အခုအချိန်က ရည်မှန်းချက်တွေ အရမ်းကြီးထားရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေး။ ယဲ့ထျန်း သိထားသည်က သူ ဦးစွာလုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ ကျင့်ကြံမှုကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပြီး ဘုရင်တစ်ပါးအဖြစ် ပြန်ရောက်လာဖို့ အင်အားတွေ စုစည်းရမည်။ ကျန်တာတွေကို နောက်မှ တွေးလို့ရသည်။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ သူ့စိတ်အာရုံကို ပြောင်းလိုက်ရာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သော ရွေးချယ်စရာများသာ ကျန်တော့သည်။ ကျင့်စဉ်များ၊ ဂါထာများ၊ မှော်လက်နက်များ၊ အစီအရင်များ၊ ဆေးလုံးများ၊ တာလီစမန်များနှင့် အခြားအရာများစွာ ပါဝင်သည်။

ယဲ့ထျန်းက ရွေးချယ်စရာ အချို့ကို နှိပ်ကြည့်လိုက်ရာ အများစုမှာ အမည်းရောင် ဖြစ်နေပြီး ဖွင့်မရသေးသည်ကို တွေ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ သူ့တွင် ဝယ်ယူနိုင်လောက်သည့် အမှတ် မလုံလောက်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအထဲတွင် ယဲ့ထျန်းသည် 'ကျိုးထျန်းရှင်းရှားကျွယ်' ကျင့်စဉ်၏ အလယ်အလတ်အဆင့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခြားကျင့်စဉ်များက ရမှတ် ရာဂဏန်းလောက်သာ ရှိသော်လည်း ဤကျင့်စဉ်က ရမှတ် တစ်သောင်းတိတိ ပေးရမည်ဖြစ်ရာ ယဲ့ထျန်း သွေးအန်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော် ဒါက ကျိုးထျန်းရှင်းရှားကျွယ် မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း ပြသနေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ယဲ့ထျန်းသည် သူ အသုံးပြုခဲ့ဖူးသော နတ်ဘုရားလက်နက် ပူးကပ်ခြင်း တာလီစမန်ကိုလည်း ရောင်းချနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ခုလျှင် ဂုဏ်သတင်းရမှတ် ၁၀ မှတ် ပေးရသည်။

ဤအရာသည် တစ်ခါသုံး ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ချီသန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့်နှင့် ညီမျှသော အင်အားမျိုး ခဏတာ ရရှိစေနိုင်သည်။

အရေးကြုံလာမှသာ သုံးရမည့်ပစ္စည်း ဖြစ်သဖြင့် သာမန်အချိန်တွင် သာမန်လူများကဲ့သို့သာ နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

လောလောဆယ် မလိုသေးသဖြင့် ယဲ့ထျန်း ထိုကိစ္စကို ခဏထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ မသုံးရသေးသော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်လုံးလျှင် ဂုဏ်သတင်းရမှတ် ၁၀၀ ပေးရသည်။

၎င်း၏ အာနိသင်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းကို အထောက်အကူပြုစေခြင်းဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းနေသော ကမ္ဘာမြေကြီးတွင် အထူးတန်ဖိုးရှိလှသော အရာဖြစ်သည်။

လျှောက်ကြည့်ပြီးနောက် ယဲ့ထျန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်မှာ သူ့လက်ရှိ အမှတ်က နည်းလွန်းနေပြီး ဘာမှ ဝယ်မရနိုင်သေးပေ။ တောက်ပနေသော ရတနာများကို ငေးကြည့်ရင်း သွားရည်ကျရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ငါ ဟိတ်ဟန်ထုတ်တာတွေ ပိုလုပ်ပြီး ဂုဏ်သတင်းရမှတ်တွေ စုဆောင်းမှ ဖြစ်မယ်။ ဒါမှ အချိန်တိုအတွင်း ငါ့ရဲ့ မူလဘုန်းတန်ခိုးကို ပြန်ရနိုင်မှာ။

အဲ့ဒီအခါကျမှ ယဲ့မိသားစုကို ချေမှုန်းပြီး မတရားမှု အားလုံးကို ခြေအောက်မှာ နင်းချေပစ်နိုင်မှာ။

တွေးရင်းနှင့် ယဲ့ထျန်း စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူပြီး သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးထျန်းရှင်းရှားကျွယ် နည်းစနစ်အတိုင်း စတင် ကျင့်ကြံလိုက်သည်။

