လင်းထျန်းရဲ့လက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း တင်းကျပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ဖုန်း အသက်ရှူကြပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဂလု... ဂလု...!" ဝမ်ဖုန်းရဲ့လည်ချောင်းကနေ ဂလုဂလုမြည်သံထွက်လာပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက အပြင်ကို ပြူးထွက်လာသည်။

ကြောက်ရွံ့ခြင်း! ထိုအချိန်မှသာ ဝမ်ဖုန်း ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ဦးနှောက်ထဲက အသက်ရှူကြပ်တဲ့ခံစားချက်က ထိုနေ့က ပန်းခြံထဲက သွေးအေးရက်စက်တဲ့ လင်းထျန်းကို ပြန်သတိရစေသည်။ ကြောက်တယ်! တကယ်ကို ကြောက်တယ်! ဝမ်ဖုန်းရဲ့ ခြေထောက်တွေက လေထဲမှာလွှဲနေပြီး သူရုန်းကန်နေရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့လက်တွေနဲ့ လင်းထျန်းရဲ့လက်ချောင်းတွေကို အသည်းအသန် ဖယ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် လင်းထျန်းရဲ့လက်ချောင်းတွေက သံချောင်းတွေလို မာကျောနေပြီး လုံးဝမလှုပ်ပေ။

ဝမ်ဖုန်း အနည်းငယ် မျှောင်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သလို ဖြစ်သွားသည်။

လင်းထျန်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ လူသတ်ချင်တဲ့စိတ်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ ဟဲချန်ချန်က ရုတ်တရက်ဖြစ်သွားတဲ့မြင်ကွင်းကို ကြောင်ကြည့်နေပြီး အနည်းငယ်တွေဝေသွားသည်။

ခဏတာတွေဝေသွားပြီးနောက် ဟဲချန်ချန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လင်းထျန်းကို အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးဆွဲလိုက်သည် "လင်းထျန်း၊ ရှင်ဘာလုပ်နေတာလဲ။ လွှတ်လိုက်တော့။"

သို့သော် ဟဲချန်ချန်က လင်းထျန်းကို တွန်းဖယ်လို့မရပေ၊ လင်းထျန်းက လုံးဝမလှုပ်ရှားပေ။

"လင်းထျန်း၊ လွှတ်လိုက်တော့!" လင်းထျန်းက မလှုပ်သေးတာကိုမြင်တော့ ဟဲချန်ချန်က စိုးရိမ်တကြီးပြောလိုက်သည်။ လင်းထျန်းက မျက်နှာဖြူဖျော့စပြုနေပြီဖြစ်တဲ့ ဝမ်ဖုန်းကို အေးစက်စက်တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

လင်းထျန်း လက်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ဖုန်းက မြေကြီးပေါ်သို့ "ဘုတ်" ခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။

"ဟူး... ဟူး...!" မြေကြီးပေါ်ပြုတ်ကျသွားသည်နှင့် ဝမ်ဖုန်းက လောဘတကြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေတော့သည်၊ မြေကြီးပေါ်က ဖုန်မှုန့်တွေကို ရှူမိရင်တောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သေတော့မလို့ပဲ! ဝမ်ဖုန်းက သူသေတော့မယ်လို့တောင် ထင်လိုက်သည်။

"ဟွန့်!" မြေကြီးပေါ်မှာ လဲလျက် အသက်လုရှူနေတဲ့ ဝမ်ဖုန်းကိုကြည့်ပြီး လင်းထျန်းက မထီမဲ့မြင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"လင်းထျန်း၊ ရှင် ခုနက ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ ရှင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်!" ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ ဟဲချန်ချန်က လင်းထျန်းကို အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက လင်းထျန်းကို အရမ်းအဆင်အခြင်မဲ့လွန်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိခိုက်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

လင်းထျန်း ဘာမှပြန်မဖြေပေ။ ဟဲချန်ချန်က သူ့အတွက်ကောင်းအောင်လုပ်ပေးနေမှန်း သူသိသည်။ "ဟူး... ဟူး...!" အပြင်းအထန်အသက်ရှူပြီး ခဏနားလိုက်ပြီးနောက် မူလက တစ်ကိုယ်လုံးပျော့ခွေနေတဲ့ ဝမ်ဖုန်း အတော်လေးနေလို့ကောင်းသွားသည်။

ဝမ်ဖုန်းက ရုန်းကန်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူက နံရံကိုမှီပြီး လင်းထျန်းကို မကျေမချမ်းတဲ့အကြည့်နဲ့ကြည့်ကာ "ဒီကိစ္စ ဒီမှာမပြီးသေးဘူး!"

