"ဘဇ်~!" ဆရာများနားနေခန်းထဲတွင် စားပွဲပေါ်တင်ထားသော ဟဲချန်ချန်၏လက်ကိုင်ဖုန်းသည် တုန်ခါလာခဲ့သည်။ အိမ်စာစစ်နေသော ဟဲချန်ချန်သည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်အသာကြုတ်ကာ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်!

ဒါက ဝမ်ဖုန်းရဲ့ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပဲ!

သူမ ဖုန်းကိုင်ချင်စိတ်မရှိပေ။

ဖုန်းက ခဏရပ်သွားသော်လည်း စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ထပ်မံတုန်ခါလာပြန်သည်။ ဟဲချန်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမဖုန်း၏တုန်ခါမှုစနစ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ တုန်ခါမှုကိုပိတ်ပြီးနောက် ဟဲချန်ချန်သည် အိမ်စာဆက်စစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် ဖုန်းသည် ထပ်မံတုန်ခါလာပြန်သည်။ ကြည့်လိုက်တော့ ဝမ်ဖုန်းရဲ့ဖုန်းပင်!

ဟဲချန်ချန်သည် အနည်းငယ်စိတ်တိုလာသည်။ သူမက ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ပြီး အပြင်ထွက်လိုက်သည်။ ရုံးခန်းစင်္ကြံလမ်းသို့ရောက်သောအခါ ဟဲချန်ချန်က ဖုန်းကိုကိုင်ပြီး စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မပြောပြီးပြီလေ၊ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလို့။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ထပ်ပြီးမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တော့!"

"ချန်ချန်၊ ချန်ချန်၊ ငါပြောတာနားထောင်ပါဦး၊ နားထောင်ပါဦး!" ဟဲချန်ချန် ဖုန်းချသွားမည်စိုးသောကြောင့် ဝမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်၊ "ငါမင်းနဲ့ ပြန်လည်သင့်မြတ်ဖို့တောင်းဆိုတာမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့မှာ မင်းကိုအကူအညီတောင်းစရာတစ်ခုရှိလို့ပါ!" ဒီစကားကိုကြားတော့ ဟဲချန်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခဏစဉ်းစားကာ မေးလိုက်သည်၊ "ဘာကိစ္စလဲ?"

"ငါမင်းကို ထမင်းတစ်နပ်ကျွေးချင်လို့။" ဟဲချန်ချန် နားလည်မှုလွဲသွားမည်စိုးသောကြောင့် ဝမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွေးမှာက ငါမဟုတ်ဘူး၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးကျူးပဲ။ ငါက ပညာရေးရာဌာနရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးရာထူးအတွက် ကြိုးစားနေတာ မင်းသိတယ်မလား၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးကျူးက မင်းကိုထမင်းတစ်နပ်ကျွေးချင်လို့တဲ့။"

ဒီစကားကိုကြားတော့ ဟဲချန်ချန်၏စိတ်ထဲတွင် ထိပ်ပြောင်နေသော ကျူးကျန်း၏ပုံရိပ်သည် ချက်ချင်းပေါ်လာပြီး သူမကို ကိလေသာမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်တတ်သော ကျူးကျန်း၏အကြည့်တို့ကို ပြန်သတိရသွားသည်။ ဒီလိုတွေးမိတော့ ဟဲချန်ချန်က ပို၍ပင်မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်: "သူဘာတွေစဉ်းစားနေလဲဆိုတာ ရှင်သိရဲ့သားနဲ့ ရှင်က ကျွန်မကို သူနဲ့ညစာစားခိုင်းတယ်?"

