အခန်း (၂၀) - နင် တကယ် သိက္ခာမရှိတာပဲ

လီမိုရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး မူချိုယန် တော်တော် စပ်စုချင်နေပေမယ့် ဆက်မမေးတော့ဘူး။

စကားလမ်းကြောင်းလွှဲပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့... လာ၊ မြန်မြန်စားကြမယ် မောင်လေး။ နင် ပြန်မလာရင် ခေါက်ဆွဲတွေ ပွကုန်တော့မှာ"

ပြောရင်းနဲ့ မူချိုယန်က ထမင်းစားခန်းဘက် ထွက်သွားတယ်။ ဒါကို မြင်တော့ လီမိုလည်း အမြန်လိုက်သွားတယ်။

ထမင်းစားခန်း ရောက်တော့ အတော်အတန်ကြီးတဲ့ ထမင်းစားပွဲကြီး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ ဇလုံအကြီးကြီး တစ်လုံး တင်ထားတယ်။ ဇလုံထဲမှာ ကျောက်ပုစွန်တွေ၊ တရုတ်လက်ခွံကဏန်းတွေ အပြည့်ပဲ။ ကြက်သွန်နီ၊ အာလူး၊ ကြာစွယ်ပြား စတဲ့ ဟင်းရံတွေလည်း ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဇလုံကြီးဘေးမှာ ပန်းကန်ပြားတချို့ ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ အမြည်းဟင်းပွဲ အေးတွေ ထည့်ထားတယ်။ ဒါတွေအပြင် အဖုံးအုပ်ထားတဲ့ စတီးဇလုံကြီး နှစ်လုံးလည်း ရှိသေးတယ်။ အရမ်းကြီးသလို၊ ကြည့်ရတာလည်း နည်းနည်း ပုံကြီးချဲ့ထားသလိုပဲ။ သာမန်လူတွေ ထမင်းစားရင် သုံးတဲ့ ပန်းကန်မျိုး မဟုတ်ဘူး။

"ဟာ... ဝက်သားခေါက်ဆွဲပဲ ပြုတ်စားမယ်ဆို... ဘာလို့ ဒီလောက် ခမ်းနားနေတာလဲ" ဒါကို မြင်တော့ လီမို လန့်သွားတယ်။

"အိမ်မှာ ကျောက်ပုစွန်တွေ၊ လက်ခွံကဏန်းတွေ ရှိနေတာနဲ့ တစ်ခါတည်း ချက်လိုက်တာပါ" မူချိုယန်က ဇလုံတစ်လုံးရဲ့ ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လီမိုကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ လီမိုကို လှမ်းခေါ်တယ်။ "ကဲပါ... လာ ထိုင်။ အတူတူ စားရအောင်။ မြန်မြန်စားမှ... မဟုတ်ရင် ခေါက်ဆွဲတွေ ပွကုန်တော့မယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ မူချိုယန်က စတီးဇလုံရဲ့ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။

အထဲမှာ ဝက်သားမျှင် ခေါက်ဆွဲတွေ အများကြီး ထည့်ထားတဲ့ ဇလုံအကြီးကြီး တစ်လုံး ပေါ်လာတယ်။ အပေါ်မှာ ကြက်ဥကြော် တစ်လုံး တင်ထားသေးတယ်။ ဒီပမာဏက သာမန်မိန်းကလေး တစ်ယောက် ကုန်အောင် စားနိုင်တဲ့ ပမာဏမျိုး မဟုတ်ဘူး။

မူချိုယန်ကို ကြည့်ပြီး လီမိုလည်း ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရှေ့က စတီးဇလုံ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။

ဘုရားရေ... ဝက်သားမျှင် ခေါက်ဆွဲတွေ အပြည့်ထည့်ထားတဲ့ ဇလုံအကြီးကြီးပဲ။ အပေါ်မှာလည်း ကြက်ဥကြော် တစ်လုံး ပါတယ်။

"မမချိုယန်... မမ လုပ်ထားတာ များလွန်းတယ်ဗျာ" ဘေးက တူကို ကောက်ကိုင်ရင်း လီမိုက စားနေပြီဖြစ်တဲ့ မူချိုယန်ကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။

"များလို့လား။ မများပါဘူး... ကွက်တိပါပဲ။ ငါက မိန်းကလေး ဖြစ်ပေမယ့် ဒီတစ်ဇလုံလုံး ကုန်အောင် စားနိုင်တယ်နော်။ ကောင်စုတ်လေး... နင်က မကုန်ဘူးလို့ ပြောချင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?" မူချိုယန်က လီမိုကို မော့ကြည့်ပြီး အံ့သြသလို ပြောလိုက်တယ်။

"ကုန်အောင်တော့ စားနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ပမာဏက ကြောက်စရာကြီးဗျ! ပြီးတော့ ညဘက်ကြီး ဒီလောက်အများကြီး စားတာ ဝမှာ မကြောက်ဘူးလား" လီမိုက ပြုံးပြီး စပ်စုသလို မေးလိုက်တယ်။