"ဘာလဲ။" ဒီစကားကြားတော့ လင်းထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ လင်းထျန်းရဲ့အပြုအမူကိုမြင်တော့ ဝမ်ဖုန်း လန့်သွားပြီး ကြောက်ကြောက်နဲ့ ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။

"ဟွန့်!" ဝမ်ဖုန်းရဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ပုံကိုမြင်တော့ လင်းထျန်းက မထီမဲ့မြင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဒီလောက်ထွားကျိုင်းတဲ့လူက ဒီလောက်တောင် သတ္တိမရှိဘူး။ ပန်းခြံထဲကညမှာတုန်းက သူဘာလို့ မလှုပ်ရဲခဲ့တာလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။

ဝမ်ဖုန်းက လင်းထျန်းရဲ့မျက်လုံးထဲက မထီမဲ့မြင်အကြည့်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူဒေါသထွက်ချင်ပေမဲ့ ခုနက လင်းထျန်းရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့စွမ်းအားကို ပြန်စဉ်းစားမိတော့ အနည်းငယ် ကြောက်သွားသည်။ ဝမ်ဖုန်းက လင်းထျန်းကို မကျေမချမ်းနဲ့ ခဏစိုက်ကြည့်နေပြီး ဒီမှာ သူဘာအသာစီးမှ မရနိုင်ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်းက သူ့ကိုယ်သူ ဒုက္ခမရှာချင်တော့ပေ။ မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ အေးစက်စက် နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ပြီး လှည့်ထွက်သွားတယ်။

ဝမ်ဖုန်း ထွက်သွားတာကိုမြင်တော့ ဟဲချန်ချန်က သူမရဲ့အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းပြီး ပင်ပန်းနေတဲ့အမူအရာနဲ့ "ကျွန်မ နည်းနည်းပင်ပန်းနေပြီ၊ ရှင်လည်း ပြန်တော့လေ။ ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့ထီလက်မှတ်ကို ကျွန်မမယူနိုင်ဘူး။" ပြောရင်းနဲ့ ဟဲချန်ချန်က သူမလက်ထဲက နှစ်သိန်းတန်ထီလက်မှတ်ကို လင်းထျန်းဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဟဲချန်ချန်ရဲ့လက်ထဲက ထီလက်မှတ်ကိုကြည့်ရင်း လင်းထျန်းက လက်မလှမ်းဘဲ ဟဲချန်ချန်ကို လေးနက်စွာကြည့်ကာ "ဒါက ဆရာမ့အတွက်ပဲ၊ ကျွန်တော်မလိုချင်ဘူး။"

"ဒါ ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ ရှင်သိရဲ့လား။ နှစ်သိန်းနော်!" ဟဲချန်ချန်က လင်းထျန်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"နှစ်သိန်းမှန်းသိလို့ ဆရာမ့ကို ပေးတာပေါ့။ ဒီပိုက်ဆံက ကျွန်တော့်အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာမ့အတွက်တော့ မတူဘူး။ ဒါက ဆရာမ့အမေ့အသက်ကို ကယ်နိုင်တယ်။ ဘာလို့ ဒီပိုက်ဆံကို လက်မခံချင်တာလဲ။ မျက်နှာအတွက်လား။ လုံးဝမလိုအပ်ပါဘူး။ ဆရာမ့အမေ့အသက်က မျက်နှာထက် ပိုအရေးမကြီးဘူးလား။" လင်းထျန်းက ဟဲချန်ချန်ကို စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။