"ချန်ချန်၊ ငါရှင်းပြတာကိုနားထောင်ပါ။ ထမင်းတစ်နပ်စားရုံပါပဲ။ စားပြီးရင် ပြန်လိုက်ပေါ့။ ဘာမှမဖြစ်စေရဘူးလို့ ငါကတိပေးတယ်။ ပြီးတော့ ငါလည်းဒီမှာရှိနေမှာပါ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မင်းငါ့ကိုဒီတစ်ခါကူညီပြီးရင် ငါမင်းကို ဘယ်တော့မှထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးတယ်!" တစ်ဖက်တွင် ဝမ်ဖုန်းက အာမခံချက်ပေးစာတစ်စောင် လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်သလို အလျင်အမြန်ပင် ကတိတွေအထပ်ထပ်ပေးတော့သည်။

ဒီစကားကိုကြားတော့ ဟဲချန်ချန်သည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားပုံရသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဟဲချန်ချန်သည် သွားချင်စိတ်မရှိပေ။ သို့သော် သူမက နောက်ပိုင်းမှာ ဝမ်ဖုန်းရဲ့ အတောမသတ်နိုင်တဲ့ နှောင့်ယှက်မှုတွေကို တကယ်ပဲ စိတ်ကုန်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထမင်းတစ်နပ်စားရုံဖြင့် ဝမ်ဖုန်းက သူမကို မနှောင့်ယှက်တော့မည်ဆိုလျှင် သူမအတွက် အဆင်ပြေလောက်သည်။ သူမသာ မသွားခဲ့လျှင် ဟဲချန်ချန်က ဝမ်ဖုန်းကို နားလည်ထားသလောက် သူက သူမကို ပို၍ပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှောင့်ယှက်လိမ့်မည်။

စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ထမင်းတစ်နပ်စားရုံဖြင့် ကိစ္စကြီးကြီးမားမားဖြစ်မည်မဟုတ်ဟု တွေးတောရင်း ဟဲချန်ချန်က မချင့်မရဲဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်: "ကောင်းပြီ၊ ဒါနောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ၊ ဒီအချိန်ကစပြီး ငါတို့ဘာမှမပတ်သက်တော့ဘူး!" ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ဖုန်းက ဟဲချန်ချန်ကို ကျူးကျန်းနှင့် ညစာအတူစားရန် တောင်းဆိုခဲ့ရာ ဟဲချန်ချန်၏ ဝမ်ဖုန်းအပေါ်ထားရှိသော နောက်ဆုံးကောင်းမွန်သည့်အမြင်ကိုပါ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။

ဝမ်ဖုန်းက ဟဲချန်ချန်၏လေသံပြောင်းလဲသွားသည်ကို မခံစားမိခဲ့ပေ။ ဟဲချန်ချန်၏အဖြေကိုကြားသောအခါ ဝမ်ဖုန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်: "ကောင်းပြီ၊ ပြဿနာမရှိဘူး။" ဖုန်းချပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်း၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာသည် မဲမှောင်သွားသည်: "ဒီကောင်မ၊ ဒီညတော့ မင်းခံပေတော့။" အဲ့ဒီလိုပြောပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်းက လှည့်ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ညကိုးနာရီတွင် ဟဲချန်ချန်နှင့် ဝမ်ဖုန်းတို့သည် ကျင်းကျန်းဟိုတယ်သို့ အတူတူ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဟိုတယ်သို့ရောက်သည်နှင့် စားပွဲထိုးတစ်ဦးက ဟဲချန်ချန်နှင့် အခြားတစ်ယောက်ကို ကြာပန်းခန်းမသို့ ချက်ချင်းလမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျူးကျန်းသည် ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ဟဲချန်ချန်ဝင်လာသည်ကိုမြင်တော့ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေသော ကျူးကျန်းသည် အလျင်အမြန်မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်: "ဆရာမဟဲ၊ ရောက်လာပြီလား၊ လာပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီးထိုင်ပါ။"

အဲ့ဒီလိုပြောပြီးနောက် ကျူးကျန်းက ဘေးတွင်စောင့်နေသော စားပွဲထိုးကို လှည့်ပြောလိုက်သည်၊ "အစားအသောက်တွေချလို့ရပြီ"

