"ကောင်းပြီလေ... ကျန်တဲ့ ပိုက်ဆံကို အခုပဲ လွှဲပေးလိုက်မယ်။ ဒါနဲ့ မောင်လေး... နင့်မှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ် မရှိသေးဘူး မဟုတ်လား။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ မမမှာ ဒီထျန်းဟယ် လုံးချင်းအိမ်ရာဝင်းထဲမှာ လူမနေရသေးတဲ့ အိမ်အလွတ် တစ်လုံး ရှိနေတယ်"

"အိမ်တွင်းပြင်ဆင်မှု တွေလည်း အကုန်ပြီးနေပြီ"

"မမ တစ်ခါမှ သွားမနေဖူးဘူး"

"နင်က ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ဆိုတော့... ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ နင့်ကို အဲ့ဒီအိမ် ပေးလိုက်မယ်။ မနက်ဖြန် အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှု လွှဲပြောင်းပေးဖို့ စီစဉ်လိုက်မယ်" မူချိုယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လီမိုကို ပြုံးကာ ပြောလိုက်တယ်။

"မယူပါဘူး... အဲ့ဒါဆို ကျွန်တော်က သိပ်လောဘကြီးရာ ကျသွားမှာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က ပိုက်ဆံလိုချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာလေ။ မမက သန်း ၃၀ ပေးထားတာပဲ... အဲ့ဒါက လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုနေပါပြီ။ စောစောက အိမ်လိုချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုမထားခဲ့တဲ့အတွက် အခု မယူနိုင်ပါဘူး" လီမိုက လက်ကာပြပြီး ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်တယ်။

"တကယ် မယူဘူး? နင် ပိုက်ဆံရှာချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" မူချိုယန်က လီမိုကို အံ့သြသလို ကြည့်လိုက်တယ်။

"ပိုက်ဆံတော့ ရှာချင်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ သဘောတူထားတာက သဘောတူထားတာပဲလေ" လီမို ပခုံးတွန့်လိုက်တယ်။

"အော်... ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဒီလိုလုပ်... မမက နင့်ကို ကျန်တဲ့ ၁၅ သန်း ထပ်မလွှဲပေးတော့ဘူး။ အဲ့ဒီအစား ထျန်းဟယ် အမှတ် ၄ လုံးချင်းအိမ်ကို ပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ" မူချိုယန် မျက်လုံး အရောင်တောက်သွားပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်တယ်။

"မမရဲ့ အိမ်ကို?!" လီမို အံ့သြသွားတယ်။

"ဟုတ်တယ်... ၁၅ သန်းအစား အဲ့ဒီအိမ်ကို ပေးမယ်" မူချိုယန်။

"ဒါဆို မမ အကြီးကြီး ရှုံးပြီပေါ့။ ထျန်းဟယ် အိမ်ရာက အိမ်တွေက ဈေးပေါတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါ အဆင့်မြင့် အိမ်ရာဝင်းနော်... တစ်လုံးကို သန်းချီ တန်တာ။ ပြီးတော့ မမက အိမ်တွင်းပြင်ဆင်မှုတွေပါ လုပ်ပြီးသားဆိုတော့... ပြင်ဆင်စရိတ်တင် တော်တော်များနေလောက်ပြီ" လီမိုက အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာရှုံးစရာ ရှိလဲ။ ငါက ပိုက်ဆံအစား အိမ်နဲ့ ပေးချေတာပဲဟာ။ ပစ္စည်းနဲ့ ပေးချေမှတော့ မူရင်းတန်ဖိုးထက် အများကြီး လျှော့တွက်ရတာ သဘာဝပဲလေ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အစ်မကြီးမှာ လက်ရှိငွေသား သိပ်မကျန်တော့လို့ ဒီအိမ်နဲ့ပဲ အကြွေးဆပ်ရတော့မှာ" မူချိုယန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

ဒါကို မြင်တော့ လီမို မူချိုယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ မူချိုယန်မှာ လက်ရှိငွေသား ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ သူ အတိအကျ သိနေတာပဲ။ အခုမှ လာပြီး ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူးလို့ ပြောနေတာ... သူ့ကို အိမ်ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းပေးချင်နေမှန်း သိသာလွန်းတယ်။

"ဒါ... ဒါက သိပ်တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်" လီမို သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

သူ တကယ် လိုချင်မိပေမယ့်... သူ့မူဝါဒကိုတော့ ဆုပ်ကိုင်ထားရဦးမယ်။

"နင်ပဲ အစ်မကြီးရဲ့ မွေးစားတာ ခံချင်တယ်ဆို... အစ်မကြီးနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် နေရလေ အခွင့်အရေး ပိုများလေပေါ့။ ဘာလဲ... စောစောက ငါ့ကို စနောက်နေတာလား" မူချိုယန်က ပြုံးပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။