ယဲ့ထျန်း ကျင့်ကြံစတင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ပတ်လည်တွင် စွမ်းအင်ဝဲကတော့တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း အားကောင်းလာကာ တဝေါဝေါမြည်သံများပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ စားပွဲပေါ်မှ စားပွဲခင်းနှင့် တစ်ရှူးများကိုပင် ဆွဲယူမတတ် ဖြစ်နေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်ရှူးများ လေထဲ လွင့်ပျံသွားပြီး ယဲ့ထျန်း၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ဝဲကတော့သဖွယ် လှည့်ပတ်နေကြသည်။

မြင်ကွင်းက ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။ သို့သော် ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ကြပေ။ တကယ်လို့ မြင်ခဲ့လျှင် အလွန်အံ့သြသွားကြမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ဆိုင်ကလုန်းမုန်တိုင်းတို့ မည်သည် လာတာမြန်သလို ပျောက်တာလည်း မြန်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ရှူးများသာ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဆိုင်ကလုန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ယဲ့ထျန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ စူးရှသော အရောင်တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

မျက်လုံးထဲမှ အရောင်မှိန်သွားပြီးနောက် ယဲ့ထျန်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မြန်လိုက်တာ... ငါ ချီသန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီလား"

စနစ်ကို ခေါ်ယူကြည့်လိုက်ရာ ယဲ့ထျန်း၏ ထင်မြင်ချက် မှန်ကန်ကြောင်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကဏ္ဍတွင် အတည်ပြုပေးထားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဧည့်ခန်းထဲမှ ထူးဆန်းသော အသံများ ကြားလိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားသော ဝူရှောင်ရှောင်သည် အခန်းထဲမှ ဒေါသတကြီး ထွက်လာသည်။ ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး တစ်ရှူးများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ ပို၍ ဒေါသထွက်သွားသည်။

ဒါက ဝူရှောင်ရှောင်၏ ယဲ့ထျန်းအပေါ် အမြင်ကို ပိုဆိုးသွားစေပြီး သူမ အော်ဟစ်ဆူပူလိုက်မိသည်။ "နင် ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ ဧည့်ခန်းကို ကြည့်ဦး၊ ရှုပ်ပွနေတာပဲ"

"နင့်ကို ဘာမှ မကိုင်နဲ့လို့ ငါ မပြောထားဘူးလား။ ဒါ နင့်အိမ်မို့လို့ ကြိုက်သလို လုပ်လို့ရမယ် ထင်နေလား။ တစ်ခုခု ပျက်စီးသွားရင် နင် လျော်နိုင်လို့လား။"

ဒီစကားလုံးတွေက အရင်ကထက် ပို၍ ရိုင်းစိုင်းပြီး ကြမ်းတမ်းနေသဖြင့် ယဲ့ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် သူ ရှင်းပြ၍ မရနိုင်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှု လွန်ကဲပြီး နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များကို မစဉ်းစားမိခဲ့သဖြင့် သူ့ကိုယ်သူလည်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။

သူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန့်ကျဲနေသော တစ်ရှူးများကို လိုက်ကောက်လိုက်သည်။

ယဲ့ထျန်း၏ တုံ့ပြန်ပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝူရှောင်ရှောင် သူမစကား အနည်းငယ် လွန်သွားကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

သို့သော် တစ်ရှူးများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ယဲ့ထျန်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဆိုဖာပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ ပို၍ ဒေါသထွက်လာပြန်သည်။

ဘယ်လိုလူစားလဲဟ... အမှားလုပ်ထားပြီးတော့ ဝမ်းနည်းပက်လက် ပုံစံ ဖမ်းနေတယ်။ ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ။

တွေးရင်းနှင့် ဝူရှောင်ရှောင်၏ ယဲ့ထျန်းအပေါ် အထင်အမြင်မှာ ထပ်မံ ထိုးကျသွားပြန်သည်။ စောစောက ပြောလိုက်သော စကားအတွက် ရှင်းပြရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘဲ လှည့်ထွက်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ထျန်းက ဝူရှောင်ရှောင် သူ့အပေါ် ဘယ်လိုမြင်လဲ ဆိုတာကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အနာဂတ် ကျင့်ကြံမှုအတွက်သာ စဉ်းစားနေသည်။

"ငါ ခုနက အရမ်း ပေါ့ဆသွားတယ်။ ကျိုးထျန်းရှင်းရှားကျွယ်ကို ကျင့်ကြံရင် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ဆန်းတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ကံကောင်းလို့ ခဏလေးပဲ ကြာသွားတာ"

"မတော်လို့ တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားရင်၊ ဘာအကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမရှိ ထားဦး၊ မလိုလားအပ်တဲ့ လူတွေရဲ့ နားထဲ ရောက်သွားရင် ဒုက္ခ။"

