"မစောတော့ပါဘူး... မနက် ၆ နာရီခွဲတောင် ရှိနေပြီ" မူချိုယန်က ပြုံးပြီး ဖြေလိုက်တယ်။

"၆ နာရီခွဲပဲ ရှိသေးတယ်? ဘုရားရေ... ငါ ဘာလို့ မူးဝေနေလဲလို့ တွေးနေတာ! ဒါ စောလွန်းနေပြီလေ!" လီမို မျက်လုံးပြူးပြီး မူချိုယန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

သူက အရင်တုန်းက စာရေးရင် မနက် ၃ နာရီ၊ ၄ နာရီလောက်မှ အိပ်နေကျ။ ပုံမှန်ဆိုရင် နေ့လယ်လောက်မှ နိုးတတ်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် နေ့လယ် ၁ နာရီ၊ ၂ နာရီလောက်ထိ အိပ်လေ့ရှိတယ်။ မနက် ၇ နာရီခွဲလောက် ထတယ်ဆိုတာ တကယ့်ကို ရှားရှားပါးပါး ကိစ္စ။ ပွဲအခမ်းအနား တစ်ခုခု သွားတက်ရမယ် ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ကြိုတင်ချိန်းဆိုထားတာ ရှိရင်ပေါ့။

မနေ့က မူချိုယန်နဲ့ သဘောတူထားလို့ ဒီနေ့ ကားသွားဝယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ မှန်ပါတယ်။ မူချိုယန် မနက်စာ စားဖို့ လာခေါ်မယ်ဆိုတာကိုလည်း သဘောတူထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ၇ နာရီခွဲဆိုတာ စောလွန်းနေသေးတယ်လို့ သူထင်တာ။ အနည်းဆုံး ၈ နာရီလောက်တော့ ရှိပြီလို့ ထင်ထားတာ။ တကယ်တမ်းကျတော့ ၆ နာရီခွဲပဲ ရှိသေးတယ်။

ဒါပေါ့... သူ နည်းနည်းတော့ မူးဝေနေသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေတယ်။ အရမ်းကြီး အိပ်ချင်နေတာမျိုး မရှိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မနေ့ညက သန်းခေါင်ကျော်ကျော်လောက် အိပ်ခဲ့တာလေ... အရင်လို အရမ်းကြီး ညဉ့်နက်မှ အိပ်တာ မဟုတ်တော့ ၆ နာရီကျော်လောက် အိပ်ချိန်ရလိုက်တယ်။ မူးဝေနေတာက ဇီဝနာရီ ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားပြီး အသားမကျသေးလို့ ဖြစ်တာ။

"စောစောထတဲ့ ငှက်က ပိုးကောင် ဖမ်းမိတယ်လေ။ မနက်စာ စားပြီးရင် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လို့ ရတာပေါ့... ဒါမှမဟုတ် ငါနဲ့အတူ အပြေးလိုက်မလား" မူချိုယန်က လီမိုကို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဒီဝတ်စုံနဲ့ အပြေးလိုက်မလို့?" လီမို မူချိုယန်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်ပြီး သံသယဝင်သလို မေးလိုက်တယ်။

မူချိုယန်ရဲ့ ရင့်ကျက်ပြီး ဆန်းပြားတဲ့ ဝတ်စုံကို ကြည့်လိုက်ဦးလေ။ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်စီးပြီး ပြေးမလို့တဲ့လား။ ပြေးလို့တော့ ရကောင်းရနိုင်ပေမယ့်... လုံးဝ မသင့်တော်ဘူးလေ။

"ငါ့အိမ်မှာ မနက်စာ စားပြီးမှ... နင် တကယ် လိုက်ပြေးချင်ရင် အဝတ်အစား လဲလိုက်လို့ ရတာပဲ" မူချိုယန်က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"ဒါဆို ဘာလို့ အစကတည်းက အားကစားဝတ်စုံ ဝတ်မလာတာလဲ" လီမိုက ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။

"မောင်လေးကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်ချင်လို့လေ" မူချိုယန်။