လင်းထျန်းရဲ့စကားကိုကြားတော့ ဟဲချန်ချန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခေါင်းငုံ့ပြီး အကြာကြီးတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဟဲချန်ချန်က ခေါင်းမော့ပြီး လေးနက်စွာပြောလိုက်သည် "ဒါဆို ဒီထီလက်မှတ်ကို ကျွန်မလက်ခံလိုက်မယ်။ ရှင့်ဆီက ချေးလိုက်တယ်လို့ သဘောထားလိုက်မယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ရှင့်ကို ကျွန်မသေချာပေါက် ပြန်ပေးပါ့မယ်။"

ဟဲချန်ချန် နောက်ဆုံးတော့ ထီလက်မှတ်ကို လက်ခံလိုက်တာကြားတော့ လင်းထျန်း စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ တောက်ပတဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည် "ဟုတ်တာပေါ့ ကျွန်တော့်ဆီက ချေးတာပေါ့။ ဆရာမ ပြန်မဆပ်နိုင်ရင် ကျွန်တော့်မိန်းမလုပ်ပေးရမှာနော်။" လင်းထျန်းက မျက်ခုံးပင့်ပြီး ပြုံးစစနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်..." ဟဲချန်ချန်က လင်းထျန်းကြောင့် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပေမဲ့ လင်းထျန်းရဲ့ နောက်ပြောင်မှုကြောင့် ဟဲချန်ချန် စိတ်ထဲမှာ အများကြီး ပေါ့ပါးသွားသည်။

"ကဲ၊ ညဉ့်နက်နေပြီ၊ ကျွန်တော်ပြန်တော့မယ်။" ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်လို့ လင်းထျန်းလည်း ပြန်ဖို့ပြင်လိုက်သည်။ ဒီထက်နောက်ကျရင် သူ့အမေဆူတာခံရဦးမည်။

"ကောင်းပြီ၊ ပြန်တော့လေ။ အော်၊ ပြီးတော့ စားပွဲပေါ်က ထီလက်မှတ်တွေလည်း ယူသွားဦး။"

"မယူတော့ဘူး၊ အကုန်လုံး ဆရာမ့ကို ပေးခဲ့မယ်။" လင်းထျန်းက ရယ်လိုက်ပြီး တံခါးအပြင်ကို လှည့်ထွက်သွားသည်။

တံခါးအပြင်ကို ထွက်သွားခါနီးမှာ လင်းထျန်း ရုတ်တရက်ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ ဟဲချန်ချန်ကို မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးနဲ့ကြည့်ပြီး "ဆရာမဟဲ၊ ကျွန်တော် ဆရာမ့ကိုပြောဖို့ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခု မေ့နေလို့။" "ဘာကိစ္စလဲ။" ဟဲချန်ချန်က လင်းထျန်းကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

အနည်းငယ် နားမလည်သလိုဖြစ်နေတဲ့ ဟဲချန်ချန်ကိုကြည့်ပြီး လင်းထျန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်းရှေ့တိုးလာပြီး ရုတ်တရက် ရှေ့ကိုကိုင်းကာ ဟဲချန်ချန်ရဲ့နားနားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည် "ဆရာမ၊ ဆရာမရဲ့နှုတ်ခမ်းက အရမ်းချိုတာပဲ။"

ပြောပြီးတော့ လင်းထျန်းက အနည်းငယ်ကျေနပ်တဲ့အပြုံးနဲ့ ပြုံးပြီး လျင်မြန်စွာ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ကြောင်ငေးပြီး ရပ်ကျန်နေခဲ့တဲ့ ဟဲချန်ချန်ရဲ့မျက်နှာက အလွန်နီရဲနေပြီး သူမက အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ အဝေးက အရိပ်ထဲမှာရပ်နေတဲ့ ဝမ်ဖုန်းက ဒီမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဝမ်ဖုန်းက သူ့လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး သွေးကြောတွေထောင်ထကာ ဒေါသတကြီး "ကောင်မစုတ်!" လို့ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ ပြောပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်းက လင်းထျန်းရဲ့ ဝေးကွာသွားတဲ့ကျောပြင်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းထျန်းကိုကြည့်တဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။ ...

