"ရှောင်အိုက်…"

ဝမ်ယွင်မေက သူမသမီးအတွက် စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမစကားမပြောနိုင်ခင်မှာပဲ ကျဲန်အိုက်က ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ "မေမေ၊ အပြင်ဘက်မှာ သမီးကိုစောင့်နေပါ။"

ဝမ်ယွင်မေက တစ်ခုခုပြောချင်သေးပေမဲ့ သူမသမီးက ဒီကိစ္စကို သူမကိုပဲလွှဲထားဖို့ ပြောခဲ့တာကို သတိရသွားတယ်။ သူမက တစ်ခဏတော့ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ကျဲန်ယွီနောက်ကိုလိုက်ကာ စစ်ကြောရေးအခန်းထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။

တံခါးပိတ်သွားပြီးနောက်မှာတော့ အခန်းထဲမှာ ကျဲန်အိုက်နဲ့ လီချန်တို့နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

"မင်းနာမည်က ကျဲန်အိုက် ဟုတ်တယ်မလား…"

လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ လီချန်က တိတ်ဆိတ်မှုကို အရင်ဆုံးဖြိုခွင်းလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စီးပွားရေးအခြေအနေတစ်ခုမှာတော့ ဒါကို ဦးအောင်လက်ဦးမှုယူခြင်းလို့ခေါ်တယ်။ သီးသန့်ဖြေရှင်းမှုမှာတော့ ငွေရေးကြေးရေးနစ်နာကြေးတစ်ခုတည်းသာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်။ ပိုက်ဆံနဲ့ပတ်သက်လာတော့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ လီချန်က အလိုလိုနေရင်း အရင်ဆုံးစကားစဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ။ ခုနက ဆရာမလီဆီကနေ ငါသိလိုက်ရတာက မင်းတို့မိသားစုအခြေအနေက သိပ်ပြီးမကောင်းဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဒီလိုလုပ်လေ။ ဦးလေး မင်းကို ယွမ်တစ်သိန်းနစ်နာကြေးပေးမယ်။ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ။ ဒီငွေပမာဏက မင်းတက္ကသိုလ်ပြီးတဲ့အထိ လုံလောက်တယ်။"

လီချန်ရဲ့လေသံက တော်တော်လေးတည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။ ယွမ်တစ်သိန်းဆိုတာက ကျဲန်အိုက်လိုမိသားစုမျိုးအတွက်တော့ တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ဘုံက ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုလိုပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျဲန်အိုက်ကတော့ မတူဘူး။ အရင်ဘဝတုန်းက သူမက ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာတန်တဲ့ အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ ယွမ်တစ်သိန်းဆိုတာက သူမမျက်စိထဲမှာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး။

"ဦးလေးလီ၊ ဦးလေးရဲ့စီးပွားရေးနည်းလမ်းတွေနဲ့ ကျွန်မကို လာမခြောက်ပါနဲ့" ကျဲန်အိုက်က ပြောလိုက်တယ်။

ဒီစကားကိုကြားတော့ လီချန်က ကျဲန်အိုက်ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကို နားမလည်သလို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ သူမက သူပြောတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမကြားလိုက်လို့လား။

ယွမ်တစ်သိန်းဆိုတာက သူမလိုမိသားစုမျိုးအတွက် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်စာဝင်ငွေနဲ့ ညီမျှတယ်။ ဒါက နည်းတဲ့ပမာဏမဟုတ်ဘူး။

လီချန်ရဲ့နားမလည်နိုင်တဲ့အကြည့်အောက်မှာ ကျဲန်အိုက်က ထိုင်ခုံဆီကိုလျှောက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူမက ပါးစပ်ဟပြီး "ဦးလေးရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က ဘေးအန္တရာယ်ကိုရှောင်ဖို့ ပိုက်ဆံနဲ့ရှင်းထုတ်ချင်တာပဲ။ လူငယ်ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းမှာ တစ်နှစ်တာအချိန်က ဦးလေးမျက်စိထဲမှာ ယွမ်တစ်သိန်းပဲတန်တာလား။"

"ကျောင်းသူကျဲန်၊ ယွမ်တစ်သိန်းဆိုတာ နည်းတဲ့ပမာဏမဟုတ်ဘူး။ မင်းအတွက်တော့…"