"စားပြီးရင် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လိုက်ရင် ကြေသွားတာပဲလေ... ဘယ်လိုလုပ် ဝလာမှာလဲ။ ဝတဲ့သူတွေက စိတ်ကို မထိန်းနိုင်လို့ ဝတာပါ။ သေချာ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရင် ဝဖို့ ခဲယဉ်းပါတယ်"

"လူအများစုက လေ့ကျင့်ခန်း ပုံမှန် မလုပ်နိုင်ကြလို့ပါ" မူချိုယန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"ပြီးတော့ ငါတို့က သိုင်းကစားတဲ့သူတွေလေ... သိုင်းသမားတွေက သဘာဝကျကျပဲ အစားကြီးကြတာပဲဟာ... ဒါ ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒါနဲ့... မောင်လေး၊ နင်က အရင်တုန်းက ဒီလောက် မစားနိုင်ပါဘူး... အခုကျမှ ဘယ်လိုလုပ် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု ဒီလောက် ကောင်းလာတာလဲ"

"'ဆင်းရဲသားက စာပေပညာရှင် ဖြစ်လာပြီး သူဌေးက စစ်သည်တော် ဖြစ်လာတယ်' ဆိုတာ အလကား ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်" ပြောရင်းနဲ့ မူချိုယန်က လီမိုကို စပ်စုချင်စိတ် အပြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

"ပါရမီ ထူးကဲလို့ပါဗျာ" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"အဲ့လိုပဲ မှတ်ယူရတော့မှာပေါ့" မူချိုယန် ပြုံးလိုက်တယ်။ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ လီမိုကို စားဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်တယ်။

ဒါကို မြင်တော့ လီမိုလည်း အားမနာတော့ဘူး။

ကျောက်ပုစွန် အကြီးကြီး တစ်ကောင်ကို အရင် စမြည်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မူချိုယန်နဲ့အတူ ခေါင်းငုံ့ပြီး တကုတ်ကုတ် စားကြတော့တာပဲ။ မူချိုယန်က ကျောက်ပုစွန်တွေ၊ လက်ခွံကဏန်းတွေ အများကြီးပါတဲ့ ဇလုံကြီး တစ်လုံးအပြင် ဟင်းရံတွေ၊ အမြည်းဟင်းတွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ထားပေမယ့်... ပြီးတော့ တစ်ယောက်ကို ဝက်သားမျှင် ခေါက်ဆွဲ ဇလုံအကြီးကြီး တစ်လုံးစီ စားကြတာတောင်မှ... ဒီဟင်းတွေ အကုန်လုံးက လီမိုနဲ့ မူချိုယန်တို့ရဲ့ ဗိုက်ထဲ ရောက်သွားတယ်။ ပြောရရင် လုံးဝ ပြောင်သလင်းခါသွားတယ်။

အစားအသောက်တွေ အကုန်စားပြီးသွားတော့...

လီမိုက ကုလားထိုင် နောက်မှီကို မှီ၊ ဗိုက်ကို ပွတ်ရင်း သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်က မူချိုယန်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့...

လီမိုက ထိုင်းလက်ဝှေ့ ကျွမ်းကျင်အဆင့် ရပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု ကောင်းလာတာနဲ့အမျှ သူ့ရဲ့ စားနိုင်စွမ်းရည်ကလည်း အရင်ကထက် အများကြီး တိုးလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မူချိုယန်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ သူက အများကြီး လိုသေးတယ်။ မူချိုယန်က စားပွဲပေါ်က ဟင်းအများစုကို တစ်ယောက်တည်း စားသွားတာ။ လီမိုက သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ စားနိုင်တယ်။

"ကောင်စုတ်လေး... ဘာလို့ အဲ့လို ကြည့်နေတာလဲ။ ယောကျ်ားလေး ဖြစ်ပြီးတော့ ဒီလောက်လေးတောင် မစားနိုင်ဘူးလား" မူချိုယန်က လီမိုကို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"မရဘူး... မရဘူး... မမရဲ့ စားနိုင်စွမ်းက လွန်လွန်းတယ်! တော်သေးတာပေါ့ မမချိုယန်က သူဌေးမ ဖြစ်နေလို့... မဟုတ်ရင် မမရဲ့ စားနိုင်စွမ်းနဲ့ဆို..."

"အစားဖိုး တစ်ခုတည်းနဲ့တင် မမကို မွေးနိုင်မယ့်သူ သိပ်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး" လီမိုက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

ဒါက တည့်တိုး အရှုံးပေးလိုက်တာပဲ။ ငြင်းစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။

လီမိုရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တော့ မူချိုယန်က ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်တယ်။ "အဲ့ဒါကြောင့် ငါ ဘယ်တုန်းကမှ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ မစဉ်းစားခဲ့တာပေါ့"

"အိမ်ထောင်မပြုဘူး? အိမ်ဖော်မယ့် သားမက် ရှာချင်တာလား" လီမိုက မူချိုယန်ကို အံ့သြသလို ကြည့်လိုက်တယ်။

"အဲ့သဘောလောက်ပါပဲ" မူချိုယန်။

"အဲ့လိုဆိုရင်... မမက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မမွေးစားချင်တာလဲ။ ကျွန်တော်က အိမ်ဖော်မယ့် သားမက် လုပ်ရတာ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါဘူး... ပြောရရင် သဘောတောင် ကျသေးတယ်" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ကောင်စုတ်လေး... နင် တကယ် သိက္ခာမရှိတာပဲ" မူချိုယန်က ချိုချိုသာသာလေး ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"သူဌေးမကြီးရဲ့ ပေါင်ကို ဖက်ထားခွင့် ရမယ်ဆိုရင်... သိက္ခာတွေ ဘာတွေက အရေးမပါတော့ပါဘူး" — လီမို။

"ဟဲဟဲဟဲ..."