"ဒါက မတူဘူးလေ" လီမို။

"ဘာမတူတာလဲ။ ယောကျ်ားစစ်စစ်က ဒီလောက် တွန့်ဆုတ်မနေရဘူး။ ကဲ... ဒါပဲ အတည်ပြုလိုက်ပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ၁၅ သန်း ထပ်မလွှဲပေးနိုင်တော့ဘူး။ မနက်ဖြန် အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှု လွှဲပေးဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်" မူချိုယန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။

ပြောပြီးတာနဲ့ ထိုင်ရာက ထလိုက်တယ်။ "လာ... သွားရအောင်။ ငါလည်း အခု စိတ်နည်းနည်း ငြိမ်သွားပြီဆိုတော့ ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ လေညင်းခံထွက်ရင်း နင့်ကို အိမ်လိုက်ပြမယ်"

"ဒီတိုင်းကြီး ထွက်မလို့?" ဒါကို မြင်တော့ လီမိုက အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ မူချိုယန်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

ဒီအချိန်မှာ မူချိုယန်က ညဝတ်အင်္ကျီပဲ ဝတ်ထားတုန်းလေ။

"ခဏစောင့်... အဝတ်အစား သွားလဲလိုက်ဦးမယ်" မူချိုယန်က ချိုချိုသာသာလေး ပြုံးပြပြီး ဧည့်ခန်းထဲကနေ သူ့အိပ်ခန်းဆီ မြန်မြန် ထွက်သွားတယ်။

ခဏနေတော့ အဝတ်အစားလဲပြီး ပြန်ထွက်လာတယ်။ အနက်ရောင် V ပုံစံ လည်ပင်းပေါက် (V-neck) ဂါဝန်ရှည် ဝတ်ထားတယ်။ ဂါဝန်က ခြေသလုံးလောက်ထိ ဖုံးထားပြီး ဖြူဖွေးနုနယ်တဲ့ ခြေသလုံးသားလေးတွေကို ဖော်ထားတယ်။ မူချိုယန်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပေါ်လွင်စေတယ်။ ခြေထောက်မှာတော့ အညိုရောင် သားရေကြိုးသိုင်း ဖိနပ် (Strappy sandals) စီးထားတယ်။ လုံးဝန်းဖြူဖွေးတဲ့ ခြေချောင်းလေးတွေကို ချက်ချင်း သတိထားမိစေတယ်။ ဒါ့အပြင် မူချိုယန်က ဆံပင်ကို အနောက်မှာ ဖြန့်ချထားပြီး အဖြူရောင် နားကပ်လေးတွေပါ ဝတ်ထားသေးတယ်။ ကြည့်ရတာ တည်ငြိမ်ပြီး ကျက်သရေရှိသလို ရင့်ကျက်ဆန်းပြားတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ထွက်နေတယ်။

သူ အောက်ဆင်းလာတာနဲ့ လီမိုရဲ့ အကြည့်က သူ့ဆီ အလိုလို ရောက်သွားတယ်။

"ဘယ်လိုလဲ... ဒီဝတ်စုံ မဆိုးဘူးမလား" လီမို ကြည့်နေတုန်း မူချိုယန်က သူ့အနား လျှောက်လာပြီး တစ်ပတ်လည်ပြကာ ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။

"အင်း... တော်တော်ကြည့်ကောင်းတယ်" လီမို ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"ကောင်းရင် ပြီးတာပဲ။ ကဲ... သွားကြစို့" မူချိုယန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လီမိုဘေးနား ကပ်၊ လီမိုရဲ့ လက်မောင်းကို ချိတ်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲကနေ ဆွဲခေါ်သွားတယ်။

မွှေးပျံ့တဲ့ ရနံ့တစ်ခု လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်သွားတယ်။ လီမို ပြုံးလိုက်တယ်။ လက်ကို ရုန်းမထွက်ဘဲ မူချိုယန် ခေါ်ရာနောက် လိုက်သွားတယ်။

မကြာခင် ဘေးကပ်လျက် ဗီလာကို ရောက်သွားကြတယ်။ ရောက်တာနဲ့ မူချိုယန်က မျက်နှာဖတ်စနစ်နဲ့ တံခါးဖွင့်လိုက်တယ်။ အထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ ဒီအိမ်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံက မူချိုယန် အိမ်နဲ့ မတူတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒီအိမ်ရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာတော့ ဇရပ်၊ ရေကူးကန်၊ ကြာကန်၊ ကျောက်ဆောင် ပုံစံတုနဲ့ စင်္ကြံလမ်းတွေ ပါဝင်တယ်။ မူချိုယန် နေတဲ့ အိမ်မှာတော့ ပန်းခြံလေးပဲ ရှိတာလေ။ အရမ်း ရိုးရှင်းတယ်။

