ညခုနစ်နာရီတွင် သူ၏အိမ်စာများပြီးစီးပြီး တီဗီခဏကြည့်ပြီးနောက် လင်းထျန်းသည် အနည်းငယ်ပျင်းရိလာသဖြင့် အပြင်ထွက်လမ်းလျှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယနေ့သည် သောကြာနေ့ဖြစ်ပြီး ညဘက် ကိုယ်ပိုင်စာကြည့်ချိန်မရှိသောကြောင့် လင်းထျန်းသည် ညဘက်တွင် ကျောင်းမသွားခဲ့ပေ။

အဝတ်အစားလဲပြီး မိဘများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လင်းထျန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

လင်းထျန်း တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မျက်နှာချင်းဆိုင်တံခါးသည်လည်း ဤအချိန်တွင် ဖွင့်လာသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"လင်းထျန်း?" တံခါးတစ်ဖက်မှ အနည်းငယ်အံ့ဩနေသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းထျန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဘူမုန်ထင်က သူ့ကို အနည်းငယ်အံ့ဩစွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ရှေ့မှ ကောင်မလေးကိုကြည့်ရင်း လင်းထျန်းက ခပ်ရေးရေးပြုံးကာ မေးလိုက်သည်၊ "ထမင်းစားပြီးပြီလား?"

"စားပြီးပြီ။ ရှင့်ရော?" ဘူမုန်ထင်က ပြုံးရင်းမေးကာ ကိုယ်ကိုင်းပြီး လက်ထဲမှ အမှိုက်အိတ်ကို စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် ချလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင်မှ လင်းထျန်းက ဘူမုန်ထင်က အနက်ရောင်အမှိုက်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"စားပြီးပြီ၊ အမှိုက်သွားပစ်မလို့လား?" လင်းထျန်းက ဘူမုန်ထင် ထောင့်တွင်ချထားသော အမှိုက်အိတ်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြုံးကာမေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်!" ဘူမုန်ထင်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခဏလောက် တွေဝေသွားကာ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်: "ရှင် အခုအားလား?"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?" လင်းထျန်းက သူမကို စပ်စုစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း..." ဘူမုန်ထင်သည် အနည်းငယ်ရှက်နေပုံရပြီး ခေါင်းအသာငုံ့လိုက်သည်: "ကျွန်မ၊ ကျွန်မ မေးခွန်းတချို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲမသိလို့၊ ရှင်သင်ပြပေးနိုင်မလား?"

ဘူမုန်ထင်၏ စကားကိုကြားသောအခါ လင်းထျန်း၏မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်၊ "ပြဿနာမရှိပါဘူး!"

လင်းထျန်းက သူ့အိမ်တံခါးကို ပိတ်လိုက်ရင်း သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်၊ "ဒီတစ်ခါတော့ တာဝန်က ပြီးမြောက်သင့်ပြီထင်တယ်၊ မဟုတ်လား? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတာဝန်ရဲ့ဆုလာဘ်က စွမ်းအင်အမှတ်တစ်မှတ်ပဲလေ။"

ဘူမုန်ထင်က သူ့ကို အကူအညီတောင်းသောအခါ လင်းထျန်းသည် မပြီးသေးသော တာဝန်ကို သတိရသွားသည်။

လင်းထျန်းသည် ဘူမုန်ထင်နောက်သို့လိုက်၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ဘူမုန်ထင်က လင်းထျန်းကို သူမ၏ဦးလေးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ဘူမုန်ထင်၏ဦးလေးက လင်းထျန်းကို စပ်စုစွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ လင်းထျန်း၏မိသားစုနှင့် သူ၏မိသားစုသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် နေထိုင်ကြသော်လည်း သူတို့သည် ယခင်က တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အဆက်အသွယ်မလုပ်ဖူးကြပေ။

ဘူမုန်ထင်၏အခန်းသို့ရောက်သောအခါ လင်းထျန်းသည် စားပွဲပေါ်တွင် ဖတ်စာအုပ်များတွေ့လိုက်ရသည်။ ဘူမုန်ထင်သည် မကြာသေးမီက အိမ်စာလုပ်နေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

လင်းထျန်းသည် ဘူမုန်ထင်ဘေးတွင် နေရာတစ်ခုရှာ၍ ထိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ "အဲ့ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"ဒါလေး..." ဘူမုန်ထင်က အိမ်စာအကြောင်းပြောသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အလေးအနက်ဖြစ်သွားသည်။

"ဒီမေးခွန်း၊ ဒီမေးခွန်းက တကယ်တော့ တော်တော်လွယ်ပါတယ်။ မင်းနားမလည်တာကို ပြောပြ..." လင်းထျန်းက အလေးအနက်ထား၍ ရှင်းပြစပြုလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမျဉ်းက ဒီလိုဖြစ်ရမှာ။ ကြည့်လေ၊ ဒီမှာ ထောင့်မှန်တစ်ခု ပိုနေတယ်။ ဒီနေရာကိုကြည့်..." လင်းထျန်းက သူ့ကုလားထိုင်ကို ဘူမုန်ထင်ဘေးနားသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏လက်ထဲမှ ဘောပင်ကိုယူကာ စာကြမ်းစာအုပ်ပေါ်တွင် စတင်ရေးဆွဲပြလိုက်သည်။