"သာမန်လူက အပြစ်မရှိပေမယ့် ရတနာပိုင်ဆိုင်ထားရင် ပြစ်မှုမြောက်တယ် ဆိုသလိုပဲ၊ ငါ ကောင်းကောင်း နေရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယဲ့ထျန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ စောစောက သူ အလွန် မဆင်မခြင် လုပ်ခဲ့မိကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"နောက်ကျရင် ငါ ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် လူသူကင်းဝေးတဲ့ နေရာကို ရှာပြီး လုပ်မှ ဖြစ်မယ်။ ဒါမှ စိတ်ချရမှာ"

ထိုအချိန်တွင် တံခါးပွင့်လာပြီး ချောမောလှပသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသည်။ ပခုံးထက်သို့ ဝဲကျနေသော ဆံနွယ်ရှည်များ ရှိသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို ပေါ်လွင်စေသော လှပတင့်တယ်သည့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူမ၏ ဂန္တဝင်ဆန်သော ဥဲပုံသဏ္ဌာန် မျက်နှာ၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဗာဒံစေ့ပုံစံ မျက်ဝန်းတောက်ပပများနှင့် အနည်းငယ် အေးစက်သော မျက်နှာထားတို့က ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသော်လည်း ရေခဲနှင့် မီး ပေါင်းစပ်ထားသကဲ့သို့ ထူးခြားသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

ထိုအမျိုးသမီး ဝင်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ယဲ့ထျန်း ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အဒေါ်ကျိန့်ရွှမ်... ရောက်လာပြီလား"

ဤအမျိုးသမီးသည် သူ လာရောက်ခိုလှုံမည့် အဒေါ်ကျိန့်ရွှမ်မှတစ်ပါး အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

အတိတ်ဘဝတုန်းက သူမသည် ယဲ့ထျန်းကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး ယဲ့ထျန်းနှင့် ဝူရှောင်ရှောင်ကို စပ်ဟပ်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ယဲ့ထျန်းကို သားအရင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ကားတိုက်မှုကြောင့် ယဲ့ထျန်း ဒုက္ခိတဖြစ်သွားပြီးနောက် သူမသည် မိခင်တစ်ယောက်လို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။

အတိတ်ဘဝက ယဲ့ထျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိန့်ရွှမ်သည် မိခင်အရင်းတစ်ယောက်လိုပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခု အချိန်က ပြောင်းပြန်လှန်သွားပြီး ၁၇ နှစ်အရွယ်တွင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာကာ သူမနှင့် ပြန်ဆုံတွေ့ရချိန်၌ သူ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။

ယဲ့ထျန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိန့်ရွှမ် အမြန်လျှောက်လာပြီး သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ခဏကြာမှ ကျိန့်ရွှမ်က အာမေဋိတ် ပြုလိုက်သည်။ "အချိန်တွေ ကုန်တာ မြန်လိုက်တာ..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ဆယ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီ၊ သားလေးတောင် အများကြီး ကြီးလာပြီပဲ။

သူမ ခဏရပ်ပြီး ယဲ့ထျန်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ယဲ့ထျန်း... အဒေါ် တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်။ တကယ်ဆို ဒီနေ့ အဒေါ် ကိုယ်တိုင် လာကြိုရမှာ"

"ဒါပေမဲ့ အလုပ်ကိစ္စ ပေါ်လာလို့ ထွက်လို့မရတာနဲ့ ရှောင်ရှောင်ကို လွှတ်လိုက်ရတာ။ ဒါနဲ့ နေပါဦး... ရှောင်ရှောင် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ သားကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားတာလား။ ရိုင်းလိုက်တာကွယ်။"

ယဲ့ထျန်းက အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ်ကျိန့်ရွှမ်... အဲ့လို မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း နေချင်လို့ ရှောင်ရှောင်ကို အခန်းထဲ ဝင်ခိုင်းလိုက်တာပါ"

မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ကျိန့်ရွှမ်သည် သူမ၏ သမီးအကြောင်း အသိဆုံးဖြစ်သည်။ မိခင်လောက် သမီးအကြောင်း သိသူ မရှိပေ။ ဝူရှောင်ရှောင်၏ အကျင့်စရိုက်ကို သူမ ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။

သို့သော် ယဲ့ထျန်းက ထိုသို့ပြောလာသောအခါ ဝူရှောင်ရှောင်ကို ကာကွယ်ပေးချင်မှန်း သိသာနေသည်။ ကျိန့်ရွှမ် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း သူမ၏ သမီး ဖြစ်သူ အဆင်ခြင်မဲ့လွန်းသည်ဟု တွေးကာ စိတ်ထဲ အပြစ်တင်မိလိုက်သည်။