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် အံ့သြသွားပါပြီလို့ ဝန်ခံပါတယ်။ မမ အောက်ဆင်းပြီး စောင့်နေ... ကျွန်တော် မျက်နှာသစ်လိုက်ဦးမယ်" လီမို တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်တယ်။

"ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်။ မမက ပြုစုပေးလို့ ရပါတယ်... လာ... သွားတိုက်ဆေး ညှစ်ပေးမယ်! ပြီးရင် သေချာလေး ဆေးကြောပေးမယ်..." မူချိုယန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ စကားဆုံးတာနဲ့ လီမိုလက်ကို ဆွဲပြီး ရေချိုးခန်းဘက် ခေါ်သွားတယ်။

"ချွေး..."

လီမို ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။ သူ ဒီလိုမျိုး ပြုစုခံရတာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး။

မကြာခင် ရေချိုးခန်း ရောက်သွားကြတယ်။ ရောက်တာနဲ့ မူချိုယန်က သူ့အိတ်ကို ဘေးက နံရံကပ်ဗီရိုပေါ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မနေ့က လီမိုအတွက် ထုတ်ပေးထားတဲ့ သွားတိုက်တံနဲ့ သွားတိုက်ဆေးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ သွားတိုက်တံကို ရေဆေး၊ သွားတိုက်ဆေး ညှစ်ပြီး လီမိုကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဘေးက ခွက်ကို ရေဆေး၊ ရေဖြည့်ပြီး လီမိုကို ပေးလိုက်တယ်။

လီမိုက သွားတိုက်တံနဲ့ ရေခွက်ကို ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ လှမ်းယူလိုက်တယ်။ သူ ဒီလို ဆက်ဆံခံရတာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး။ အရင်က ရည်းစားတွေ ရှိခဲ့ဖူးပေမယ့်... ဘယ်ရည်းစားက သူ့ကို ဒီလို လုပ်ပေးဖူးလို့လဲ။ ပြောင်းပြန်အနေနဲ့ သူ့ရည်းစားဟောင်း ချွဲနွဲ့တာကြောင့် သူကပဲ ပြန်လုပ်ပေးခဲ့ရတာ။

မျက်နှာထား ထူးဆန်းနေပေမယ့် လီမို တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သွားစတိုက်ပြီး ပလုတ်ကျင်းလိုက်တယ်။ ခဏလေးနဲ့ ပြီးသွားတယ်။ ပြီးတော့ သွားတိုက်တံနဲ့ ခွက်ကို ရေဆေးလိုက်တယ်။

သူ ပြီးသွားတာနဲ့... မူချိုယန်က မျက်နှာသစ်ဆေးဘူးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ တစ်ရှူးတစ်ထုပ် ယူလိုက်တယ်။ တစ်ရှူးတစ်ရွက် ဆွဲထုတ်ပြီး ရေစွတ်ကာ လီမိုရဲ့ မျက်နှာကို သုတ်ပေးတယ်။ ပြီးတော့ မျက်နှာသစ်ဆေး လိမ်းပေးတယ်။ လီမိုရဲ့ မျက်နှာကို နှိပ်နယ် ပေးတယ်။ နောက်တော့ ရေနဲ့ စင်အောင် ဆေးပေးတယ်။ ပြီးတော့ တစ်ရှူးယူပြီး လီမို မျက်နှာပေါ်က ရေစက်တွေကို ဖွဖွလေး သုတ်ပေးတယ်။

"မမရဲ့ အပြုအမူက ကျွန်တော့်အတွက် အရမ်း ထူးဆန်းနေတယ်" မူချိုယန် လုပ်သမျှ ငြိမ်ခံနေရင်း လီမိုက ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာထူးဆန်းလို့လဲ" မူချိုယန် နားမလည်သလို မေးလိုက်တယ်။

"မမ လုပ်နေတာက ကျွန်တော့်ကို ကလေးပြန်ဖြစ်သွားသလို ခံစားရစေတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက အမေ မျက်နှာသစ်ပေးတာကို သတိရသွားစေတယ်..." လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ...

