"အဲ့ဒီလူငယ်လေးကို ကျွန်တော်မသိဘူး ဒါပေမဲ့ သူ့ဘေးကတစ်ယောက်ကိုတော့ ကျွန်တော်သိတယ်။ သူ့နာမည်က လေကျွင်း ဝူအန်းရဲ့ မြေအောက်လောကမှာ နာမည်ကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ သူက ဝူအန်းမြို့မှာ ဩဇာအာဏာအများကြီးရှိတယ်။ အဲ့ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲတော့ ကျွန်တော်မသိဘူး လေကျွင်းက သူ့ကို ဒီလောက် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်စွာ ကြိုဆိုနေတာ။" ကျုံးကျားလျန်က ဘေးမှ ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကျုံးကျားလျန်သည်လည်း ဝူအန်းမြို့တွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဩဇာအာဏာရှိသည်။

ကျုံးကျားလျန်၏ရှင်းပြချက်ကိုကြားတော့ အတန်းဖော်များအားလုံး နားလည်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည် "သူက မြေအောက်လောကသူဌေးတစ်ယောက်ရဲ့သား မဟုတ်ဘူးလား?" "မြေအောက်လောကက ဘာလဲ? ကျွန်တော်ထင်တယ် သူက ဒုတိယမျိုးဆက်အရာရှိ ဒါမှမဟုတ် တတိယမျိုးဆက် 'အနီ'!" တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် ဝူဖေး၏ နောက်ခံကို စပ်စုနေကြသည်။

လူတိုင်း၏ဆွေးနွေးမှုကိုကြားတော့ လင်းထျန်းသည် သိပ်စိတ်ဝင်စားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ဝူဖေး? သူ့အတွက်တော့ ဒါက ကိစ္စကြီးကြီးမားမားမဟုတ်ပေ။ ခဏစကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် အတန်းဖော်အားလုံး ရောက်ရှိလာသည်ကိုမြင်တော့ ကျုံးကျားလျန်က ပြောလိုက်သည် "ကောင်းပြီ လူတိုင်း စားကြစို့။" ထို့နောက် အတန်းဖော်များအားလုံးသည် သီးသန့်အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။

"ယေး! ညစာစားချိန်!" စားသောက်ရန် အချိန်ကျပြီဟု ကြားသောအခါ လီရှောင်မုန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်! သူမသည် ဤမျှ အဆင့်မြင့်သောနေရာတွင် အရင်က ဘယ်တုန်းကမှ မစားဖူးခဲ့ပေ။ ဟင်းပွဲများ ကျွေးမွေးပြီး ဝိုင်အချို့ သောက်သုံးပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်သည် လျင်မြန်စွာ စည်ကားလာခဲ့သည်။ တစ်နာရီကြာပြီးနောက် လင်းထျန်းသည် ဘီယာ ငါး ခြောက်ပုလင်း သောက်ပြီးဖြစ်နေပြီ။ ဤမျှအများကြီး သောက်ပြီးနောက် လင်းထျန်းသည် အနည်းငယ် မူးဝေလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် အနည်းငယ် မူးဝေနေသော်လည်း လင်းထျန်းသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည် သူသည် အရင်က ဤသို့သောအခွင့်အရေးမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

သူ့ကိုယ်သူ နောက်ထပ်ဝိုင်တစ်ခွက် လောင်းထည့်ပြီး လင်းထျန်းက ဝမ်ကန်း၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည် "စားပွဲဖော် အတူတူမော့ကြစို့!"

"ကောင်းပြီ အတူတူမော့ကြစို့!" ဝမ်ကန်းသည်လည်း သောက်စားခြင်းကြောင့် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး အဆင်သင့် သဘောတူလိုက်သည်။

"အား!" လင်းထျန်းက သူ၏ဝိုင်ကို သောက်ရန် ခေါင်းနောက်ပြန်လှန်လိုက်စဉ်မှာပင် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏အော်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဖြောင်း!" ကျယ်လောင်သောပါးရိုက်သံတစ်ခု လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ပါးရိုက်သံ၏ချက်ချင်းနောက်တွင် ကျိန်ဆဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် "ကျစ် မင်းမျက်စိကန်းနေတာလား?!"