ကျိန့်ရွှမ်က သမီးဖြစ်သူကို နောက်မှ ဆူရမည်ဟု တွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ... ခဏလောက် ထိုင်စောင့်နော်။ အဒေါ် ထမင်းဟင်း သွားချက်လိုက်ဦးမယ်"

"မင်းအမေဆီက မေးထားပြီးပြီ၊ ဒီနေ့ သား အကြိုက်ဆုံး ဟင်းတွေ ချက်ကျွေးမယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်ကျိန့်။ ကျွန်တော် ကူလုပ်ပေးပါရစေ" ယဲ့ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

ကျိန့်ရွှမ်က ပြုံးပြီး ငြင်းလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူးကွယ်၊ အဒေါ် တစ်ယောက်တည်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ သားက တီဗီ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်၊ ခဏလေးနဲ့ ပြီးသွားမှာပါ"

ယဲ့ထျန်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

မကြာမီ တံခါးပွင့်လာပြီး အောင်မြင်သော လူတစ်ယောက်၏ ဟိတ်ဟန်ဖြင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဝင်လာသည်။

ယဲ့ထျန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ဝူရှောင်ရှောင်၏ ဖခင်၊ ဝူရှစ်ချုံး ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိန့်ရွှမ်သည် ဟင်းပွဲများ သယ်ဆောင်လာပြီး ထွက်လာသည်။ ဝူရှစ်ချုံးကို မြင်သောအခါ သူမက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုဝူ... ပြန်ရောက်ပြီလား"

အချိန်ကိုက်ပဲ။ ထမင်းဟင်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ လက်ဆေးပြီးတာနဲ့ စားလို့ရပြီ။

ဝူရှစ်ချုံး ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်သွားဆေးလိုက်သည်။

"ယဲ့ထျန်းလည်း ရောက်နေပြီ၊ အစ်ကိုဝူလည်း ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ စားကြစို့" ကျိန့်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ သား သူ့ကို မသိသေးဘူး မဟုတ်လား။ သူက ရှောင်ရှောင်ရဲ့ အဖေလေ၊ ဦးလေးလို့ ခေါ်လိုက်ပေါ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ထျန်း စိတ်ထဲ ရယ်ချင်မိသွားသည်။ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ။

လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ ဝူရှစ်ချုံးအကြောင်းကို ကျိန့်ရွှမ်ထက်တောင် ငါ ပိုသိနေလောက်မယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အများကြီးသော ကိစ္စတွေက အခုအချိန်မှာ မဖြစ်ပျက်သေးဘူးလေ။

ယဲ့ထျန်းက "ဦးလေးဝူ" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဝူရှစ်ချုံးက ခေါင်းတစ်ချက်သာ ညိတ်ပြသည်။ ယဲ့ထျန်းကို ကြည့်သော သူ့မျက်လုံးများတွင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါနေသည်။ သူ ဘာမှမပြောဘဲ ထမင်းစားပွဲသို့ သွားထိုင်လိုက်သည်။

ဒါကို ယဲ့ထျန်း မအံ့သြပေ။ ဝူရှစ်ချုံးက ဒီလိုလူမျိုးပဲ။ အမြဲတမ်း လူတန်းစား ခွဲခြားတတ်သည်။

ယခု ယဲ့ထျန်းသည် ယဲ့မိသားစု၏ စွန့်ပစ်ခြင်းခံရသော သားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်လို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့အိမ်တွင် လာကပ်နေရသူ ဖြစ်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူတို့ သဘောကျမည် မဟုတ်သလို အထင်သေးကြမည်မှာ ရှောင်လွှဲမရသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

သို့သော် ယဲ့ထျန်း ဒါကို ဂရုမစိုက်ပါ။

ထိုအချိန်တွင် ကျိန့်ရွှမ်က ဝူရှောင်ရှောင်ကို အခန်းထဲမှ လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး အားလုံး ထမင်း စားကြသည်။

ဝူမိသားစုတွင် မိသားစု စည်းကမ်း ကောင်းမွန်ပြီး ထမင်းစားချိန်နှင့် အိပ်ချိန်တွင် စကားမပြောရဟူသော စည်းကမ်းကို လိုက်နာကြသည်။

ယဲ့ထျန်းမှာ အားလပ်ချိန်ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူ ထမင်းစားရင်း တိတ်တဆိတ် လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။ "အဒေါ်ကျိန့် ကိုယ်တိုင်ချက်တဲ့ လက်ရာကို မစားရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ"