ဟဲချန်ချန်သည် စိတ်အခြေအနေမကောင်းပုံရသော်လည်း သူမက မျက်နှာမပျက်ချင်သောကြောင့် အတင်းပြုံးပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် စားပွဲထိုးများသည် ဟင်းပွဲများကို စတင်သယ်ဆောင်လာကြသည်။

အစပိုင်းတွင် အရာအားလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဟဲချန်ချန်သည် ကျူးကျန်းက သူမကို ကိလေသာမျက်လုံးများဖြင့် အခါအားလျော်စွာ စိုက်ကြည့်ခြင်းမှလွဲ၍ ထူးထူးခြားခြားဘာမှမလုပ်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရရာ ဟဲချန်ချန်သည် အနည်းငယ် စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် တစ်နာရီကျော်အကြာတွင် ဟဲချန်ချန်သည် တစ်ခုခုမှားနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အနည်းငယ်မူးဝေလာပြီး အိပ်ပျော်တော့မလိုဖြစ်နေသည်။

အစပိုင်းတွင် ဟဲချန်ချန်သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမပင်ပန်းနေသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ကျူးကျန်းသည် အခါအားလျော်စွာ ထူးဆန်းသောအပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြတတ်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤအချက်က ဟဲချန်ချန်ကို တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားစေသည်။ သူမက ခေါင်းလှည့်ပြီး သူမဘေးမှ ဝမ်ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်ရာ မူလက စိတ်အားထက်သန်နေသော ဝမ်ဖုန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို အေးစက်စက်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟဲချန်ချန်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်!

တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့အရက်ထဲကို ဆေးခတ်လိုက်တာပဲ! ဤမြင်ကွင်းကိုစဉ်းစားမိသောအခါ ဟဲချန်ချန်သည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ဟဲချန်ချန်သည် သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ကာ အဆက်မပြတ် အားပေးနေမိသည်: "ထိတ်လန့်မနေနဲ့၊ တည်ငြိမ်အောင်နေ။ အခုအရေးကြီးဆုံးက ဆေးအာနိသင်အပြည့်မပြခင် လွတ်မြောက်ဖို့ပဲ။"

ဒီလိုတွေးရင်း ဟဲချန်ချန်က သွားကြိတ်ပြီး သူမအိတ်ကိုကောက်ယူကာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အတင်းပြုံးလိုက်သည်၊ "ကျောင်းအုပ်ကြီးကျူး၊ ကျွန်မသန့်စင်ခန်းသွားပြီး ချက်ချင်းပြန်လာခဲ့မယ်။" သူမပြောရင်း ဟဲချန်ချန်သည် သူမလက်များဖြင့် စားပွဲကိုထောက်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ မတ်တပ်ရပ်ပြီးနောက် ဟဲချန်ချန်သည် ပို၍ပင်မူးဝေလာသော်လည်း ဤသို့ဖြစ်နေသော်လည်း သူမသည် ဆက်လက်အတင်းအကျပ်ထိန်းထားပြီး ဆေးအာနိသင်စတင်ပြနေသည်ကို သူတို့မမြင်စေချင်ခဲ့ပေ။

ဟဲချန်ချန်ထွက်သွားချင်သည်ကိုမြင်တော့ ကျူးကျန်းသည် အလျင်အမြန်မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဟဲချန်ချန်၏လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်: "ဆရာမဟဲ၊ ဘာလို့အပြင်ထွက်ပြီး သန့်စင်ခန်းသုံးရမှာလဲ? သီးသန့်ခန်းထဲမှာ သန့်စင်ခန်းရှိပါတယ်။ လာ၊ ကျွန်တော်လိုက်ပို့ပေးမယ်။" သူပြောရင်း ကျူးကျန်းက ဟဲချန်ချန်ကို သန့်စင်ခန်းဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ဟဲချန်ချန်သည် အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ယခုလုံးဝအားမရှိသောကြောင့် သေချာပေါက် ရုန်းမထွက်နိုင်ပေ။ သူမသည် ကျူးကျန်းနောက်သို့ သီးသန့်ခန်းထဲမှ သန့်စင်ခန်းသို့ လိုက်သွားရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။ သန့်စင်ခန်းတံခါးဝသို့ရောက်သောအခါ ဟဲချန်ချန်က ကျူးကျန်းကို အတင်းပြုံးပြလိုက်သည်: "ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျွန်မဝင်လို့ရပြီ။"

"ကောင်းပြီ!"

