"ကောင်းပြီလေ အခု သွားကြစို့။" အဲ့ဒီလိုပြောပြီး လင်းထျန်းက ဘူမုန်ထင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်; "မုန်ထင် မင်းအရင်ပြန်နှင့်တော့ ကိုယ့်မှာ အပြင်သွားစရာတစ်ခုရှိလို့။"

"မဟုတ်ဘူး! ကျွန်မလည်း လိုက်မယ်!" ဘူမုန်ထင်၏မျက်လုံးများက အရောင်တောက်ပနေခဲ့သည်။

ဒီစကားကိုကြားတော့ လင်းထျန်းက အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။ သူက သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှသာ လင်းထျန်းသည် ဇာတ်လမ်းကိုကြားပြီးနောက် ဘူမုန်ထင်က မကြောက်ရုံသာမက သူမ၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှု!

ဟုတ်တယ် ဒါက စိတ်လှုပ်ရှားမှုပဲ!

ဘူမုန်ထင်၏အမူအရာကို သတိပြုမိတော့ လင်းထျန်းသည် ခဏဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်သွားပြီး သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည် "သွား သွား ဟိုမှာ သွားကစား လိမ်လိမ်မာမာနေ ကိုယ်မနက်ဖြန် မင်းကို ကစားဖို့ လာရှာမယ်။"

"မရဘူး! ကျွန်မကိုပါ လိုက်ခွင့်ပြုပါ။" လင်းထျန်းက သဘောမတူသည်ကိုမြင်တော့ ဘူမုန်ထင်က လင်းထျန်း၏လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

"မင်း..." လင်းထျန်းသည် ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်သွားသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး.... ကျေးဇူးပြုပြီး!" ဘူမုန်ထင်က နှုတ်ခမ်းစူမြဲစူနေခဲ့သည်။

လင်းထျန်းသည် အလွန်ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်သွားသည် သူခဏစဉ်းစားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် "ကောင်းပြီလေ ဒါပေမဲ့ ငါတို့အဲ့ဒီကိုရောက်ရင် လိမ်လိမ်မာမာနေဖို့ သတိရ။"

"ကောင်းပြီ! ရှင်က အကောင်းဆုံးပဲ လင်းထျန်းက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ!" လင်းထျန်း သဘောတူသည်ကိုကြားတော့ ဘူမုန်ထင်၏မျက်နှာပေါ်တွင် ချိုမြိန်သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ လင်းထျန်းက ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ လင်းထျန်းက ဘူမုန်ထင်ကို လိုက်ခွင့်ပြုရန် သဘောတူခဲ့ခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ သူတွင် ယုံကြည်မှုရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုယုံကြည်မှုသည် သူ၏ကြိုတင်သိမြင်ခြင်းစွမ်းရည်မှ လာခဲ့သည်။ ဤတာဝန်သည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းပုံရသော်လည်း သူ၏ကြိုတင်သိမြင်ခြင်းစွမ်းရည်သည် အသက်မဝင်ခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် ဤတာဝန်သည် အန္တရာယ်မရှိသင့်ပေ အနည်းဆုံးတော့ လင်းထျန်းအတွက် ပြန်လည်ပြင်ဆင်၍မရသော အန္တရာယ်မဟုတ်ပေ။ ဤသို့သောကြောင့်ပင် လင်းထျန်းက ဘူမုန်ထင်ကို လိုက်ခွင့်ပြုရန် သဘောတူခဲ့သည်။

လင်းထျန်း ဤအချိန်တွင် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်လာသည်ကိုမြင်တော့ ဝမ်လန်က ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

လူတိုင်းက ကန့်ကွက်စရာမရှိသောကြောင့် လင်းထျန်းနှင့် အခြားနှစ်ယောက်သည် လူနေရပ်ကွက်ထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး တက္ကစီတစ်စီးကိုတားကာ ဝမ်လန်၏အိမ်ဟောင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ထွက်ခွာသောအခါ လင်းထျန်းနှင့် ဘူမုန်ထင်တို့သည် သူတို့၏မိသားစုများကို နောက်ကျမှ ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း အသီးသီး ပြောကြားခဲ့ကြသည်။

တက္ကစီထဲတွင်ထိုင်ရင်း လင်းထျန်းက အနည်းငယ် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော ဝမ်လန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည် "မင်းကျွန်တော်ဒီမှာနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ?"

