အံ့အားသင့်စရာဆိုတာ ဘာလဲ?

အံ့အားသင့်စရာဆိုတာက ရုတ်တရက် မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်လာတဲ့ အရာတစ်ခု ခင်ဗျားကို ထိတ်လန့်သွားစေသလို ဝမ်းသာသွားစေတယ်။

အခြေအနေတွေက ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပြီ အခု ဂျွန်နဲ့ ဂျော့ခ်ျတို့က ထိတ်လန့်သွားတယ် ဆူရွှင့်ကတော့ ဝမ်းသာသွားတယ်။ ဒီအခြေအနေနှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်တာကို အံ့အားသင့်စရာလို့ ခေါ်တယ် (＊ω＊)။

နဂါးတိုင်းပြည်ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုက နက်နဲပြီး ကျယ်ပြန့်တယ်။ ဒီလို ရှင်းပြလိုက်တော့ ဘာအမှားမှ မရှိဘူး မဟုတ်လား ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတို့ (/ω＼)?

"တို့တွေ စကားပြောလို့..." ဂျော့ခ်ျက ဆူရွှင့်ကို ပြောလိုက်တယ် သူ့အသံက ကျယ်လာပြီး သူ့နဖူးပေါ်မှာ ချွေးတွေ စို့နေသည်။

ဆူရွှင့် ခေါင်းခါလိုက်တယ် သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ် သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ကစားသလို အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လို အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ နဂါးတိုင်းပြည် တောသားက ခင်ဗျားနဲ့ စကားမပြောချင်ဘူး။"

ဂျော့ခ်ျ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့ရာကနေ စိမ်းသွားတယ် သူ ခုနကမှ အဲ့ဒီအသုံးအနှုန်းကို သုံးပြီး ဆူရွှင့်ကို အရှက်ခွဲခဲ့တာ။

"ခင်ဗျားတို့လို လူယုတ်မာတွေအတွက် ငါတို့ နဂါးတိုင်းပြည်ရဲ့ လှပတဲ့ မြေကြီးထဲမှာ မြှုပ်နှံခွင့်ရတာက ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ အကြီးမားဆုံး လက်ဆောင်ပဲ" ဆူရွှင့်က နူးညံ့တဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်တယ် သူ့လေသံက ပေါ့ပါးနေသည်။ "ခွေးတွေအနေနဲ့ ကျေနပ်ရမယ့်အချိန်ကို သိသင့်တယ်။"

ဂျွန်၏ မျက်လုံးများ သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်နေပြီး သူ သွားကြိတ်လိုက်တယ် "ဘုရားသခင် (God) ဝီလ်ဆင် မိသားစုက မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!"

"စိတ်မပူပါနဲ့ သူတို့သာ ငါ့ကို လာရှာရင် မင်းတို့နဲ့ ပြန်ဆုံစည်းနိုင်အောင် ငါ သူတို့ကို ပို့ပေးလိုက်မယ် ဒါမှ ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ပြန် ဆုံစည်းနိုင်မှာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တို့တွေ နဂါးတိုင်းပြည်မှာ ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိတယ်: မိသားစုဆိုတာ စုံစုံညီညီ ရှိသင့်တယ်။"

"ငါက သဘာဝအတိုင်း စိတ်ထားကောင်းပြီး သွေးမြင်ကွင်းကို မခံနိုင်ဘူး ဒါကြောင့် ငါ မကြည့်တော့ဘူး။ သူတို့ကို လမ်းဆက်လျှောက်ခိုင်းလိုက်တော့။"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ဆူရွှင့် လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားတယ် သူ့ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ရင်း အမည်မသိ တေးသွားတစ်ပုဒ်ကို ညည်းရင်း ဆူ မိသားစု ရွာဆီကို သွက်လက်စွာ လျှောက်သွားသည်။

မီတာ ရာပေါင်းများစွာ လျှောက်သွားပြီးနောက် သူ့နောက်မှာ ဗြောက်အိုးဖောက်သံတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ် အော်ဟစ်သံ အနည်းငယ်နဲ့ ရောနှောနေတယ် တောအုပ်ထဲက ငှက်တစ်အုပ်ကို လန့်ပျံသွားစေသည်။

