အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးနေပေမဲ့ ရှန်းချွမ်းလိုင်ကတော့ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ရှေ့ကလူကသာ အရေးအကြီးဆုံးပဲ။

"သခင်လေးဂျီ… ကြွလာမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့အကြောင်းမကြားရတာလဲ…"

ရှန်းချွမ်းလိုင်ရဲ့မျက်နှာက နီရဲနေပြီး အရက်နံ့တွေလည်း ထောင်းနေခဲ့တယ်။ သူက ကလပ်ထဲက သီးသန့်အခန်းတစ်ခုမှာ ပျော်ပါးနေခဲ့တယ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေတယ်။

ဂျီဟောက်ယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေမဲ့ ရှန်းချွမ်းလိုင်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်တယ်။ အဲဒီအစား သူက ဘေးကလုံခြုံရေးအစောင့်တွေကို "ဒီကျိုးပဲ့နေတဲ့ဖန်ကွဲစတွေအားလုံးကို ရှင်းလင်းလိုက်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဘေးမှာတော့ သူဌေးလျိုက သတိပြန်ဝင်လာသလိုပဲ။ သူ့ရှေ့ကလူကို သူတစ်ခါမှမမြင်ဖူးပေမဲ့ ပိုင်ယွင်မြို့မှာ သခင်လေးဂျီရဲ့နာမည်ကို ဘယ်သူက မသိဘဲနေမှာလဲ။ ဂျီအုပ်စုရဲ့နိုက်ကလပ်မှာ သူအရက်မူးပြီး ပြဿနာရှာခဲ့တာကို ပြန်စဉ်းစားမိတော့ ချွေးစေးတွေပြန်လာခဲ့တယ်။ လက်ရှိမှာတော့ သူက ဘေးမှာပုန်းကွယ်နေပြီး သခင်လေးဂျီက သူ့ကိုလျစ်လျူရှုသွားဖို့ မျှော်လင့်ရင်း သူ့ရဲ့တည်ရှိမှုကို အစွမ်းကုန်လျှော့ချဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တယ်။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဂျီဟောက်ယွီက သူဌေးလျိုကို အလေးမထားပေမဲ့ သူ့ကိုတော့ မမေ့ပစ်လိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့ရဲ့သပ်ရပ်လှပတဲ့လက်ချောင်းတွေကို ဘေးကိုညွှန်လိုက်တယ်။ "ပြီးတော့ ဒီလူ၊ သူခွဲခဲ့တဲ့ပန်းအိုးက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။ နစ်နာကြေး ယွမ်နှစ်သန်းထားခဲ့ပြီး သူ့ကို အပြင်ကိုလွှင့်ပစ်လိုက်။"

လုံခြုံရေးအစောင့်တွေက ဘာစကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ လျင်မြန်စွာရှေ့တိုးပြီး သူဌေးလျိုကို ကောက်ချီလိုက်ကြတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ပွဲကြည့်ပရိသတ်တွေက ပွဲဆူတာကိုကြည့်နေကြပေမဲ့ ဘာမှဝင်မပြောရဲကြဘူး။ ဒီဂျီအုပ်စုရဲ့ သခင်လေးဂျီရဲ့စိတ်သဘောထားက မှောင်မိုက်ပြီး ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့မရဘူးလို့ သူတို့အားလုံးကြားဖူးကြတယ်။ သူက အမြဲတမ်း လှောင်ပြောင်သရော်နေတတ်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိပြီး အလွယ်တကူဒေါသထွက်တတ်တယ်။ သူ့စိတ်တိုင်းမကျရင် တစ်ယောက်ယောက်တော့ ဒုက္ခရောက်မှာပဲ။

လူတိုင်းက စိတ်ထဲမှာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြတယ်။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဂျီဟောက်ယွီရဲ့အကြည့်က အားနာတဲ့အပြုံးနဲ့ပြုံးနေတဲ့ ရှန်းချွမ်းလိုင်ဆီကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူက စိတ်မရှည်စွာနဲ့ "ပြီးတော့ မင်း၊ မင်းပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး ချက်ချင်းထွက်သွားတော့!"