လင်းထျန်းက ဝမ်ဖုန်း အဝေးမှာပုန်းပြီး ကြည့်နေတာကို မသိပေ။ သိရင်တောင် လင်းထျန်း ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီအချိန်မှာ လင်းထျန်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့အမူအရာနဲ့ စက်ဘီးပါကင်ဆီကို လျှောက်သွားနေသည်။ လင်းထျန်းက ခြေလှမ်းသွက်သွက်နဲ့ လျှောက်နေပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခုက အခါအားလျော်စွာ ပေါ်လာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူ့လျှာနဲ့ နှုတ်ခမ်းကိုသပ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို အရသာခံနေသလိုပင်။

"အရမ်းနူးညံ့တာပဲ!" လင်းထျန်းက သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။ ဟဲချန်ချန်ရဲ့ လျှာဖျားလေးကို မထိတွေ့ခဲ့ရပေမဲ့ ဟဲချန်ချန်ရဲ့ နီထွေးတဲ့နှုတ်ခမ်းနဲ့ ထိတွေ့မှုက လင်းထျန်းကို အရသာစွဲနေစေသည်။ လင်းထျန်းက သူ့နှုတ်ခမ်းကိုသပ်လိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှာ ဟဲချန်ချန်ရဲ့ရနံ့သင်းသင်းလေး စွဲကျန်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အပြုံးလေးနဲ့ လင်းထျန်းရဲ့ခြေလှမ်းတွေက ပိုပေါ့ပါးသွားသလိုပင်။

ကားပါကင်ကိုရောက်တော့ လင်းထျန်း စက်ဘီးပေါ်တက်ပြီး ပြန်ဖို့ပြင်နေချိန်မှာ ရုတ်တရက် သူ့စိတ်ထဲမှာ အီလက်ထရောနစ်ပေါင်းစပ်ထားတဲ့အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည် "မစ်ရှင်ပြီးမြောက်ပါပြီ၊ ပါဝါပွိုင့် နှစ်ခု ချီးမြှင့်ပါတယ်။" ဒီအသံကိုကြားတော့ လင်းထျန်းရဲ့မျက်လုံးတွေ အရောင်လဲ့သွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။ လင်းထျန်းက သူ့စိတ်ကို အနည်းငယ်စုစည်းလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လောမျောနေတဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းအင်ပွိုင့်နှစ်ခုကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီမြင်ကွင်းကိုခံစားရင်း လင်းထျန်း ပိုပြီးကျေနပ်သွားသည်။

"တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ညပဲ။" လင်းထျန်းက ပြုံးပြီး သူ့စက်ဘီးကိုစီးကာ ကျောင်းဂိတ်အပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားသည်။

နောက်တစ်နေ့မှာ ဟဲချန်ချန် ဆုသွားထုတ်သည်။ အခွန်နှုတ်ပြီးနောက် ဟဲချန်ချန်က နှစ်သိန်းတန်ထီနဲ့ တခြားအသေးအမွှားဆုတွေပေါင်းပြီး စုစုပေါင်း နှစ်သိန်းနီးပါးရခဲ့သည်။ သူမ ပိုက်ဆံရတဲ့နေ့မှာပဲ သူ့အဖေဆီကို လွှဲပေးလိုက်သည်။ ဟဲချန်ချန် တကယ်ကြီး ဆုကြီးပေါက်သွားတာက ကျောင်းမှာ အနည်းငယ် ဂယက်ရိုက်သွားသည်။ ဟဲချန်ချန်က မူလကတည်းက နာမည်ကြီးပြီးသားဖြစ်ပြီး နှစ်သိန်းဆုကြေးပါပေါင်းလိုက်တော့ သူမကို ပိုပြီးအာရုံစိုက်လာကြသည်။ မူလက ဟဲချန်ချန်က တခြားသူတွေ မသိစေချင်ပေမဲ့ စီစဉ်သူတွေက ဒီကြော်ငြာအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံမှာမဟုတ်ပေ။ မီဒီယာတွေရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ဟဲချန်ချန်ဆုပေါက်တဲ့သတင်းက လူသိရှင်ကြားဖြစ်သွားသည်။ လူတိုင်းက ဟဲချန်ချန်ဆုပေါက်တဲ့သတင်းကို အာရုံစိုက်နေကြတာကြောင့် လင်းထျန်းက သူ့ရဲ့ကျန်တဲ့ထီလက်မှတ်တွေကို သွားလဲတဲ့အခါ ဘယ်သူ့ရဲ့အာရုံစိုက်မှုကိုမှ မခံခဲ့ရပေ။ သူ့လက်ထဲက ထီလက်မှတ်တွေကို လဲပြီးနောက် လင်းထျန်းလက်ထဲမှာ ယွမ်ငါးသောင်းကျော် ရှိနေသည်။