တစ်မိနစ်အကြာမှာ အရာအားလုံး တည်ငြိမ်မှုဆီ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ကမ္ဘာကြီးပေါ်ကနေ အရေးမပါတဲ့ အမှိုက်တချို့ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီ။

ဆူရွှင့် ရပ်တန့်လိုက်တယ် သနားကြင်နာမှု ပြသတဲ့အနေနဲ့ မျက်လုံး မှိတ်လိုက်ပြီး သုံးစက္ကန့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပြုလုပ်လိုက်တယ် သူတို့ ကျည်ဆန်တွေ မရှိတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်ပါစေလို့ ဆုတောင်းရင်းပေါ့။ အာမင်။

သူကိုယ်တိုင်က သူက တကယ် စိတ်ထားကောင်းလွန်းတယ် ဘုရားသခင် (God) လိုပဲ သနားကြင်နာတတ်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ် (p≧w≦q)။

... ... ... ...

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယွီထျန် ခရိုင်ရဲ့ ထိပ်တန်း အရာရှိ လီချောင်ယွမ်က ချင်ယွင် အင်တာနေရှင်နယ်ရဲ့ ဥက္ကဌ ဆူရွှင့်က သူ့ဇာတိမြို့ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်လာတဲ့အကြောင်း မြို့ပေါ်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကနေ သိရှိလိုက်ရသည်။

သူက ဒါက လက်လွှတ်လို့မဖြစ်တဲ့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုလို့ ခံစားလိုက်ရတယ် ဒါကြောင့် သူ ချက်ချင်း ခရိုင် အစိုးရရုံးက လူတွေကို ခေါ်ပြီး ဆူရွှင့်ကို တွေ့ဆုံဖို့ ဆူ မိသားစု ရွာဆီကို ကားမောင်း ထွက်လာခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆူရွှင့်ကသာ သူ့လက်ချောင်းတွေကြားကနေ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလေးတောင် လွတ်ကျခွင့် ပေးလိုက်ရင် ဒါက ယွီထျန် ခရိုင်အတွက် သိသာထင်ရှားတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်!

ယွီထျန် ခရိုင်က အရမ်း ဆင်းရဲတယ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မြှင့်တင်ရေးအတွက် ဘယ်သူမှ မလာကြဘူး။ သူတို့ အမြင်မှာတော့ ယွီထျန် ခရိုင် ဇာတိဖြစ်တဲ့ ဆူရွှင့်က သူ့ဇာတိမြို့အတွက် တစ်ခုခု ပံ့ပိုးကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိမှာ သေချာတယ်။

သူသာ အဲ့ဒီမှာ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မလုပ်ရင်တောင်မှ ကျောင်းတစ်ကျောင်း လှူဒါန်းတာ ဒါမှမဟုတ် လမ်းတစ်လမ်း ဖောက်လုပ်ပေးတာက ကောင်းတာပါပဲ!

... ... ... ... ...

ဒီအချိန်မှာပဲ ဆူရွှင့်က မိနစ် နှစ်ဆယ်လောက် လျှောက်လာခဲ့ပြီး ဆူ မိသားစု ရွာကို အဝေးကနေ မြင်နေရပြီ။ လူတော်တော်များများက ပတ်ဝန်းကျင်က လယ်မြေတွေထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

"အိုး ရှောင်ဆူ ပြန်လာပြီလား။ မေဒေး အားလပ်ရက်လား?"

"ဟုတ်ကဲ့ တတိယ အဘိုး ခင်ဗျား အခုထိ ကျန်းမာနေတုန်းပဲ!"

"ရှောင်ဆူ ပြန်လာပြီ။ ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေက တကယ် မတူတာပဲ သူတို့ အဝတ်အစားတွေက အရမ်း ကောင်းတာပဲ။"

လမ်းတစ်လျှောက်မှာ လူတော်တော်များများက ဆူရွှင့်ကို နှုတ်ဆက်ကြတယ် သူကလည်း သူ့ရဲ့ လူကြီးတွေကို တက်ကြွစွာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ဆူ မိသားစု ရွာမှာ အိမ်ထောင်စု လေးဆယ် ငါးဆယ်လောက်ပဲ ရှိတယ် အားလုံးက မျိုးရိုးနာမည် ဆူ တွေချည်းပဲ ပြီးတော့ လူတိုင်းက နည်းနည်းတော့ ဆွေမျိုး တော်စပ်ကြတယ်။