ကျူးကျန်းက ပြုံးပြီး အထပ်ထပ်ခေါင်းညိတ်ကာ ဟဲချန်ချန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူက ဟဲချန်ချန်သည် သူ၏လက်ဖဝါးထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ထင်နေခဲ့သည်။ သူက ဟဲချန်ချန်သည် သတိမပြုမိဟု ထင်နေခဲ့သည်။

သန့်စင်ခန်းသို့ရောက်သောအခါ ဟဲချန်ချန်သည် သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ်တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ကာ ခဏစဉ်းစားပြီး သူမ၏လက်ကိုင်ဖုန်းကို အလျင်အမြန်ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ဖုန်းနံပါတ်များကို အလျင်အမြန် ကြည့်ရှုစပြုလိုက်သည်။ ဟဲချန်ချန်သည် စာရင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခုလှန်လှောကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ယခု မိန်းကလေးများကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းသည် သေချာပေါက် ကောင်းသောအကြံမဟုတ်ပေ။ သူတို့ပါ ပါဝင်ပတ်သက်သွားလျှင် မကောင်းပေ။

သို့သော် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကိုခေါ်လျှင် မရင်းနှီးလျှင် မကောင်းပေ။ ဒီလူကလည်း မင်းအပေါ်မှာ ခံစားချက်ရှိနေရင်ရော? အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းခုခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဟဲချန်ချန်သည် ဖုန်းစာအုပ်ကို အလျင်အမြန်လှန်လှောကြည့်နေစဉ် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများက နာမည်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည် - လင်းထျန်း!

ဟဲချန်ချန် လင်းထျန်း၏နာမည်ကိုမြင်တော့ ဝမ်းသာသွားသည်။ သူပဲ!

လင်းထျန်းက ငယ်ရွယ်ပြီး အတော်လေး အပြစ်ကင်းစင်သောကြောင့် ပြဿနာမရှိသင့်ပေ။ ဒီအချိန်အတောအတွင်း ဆက်ဆံခဲ့ရမှုတွေအရ ဟဲချန်ချန်က လင်းထျန်းသည် သူတစ်ပါးအခက်အခဲကြုံနေချိန်တွင် အခွင့်အရေးယူတတ်သော လူစားမျိုးမဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်သည်။ ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးက လင်းထျန်း၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက လုံလောက်အောင်အားကောင်းသည်။ ဟဲချန်ချန်သည် လင်းထျန်းက ဓားကိုင်လူမိုက် ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်နှင့် တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ပုံကို အခုထိသတိရနေသေးသည်။ လင်းထျန်းသည် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်စရာဖြစ်သည်။ ဒီလိုတွေးရင်း ဟဲချန်ချန်က လင်းထျန်းကို အလျင်အမြန်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘီ့..."

တစ်ဖက်မှ လက်ကိုင်ဖုန်းမြည်လာသောအခါ လင်းထျန်းသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ဝတ္ထုတစ်အုပ်ဖတ်ရင်း အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ ဖုန်းမြည်သံကြားတော့ လင်းထျန်းက ခေါင်းလှည့်ပြီး ဟဲချန်ချန်၏ဖုန်းဖြစ်နေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဟဲချန်ချန်ခေါ်နေသည်ကိုမြင်တော့ လင်းထျန်းသည် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။ ဆယ့်တစ်နာရီနီးပါးရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဟဲချန်ချန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအချိန်တွင် ဖုန်းမခေါ်တတ်ပေ။