ယွမ်ငါးသောင်းဆိုတာ လင်းထျန်း တစ်ခါမှမပိုင်ဆိုင်ဖူးတဲ့ ပမာဏဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခု သူ သဘာဝလွန်စွမ်းအင်တွေ ရနေပြီဖြစ်လို့ ဒီပိုက်ဆံကို သူသိပ်ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူလိုချင်တဲ့အချိန်တိုင်း ပိုက်ဆံရနိုင်သည်။ လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းရှိလာတော့ လင်းထျန်းက Huawei စမတ်ဖုန်းတစ်လုံးဝယ်လိုက်သည်၊ တစ်ထောင်နှစ်ထောင်လောက်ပဲ ကျတာမို့ ဈေးမကြီးပေ။ လင်းထျန်းက ဖုန်းတစ်လုံး အမြဲလိုချင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့အမေက သူ့စာကိုထိခိုက်မှာစိုးလို့ တစ်ခါမှ ဝယ်မပေးခဲ့ပေ။ ဖုန်းဝယ်ပြီး ဆင်းမ်ကတ်တစ်ခု လျှောက်ပြီးနောက် ပိုက်ဆံသုံးစရာ တခြားဘာမှမရှိတော့ဘူးလို့ သူခံစားလိုက်ရသည်။ ပြီးတော့ လင်းထျန်းက လက်ထဲမှာ ငွေသား ယွမ် ၅၀၀၀ ထားပြီး ကျန်တာကို ကတ်ထဲကို ထည့်လိုက်သည်။

တစ်ပတ်ကြာတော့ အချိန်တွေကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ဟဲချန်ချန်ထီပေါက်တာကို လူတွေရဲ့အာရုံစိုက်မှုက လျော့ကျသွားပြီး လူအများစုက မေ့တောင်မေ့သွားကြပြီဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လင်းထျန်းက ဒီတစ်ပတ်အတွင်းမှာ ဟဲချန်ချန်နဲ့ သူ့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက နောက်တစ်ဆင့်တက်သွားပြီလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ချေးငွေကြောင့်လား၊ အနမ်းကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခုလုံးကြောင့်လားတော့ သူမသိပေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လင်းထျန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ သာမန်သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေးကို ကျော်လွန်သွားပြီး အနည်းငယ် မရေမရာဖြစ်လာတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဟဲချန်ချန်က လင်းထျန်းကို အရင်ဖုန်းဆက်တတ်သည်။ အခုဆိုရင် လင်းထျန်းက ဟဲချန်ချန်ကို တစ်ခါတစ်ရံ နောက်ပြောင်ရင်တောင် ဟဲချန်ချန်က အသားကျသွားသလိုမျိုး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

လင်းထျန်းက ဒီကာလအတွင်းမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေထိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ဝမ်ဖုန်းကတော့ အရမ်းကို မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ဖုန်းက ဒီတစ်ပတ်အတွင်းမှာ အရမ်းစိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဟဲချန်ချန်က သူနဲ့ လုံးဝပြတ်စဲသွားပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူက သူအရမ်းမုန်းတဲ့ လင်းထျန်းကို သူ့ရှေ့မှာ လျှောက်သွားနေတာကို မြင်ရတတ်သည်။ ဒီလိုဖြစ်တိုင်း ဝမ်ဖုန်းက လင်းထျန်းကို ထိုးချင်စိတ်ပေါက်ပေမဲ့ မလုပ်ရဲပေ။ ဒီလိုမျိုး အတွင်းစိတ်က ဒေါသထွက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်ပေမဲ့ ထုတ်ဖော်မပြနိုင်တဲ့ခံစားချက်က သူ့ကို ပိုပြီး စိတ်တိုလာစေသည်။