ခြံဝင်းဖွဲ့စည်းပုံ မတူပေမယ့် အိမ်တွင်းဖွဲ့စည်းပုံကတော့ မူချိုယန်အိမ်နဲ့ ဆင်တူတယ်။ လေ့ကျင့်ရေးခန်း၊ စစ်တုရင်နဲ့ ဖဲကစားခန်း၊ မြေအောက် ကာရာအိုကေခန်း၊ E-sports (ဂိမ်း) ခန်း စတာတွေ ပါတယ်။ နည်းပညာမြင့် စမတ်ပစ္စည်းတွေလည်း အစုံပါတယ်။ အကုန် ပြည့်စုံတယ်။ ဒါ့အပြင် အိမ်က အရမ်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေတယ်။ လူမနေဘူး ဆိုတာ သိသာနေပေမယ့်... မူချိုယန်က သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဖို့ လူသီးသန့် ငှားထားပုံရတယ်။

"ဘယ်လိုလဲ ကောင်စုတ်လေး... ကျေနပ်လား"

အိမ်အနှံ့ လိုက်ပြပြီးနောက် မူချိုယန်က ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။

"မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မမက တခြားအိမ်တွေကို အကုန်ငှားထားပြီး ဒီအိမ်ကိုကျ ဘာလို့ မငှားဘဲ ထားထားတာလဲ" လီမို ခေါင်းညိတ်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ စပ်စုလိုက်တယ်။

"တခြားအိမ်တွေက ငါနဲ့ နည်းနည်းဝေးတော့ ငှားလိုက်တာလေ။ ဒီအိမ်ကကျတော့ ငါနေတဲ့နေရာနဲ့ အရမ်းကပ်နေတော့... သူများတွေ လာနေပြီး ရှုပ်မှာ မကြိုက်လို့ အလွတ်ထားလိုက်တာ..."

"ပြီးတော့ ဒီအိမ်မှာက ဖဲကစားခန်းနဲ့ ဂိမ်းခန်းက ငါ့အိမ်ထက် ပိုကျယ်တယ်။"

"ငါ့သူငယ်ချင်းတွေ လာလည်ရင် အတူတူ ဂိမ်းဆော့လို့ရအောင် ထားထားတာလေ" မူချိုယန်က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"မမ အိမ်မှာရော အဲ့ဒီအခန်းတွေ လုပ်လို့ မရဘူးလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မမက တစ်ယောက်တည်း နေတာပဲဟာ... အခန်းလွတ်တွေ အများကြီး ရှိတာကို" လီမိုက ပြောတယ်။

"ဘေးကပ်လျက်မှာ အသင့်ရှိနေတာကို ဘာကိစ္စ ငါ့အိမ်မှာ ထပ်လုပ်နေရဦးမှာလဲ။ ပြီးတော့ ငါက ပုံမှန်ဆိုရင် ဖဲကစားခန်းနဲ့ ဂိမ်းခန်းကို သိပ်မသုံးဖြစ်ပါဘူး" မူချိုယန် ပခုံးတွန့်လိုက်တယ်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် လိုအပ်မယ်ဆိုတာ မမ ဘယ်လိုသိလဲ" လီမိုက ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။

"နင် မကြိုက်ဘူးဆိုရင်လည်း နင့်စိတ်ကြိုက် ပြန်ပြင်ပေးဖို့ လူခေါ်ပေးလို့ ရပါတယ်" မူချိုယန်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ ပြောလိုက်တယ်။

"မလိုပါဘူး... ကျွန်တော် တော်တော်လေး ကျေနပ်ပါတယ်" လီမို ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

"ကျေနပ်ရင် ပြီးတာပဲ။ ဒီနေရာက နောက်ဆို နင့်အပိုင် ဖြစ်သွားပြီ" မူချိုယန်က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"ကောင်းပါပြီ... မမရဲ့ စေတနာကို မငြင်းတော့ပါဘူး။ လက်ခံလိုက်ပါမယ်" လီမို။

"ဒါမှ ဟုတ်မှာပေါ့။ စိတ်မပူပါနဲ့... နင် ဒီမှာ လာနေရင်လည်း ငါက အကြောင်းမဲ့ လာမရှုပ်ပါဘူး" မူချိုယန်က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"မရှုပ်ပါဘူး... ကြိုက်တဲ့အချိန် လာခဲ့လို့ ရပါတယ်" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"မလာပါဘူး..." မူချိုယန်က မျက်တောင်ခတ်ပြီး စနောက်လိုက်တယ်။ "အခု နင်က ချမ်းသာသွားပြီဆိုတော့ ကောင်မလေးတွေ လိုက်တော့မှာ သေချာတယ်။ ငါသာ ခဏခဏ လာနေရင် နင့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ အချိန်တွေကို နှောင့်ယှက်သလို ဖြစ်နေမှာပေါ့"

"အဲ့ဒါလည်း ဟုတ်သားပဲ။ ဒါဆို လိုအပ်မှပဲ မမကို လှမ်းဆင့်ခေါ် လိုက်တော့မယ်လေ?" လီမိုက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း စဉ်းစားဟန်ပြုကာ ပြောလိုက်တယ်။

"ဖူး... ထပ်ပြီး ဆင့်ခေါ်မယ် လုပ်နေပြန်ပြီလား။ အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်!" မူချိုယန်က လီမိုကို စိတ်တိုတိုနဲ့ မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။