"အမ်..."

ဝမ်လန်သည် ခဏကြောင်သွားပြီး အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် "တကယ်တော့ နောက်ဆုံးတစ်ခါ ကျွန်မတူကို ကယ်တင်ဖို့ ရှင်နဲ့အတူတူ သွားခဲ့တုန်းက ရှင်ကျွန်မကို ရထားလက်မှတ်ဝယ်ခိုင်းခဲ့တယ်မဟုတ်လား? ကျွန်မရှင့်မှတ်ပုံတင်ကတ်ကနေ ရှင့်လိပ်စာကို ချရေးထားခဲ့တာ!"

ဒါကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာကိုး။ ဒီစကားကိုကြားတော့ လင်းထျန်းသည် ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်သွားသည်။

ခေါင်းခါရင်း လင်းထျန်းသည် စကားမပြောခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ဘေးမှ ဘူမုန်ထင်သည် ဝမ်လန်၏စကားကိုကြားပြီး သူမကို စပ်စုစွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် "ရှင့်တူကို ကယ်တင်တယ်? ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ?"

ဝမ်လန်က လင်းထျန်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး သူက ကန့်ကွက်စရာမရှိသည်ကိုမြင်တော့ သူမက ရှင်းပြစပြုလိုက်သည်။

လင်းထျန်းက လမ်းတွင် စကားများများမပြောဘဲ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အနားယူနေခဲ့သည်။ လင်းထျန်းသည် ဤကိစ္စသည် ဤမျှ မရိုးရှင်းနိုင်ဟု ခပ်ရေးရေး ခံစားလိုက်ရသည်။ နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် သူတို့ ဝမ်လန်၏ရွာဟောင်းသို့ရောက်သောအခါ လုံးဝ မှောင်မိုက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လင်းထျန်းက အချိန်ကိုစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည် ညရှစ်နာရီ ထိုးနေပြီဖြစ်သည်။

"သွားစို့ ကျွန်မအိမ်က ရှေ့မှာတင်။" ဤအချိန်တွင် လုံးဝ မှောင်မိုက်နေပြီး ဝမ်လန်သည် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်လာပြီး လင်းထျန်းနှင့် အလွန်အဝေးသို့ မသွားရဲခဲ့ပေ။

"သွားစို့ မင်းအဲ့လောက်မြန်မြန် ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား? စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်စရာမလိုပါဘူး။" လင်းထျန်းက လမ်းတွင် သရဲသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကိုးနာရီခွဲတွင် ပေါ်လာတတ်သည်ဟု ရှင်းလင်းပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝမ်လန်က လင်းထျန်းနှင့် အခြားတစ်ယောက်ကို အိမ်ဟောင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက် ဝမ်လန်က ရပ်တန့်ပြီး ရှေ့မှ ခြံဝင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည် "ဒါပဲ။"

ဝမ်လန်၏စကားကိုကြားတော့ လင်းထျန်းက ရပ်တန့်ပြီး ခြံဝင်းကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဤခြံဝင်းသည် အလွန်ကြီးမားပြီး အနည်းဆုံး စတုရန်းမီတာ လေး ငါးရာ ရှိသည်။ အိမ်အတွက် ဤမျှကြီးမားသောဧရိယာသည် မြို့ထဲမှ အဆင့်မြင့်ဗီလာများတွင်သာ တွေ့မြင်နိုင်သည်။