လီချန်က သူ့ကိုယ်သူခုခံကာကွယ်ဖို့ ချက်ချင်းပါးစပ်ဟလိုက်ပေမဲ့ ကျဲန်အိုက်က အတင်းအကျပ်ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ ကျဲန်အိုက်က အေးစက်စက်ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုဖြေးညှင်းစွာ ခါလိုက်တယ်။ "ဦးလေးလီ၊ ဦးလေးရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိထားရမှာက လီယွင်မေက ဦးလေးသမီး၊ ကျွန်မသမီးမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဦးလေးက ဒီငွေပမာဏက ကျွန်မအတွက် ဘယ်လောက်အဓိပ္ပာယ်ရှိလဲဆိုတာကို အမြဲတမ်းပြောမနေသင့်ဘူး။ ဦးလေးကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မေးရမှာက ဒီငွေပမာဏက ဦးလေးကို ဒုက္ခထဲကနေ လွတ်မြောက်စေနိုင်သလား မလွတ်မြောက်စေနိုင်သလားဆိုတာပဲ။"

လီချန်ရဲ့စကားတွေက လည်ချောင်းထဲမှာ ငါးအရိုးစူးနေသလိုပဲ တစ်ဆို့သွားခဲ့တယ်။ သူက ကျဲန်အိုက်ရဲ့စကားနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ပိုပြီးတော့တောင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ သူက တစ်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဒီလောက် ပညာရှိပြီး အမြော်အမြင်ကြီးတဲ့စိတ်ဓာတ်မျိုးရှိနိုင်တယ်ဆိုတာကို အံ့အားသင့်နေခဲ့တယ်။ သူမစကားပြောတဲ့ပုံစံက စီးပွားရေးလောကထဲက ဝါရင့်တစ်ယောက်လိုပဲ။ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ပဲ သူမက အလိုက်သင့်တုံ့ပြန်ရတဲ့အခြေအနေကနေ ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်ရတဲ့အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။

သူ့သမီးက သူ့သမီးပဲလေ၊ ဒါကြောင့် ဒီနစ်နာကြေးက သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။

ယွမ်တစ်သိန်းက နည်းတဲ့ပမာဏမဟုတ်ပေမဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကုမ္ပဏီရှိတဲ့လီချန်အတွက်တော့ ဒါက ပင်လယ်ထဲက ရေတစ်စက်လိုပါပဲ။

ဒီစကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ပဲ လီချန်မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ သူ့ရှေ့က တစ်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်ညှိနှိုင်းသူလေးကို ပြန်လည်အကဲဖြတ်ရတော့တယ်။

လီချန်က သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ပြင်လိုက်ပြီး တည့်တည့်ပဲပြောလိုက်တယ်။ "မင်းမကျေနပ်ဘူးဆိုမှတော့ မင်းကျေနပ်လောက်တဲ့ဈေးနှုန်းတစ်ခုကို ပြောကြည့်ပါလား။"

ကျဲန်အိုက်က ဒါကိုကြားတော့ ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်တယ်။ "ဦးလေးလီက မေးမှတော့ ကျွန်မကူပြီး သုံးသပ်ပေးပါ့မယ်။ ဥပမာတစ်ခုပေးကြည့်ရအောင်။ ဥပမာ လီယွင်မေသာ လူငယ်ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းမှာ တစ်ရက်နေရမယ်ဆိုရင် ဦးလေးလီက သူ့ကိုကယ်တင်ဖို့ ယွမ်တစ်သောင်းသုံးနိုင်တယ်။ ဦးလေးလီ သဘောတူမှာပဲ ဟုတ်တယ်မလား။ သူက ဒီကိစ္စကြောင့် စခန်းထဲမှာ တစ်နှစ်နေရနိုင်တယ်၊ ဒါက သုံးရာ့ခြောက်ဆယ့်ငါးရက်တောင်!"

ကျဲန်အိုက်က မျက်ခုံးပင့်ပြီး "ကျွန်မ ဦးလေးလီကို discount ပေးပြီး ယွမ်သုံးသန်းပဲ ယူပါ့မယ်။"