ဆူရွှင့်၏ အိမ်က ရွာအဆုံးမှာ အတော်လေး ဆိတ်ငြိမ်တယ် အနောက်မှာ ကြီးမားတဲ့ ဝါးတောကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ရှုခင်း ကောင်းကောင်း ပေးစွမ်းတယ်။

"အစ်ကိုကြီး ခင်ဗျားတို့ အရမ်း လွန်လွန်းနေပြီ။ အဖေ ဆုံးတုန်းက ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြဘူး တို့တွေ ဈာပနကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ရတယ်။ အဖေ့ရဲ့ အိမ်အိုကြီးက တို့တွေ ပိုင်ဆိုင်ရမယ်လို့ ခင်ဗျားတို့အားလုံး ပြောခဲ့ကြတယ် ပြီးတော့ အခု ခင်ဗျားတို့က တန်းတူ ခွဲဝေဖို့ တောင်းဆိုနေကြတယ်။ ဒါက အနိုင်ကျင့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

သူ တံခါးဝကို ရောက်တာနဲ့ ဆူရွှင့်က သူ့အမေ ကျန်းယန်၏ နာကြည်းနေတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ကြောင်သွားသည်။

"ရှောင်ယန် မင်း အဲ့လို ပြောလို့ မရဘူးလေ။ တို့တွေရဲ့ ဒီလို ယိုယွင်းနေတဲ့ နေရာကို သူဌေးတစ်ယောက်က မွေးမြူရေးခြံ လာထောင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ? အဖေ့ရဲ့ အိမ်အိုကြီးက ဖြိုဖျက်ခံရတော့မယ် ဒါကြောင့် တို့တွေ အနည်းဆုံးတော့ ဝေစုတစ်ခု ရသင့်တယ် မဟုတ်လား?"

"ဒါပေါ့ တန်းတူ ခွဲဝေရမှာ သေချာတယ်..."

ချက်ချင်းပဲ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ငြင်းခုံသံတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတယ် ဆူရွှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ် အဝေးက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ အဓိက ခန်းမထဲမှာ လူတွေ ပြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ် သူ့မိဘတွေ အပါအဝင် သူ့ရဲ့ ဦးကြီးနဲ့ ဦးလေးတို့ မိသားစုတွေပါ ရှိနေသည်။

ဒီအချိန်မှာ အုပ်စုက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းခုံနေကြတယ် ဆူရွှင့် ဝင်လာတာကို မြင်တော့ သူတို့ မသိစိတ်ကနေ ငြင်းခုံနေတာတွေ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"ရှောင်ဆူ မင်း ပြန်လာတာကို ဘာလို့ ဖုန်းကြို မဆက်တာလဲ? ကြည့်ပါဦး အမေ ချက်တောင် မချက်ရသေးဘူး။"

"ဒါပေါ့ ဘာလို့ မင်း အစောကတည်းက တစ်ခုခု မပြောခဲ့တာလဲ ကလေးရာ? ငါ မြို့ပေါ် တက်ပြီး ဟင်းကောင်းတွေ သွား ဝယ်ခဲ့မှာပေါ့။"

ဆူရွှင့်၏ မိဘတွေက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ကြတယ်။ နှစ်ယောက်လုံးက အဓိက ခန်းမထဲကနေ ပြေးထွက်လာကြတယ် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာနေကြပြီး သူ သယ်လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ယူဖို့ လက်လှမ်းလိုက်ကြသည်။

"အိုး ကောလိပ်ကျောင်းသား ပြန်လာပြီလား ဟမ်? ကောလိပ် တက်ရတာက တကယ် ကွာခြားမှု ရှိစေတာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ မင်း အခု လူတစ်ယောက်လို ဝတ်စားထားတာပဲ။"

ထိုအချိန်တွင် သရော်လှောင်ပြောင်တဲ့ မခံချိမခံသာ ဖြစ်စေတဲ့ မှတ်ချက်တစ်ခုက မိသားစုရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ ပြန်လည် ဆုံစည်းမှုကို နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။