ဟုတ်ပါတယ် ဤအိမ်သည် ဗီလာတစ်လုံးနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ ဤအိမ်ဟောင်းသည် ရွှံ့အုတ်ဟောင်းများဖြင့် အခုထိ ဆောက်လုပ်ထားသည်။ ပြီးတော့ အမိုးသည် ကျေးလက်တွင်သာ တွေ့ရှိနိုင်သော ကျောက်ပြားအမျိုးအစားဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ လင်းထျန်း၏အကြည့်သည် ပတ်ပတ်လည်ကို ဖြတ်သန်းကြည့်ရှုပြီး အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်ထဲတွင် မှိန်ဖျော့သော အဝါရောင်အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းထိန်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"အဘိုး အဘွား ကျွန်မရောက်ပြီ!" ခြံဝင်းငယ်လေးအပြင်ဘက်သို့ရောက်သောအခါ ဝမ်လန်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမပြောရင်း ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ဝမ်လန် ဝင်ရောက်သည်ကိုမြင်တော့ လင်းထျန်းသည်လည်း ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ့နောက်မှ ဘူမုန်ထင်သည် စပ်စုစွာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

"မင်းဘာလို့ဒီကိုထပ်လာနေပြန်တာလဲ! မင်းကို မလာဖို့ ငါပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား?" လင်းထျန်း ခြံဝင်းငယ်လေးထဲသို့ လျှောက်သွားသည်နှင့် အခန်းထဲမှ ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုနှစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။

"အဘိုးကြီး ရှင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ? ကလေးက ရှင့်ကို လာတွေ့တာ မကောင်းဘူးလား! လာ လာ အမြန်ဝင်ခဲ့ မင်းတို့ထမင်းမစားရသေးဘူးမလား?" အဘိုးအိုဘေးမှ အဘွားအိုက ဝမ်လန်ကို နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက လင်းထျန်းနှင့် ဘူမုန်ထင်ကို ဝမ်လန်နောက်မှ တွေ့ရှိပြီး ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည် "ဒါတွေက မင်းသူငယ်ချင်းတွေဖြစ်ရမယ် အမြန်ဝင်ခဲ့ကြ။"

လင်းထျန်းက သူမကို စပ်စုစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအဘွားအိုသည် အလွန်စိတ်ကောင်းဝင်နေသည် သူမသည် သရဲတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသလို လုံးဝမထင်ရပေ။ သံသယများဖြင့် လင်းထျန်းသည် အခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူဝင်လိုက်သည်နှင့် လင်းထျန်းသည် ကြောင်သွားခဲ့သည်။

"ဟေ့ ရှင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဘာလို့ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေရတာလဲ ဝင်လေ!" လင်းထျန်းနောက်သို့ လိုက်ပါလာသော ဘူမုန်ထင်သည် သူရုတ်တရက် ရပ်တန့်ပြီး ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသောကြောင့် သူမက သူ့ကို စပ်စုစွာ တွန်းလိုက်သည်။

"အိုး! ကောင်းပြီ!" လင်းထျန်းက တုံ့ပြန်ပြီး အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ဤသို့ဖြစ်နေသော်လည်း လင်းထျန်း၏မျက်နှာသည် အခုထိ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

အခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားရင်း လင်းထျန်းက ခေါင်းလှည့်ပြီး ဘူမုန်ထင်ကို တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည် "မုန်ထင် မင်းဒီထဲမှာ နည်းနည်းအေးတယ်လို့ ခံစားရလား?"

"အေးတယ်? မဟုတ်ပါဘူး!" ဘူမုန်ထင်က လင်းထျန်းကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

မဟုတ်ဘူးလား?