"သေနာကျ!" ဒီအချိန်မှာ ဝမ်ဖုန်း ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

ခုနက ဝမ်ဖုန်းက လင်းထျန်းကို မနီးမဝေးကနေ လေချွန်ပြီး ဖြတ်သွားတာကို မြင်လိုက်သည်။ အခု ဝမ်ဖုန်းက လင်းထျန်းကို ကြည့်မရဖြစ်နေသည်။ သူ့ကိုမြင်လိုက်တာနဲ့ ဝမ်ဖုန်း ဒေါသထွက်လာသည်။

"သေနာကျ!" ဝမ်ဖုန်း နောက်တစ်ခါဆဲဆိုပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းဘက်ကို လှည့်ထွက်သွားသည်။

"သေနာကျ၊ ဒီအဘိုးကြီးကလည်း လုံးဝလက်မခံဘူး။ ငါ့ပိုက်ဆံကိုယူပြီး ဘာမှမဟုတ်သလို လုပ်နေတယ်။" ဝမ်ဖုန်းက ခေါင်းငုံ့ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းဘက်ကို အမြန်လျှောက်သွားရင်း တိုးတိုးလေးဆဲဆိုနေသည်။

ကျောင်းက လက်ရှိမှာ ပညာရေးဌာနရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ယောက် လိုအပ်နေပြီး၊ အဲ့ဒီရာထူးကို ဝမ်ဖုန်းက အချိန်အတော်ကြာ မျက်စိကျနေတာဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီအတွက် ယွမ်တစ်သောင်းတောင် လက်ဆောင်ပေးထားသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပိုက်ဆံကိုယူပြီးတော့မှ တွန့်ဆုတ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းကိုရောက်တော့ ဝမ်ဖုန်းက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူ၊ သူ့မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ တောက်ပတဲ့အပြုံးနဲ့ တံခါးကို ညင်သာစွာခေါက်လိုက်သည်။ "ဝင်ခဲ့!" အခန်းထဲကနေ လေးနက်တဲ့ယောက်ျားအသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

ဒီအသံကိုကြားတော့ ဝမ်ဖုန်းက တံခါးကို ညင်သာစွာဖွင့်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ ဖားယားတဲ့အပြုံးနဲ့ ဝင်လာသည် "ကျောင်းအုပ်ကြီး..."

ကျူကျန်းက သူ့မျက်ခွံကိုပင့်တင်ပြီး ဝမ်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည် "ဝမ်ဖုန်းပဲ၊ ဘာကိစ္စလဲ။"

ပြောပြီးနောက် ကျူကျန်းက ခေါင်းပြန်ငုံ့ပြီး တစ်ခုခုရေးနေပုံပေါ်ကာ အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်။ ဝမ်ဖုန်းက ကျူကျန်းရဲ့စားပွဲဆီကို ဖားယားတဲ့အပြုံးနဲ့ လာပြီး မြှောက်ပင့်တဲ့ပုံစံနဲ့ "ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျွန်တော် ပညာရေးဌာနရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးကိစ္စကို လာမေးတာပါ။"

"အော်၊ အဲ့ဒါလား။" ကျူကျန်းက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းမော့ပြီး သူ့ထိုင်ခုံမှာ နောက်မှီကာ သူ့ရဲ့တစ်ဝက်ပြောင်နေတဲ့နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူက ဝမ်ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောလိုက်သည် "မင်းလည်းသိမှာပဲ၊ ဒီရာထူးအတွက် ပြိုင်ဆိုင်မှုက ပြင်းထန်တယ်။ ငါ ကြိုးစားနေပါတယ်။"

"ကျွန်တော်သိပါတယ်၊ သိပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ပိုကူညီပေးပါ၊ ပိုကူညီပေးပါ!" ဝမ်ဖုန်းက ဖားယားတဲ့အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ကျူကျန်းက သူ့ရဲ့တစ်ဝက်ပြောင်နေတဲ့နဖူးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းပွတ်သပ်ပြီး ဝမ်ဖုန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည် "တခြားနည်းလမ်းမရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ပိုပြီး ဆက်ဆံသင့်တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါ ငါ မင်းကို ညစာစားဖို့ခေါ်တုန်းက မင်းက ဟဲချန်ချန်ကိုပါ ခေါ်လာဖို့ သဘောမတူခဲ့ဘူး။ အဲ့လိုဆို ဘယ်လိုဖြစ်မှာလဲ။"