အတိတ်ဘဝတုန်းက ကျိန့်ရွှမ်၏ နှောင်းပိုင်းနှစ်များမှာ မပျော်ရွှင်ခဲ့ရပေ။ ဝူရှစ်ချုံးသည် ရာထူးကြီးလာပြီးနောက် လူမှုရေးကိစ္စများ များပြားလာသဖြင့် အိမ်ပြန်ချိန် နည်းပါးလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ယဲ့ထျန်းသည်လည်း ဘဝပျက်နေသဖြင့် ကျိန့်ရွှမ်၏ အိမ်သို့ မကြာခဏ သွားရောက် မှီခိုခဲ့ရသည်။

သူ့အတွက်တော့ ကျိန့်ရွှမ်သည် အရင်းနှီးဆုံး လူတစ်ယောက်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

"အဒေါ်ကျိန့်က တကယ် လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ လှလည်းလှတယ်၊ ချက်ပြုတ်တဲ့ လက်ရာလည်း ကောင်းတယ်။ နှမြောစရာကောင်းတာက အာဏာကိုပဲ မက်မောပြီး မိသားစုကို ဂရုမစိုက်တတ်တဲ့ ဝူရှစ်ချုံးလို လူမျိုးနဲ့ လက်ထပ်ထားရတာပဲ" ယဲ့ထျန်း ခေါင်းခါရင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

စကားပြောခွင့်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျိန့်ရွှမ်က ယဲ့ထျန်းဘက် လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ယဲ့ထျန်း... သားက ကျန်းလင်းကို ရောက်တာ အသစ်ဆိုတော့ နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လို့ရအောင် ရှောင်ရှောင်ကို မြို့ထဲ လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်နော်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ရှောင်ရှောင်ကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့" ယဲ့ထျန်းက လွယ်လွယ်ကူကူပင် လက်ခံလိုက်သည်။

ဝူရှောင်ရှောင်က မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ အိမ်က ထွက်တာနဲ့ ဒီကောင်ကို ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်လိုက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဒါမှ မျက်စိနောက် သက်သာမှာ။

ထမင်းစားပြီးနောက် ယဲ့ထျန်းသည် ကျိန့်ရွှမ်ကို ပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အိမ်ရာဝင်း အပြင်ဘက် ရောက်သည်နှင့် ဝူရှောင်ရှောင်၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယဲ့ထျန်းကို လှည့်ပင် မကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ တခြားလုပ်စရာတွေ ရှိတယ်။ နင့်ဘာသာနင် သွားရှာဖွေလိုက်တော့"

ပြောပြီးနောက် သူမ ခေတ္တရပ်သွားပြီး စိုးရိမ်သလိုဖြင့် ထပ်ပြောသည်။ "ဒါနဲ့... ဒီကနေ မြို့လယ်ကို တက္ကစီစီးပြီး သွားတတ်တယ် မဟုတ်လား"

"သိပါတယ်"

ယဲ့ထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဒါက ဝူရှောင်ရှောင်ကို အံ့သြသွားစေသည်။ သူမ ထင်ထားသည်က ယဲ့ထျန်းသည် မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လမ်းမသိဘူး၊ လိုက်ပို့ပါဟု ပြောလာလိမ့်မည် ဟူ၍ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူမ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ဒေါသထွက်လာသည်။

"ဟွန်း... ခေါင်းမာတဲ့ကောင်။ ငါက စကားနည်းနည်းလောက် ပြောလိုက်တာကို မျက်နှာသုန်မှုန် နေသေးတယ်။ တကယ့်ကို သဘောထား သေးသိမ်တဲ့ကောင်ပဲ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ လှည့်ထွက်ကာ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် အိမ်ပြန်သွားတော့သည်။

လူနေအိမ်ရာထဲမှ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားသော ယဲ့ထျန်းသာ ဝူရှောင်ရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် သူ့ကို သဘောထားသေးသိမ်သော လူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်နေသည်ကို သိလျှင် ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

အိမ်ထဲ ဝင်လာသောအခါ ဝူရှောင်ရှောင် တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာသည်ကို မြင်သဖြင့် ကျိန့်ရွှမ် အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။ "ယဲ့ထျန်းရော... သမီး ဘာလို့ အတူမသွားတာလဲ"

ဝူရှောင်ရှောင်က မကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ဘာသာသူ သွားတတ်တယ်တဲ့၊ သမီး လိုက်ဖို့ မလိုဘူးတဲ့"