လီမိုက ဆံပင်တိုတိုလေးဆိုတော့ မူချိုယန် သူ့ဆံပင်ကို မှုတ်ပေးရတာက လီမို မူချိုယန်ကို မှုတ်ပေးရတာထက် ပိုမြန်တယ်။

ခဏလေးနဲ့ ခြောက်သွားတယ်။

ဆံပင်ခြောက်သွားတော့ မူချိုယန်က ဆံပင်ခြောက်စက်ကို ချပြီး လီမိုဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

မူချိုယန် ထိုင်လိုက်တာ မြင်တော့ လီမို သူ့ဘက် မလှည့်ကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး။

မျက်နှာထားက နည်းနည်းတော့ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။

လီမိုမှာ ရည်းစားတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။

ဒါပေမဲ့...

ကောင်မလေး တစ်ယောက်က သူ့ကို ဆံပင်မှုတ်ပေးတာတော့ ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ်ပဲ။

ဒီခံစားချက်က လီမိုအတွက် တော်တော်လေး ဆန်းသစ်နေတယ်။

"ဟေ့ကောင်လေး... ဘာကြည့်နေတာလဲ။ ကြိုပြောထားမယ်နော်... နင့်အစ်မကြီးက တော်တော်ကြမ်းတယ်။ နင် မရိုးမသား လုပ်ရဲရင် နင့်ကို အသေရိုက်ပစ်မှာ! လုံးဝ ညှာမှာ မဟုတ်ဘူး"

လီမိုရဲ့ စူးစမ်းတဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် မူချိုယန် နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီမိုက ရေချိုးဝတ်စုံပဲ ဝတ်ထားတာလေ။

"မမ အရမ်းလှလို့ ကြည့်နေတာပါ။ အနုပညာကို ခံစားနေတာ သက်သက်ပါပဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် စည်းမကျော်ပါဘူး။ အရိုက်မခံချင်ပါဘူး" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါဆို တော်သေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အနုပညာ ခံစားတယ် ဆိုရင်တောင် အဲ့လိုကြီး စိုက်မကြည့်နဲ့လေ။ နင်ကြည့်နေတာ ငါ နေလို့ထိုင်လို့တောင် မတတ်တော့ဘူး။ တကယ်ကို အားနာစိတ် မရှိဘူး" မူချိုယန် ပြောလိုက်တယ်။

"ရှေးစကားတောင် ရှိသေးတယ်မလား... 'လှပသော မိန်းမပျိုသည် လူကြီးလူကောင်းတို့၏ မေတ္တာထားရာ ဖြစ်သည်' တဲ့။ မမက လှတော့ ကျွန်တော်လည်း ပိုကြည့်မိတာပေါ့။ ဘယ်သူက အလှတရားကို မကြည့်ချင်ဘဲ နေမှာလဲ" လီမိုက ပြောတယ်။

"နင်က စကားပြော တော်တော်ကောင်းတာပဲ။ ကောင်မလေး ဘယ်နှယောက်လောက်ကို ညာစားပြီးပြီလဲ မသိဘူး" မူချိုယန် ပြောလိုက်တယ်။

"သိပ်မများပါဘူး... လက်ချိုးရေလို့ ရပါတယ်" လီမို။

"လက်ချိုးရေလို့ ရတယ်?! ကောင်စုတ်လေး... ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ" မူချိုယန်။

"ဟဲဟဲ" လီမို။

နှစ်ယောက်သား ခဏလောက် စကားပြောနေတုန်း...

အိမ်ရဲ့ စမတ်အိမ်သုံး လူခေါ်ဘဲလ် မြည်လာတယ်။

မူချိုယန်က ဘဲလ်ကို တိုက်ရိုက်ဖြေကြားလိုက်တယ်။ ဗီဒီယိုထဲက လူကို ကြည့်ပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ရုံးဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။

အိမ်တော်ထိန်းပုံစံ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး။

သူက မူချိုယန်လောက် မလှပေမယ့် ကြည့်ကောင်းတဲ့အထဲ ပါပါတယ်။

လက်ထဲမှာ အိတ်တစ်လုံး ကိုင်လာတယ်။

အဲ့ဒီအမျိုးသမီး အိမ်ထဲ ဝင်လာပြီး လီမိုက ရေချိုးဝတ်စုံနဲ့၊ မူချိုယန်က အနက်ရောင် ကြိုးတစ်ချောင်း ညဝတ်အင်္ကျီနဲ့ ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ခဏလောက် ကြောင်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ ခဏလေးပါပဲ... ချက်ချင်းပဲ လေးလေးစားစားနဲ့ လက်ထဲက အိတ်ကို မူချိုယန်ဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

"မစ္စ မူ... ဒါ မစ္စ မှာလိုက်တဲ့ အဝတ်အစားတွေပါ။ ကျန်တဲ့ ပိုက်ဆံကို WeChat ကနေ အခုပဲ ပြန်လွှဲပေးပါ့မယ်"

"ကျန်တဲ့ ပိုက်ဆံ ယူထားလိုက်ပါ" မူချိုယန်က ဈေးဝယ်အိတ်ကို ယူရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် မစ္စမူ" အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ပြုံးပြီး ပြန်ပြောတယ်။

"ရပါတယ်" မူချိုယန်။

"တခြား ဘာမှ မရှိတော့ရင် ကျွန်မ သွားခွင့်ပြုပါဦး မစ္စမူ" အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ထပ်ပြောတယ်။

"အင်း" မူချိုယန်။

ပြီးတော့ အိမ်တော်ထိန်း အမျိုးသမီးက လှည့်ထွက်သွားတယ်။

လီမိုက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ လုံးဝ မမေးသလို...