သူမနှင့် ပို၍နီးကပ်သွားသည်နှင့်အမျှ သင်းပျံ့သောရနံ့လေးတစ်ခုက လင်းထျန်း၏နှာခေါင်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

"အော်!" လင်းထျန်း၏ ရှင်းပြချက်ကိုကြားပြီးနောက် ဘူမုန်ထင်သည် အခါအားလျော်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြနေခဲ့သည်။

…

လင်းထျန်းသည် အိမ်စာလုပ်နေသော ဘူမုန်ထင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေရင်း အခါအားလျော်စွာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ရနံ့သင်းသင်းလေးကို ရှူရှိုက်မိနေသည်။ ထိုခံစားမှုက လင်းထျန်းကို အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေခဲ့သည်။

"မျက်စိပသာဒဖြစ်စေတဲ့ အလှတရားဆိုတာ ဒါမျိုးကိုခေါ်တာလား" ဘူမုန်ထင်၏ အလေးအနက်ထားနေသော မျက်နှာအမူအရာနှင့် နူးညံ့လှပသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း လင်းထျန်းက စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီပုစ္ဆာကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲ?" ထိုအခိုက်တွင် ဘူမုန်ထင်သည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောက်စိမ်းပမာ နုဖတ်လှပသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် မေးခွန်းတစ်ခုကို ထောက်ပြလိုက်သည်။

"အော်၊ ဒီမေးခွန်း!" လင်းထျန်းက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြရန် အနေအထားမကျသဖြင့် အဆင်မပြေဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဘူမုန်ထင်၏နောက်သို့ သွားလိုက်ပြီး သူမ၏ ဘောပင်ကိုကိုင်ကာ စတင်ရှင်းပြတော့သည်။

လေးငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လင်းထျန်းသည် ဘောပင်ကိုချကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ? နားလည်သွားပြီလား?" စကားပြောရင်း လင်းထျန်းက သူ၏ ကုန်းထားသော ကျောကို ပြန်လည် ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

လင်းထျန်းက သူ့ကျောကို ပြန်မတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် တောင့်တင်းသွားပြီး မှင်တက်သွားတော့သည်။

စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြူဖွေးနုဖတ်သည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု!

အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘူမုန်ထင်၏ အနည်းငယ် ချောင်နေသော အဝတ်အစားများကြားမှ ဖြူဖွေးနုဖတ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို လင်းထျန်း လှစ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသည်။

ဘူမုန်ထင်က ကိုယ်ကိုင်းထားသောကြောင့် လင်းထျန်းသည် သူမ၏ ဇာပန်းထိုး ခရမ်းရောင်ဘရာစီယာလေးကိုပင် မြင်နေရသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းထျန်း၏ နှလုံးသည် ရုတ်တရက် ဒိန်းခနဲ ခုန်တက်သွားတော့သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်!

ဤသည်မှာ လင်းထျန်းတစ်ယောက် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ရင်သားကို မြင်ဖူးသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သုံးလေးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတွေကိုတော့ ထည့်မတွက်ပါဘူး။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မူလက သူ့နေရာတွင် ပြန်ထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော လင်းထျန်းသည် ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားရန် နှမြောတသ ဖြစ်သွားတော့သည်။ လင်းထျန်းသည် စာသင်ပြပေးသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အခါအားလျော်စွာ ကိုယ်ကိုင်းချကာ၊ ထိုသို့ ကိုယ်ကိုင်းရင်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်ရှုနေမိသည်။

ဤသို့သော ခံစားချက်မျိုးကို မည်သည့်အခါကမှ မခံစားဖူးသော လင်းထျန်းသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ... ရင်ခုန်နေမိတော့သည်။

အချိန်တို့သည် မသိလိုက်မသိဘာသာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဘူမုန်ထင် အိမ်စာပြီးသွားသောအခါ လင်းထျန်းသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဟာတာတာပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်ထဲမှ စက်ရုပ်အသံ ထွက်ပေါ်လာမှသာ ထိုဟာတာတာဖြစ်နေသော ခံစားချက်သည် အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့တော့သည်။

ဘူမုန်ထင် အိမ်စာလုပ်ပြီးသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် လင်းထျန်း၏စိတ်ထဲတွင် စက်ရုပ်အသံတစ်ခု မြည်ဟည်းလာခဲ့သည်: "တာဝန်ပြီးမြောက်ပါပြီ၊ စွမ်းအင်အမှတ် တစ်မှတ် ဆုချီးမြှင့်ပါတယ်။"

"အိုး၊ ကိုးနာရီခွဲတောင်ရှိပြီ၊ တော်တော်နောက်ကျနေပြီပဲ!" လင်းထျန်းက သူ၏အာရုံကို စိတ်ထဲတွင် စုစည်းနေစဉ်မှာပင် ဘူမုန်ထင်၏ အာမေဋိတ်သံက သူ့နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

လင်းထျန်းက အသိပြန်ဝင်လာပြီး အပေါ်ကနာရီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကိုးနာရီခွဲရှိနေပြီဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။

"ရှင့်အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခဏလောက် ထိုင်ပါဦးမလား?" ဘူမုန်ထင်က ကျေးဇူးတင်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းထျန်းက နံရံပေါ်ကနာရီကို မော့ကြည့်ကာ ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်: "တော်ပါပြီ၊ နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် အရင်ပြန်တော့မယ်။"

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးမယ်!"