ရှန်းချွမ်းလိုင်ရဲ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက ခဲသွားပြီး ဂျီဟောက်ယွီကို ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ ခဏအကြာမှာ သူသတိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန်အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ "သခင်လေးဂျီ၊ ကျွန်တော့်ကို နောက်တစ်ခါအခွင့်အရေးပေးပါဦး။ နောက်တစ်ခါ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး…"

လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြတယ်။ ရှန်းချွမ်းလိုင်က ပိုင်ယွင်မြို့မှာ တော်တော်လေးနာမည်ကြီးတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ယောက်ချီကလပ်ရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာဖြစ်လို့ပဲ။ နိုက်ကလပ်တစ်ခုလုံးက သူ့ရဲ့စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်မှာပဲ။ ပိုင်ယွင်မြို့မှာ ယောက်ချီရဲ့ကျော်ကြားမှုနဲ့ဆိုရင် အထက်တန်းလွှာလူတန်းစားအားလုံးနီးပါးက ရှန်းချွမ်းလိုင်ကို သိကြတယ်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီကိစ္စကြောင့် သခင်လေးဂျီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဘာတွန့်ဆုတ်မှုမှမရှိဘဲ သူ့ကိုအလုပ်ထုတ်လိုက်တယ်တဲ့လား။

ကျဲန်အိုက်က အရာအားလုံးကို မြင်နေခဲ့တယ်။ သူမရှေ့က အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်လောက်ပဲရှိသေးတဲ့အမျိုးသားက ပုံကြီးချဲ့နေသလိုထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ သူက မမြင်နိုင်တဲ့ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းတစ်ခုရှိနေတယ်။

သူ့ရဲ့စကားလုံးတွေနဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တခြားသူတွေကို သူလုပ်ချင်ရာလုပ်နေသလို ခံစားရစေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာကို သူကောင်းကောင်းသိနေခဲ့တယ်။

ရှန်းချွမ်းလိုင်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဂျီဟောက်ယွီရဲ့အကြည့်က ဟွားဇီဆီကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူက သူ့ဘေးက ဝမ်ယွင်မေနဲ့ ကျဲန်အိုက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေသံနဲ့ "ဒဏ်ရာရသွားရင် တစ်ယောက်ယောက်ကိုခေါ်ပြီး ဆေးရုံပို့ခိုင်းလိုက်။ ဆေးဖိုးဝါးခကို ဘဏ္ဍာရေးဌာနမှာ ပြန်ထုတ်ယူလိုက်။"

သူလှည့်ထွက်သွားတော့မယ့်အချိန်မှာပဲ သူက ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်တယ်။ သူက ဝမ်ယွင်မေကို ကြည့်ပြီး "နောက်ဆိုရင် မင်းကလေးကို အလုပ်ခွင်ထဲခေါ်လာလို့မရဘူး။"

"သခင်လေးဂျီ… အမမေက ဒီနေ့ အလုပ်ထွက်ဖို့လာတာပါ။ သူ… သူ သူ့သမီးကို အလုပ်ခွင်ထဲခေါ်လာတာမဟုတ်ပါဘူး။"

ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ အမရှက ရုတ်တရက်ဝင်ပြောလိုက်တယ်။ ဝမ်ယွင်မေက သူမရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ အသက်အားဖြင့်တော့ သူမထက်ကြီးတာကြောင့် အမရှက ပုံမှန်အားဖြင့် သူမကို အမမေလို့ခေါ်လေ့ရှိတယ်။ သူမက ကိုယ့်လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေတာကြောင့်လည်း အမရှက သခင်လေးဂျီ အထင်မလွဲစေချင်ဘဲ ရှင်းပြချင်ခဲ့တာပဲ။

တစ်ဖက်မှာတော့ ဂျီဟောက်ယွီက ဒီစကားကိုကြားတော့ သူ့ရဲ့ခန့်ညားတဲ့မျက်ခုံးတွေ ပင့်တက်သွားခဲ့တယ်။ ဒီနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးတစ်စုံက အပြုံးတွေနဲ့ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ သူက ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ခန့်ညားတဲ့ပုံစံနဲ့။ သူက ခေါင်းစောင်းပြီး "အလုပ်ထွက်တယ် ဟုတ်လား။ ဘာလို့အလုပ်ထွက်ရတာလဲ။" လို့ မေးလိုက်တယ်။