လီမိုကို နှုတ်တောင် မဆက်သွားဘူး။

မမေးသင့်တာ မမေးရဘူးဆိုတာ သိသာနေတယ်။

အိမ်တော်ထိန်း ထွက်သွားပြီးနောက် မူချိုယန်က ဈေးဝယ်အိတ်ကို လီမိုဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ "ရော့ မောင်လေး... ဒါ နင့်အတွက် ဝယ်ပေးထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေ။ စမ်းဝတ်ကြည့်... တော်လား မတော်လား၊ ကြိုက်လား မကြိုက်လား သိရအောင်" "အခန်းလွတ် တစ်ခန်း ရှာပြီး ဝင်လဲလိုက်။ ငါ ထမင်းသွားချက်လိုက်ဦးမယ်"

ပြောရင်းနဲ့ မူချိုယန်က ထိုင်ရာကထပြီး လီမို ပြန်ပြောတာကိုတောင် မစောင့်ဘဲ မီးဖိုချောင်ဘက် ထွက်သွားတယ်။

ဒါကို မြင်တော့ လီမိုက မူချိုယန်ကို လှမ်းမခေါ်တော့ဘူး။

အခန်းလွတ် တစ်ခန်းရှာပြီး အဝတ်အစား ဝင်လဲလိုက်တယ်။

ဒီအဝတ်အစားတွေက အပေါ်အောက် အစုံအပြင် အတွင်းခံတွေပါ ပါသေးတယ်။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ခေတ်ဆန်တဲ့ ဝတ်စုံမျိုး။

အဖြူရောင် ဘောင်းဘီရှည် နဲ့ အဖြူရောင် တီရှပ်။

ဝတ်ကြည့်လိုက်တော့ ကွက်တိပဲ။

ပြီးတော့ သူ့နဲ့လည်း တော်တော် လိုက်တယ်။

ကြည့်ရတာ မိုက်တယ်။

သန့်ပြန့်ပြီး စမတ်ကျတယ်။

အဝတ်အစား လဲပြီးတာနဲ့ လီမို ဧည့်ခန်းထဲ ပြန်ထွက်လာတယ်။

ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်ဘက် သွားလိုက်တယ်။

"မမချိုယန်... မမ ချက်နှင့်နော်... ကျွန်တော် အပြင်ခဏ ထွက်လိုက်ဦးမယ်" မီးဖိုချောင်ရောက်တာနဲ့ လီမိုက ပြောလိုက်တယ်။

ဒီမီးဖိုချောင်က အဖွင့် မဟုတ်ဘဲ သီးသန့် အခန်း ဖွဲ့ထားတာ။

"အပြင်ထွက်မလို့? ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကောင်စုတ်လေး... နင် ငါ့ကို ထားခဲ့လို့ မရဘူးနော်" လီမို စကားကြားတာနဲ့ မူချိုယန် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် ခဏလေးပဲ သွားမှာပါ။ မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့မယ်။ မမ မတော်တဆ ဖြစ်မယ့် အချိန်က အခုမှ မဟုတ်တာ" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါပေမဲ့... နင် အဲ့လို ထွက်သွားရင် ငါ လုံးဝ မလုံခြုံသလို ခံစားရတယ်" မူချိုယန်။

"ခဏလေးပါ... ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်ဦးမယ်" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

ပြီးတော့ မူချိုယန်ရဲ့ QR Code ကို ထပ်ပြီး စကင်ဖတ်လိုက်တယ်။

ချက်ချင်းပဲ မူချိုယန်ရဲ့ အချက်အလက် ပုံစံခွက်က လီမိုရဲ့ မြင်ကွင်းထဲ ပြန်ပေါ်လာတယ်။

အချက်အလက်တွေကို မြင်တော့ လီမိုက အထူးအခြေအနေ ကဏ္ဍကို အာရုံစိုက်လိုက်တယ်။

"အထူးအခြေအနေ: ည ၈ နာရီ ၃၀ မိနစ်တွင် ထျန်းဟယ် အမှတ် ၃ လုံးချင်းအိမ်၌ နဂါးမောက်သီး စားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဓာတ်မတည့်မှု ဖြစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူပြီး အဖုအပိမ့်များ ထွက်လာမည်။ ရှော့ခ်ရလုနီးပါး ဖြစ်မည်။ သို့သော် လီမိုက ဆေးဝါးများကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသည့်အတွက် ဆေးသောက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ သက်သာပျောက်ကင်းသွားမည်။"

