ်ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းကို မဝင်ချင်ဘူး…"

လျိုချွမ်းရှကလည်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့တယ်။ သူမက သူမသမီးက ငယ်သေးလို့ ထောင်ကျစရာမလိုဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အများဆုံးတော့ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပေးရုံပဲပေါ့။ သူမမိသားစုမှာ ပိုက်ဆံမရှားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျဲန်အိုက်က ရုတ်တရက်ကြီး လူငယ်ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းအကြောင်း ပြောလာလိမ့်မယ်လို့ သူမမထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါက ကလေးတွေအတွက် ထောင်လိုမျိုးပဲ။

သူမမှာ ဒီတစ်ဦးတည်းသောသမီးပဲရှိတာ၊ သူမသမီးကို ဘယ်လိုလုပ် ထောင်ကျခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။ သူမမျက်လုံးတွေက စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ချက်ချင်းနီရဲလာခဲ့ပေမဲ့ သူမသမီးကို ဘယ်လိုကာကွယ်ရမလဲဆိုတာကို သူမမသိခဲ့ဘူး။ သူမက ရဲအရာရှိရဲ့အဝတ်အစားကို ဆွဲကိုင်ပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေနိုင်တော့တယ်။ "သူက ကလေးပဲရှိသေးတာ၊ ဘာမှမသိနားမလည်သေးလို့ပါ…"

"ဒါက ရာဇဝတ်မှုဖြစ်နေပြီ။ ကျောင်းထဲက သာမန်အကြမ်းဖက်မှုတွေနဲ့မတူဘူး။ မင်းတို့အရင်ဆုံး ငါတို့နဲ့အတူ ရဲစခန်းကို လိုက်ခဲ့သင့်တယ်" လို့ ရဲအရာရှိက ကူကယ်ရာမဲ့စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ဆရာမတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့က ကိစ္စတွေ ဒီအဆင့်အထိရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ လီယွင်မေကို သနားကြင်နာလို့မရခဲ့ဘူး။ သူမက ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အရမ်းအဆိပ်ပြင်းပြီး အေးစက်လွန်းတယ်။ သူမကြီးလာရင် လူ့အဖွဲ့အစည်းကို အန္တရာယ်ပြုနိုင်လောက်တယ်။

သူမပြန်လည်မွေးဖွားပြီး ဒုတိယမြောက်နေ့မှာ ကျဲန်အိုက်က ပိုင်ယွင်မြို့က ရဲကားတစ်စီးပေါ်ကိုတက်ပြီး ရဲစခန်းထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့တယ်။

လီယွင်မေနဲ့ သူမအမေကို ရဲတွေက စစ်ကြောရေးအခန်းထဲကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တယ်။ ကျဲန်အိုက်ကတော့ အပြင်ဘက်က ခုံတန်းမှာ စောင့်နေခဲ့ပြီး ဆရာမလီက သူမနဲ့အတူ လိုက်ပါနေခဲ့တယ်။