"မဟုတ်ဘူးလေ… ဒီတောင်ပိုင်းမြို့ခရိုင်က ဧရိယာအကျယ်ကြီးပဲ၊ လူတွေလည်းအများကြီးနဲ့။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်တည်ဆောက်မှာလဲ။" ဝမ်ယွင်မေက မေးလိုက်တယ်။

ဝူရှောက်ချီက ပြုံးပြီး ရှင်းပြလိုက်တယ်။ "တောင်ပိုင်းမြို့ကို တစ်ခါတည်းနဲ့ အကုန်ဖြိုဖျက်မှာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါရိုက်တာယန်ကပြောတယ်၊ သူတို့က တစ်စချင်းဖြိုပြီး တစ်စချင်းပြန်ဆောက်သွားမှာတဲ့။ အရင်ဆုံးစတဲ့နေရာက အရင်ဆုံးဖြိုဖျက်ခံရမှာပေါ့။ ငါတို့ရပ်ကွက်က ကျုံးလုံခရိုင်နဲ့ အနီးဆုံးဆိုတော့ ပထမဆုံးဖြိုဖျက်ခံရမယ့်အထဲမှာ ပါမှာပဲ။"

"ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ဒီမနက်စာဆိုင်လေးလည်း ဖွင့်လို့မရတော့ဘူးပေါ့။" ဝမ်ယွင်မေက ညည်းတွားလိုက်တယ်။

"ငါ့ရဲ့ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဖွင့်လာခဲ့တဲ့တိုဟူးဆိုင်တောင် နေရာရွှေ့ရမှာ၊ မင်းရဲ့မနက်စာဆိုင်လေးဆို ပိုပြောစရာမရှိဘူး။ ဒါကြောင့်မို့ မင်းကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားနိုင်အောင် ငါအခုလာပြောပြတာ။ ရှောင်အိုက်က အာ့ကျုံးကျောင်းလို ကျောင်းကောင်းကောင်းမှာ စာသင်နေတာ။ ပိုက်ဆံတော်တော်လေး သုံးရမှာ!"

ဝူရှောက်ချီက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။ သူ့အကြည့်က ဝမ်ယွင်မေဆီကို ရောက်သွားပြီး "ယွင်မေ၊ အရင်ဆုံး စဉ်းစားကြည့်လိုက်ဦး။ မင်းအခက်အခဲတစ်ခုခုရှိရင် ငါ့ကို အားမနာတမ်းပြောနော်။ ငါကူညီနိုင်ရင် ကူညီပေးမယ်။"

ဝမ်ယွင်မေက ချက်ချင်းဆိုသလို ကျေးဇူးတင်စွာနဲ့ "အဘိုးကြီးဝူရယ်၊ ရှင့်ရဲ့ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်မတို့မိသားစုကို တိတ်တိတ်လေးကူညီနေတာတွေအတွက် တကယ်ပဲ အားနာလှပါတယ်။"

"ဒီအကြောင်းတွေ မပြောပါနဲ့တော့။ ငါလည်း ငါ့သားကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရတာဆိုတော့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်းလိုအမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရတာဆိုတော့ သဘာဝအတိုင်း ပိုခက်ခဲမှာပေါ့။ ငါကူညီနိုင်ရင် ကူညီပေးမှာပါ။" ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ဝူရှောက်ချီက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။ "တော်ပြီ၊ ငါအရင်ပြန်တော့မယ်။ လျန်ဇီက ကိုးနာရီဆိုရင် ထွက်သွားတော့မှာ။ ဆိုင်မှာ လူမရှိဘဲထားလို့မဖြစ်ဘူး။"

ဝူရှောက်ချီကို လိုက်ပို့ပြီးနောက်မှာတော့ ဝမ်ယွင်မေက ထိုင်ချပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ သူမက ညည်းတွားလိုက်တယ်။ "ဘာလို့ရုတ်တရက်ကြီး ဖြိုဖျက်ချင်ရတာလဲမသိဘူး။ ဘာသတင်းမှလည်း အစအနမရှိဘဲနဲ့။"

ကျဲန်အိုက်နဲ့ ကျဲန်ယွီတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ဝမ်ယွင်မေကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ကျဲန်အိုက်က ပြီးတော့ "မေမေ၊ ဒီအချိန်မှာ တောင်ပိုင်းမြို့ကိုဖြိုဖျက်တာက ငါတို့မိသားစုအတွက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခုပါ။ အချိန်ကိုက်ပဲ။"