ဒီစကားကြားတော့ ဝမ်ဖုန်း ကြောင်သွားပြီး စိတ်ထဲမှာ "ဒီအဘိုးကြီးက တကယ့်ကာမဘီလူးပဲ။" လို့ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ ဝမ်ဖုန်းက ကျူကျန်းက ဟဲချန်ချန်ကို ဘယ်လိုသဘောထားလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိသည်။ အစကတည်းက ကျူကျန်းက ဟဲချန်ချန်အပေါ် မသင့်တော်တဲ့အတွေးတွေ ရှိခဲ့သည်။ အစပိုင်းမှာ သူက ဟဲချန်ချန်ကို ညစာစားဖို့ ဖိတ်ခိုင်းခဲ့ပေမဲ့ ဝမ်ဖုန်းနဲ့ ဟဲချန်ချန်က အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဆက်ဆံရေးကောင်းနေတာကြောင့် သူ သဘောမတူခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့...

ဒီလိုတွေးမိတော့ ဝမ်ဖုန်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ မကျေမချမ်းတဲ့အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည် "နင်လို ကောင်မစုတ်၊ ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့တော့ အပြစ်မတင်နဲ့။"

စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်းက ကျူကျန်းကို ဖားယားတဲ့အပြုံးနဲ့ကြည့်ကာ "ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ တကယ်တော့ သူမကို ထွက်လာဖို့ခေါ်တာ ဘာမှပြဿနာမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ဆင့်ပိုတိုးလို့တောင် ရပါတယ်။" "အိုး!" ဒီစကားကြားတော့ ကျူကျန်းက မျက်ခုံးပင့်ပြီး ဝမ်ဖုန်းကို အနည်းငယ်အံ့အားသင့်တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

ကျူကျန်းရဲ့အမူအရာကိုမြင်တော့ ဝမ်ဖုန်းက သွားကြိတ်ပြီး "တကယ်တော့ သူမနဲ့ကျွန်တော် ပြတ်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ညစာစားဖို့ဖိတ်တာတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ကြိုက်သလိုလုပ်လို့ရပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ပြောပြမယ်၊ သူမက အပျိုစင်နော်။"

"အိုး!" ကျူကျန်းက ဒီစကားကြားတော့ အနည်းငယ်လန့်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ မတ်မတ်တောင်ထိုင်လိုက်သည်။ ကျူကျန်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ လောဘအရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ကျူကျန်းက စမ်းသပ်တဲ့အနေနဲ့ "နောက်ပိုင်း သူမက ပြဿနာရှာရင်ရော။"

ဝမ်ဖုန်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ကြမ်းကြုတ်တဲ့အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည် "ဓာတ်ပုံရိုက်ထားလိုက်! ကျွန်တော်သူမကို သိသလောက်တော့ ဓာတ်ပုံရသွားရင် သူမ မပြောရဲတော့ဘူး။ ဒါကို အားနည်းချက်အဖြစ်သုံးပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်တော်သူမကို ဘာလုပ်ခိုင်းခိုင်း ရပြီ။"

"အရမ်းကောင်းတယ်။" ကျူကျန်းက ထရပ်ပြီး ဝမ်ဖုန်းရဲ့ပခုံးကို ကျေနပ်စွာပုတ်လိုက်သည် "ငါ မင်းကို အရမ်းအထင်ကြီးတယ်။ ကျန်တာက မင်းအပေါ်မှာပဲမူတည်တယ်။ အင်း၊ ငါထင်တာတော့ ဒီညဆို အတော်ပဲ။" "ဒီကာမဘီလူးကြီးကတော့၊ အရမ်းကို စိတ်မရှည်ဘူး။" ဝမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှာကြိမ်းမောင်းလိုက်ပေမဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်းက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူ၊ ခဏစဉ်းစားပြီး သူ့ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ဟဲချန်ချန်ဆီကို ခေါ်လိုက်သည်။