ဆူရွှင့် အသံလာရာ လမ်းကြောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒါက သူ့ဦးကြီး ဆူရှန်၏ သား သူ့ရဲ့ တစ်ဝမ်းကွဲ ဆူတုန်း ပဲ။

ဆူတုန်းက မူလတန်းကျောင်း ပြီးကတည်းက ကျောင်းထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ် ခရိုင်ထဲမှာ ကန်ထရိုက်တာလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး နှစ်စဉ် ဝင်ငွေ ကောင်းကောင်း ရနေသည်။

"ဟားဟား အစ်ကိုကြီး သူ့လက်က နာရီကို ကြည့်လိုက်ပါဦး ဒါ တော်တော် လှတာပဲ။ လမ်းဘေးဆိုင်က ဝယ်လာတဲ့ အတု ဖြစ်ရမယ်။ မြို့ကြီးတွေက တကယ် မတူတာပဲ အတုတွေတောင် ဒီလောက် လှတယ်။ ဆူရွှင့် ငါ မင်းကို ဆယ်ယွမ် ပေးမယ်။ မင်း နောက်တစ်ခါ ပြန်လာရင် ငါ့အတွက် နာရီတစ်လုံး ယူခဲ့ပေးပါလား?"

အနည်းငယ် ပို ငယ်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ပြောတယ် ဆူရွှင့်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုမှု လှောင်ပြောင်မှုတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ဆူရွှင့်၏ ဦးလေး ဆူယွမ်၏ သား ဆူရွှင့်၏ တစ်ဝမ်းကွဲ ဆူကျောက် လို့ ခေါ်တယ်။ သူက ဝတ်စုံပြည့်နဲ့ သားရေဖိနပ်တွေ ဝတ်ဆင်ထားပုံ ပေါက်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ သူက ခရိုင်မြို့ထဲမှာ အာမခံ ရောင်းနေတာ။

ဆူကျောက်နဲ့ ဆူတုန်း နှစ်ယောက်လုံးက ဆူရွှင့်ကို အထင်သေးကြတယ်။ ဆူရွှင့်က သူတို့ တကယ်တမ်း မနာလို ဖြစ်နေမှန်း သိတယ် သူက ကောလိပ် တက်ခွင့်ရခဲ့ပြီး ပြည်နယ်မှာ အကောင်းဆုံး တက္ကသိုလ် ဖြစ်နေတာကို မနာလို ဖြစ်နေကြတာ။

တချို့လူတွေက ဒီလိုပါပဲ သူတို့ ကိုယ်တိုင် မလုပ်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိရင် တခြားသူတွေလည်း မလုပ်စေချင်ကြဘူး။ တခြားသူတွေသာ အောင်မြင်သွားရင် သူတို့က မနာလို ဖြစ်လာကြတယ် စပျစ်သီးကို မမှီနိုင်လို့ ချဉ်တယ်လို့ ပြောနေသလိုပဲ။

"မင်းတို့ ကောင်စုတ်လေး နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ? ထပ် ပြောကြည့်စမ်း။"

ဆူလီ၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး သူတို့ကို ဆူပူလိုက်သည်။ သူက ကြင်နာတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက် သေးသိမ်တာတွေကို မကြိုက်ဘူး ဒါပေမဲ့ သူက သူ့သား ဆူရွှင့်ကိုတော့ အထူးတလည် ကာကွယ်တတ်တယ်။

"ဟွန့်!" ဆူယွမ်က မထီမဲ့မြင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။ "တတိယ ညီ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ? ရှောင်တုန်းနဲ့ ရှောင်ကျောက် ပြောတာတွေက အမှန်တွေ မဟုတ်ဘူးလား? ကောလိပ် သွားတက်တာက ဘာ အသုံးဝင်လို့လဲ? ဒါက ပိုက်ဆံ ဖြုန်းတာပဲ။ ကြည့် သူတို့က အိမ်ကို ပိုက်ဆံတောင် ပြန် ပို့နေကြပြီ။"

"ဟုတ်တယ်လေ။ ငါ့ရဲ့ ရှောင်တုန်းက တစ်နှစ်ကို တစ်သိန်းကျော် ရှာနိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ ဆူရွှင့်ကရော?" ဆူရွှင့်၏ ဦးကြီးကတော်က နှာခေါင်း ပွရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဆူရှန်ကလည်း အောင်နိုင်သူလို ပြောလိုက်တယ် "ငါ့ရဲ့ ရှောင်တုန်းက ခရိုင် ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့တောင် ထမင်း အတူတူ စားဖူးတယ်။ မင်းရဲ့ ဆူရွှင့်မှာ အဲ့ဒီ အရည်အချင်း ရှိလို့လား?"