အသံကိုကြားတော့ သီးသန့်အခန်းထဲမှ အတန်းဖော်များသည် အားလုံး လန့်သွားကြပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ပဋိပက္ခ၏အသံသည် အလွန်နီးကပ်သည် ၎င်းသည် သီးသန့်အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ ခဏကြောင်သွားပြီးနောက် လင်းထျန်းသည်လည်း စပ်စုစွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သီးသန့်အခန်းထဲမှ ထွက်လျှောက်လာရင်း လင်းထျန်းသည် သီးသန့်အခန်းတံခါးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် အဖြူရောင်အဝတ်အစားနှင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် ချောင်ဆမ်းဝတ်ဆင်ထားသော စားပွဲထိုးမလေးတစ်ဦးကို ကန်ကျောက်ပြီး ရိုက်နှက်နေသည်ကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရသည် သူပြုလုပ်ရင်း ကျိန်ဆဲနေခဲ့သည်။

မိန်းကလေးဘေးတွင် ဟင်းပွဲများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ ဖိတ်စင်နေသည်။ ၎င်းသည် လင်းထျန်းနှင့် သူတို့၏သီးသန့်အခန်းအတွက် ဟင်းပွဲများဖြစ်ပုံရသည်။

"ကျစ် မင်းမျက်စိကန်းနေတာလား?" အဖြူရောင်ဝတ် ယောက်ျားက မိန်းကလေး၏ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောလိုက်သည်။

လင်းထျန်းသည် ထိုလူ၏မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည် သူသည် အရက်အများကြီး သောက်ထားသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

ထိုလူ၏မျက်နှာသည် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားမိသောကြောင့် လင်းထျန်းက ပြန်စဉ်းစားပြီး ချက်ချင်း သတိရလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဝူဖေးနောက်သို့ လိုက်ပါနေသော လူများထဲမှတစ်ဦး မဟုတ်ဘူးလား?

"မင်း ဒီကိုလာ!" မိန်းကလေးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကန်ကျောက်ပြီးနောက် အဖြူရောင်ဝတ် ယောက်ျားက ကိုယ်ကိုင်းပြီး မိန်းကလေး၏အဝတ်အစားများကို ဆွဲကိုင်ကာ သူမကို စင်္ကြံလမ်းအောက်မှ အခြားသီးသန့်အခန်းတစ်ခုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဖြဲ~!

ပြင်းထန်သောလှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏အဝတ်အစားများသည် စုတ်ပြဲသွားပြီး သူမ၏အောက်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ခရမ်းရောင်ဘရာစီယာကို ချက်ချင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။ မိန်းကလေးသည် ချက်ချင်း ပေါ်သွားခဲ့သည်။

"မဟုတ်ဘူး! ကျေးဇူးပြုပြီး!" မိန်းကလေးက သူ့ကို တောင်းပန်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှော့ပြော ငါနဲ့လိုက်ခဲ့!" ထိုလူက မိန်းကလေးကို ရှေ့သို့ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်တွင် ဟိုတယ်မန်နေဂျာသည်လည်း ပြေးလာပြီး သူ့ကို တိုက်တွန်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုလူက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုပြီး အဲ့ဒီအစား သူတို့ကို ဆူပူလိုက်သည်။ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းများသည် ထိုလူ၏နောက်ခံကို သိသောကြောင့် ပြန်မပြောရဲဘဲ နှိမ့်ချစွာ ခေါင်းညိတ်နေခဲ့ကြသည်။

"အရမ်းလွန်တာပဲ!" ယောက်ျားလေးအတန်းဖော်တစ်ဦးက မခံနိုင်ဘဲ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ချင်ခဲ့သည်။

"မသွားနဲ့!" ဤသို့မြင်တော့ ကျုံးကျားလျန်က သူတို့ကို အလျင်အမြန် ဆွဲကိုင်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည် "သူဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့သိလား? သူက လေကျွင်းရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေထဲကတစ်ဦးပဲ။ မင်းသွားလို့မရဘူး။"

"ဘာလို့လဲ ငါတို့ဒီအတိုင်း ကြည့်နေသင့်လို့လား?!"