မူချိုယန် မနေနိုင်ဘဲ တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်ပြန်တယ်။ ရယ်ပြီးတော့ လီမိုကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဆိုးသွမ်းတဲ့ မောင်လေး... နင့်မှာ ဒီလောက် အရည်အချင်းတွေ ရှိနေပြီပဲဟာ... နင့်အစ်မကြီးကို ကြောင်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခါလောက်ပဲ လိုတာပါ"

"နင့်ရဲ့ လက်ရှိ ဝင်ငွေရှာနိုင်စွမ်းနဲ့ဆိုရင် သူများမွေးစားတာ ခံစရာ လိုလို့လား"

"နောက်ကျရင် နင့်အစ်မကြီးက လူတချို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ရင်... နင့်ရဲ့ ပိုက်ဆံရှာနှုန်းက အစ်မကြီး အိမ်လခ ကောက်တာထက်တောင် ပိုမြန်နေဦးမယ်"

"ပိုက်ဆံရှာတာက တစ်ပိုင်းပေါ့... ကျွန်တော်က မူလရည်မှန်းချက်အတိုင်းပဲ သွားချင်တာ" — လီမို။

"ဖူး... နင့်ရဲ့ မူလရည်မှန်းချက်က စာရေးပြီး ဘုရားသခင် ဖြစ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား" မူချိုယန်။

"စာရေးပြီး ဘုရားသခင် ဖြစ်တာက လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုပဲလေ။ ဘုရားသခင် ဖြစ်သွားရင်တောင် ကျွန်တော်က လှပချမ်းသာတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရဲ့ မွေးစားတာကို ခံချင်တုန်းပဲ" လီမို။

"နင်ပြောတာ ငါယုံမယ် ထင်နေလား" မူချိုယန် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ နှစ်ယောက်သား ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်းတွေ လျှောက်ပြောကြတယ်။ အပြန်အလှန် စနောက်နေကြတယ်။ လေထုက တော်တော်လေး သဟဇာတ ဖြစ်နေတယ်။

နာရီဝက်လောက် စကားပြောပြီးတော့...

မူချိုယန်က ပန်းကန်တွေ စသိမ်းတယ်။ အမှိုက်တွေကို အမှိုက်ပုံးထဲ သွန်တယ်။ ပန်းကန်ဆေးစက်ထဲ ထည့်သင့်တာတွေ ထည့်တယ်။ မူချိုယန် အလုပ်ရှုပ်နေတုန်း လီမိုက နာရီကို ကြည့်လိုက်တယ်။ မူချိုယန် မတော်တဆ ဖြစ်မယ့်အချိန်က တော်တော် နီးကပ်နေပြီ။ မူချိုယန်က နဂါးမောက်သီးကို ဘယ်လို စားမလဲ ဆိုတာတော့ မသိဘူး။

ပြောရရင် မူချိုယန်က နဂါးမောက်သီးနဲ့ ဓာတ်မတည့်လို့ ရှော့ခ်တောင် ရနိုင်တယ်ဆိုတော့...

သူ အရင်က တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူးလား။

စားဖူးတယ် ဆိုရင်လည်း...

အရင်က ဓာတ်မတည့်တာ မဖြစ်ဘဲ အခုမှ ဘာလို့ ဖြစ်ရတာလဲ။ ကြည့်ရတာတော့ အရင်က တစ်ခါမှ မစားဖူးတာ ဖြစ်လောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး ဆိုရင်လည်း နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတယ်။ သိထားရမှာက အရင်တုန်းက လီမို ဆင်းရဲတုန်းကတော့ သစ်သီးဝယ်စားဖို့ ဝန်လေးခဲ့တယ်။ နဂါးမောက်သီး မစားဖူးတာ နားလည်လို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မူချိုယန်လို လှပချမ်းသာတဲ့ သူဌေးမကြီးက နဂါးမောက်သီး တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး ဆိုတာကတော့ တော်တော် ထူးဆန်းတယ်။ လီမို စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်လာတယ်။

လီမို ဧည့်ခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ဧည့်ခန်းထဲက တီဗီကို ဖွင့်လိုက်တယ်။

ရသစုံလိုင်းတစ်ခုကို ရမ်းသမ်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။

ခဏလောက် ကြည့်နေတုန်း... မူချိုယန် မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာတယ်။ လက်ထဲမှာ မဖွင့်ရသေးတဲ့ သေတ္တာတစ်လုံး ပါလာတယ်။