"အစ်ကိုကြီး သူတို့ရဲ့ ဆူရွှင့်က ပိုက်ဆံ မရှာနိုင်ရုံတင် မကဘူး သူက အခုထိ ပိုက်ဆံ သုံးနေတုန်းပဲ။ သူ ကောလိပ်မှာ ဘာတွေ သင်ယူခဲ့လဲ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။" ဆူရွှင့်၏ ဦးလေးကတော်က ခြေထောက် ချိတ်ထိုင်ရင်း နေကြာစေ့တွေ ဝါးရင်း သရော်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ဆူလီနဲ့ ကျန်းယန်တို့ရဲ့ မျက်နှာတွေက သူတို့ စကားတွေကြောင့် ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းသွားတယ် သူတို့က ဆူရွှင့်ကို သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာအဖြစ် အမြဲ သတ်မှတ်ခဲ့ကြတာ။

ဆူရွှင့်က အဲ့ဒီ အမြင်ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အဲဒီအစား သူ့မိဘတွေကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်တယ် "အဖေ အမေ ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ?"

"တခြား ဘာတွေ ဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ..." ကျန်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်တယ် သူမ မျက်နှာက ဒေါသတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး ဆူရွှင့်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဆူရွှင့် အဖိုး ကွယ်လွန်တုန်းက ဆူရှန်နဲ့ ဆူယွမ် နှစ်ယောက်လုံးက တာဝန်ကို အပြန်အလှန် တွန်းချခဲ့ကြတယ် ဈာပနအတွက် ပိုက်ဆံ ထုတ်ဖို့ ဆန္ဒ မရှိခဲ့ကြဘူး။

နောက်ဆုံးမှာ ဆူရွှင့် အဖေ ဆူလီက မခံနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီးနဲ့ ဈာပနအတွက် သူကိုယ်တိုင် ပေးချေခဲ့တယ်။

ဆူရွှင့် အဖိုး ချန်ထားခဲ့တဲ့ အိမ်အိုကြီးက အဲ့ဒီနောက် သူ့အတွက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ဆူရှန်နဲ့ ဆူယွမ် နှစ်ယောက်လုံးက ဒါကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အသိအမှတ် ပြုခဲ့ကြတယ် အဲ့ဒီ ယိုင်နဲ့နဲ့ အိမ်အိုကြီးက အဲ့ဒီတုန်းက သိပ် တန်ဖိုး မရှိခဲ့ဘူးလေ။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီနှစ်မှာ မြို့ပေါ်က သူဌေးတစ်ယောက်က အဲ့ဒီမှာ မွေးမြူရေးခြံတစ်ခု လာ ထောင်ချင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီ အိမ်အိုကြီးက အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ မြေကွက်တစ်ကွက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ် ဒါကြောင့် တစ်ဖက်လူက ဒါကို ဖြိုဖျက်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံ ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တယ်။

ပိုက်ဆံက အများကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ ဒါက သောင်းဂဏန်းလောက်တော့ ရှိတယ် အလကား ကောက်ရလိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံလိုပဲ။

ဆူရှန်နဲ့ ဆူယွမ်တို့ ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘူး။ သူတို့က ရက်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း သူတို့အိမ်ကို လာပြီး ပြဿနာ ရှာကြတယ် တန်းတူ ခွဲဝေဖို့ တောင်းဆိုကြတယ်။

ဒီနေ့ သူတို့က သူတို့ကို ထောက်ခံပေးဖို့ ခရိုင်မြို့က သူတို့ သားတွေကိုတောင် ပြန်ခေါ်ထားခဲ့တယ် ဒါက ဆူရွှင့် တံခါး ဝင်လာတော့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းဆီ ဦးတည်သွားခဲ့တာပဲ။