ဒီအထူးအခြေအနေကို မြင်တော့ လီမိုရဲ့ နှုတ်ခမ်းမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

ဒီတစ်ခေါက်တော့ သေချာပေါက် အိတ်ထဲရောက်ပြီ။

အခြေအနေတွေက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီ။

နဂါးမောက်သီး စားတဲ့အချိန် ပြောင်းသွားတယ်။

ဒါ့အပြင် သူက ဆေးဝါးတွေ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့အတွက် ဆေးသောက်ပြီးရင် သက်သာသွားမယ်လို့ အတိအလင်း ပြထားတယ်။

"ရပြီ... ကျွန်တော် ကြည့်ပြီးပြီ။ ကျွန်တော် မရှိတုန်း မမ ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး။ စိတ်ချလက်ချသာ ချက်နေ။ စိတ်မပူနဲ့... ကျွန်တော် မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့မယ်။ တကယ်လို့ မမက ကျွန်တော် ပိုက်ဆံယူပြီး ထွက်ပြေးမှာ ကြောက်နေတယ် ဆိုရင်လည်း အတူတူ လိုက်ခဲ့လို့ ရတယ်" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"နင် ပိုက်ဆံယူပြေးမယ်လို့ ငါ မထင်ပါဘူး။ နင့်စွမ်းရည်ကို ငါ ယုံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့တစ်ယောက်တည်းကို အိမ်မှာ ထားခဲ့တာက... အခုချိန်မှာ ငါ တကယ် မလုံခြုံသလို ခံစားရလို့ပါ" မူချိုယန် အမြန် ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

"အခု ကျွန်တော် ထွက်သွားမှ မမအတွက် လုံခြုံမှာ။ မမရဲ့ ကပ်ဘေးကို တားဆီးဖို့ ကျွန်တော် ပစ္စည်းတချို့ သွားဝယ်မလို့" လီမိုက ပြောတယ်။

"အော်... ဟုတ်လား။ ဒါဆို မြန်မြန်သွား" မူချိုယန် အံ့သြသွားပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် သွားပြီ။ စိတ်မပူနဲ့... မမ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်မယ်။ အော်... ဒါနဲ့... စက်ဘီးသော့လေး ခဏ ဆက်သုံးမယ်နော်" လီမိုက ထပ်ပြောတယ်။

"အေး... စက်ဘီးသော့က ဧည့်ခန်း စားပွဲပေါ်မှာ၊ နင့်ဘာသာ ယူသွား။ ဝင်ခွင့်ကတ်လည်း စားပွဲ အံဆွဲထဲမှာ ရှိတယ်... ရှာယူသွားလိုက်" မူချိုယန်။

ဒါကို ကြားတော့ လီမို ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲရောက်တော့ စားပွဲပေါ်က လျှပ်စစ်စက်ဘီး သော့ကို ယူ၊ အံဆွဲထဲက ဝင်ခွင့်ကတ်ကို ရှာယူပြီး အိမ်ထဲကနေ မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့တယ်။

လီမို ထွက်သွားတော့...

မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ မူချိုယန် တော်တော်လေး ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်သွားတယ်။

သူက တော်တော် စွမ်းရည်ရှိတဲ့သူပါ။

တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းလည်း မြင့်မားတယ်။

ဒါပေမဲ့ လီမိုက ပြောထားတယ်လေ... သူက သွေးမြေကျမယ့် အသက်အန္တရာယ် ကပ်ဆိုးကြီး ကြုံရမှာဆို။ အသေဆိုးနဲ့ သေရမယ့် ကပ်ဆိုးနိမိတ်တဲ့။ ပုံမှန် အခြေအနေဆိုရင် သေချာပေါက် သေမှာ။ ဒီလို မသိနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ကြီး ရှိနေတာ... ဘယ်သူမဆို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်လုံခြုံမှု ရှိနိုင်မှာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငယ်သေးတယ်လေ။ အိမ်ခြံမြေတွေ ဒီလောက် အများကြီး ပိုင်ထားတာ။ လက်ရှိငွေသားလည်း အများကြီး ရှိသေးတယ်။ တကယ်လို့ အချောအလှတွေက ကံဆိုးတတ်တယ် ဆိုတာ အမှန်တရား ဖြစ်လာရင်... တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကြီး ဖြစ်မှာ။ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မလုံခြုံသလို ခံစားရပေမယ့်... မူချိုယန် သူ့ရဲ့ ထိတ်လန့်မှုကို အမြန် ထိန်းချုပ်လိုက်တယ်။ ခေါက်ဆွဲ ဆက်ပြုတ်တယ်။ ပြီးတော့ ဖုန်းထုတ်ပြီး အစားအသောက် မှာလိုက်တယ်။