သူအနည်းငယ်စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း လင်းထျန်းသည် ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်သည်။ ဖုန်းချိတ်ဆက်လိုက်သည်နှင့် ဟဲချန်ချန်၏ အနည်းငယ်အလျင်စလိုဖြစ်နေသောအသံက ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်: "လင်းထျန်း၊ အမြန်လာပြီး ကျွန်မကိုကယ်ပါ၊ ကျွန်မက ကျင်းကျန်းဟိုတယ်ရဲ့ ကြာပန်းခန်းမထဲမှာ။ ကျွန်မဆေးခတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားနေရတယ်။"

"ဘာလဲ?" လင်းထျန်းသည် ဒီစကားကိုကြားတော့ ကြောင်သွားခဲ့သည်။

"ဆရာမဟဲ၊ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား?" ဤအချိန်တွင် လင်းထျန်းသည် ခပ်သဲ့သဲ့ ယောကျ်ားအသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အိုး၊ ကျွန်မချက်ချင်းလာခဲ့မယ်။" ဟဲချန်ချန်က အလျင်အမြန်ပြန်ဖြေပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်၊ "လင်းထျန်း၊ ရှင်ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားလိုက်လား?"

"ကျွန်တော်ကြားလိုက်ပြီ။ ကျွန်တော်ချက်ချင်းလာခဲ့မယ်!" အဲ့ဒီလိုပြောပြီးနောက် လင်းထျန်းက ဖုန်းကိုအလျင်အမြန်ချပြီး အဝတ်အစားတချို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဝတ်ဆင်ကာ အလျင်အမြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။ တော်သေးသည်မှာ ဤအချိန်တွင် လင်းထျန်း၏မိသားစုဝင်များသည် အိပ်ပျော်နေကြသောကြောင့်၊ မဟုတ်လျှင် သူတို့သည် သူ့ကိုသေချာပေါက်တားဆီးပြီး မေးခွန်းတချို့ မေးလိမ့်မည်။

အိမ်ရာဝင်းအပြင်ဘက်သို့ရောက်သောအခါ လင်းထျန်းသည် တင်းမာသောမျက်နှာဖြင့် တက္ကစီတစ်စီးကိုတားပြီး သူ့ကို ကျင်းကျန်းဟိုတယ်သို့ တိုက်ရိုက်မောင်းခိုင်းလိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားသော အိမ်များကို အေးစက်စက်ကြည့်ရင်း လင်းထျန်း၏နှလုံးသားသည် ဒေါသဖြင့် ပွက်ပွက်ဆူနေခဲ့သည်: "ဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ကို အရှင်လတ်လတ် ငရဲကျအောင် ငါလုပ်ပြမယ်!"

လင်းထျန်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် အခါအားလျော်စွာ ပေါ်လာသော ကြမ်းတမ်းရက်စက်မှုအရိပ်အယောင်ကို သတိပြုမိတော့ ယာဉ်မောင်းသည် ဘာလုပ်ရမည်ကိုသိပြီး ပိုမပြောတော့ဘဲ အမြန်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် ကျင်းကျန်းဟိုတယ်သို့ တိုက်ရိုက်မောင်းသွားခဲ့သည်။ "မစ်ရှင်- ဟဲချန်ချန်ကို ကယ်တင်ပါ။ မစ်ရှင်ဆုလာဘ်- စွမ်းအင်အမှတ် နှစ်မှတ်။" ဤအခိုက်တွင် စက်ရုပ်အသံတစ်ခုသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းလာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် လင်းထျန်းသည် ဤတာဝန်ကို ဂရုစိုက်ရန် စိတ်အခြေအနေမရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ဟိုတယ်သို့ အမြန်ရောက်ချင်နေခဲ့သည်။ ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက် ကျွီခနဲအသံနှင့်အတူ တက္ကစီသည် ကျင်းကျန်းဟိုတယ်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကားရပ်ပြီးနောက် လင်းထျန်းသည် တက္ကစီယာဉ်မောင်းကို ယွမ်တစ်ရာပေးပြီး တံခါးဖွင့်ကာ ကျင်းကျန်းဟိုတယ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။