ဝမ်ယွင်မေက ကြောင်သွားပြီး သူမသမီး ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကို နားမလည်ခဲ့ဘူး။

ကျဲန်အိုက်က ရှင်းပြလိုက်တယ်။ "မေမေက အခု ယောက်ချီကလပ်ရဲ့ မန်နေဂျာဖြစ်နေပြီ။ အရင်လို အရက်အများကြီးသောက်စရာမလိုတော့ပေမဲ့ အလုပ်ဆင်းချိန်ကတော့ အရမ်းနောက်ကျတုန်းပဲ၊ အရင်ကထက်တောင် နောက်ကျသေးတယ်။ ဒီမနက်စာဆိုင်အတွက်လည်း မနက်အစောကြီးထရသေးတယ်။ မေမေသာ ဒီကလပ်ရဲ့မန်နေဂျာမလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်တောင် သမီးက မေမေ့ကို ဒီဆိုင်ဆက်ဖွင့်စေချင်စိတ်မရှိတော့ဘူး။ အခု ဖြိုဖျက်ရေးလုပ်ငန်းတွေရှိနေတော့ မနက်စာဆိုင်က ဖွင့်လို့မရတော့ဘူးဆိုတာ သေချာနေပြီ။ သမီး အများကြီးပြောစရာမလိုတော့ဘူးပေါ့။ ဒါက ပထမအကြောင်းရင်းပဲ။"

"ဒုတိယအချက်ကတော့ ဖြိုဖျက်ခြင်းရဲ့ကောင်းကျိုးက ကျွန်မတို့ ဖြိုဖျက်နစ်နာကြေးရနိုင်သလို အစားထိုးတိုက်ခန်းလည်း ရနိုင်တယ်။ ကျွန်မတို့အိမ်က မသေးဘူးလေ။ ရှေ့နောက်ခြံဝန်းတွေနဲ့ဆို စတုရန်းမီတာ ရာနဲ့ချီရှိတယ်။ ပိုက်ဆံအများကြီးရနိုင်တယ်။ ရပ်ကွက်အသစ်ဆောက်ပြီးသွားရင်လည်း အစားထိုးတိုက်ခန်းတစ်ခန်း ရနိုင်သေးတယ်။"

"ရှောင်အိုက်၊ နင်ဒါတွေအကုန်လုံးကို ဘယ်လိုသိနေတာလဲ။" ကျဲန်ယွီက သူ့ညီမ စကားတွေအများကြီးပြောနေတာကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားတယ်။

ပုံမှန်ဆိုရင် ကျဲန်အိုက်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်က ဖြိုဖျက်ရေးအကြောင်း ဘာမှသိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ အရမ်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိနေခဲ့တယ်။ တချို့အရာတွေဆိုရင် သူ့အစ်ကိုဖြစ်တဲ့သူတောင် မသိခဲ့ဘူး။

ကျဲန်အိုက်က သူမအရင်ဘဝတုန်းက မြို့တော်မှာ အိမ်ခြံမြေသူဌေးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကောင်းကောင်းသိနေခဲ့တယ်။ သူမက ဒီနယ်ပယ်အကြောင်းကို အရမ်းကျွမ်းကျင်တယ်။ ဖြိုဖျက်ခြင်းက သာမန်ပြည်သူတွေအတွက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပြီး မြို့ပြတည်ဆောက်ရေးအတွက်လည်း ကောင်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခုပဲ၊ မသမာတဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ မတွေ့သရွေ့ပေါ့။ ဒီမသမာတဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေကြောင့်ပဲ ဖြိုဖျက်ရေးအငြင်းပွားမှုတွေ အများကြီးဖြစ်ခဲ့ရတာ။

"ဒါက လူတိုင်းသိတဲ့အရာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။" ကျဲန်အိုက်က ကျဲန်ယွီကို မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်ပြလိုက်တယ်။

ကျဲန်ယွီက ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျဲန်အိုက်နဲ့ အငြင်းမပွားတော့ဘူး။ အဲဒီအစား သူက ဝမ်ယွင်မေကို ကြည့်ပြီး "မေမေ၊ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဖြိုဖျက်တာက ငါတို့မိသားစုအတွက် တကယ်ပဲ ကောင်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။"