"အတိအကျပဲ လေကျွင်းက အဲ့လောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလို့လား?" တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်တိုစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အား!"

ကျုံးကျားလျန်က သက်ပြင်းချပြီး စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည် "မင်းတို့မသိဘူး လေကျွင်းရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေထဲကတစ်ဦးက လမ်းပေါ်မှာ လူသတ်ခဲ့ဖူးပြီး အပြစ်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ် ပြီးတော့ အဲ့ဒီလူက အရာရှိတစ်ယောက်တောင်ဖြစ်သေးတယ်!"

"မင်းတို့?" ကျုံးကျားလျန်က ယောက်ျားလေးအနည်းငယ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည် "သေလမ်းမရှာကြနဲ့ ဟုတ်ပြီလား?"

ကျုံးကျားလျန်၏စကားကိုကြားတော့ လူတိုင်းသည် လန့်သွားကြသည် သူတို့သည် လေကျွင်း၏ဩဇာအာဏာသည် ဤမျှ ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု တကယ်ပဲ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ဘာလုပ်သင့်လဲ? ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရုံပဲလား?" ခဏကြောင်တောင်တောင်တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က အားနည်းစွာ မေးလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် အရင်ကလောက် စိတ်အားထက်သန်ခြင်းမရှိတော့ပေ။

"အား ငါတို့ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ? ဒီကမ္ဘာက ခွေးစား-ခွေးစားကမ္ဘာကြီး!" သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည်လည်း အနည်းငယ် မချင့်မရဲဖြစ်သော်လည်း ကျုံးကျားလျန်သည် အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လေကျွင်း?

သူမစော်ကားရဲပေ။

မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း လင်းထျန်းက သူ၏အနည်းငယ် မူးဝေနေသောခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားတော့မည်ဖြစ်စဉ်မှာပင် ကျယ်လောင်သောအော်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟေ့ လွှတ်ပေး!"

ဒီစကားကိုကြားတော့ လင်းထျန်းက ခဏရပ်တန့်ပြီး သူ၏ခြေလှမ်းများက ရပ်တန့်သွားကာ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အရပ် ၁.၈ မီတာ (ငါးပေ တစ်ဆယ့်တစ်လက်မ) ခန့်ရှိသော သန်မာသောကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ယောက်ျားတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပြေးလာသည်ကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်း ညာလက်ဖြင့် ပစ်ထိုးပြီး ဒူးဖြင့် တိုက်ကာ အဖြူရောင်ဝတ် ယောက်ျားကို မြေပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ကြောင်သွားသည်!

ထိုလူ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကိုမြင်တော့ လူတိုင်းသည် လန့်သွားကြပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှေ့သို့တက်လှမ်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ မိန်းကလေးသည်လည်း ကြောင်သွားခဲ့သည် သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ကယ်တင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား?" ထိုလူက ထိုင်ချပြီး မိန်းကလေးကို စိုးရိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလူ ပြီးသွားပြီ..." ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ ကျုံးကျားလျန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?" အတန်းဖော်တစ်ဦးက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းစောင့်ကြည့်နေရင် သိလိမ့်မယ်။" သူ၏စကား မဆုံးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် အခြားသီးသန့်အခန်းတစ်ခု၏တံခါးသည် ပွင့်လာပြီး ယောက်ျားလေးငါးယောက် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

လင်းထျန်းက ဤယောက်ျားများသည် အဖြူရောင်ဝတ် ယောက်ျားနှင့်အတူတူရှိနေသည်ကို သတိရလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ် ယောက်ျား မြေပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကိုမြင်တော့ ထိုလူများက အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြပြီး သူ့ကို ထူမတ်ပေးကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်ကြသည် "ညီဝူ ရှင်အဆင်ပြေရဲ့လား?"