လင်းထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ခုနက သူဤအခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားသည်နှင့် လင်းထျန်းသည် အတွင်းသည် အပြင်ဘက်ထက် သိသိသာသာ ပိုအေးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် ချမ်းစိမ့်စိမ့်အေးခြင်းမဟုတ်ပေ။

အဲ့ဒီအစား ၎င်းသည် အနည်းငယ် ညှိုးငယ်ပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အအေးဖြစ်သည်။

"အမြန်ဝင်ခဲ့ မင်းတို့ထမင်းမစားရသေးဘူးဆိုတာ ငါသိတယ် ဒါကြောင့် ငါဒီနေ့ ဟင်းအပိုအနည်းငယ်ကို အထူးပြုလုပ်ထားတယ်။" သူတို့ကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်ကိုမြင်တော့ အဘွားအိုက ပြုံးပြီး အနီးအနားမှ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အဘွားအို ထွက်ခွာသွားသည်ကိုမြင်တော့ သူမဘေးမှ အဘိုးအိုက ဝမ်လန်၏လက်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် ဆွဲလိုက်သည် "ရှောင်လန် ငါမင်းကို မလာဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ ညစာစားပြီးရင် မင်းထွက်သွားသင့်တယ်။"

"အဘိုး ဒီတစ်ခါ ကျွန်မ ဆရာလင်းကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ သူက နောက်ဆုံးတစ်ခါ တူလေးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့တစ်ယောက်ပဲ။" ဝမ်လန်က သူမ၏အဘိုးကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အား!" အဘိုးအိုက လင်းထျန်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

"ရှင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ? လာပြီး ထမင်းစား!" ဤအခိုက်တွင် အဘွားအိုက ဟင်းပွဲများ သယ်ဆောင်ရင်း ထွက်လာခဲ့သည်။

အခုထိ စောနေသေးပြီး သူသည် တကယ်ပဲ ဆာလောင်နေသောကြောင့် လင်းထျန်းသည် ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းကို မခံဘဲ ထိုင်ချပြီး စားသောက်လိုက်သည်။

ညစာစားပြီးနောက် ည ၈:၃၀ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လူတိုင်းသည် အခန်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

ဤဖြစ်စဉ်အတွင်းတွင် လင်းထျန်းသည် အဘိုးအိုနှစ်ဦး၏အမူအရာများသည် အတော်လေး တည်ငြိမ်ပုံရသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည် သူတို့သည် ပေါ်လာတော့မည့် သရဲကို အလွန်ကြောက်ရွံ့နေပုံမရပေ။

သူတို့၏တည်ငြိမ်သောအမူအရာများကိုမြင်တော့ လင်းထျန်းသည် သူတို့ဘာကြောင့် မထွက်ခွာသွားသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။

သူတို့သည် ရိုးရိုးလေး ပိုရဲတင်းသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်မလား?

သို့သော် သူတို့တကယ်ပဲ မကြောက်ကြဘူးလား?

သရဲက အားမကြီးဘူးလား? သို့သော် ၎င်းသာ အားမကြီးလျှင် ဝမ်လန်၏ဦးလေးကို ရူးသွပ်သွားအောင် ဘယ်လိုလုပ် ခြောက်လှန့်နိုင်မည်နည်း? ၎င်းက ဝမ်လန်ကို ပြိုလဲလုနီးပါးအထိ ဘယ်လိုလုပ် ကြောက်လန့်သွားစေနိုင်မည်နည်း?

လင်းထျန်းသည် အနည်းငယ် နားမလည်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် လင်းထျန်းက ခဏစဉ်းစားပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ဝမ်လန်ကို ပြောလိုက်သည် "မင်းကျွန်တော့်ကို အခန်းတွေကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုဖို့ ခေါ်သွားနိုင်မလား?" ခဏတွေဝေပြီးနောက် ဝမ်လန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့ထသွားသည်ကိုမြင်တော့ စပ်စုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ဘူမုန်ထင်သည်လည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်အထိ ဘူမုန်ထင်သည် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့မှု မပြခဲ့ပေ သူမသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပင်ရသည်။

"အဘိုး ကျွန်မဆရာလင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုဖို့ ခေါ်သွားလိုက်ဦးမယ်။" သူမ၏အဘိုးအဘွားများကို ပြောပြီးနောက် ဝမ်လန်က လင်းထျန်းကို အခန်းတွေ့ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။