ဘူမုန်ထင်၏အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လင်းထျန်းသည် တံခါးဖွင့်ရန် သော့ကိုထုတ်လိုက်သော်လည်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သော့ကို သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ သူ အပြင်ထွက်၍ လမ်းလျှောက်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ယခု လင်းထျန်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြူဖွေးနုဖတ်နေသောမြင်ကွင်းနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသောခရမ်းရောင်ဘရာစီယာလေး၏ပုံရိပ်က ပေါ်လာတတ်သည်။

သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ငြိမ်အောင်လုပ်ချင်ခဲ့သည်။

အိမ်ရာဝင်းအပြင်ဘက်သို့ရောက်သောအခါ လင်းထျန်းသည် ဦးတည်ရာမဲ့စွာ ရှေ့သို့လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန်အတွက် လင်းထျန်းသည် သူ၏အာရုံစိုက်မှုကို သူ၏စူပါစွမ်းအင်များပေါ်သို့ ပို့လိုက်သည်။

လမ်းလျှောက်ရင်း လင်းထျန်းက သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်၊ "ငါ့မှာ အခု စွမ်းအင်အမှတ် နှစ်မှတ်ရှိနေပြီ၊ ဒါနဲ့ တချို့အရာတွေကို လဲလှယ်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလျင်လိုစရာမရှိပါဘူး။ ငါသူတို့ကို စုထားပြီး လိုအပ်တဲ့အချိန်မှ လဲလှယ်လို့ရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီစွမ်းအင်ကို အချိန်မရွေး လဲလှယ်လို့ရတာပဲ။"

လမ်းလျှောက်ရင်း၊ လျှောက်ရင်းဖြင့် လင်းထျန်းသည် အိမ်နှင့်မလှမ်းမကမ်းရှိ ပြည်သူ့ဥယျာဉ်သို့ မသိလိုက်မသိဘာသာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် တော်တော်လေး နောက်ကျနေပြီဖြစ်ပြီး ပြည်သူ့ဥယျာဉ်ထဲတွင် လူရှင်းနေခဲ့သည်။

"ငါဘယ်လိုလုပ် ဒီကိုရောက်လာတာလဲ?" လင်းထျန်းသည် သူသတိမထားမိဘဲ ဤမျှဝေးဝေးသို့ လျှောက်လာမိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပုံရသည်။

လင်းထျန်း ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ "တော်တော်နောက်ကျနေပြီ၊ ငါပြန်သင့်ပြီ၊ မဟုတ်ရင် အမေက ငါ့ကို ထပ်ပြီး ပွစိပွစိပြောတော့မယ်။"

"ဟမ်?" လင်းထျန်းသည် လှည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ကြောင်သွားခဲ့သည်။ သူ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ?" သူ့ရှေ့မှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကောင်မလေးကိုကြည့်ရင်း လင်းထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်၊ "အဲ့ဒါ ဆရာမဟဲ မဟုတ်ဘူးလား?"

ဒီလိုတွေးရင်း လင်းထျန်းက ဟဲချန်ချန်ဘေးမှ လူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လင်းထျန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ဝမ်ဖုန်း!

တကယ်ပဲ ဝမ်ဖုန်းပါလား!

ဤအချိန်တွင် ဟဲချန်ချန်နှင့် ဝမ်ဖုန်းတို့သည် ပန်းခြံထဲတွင် လက်ချင်းချိတ်၍ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းထျန်းသည် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ပြီး အလွန်မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားသည်။

သူ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခဏကြည့်နေလိုက်ပြီး သူတို့၏ကျောပြင်များ သစ်တောများကြားမှ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ လင်းထျန်းသည် သူ၏အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းက လင်းထျန်းကို အလွန်မပျော်မရွှင်ဖြစ်စေသော်လည်း သူဘာမှလုပ်၍မရခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ဖုန်းသည် ဟဲချန်ချန်၏ ရည်းစားဖြစ်နေသည်။

"ကံဆိုးလိုက်တာ!" လင်းထျန်းက ရှေ့သို့ ဒေါသတကြီး ကန်ကျောက်လိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် သက်ပြင်းချကာ လှည့်ထွက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"အား! ရှင့်ဘာလုပ်နေတာလဲ?" သို့သော် သူခြေလှမ်းအနည်းငယ် မလှမ်းရသေးခင်မှာပင် အော်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းထျန်း၏နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

လင်းထျန်း၏ကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်! ဒါက ဆရာမဟဲရဲ့အသံပဲ။

လင်းထျန်းသည် အမြန်လှည့်၍ အပြေးအလွှား သွားလိုက်တော့သည်!