"ငါအဆင်ပြေပါတယ်!" ဝူကျုံးက သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်သပ်ပြီး ထိုလူကို ဆိုးရွားသောအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ခါးကို လက်လှမ်းပြီး အနက်ရောင်ပစ္စတိုတစ်လက်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဝူကျုံးက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တက်လှမ်းပြီး သေနတ်ပြောင်းကို ထိုလူ၏နဖူးတွင် မြဲမြဲမြံမြံ ဖိကပ်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောလိုက်သည် "ကျစ် ကလေး မင်းတိုက်ခိုက်ရေး တော်တော်ကောင်းတယ် ဟုတ်တယ်မလား? ထပ်လှုပ်ရှားကြည့်ဦးမလား?"

အေးစက်!

ချွေးစေး!

ထိုလူ၏လက်ထဲမှ ပစ္စတိုကိုမြင်တော့ အတန်းဖော်များစွာသည် ချွေးစေးများ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ပစ္စတို ဤသည်မှာ ပစ္စတို!

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတန်းဖော်များစွာသည် သူတို့ ခုနက စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းသာသွားကြသည်။

အေးစက်သော သေနတ်ပြောင်းက သူ၏နဖူးတွင် ချိန်ရွယ်ထားသဖြင့် ထိုလူသည်လည်း ကြောင်သွားခဲ့သည် သူသည် ဤသို့ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ... ပြီးတော့ ပစ္စတိုကိုမြင်တော့ ကယ်တင်ခြင်းခံလိုက်ရပြီဟု ထင်ခဲ့သော မိန်းကလေးသည်လည်း ကြောင်သွားခဲ့သည်။

သူသွားသင့်မသွားသင့် တွေးတောနေစဉ်မှာပင် လင်းထျန်းသည် အခြားလူတစ်ယောက် သီးသန့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤလူကိုမြင်တော့ လင်းထျန်း၏မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

လေကျွင်း!

ဤသည်မှာ ကျုံးကျားလျန် ဖော်ပြခဲ့သော လေကျွင်းဖြစ်သည်။

သီးသန့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် လေကျွင်းက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လျှောက်သွားကာ မြင်ကွင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး ဝူကျုံးကို အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် "မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ? ငါက လူငယ်သခင်လေးဝူကို ဧည့်ခံနေတယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား? ဒါကို အမြန်ဖြေရှင်းလိုက်!"

"ဟုတ်!" ဝူကျုံးက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မြင်ကွင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် လေကျွင်းက ဂရုမစိုက်စွာ လှည့်ထွက်သွားသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ထို့နောက် သီးသန့်အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်တွင် မိန်းကလေးသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် ပေါ်လာပါစေ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ကယ်တင်ပါစေဟု သူမ မည်မျှ ဆုတောင်းခဲ့လိုက်သလဲ... မိန်းကလေး မျှော်လင့်နေစဉ်မှာပင် စက်ရုပ်အသံတစ်ခုသည် လင်းထျန်း၏စိတ်ထဲတွင် မြည်ဟည်းလာခဲ့သည်: "မစ်ရှင်- **** ကို ကယ်တင်ပါ။ မစ်ရှင်ဆုလာဘ်- စွမ်းအင်အမှတ်တစ်မှတ်။"

စက်ရုပ်အသံ ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် မိန်းကလေး၏ကိုယ်သည် အနီရောင်အလင်းဖြင့် လင်းလက်စပြုလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မစ်ရှင်၏အလင်းဖြစ်သည်။ ဤအသံကိုကြားတော့ လင်းထျန်းသည် လန့်သွားခဲ့သည်။ မစ်ရှင်တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ခဏကြောင်တောင်တောင်တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူ၏အနည်းငယ် မူးဝေနေသောခေါင်းကို လှုပ်ခါရင်း လင်းထျန်းက ရှေ့သို့တက်လှမ်းလိုက်သည်။

ဖြောင်း ဖြောင်း!

မြင်ကွင်းသည် လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေစဉ်မှာပင် လင်းထျန်း၏ခြေသံများနှင့်အတူ လူတိုင်းက သူ့ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လင်းထျန်းက သမ်းဝေပြီး လူအနည်းငယ်ကို လှောင်ပြောင်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် "ဘယ်လောက်တောင် ဩဇာအာဏာကြီးမားတဲ့ ပြပွဲလဲ!"