သူများ မျက်နှာသစ်ပေးတာကို ငယ်ငယ်တုန်းကပဲ ကြုံဖူးတာ။ ဒါပေမဲ့ ပြောရင်းနဲ့ လီမို တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် တိတ်သွားတာလဲ။ ပြီးတော့ စောစောက ပြောတာက... ငါက နင့်အမေနဲ့ တူတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား" လီမို တိတ်သွားတာ မြင်တော့ မူချိုယန်က ဆက်လုပ်ပေးရင်း ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရလို့ပါ!" လီမို ပြုံးလိုက်တယ်။ ဆက်မပြောချင်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့။

"အော်" မူချိုယန် ပြန်ထူးလိုက်တယ်။ လီမိုရဲ့ စိတ်အခြေအနေ နည်းနည်း ပြောင်းသွားတာ သတိထားမိပေမယ့် ဆက်မမေးတော့ဘူး။

လီမို မျက်နှာပေါ်က ရေစက်တွေကို အကုန် သုတ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဗီရိုထဲက အသုံးမပြုရသေးတဲ့ အမှိုက်အိတ်လိပ်ကို ထုတ်လိုက်တယ်။ အိတ်တစ်လုံး ဆွဲဖြတ်ပြီး သုံးပြီးသား တစ်ရှူးတွေကို အထဲထည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဘေးက အသုံးမပြုရသေးတဲ့ အမှိုက်ပုံးထဲ အမှိုက်အိတ် စွပ်ထည့်လိုက်တယ်။

"ပြောရရင်... မမက တကယ် အကုန် ပြင်ဆင်ထားတာပဲ! ဒီမှာ နေဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူးဆို... ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး ပြင်ဆင်ထားတာလဲ" ဒါကို မြင်တော့ လီမို မနေနိုင်ဘဲ စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ ထပ်မေးလိုက်တယ်။

"ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာက ဘယ်တော့မဆို ကောင်းတာပဲလေ။ အခုလိုမျိုးပေါ့... ငါသာ ကြိုမပြင်ဆင်ထားရင် နင် ဒီဗီလာကို လက်ခံပြီးတာနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာ ဝယ်ထည့်နေရဦးမယ်... ချက်ချင်း သုံးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အစစအရာရာ အဆင်မပြေ ဖြစ်နေမှာပေါ့..." မူချိုယန်က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

ပြောပြီးတာနဲ့ ဘေးက ဗီရိုပေါ်က သူ့အိတ်ကို ပြန်ယူပြီး လီမိုကို ပြောလိုက်တယ်။ "ကဲ... သွားကြစို့။ ငါ့အိမ်မှာ မနက်စာ သွားစားကြမယ်"

"အိုကေ... ဒါပေမဲ့ မမက ဟင်းပွဲကြီးတွေ ထပ်ခင်းဦးမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ မနက်ခင်းကြီးတော့ ကျွန်တော် မနိုင်လောက်ဘူး" လီမို ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးကာ မူချိုယန်ကို မေးလိုက်တယ်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဘာမှ အထွေအထူး မဟုတ်ပါဘူး။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မနက်စာပါပဲ" မူချိုယန်က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေတယ်။

"အော်"

လီမို ပြန်ထူးပြီး မူချိုယန်နောက်က လိုက်သွားတယ်။ အောက်ထပ်ဆင်း၊ ဗီလာထဲက ထွက်ပြီး မူချိုယန်ရဲ့ ဗီလာဆီ ရောက်သွားကြတယ်။

ရောက်တာနဲ့ မူချိုယန်က သူ့အိတ်ကို ဆိုဖာပေါ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်တင်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ လီမိုကို မေးလိုက်တယ်။ "ထမင်းစားခန်းမှာ စားမလား... ဒါမှမဟုတ် ဧည့်ခန်းက စားပွဲမှာပဲ စားလိုက်မလား"

"မမ သဘောပါပဲ" လီမို။

"ဒါဆို ထမင်းစားခန်း သွားကြမယ်... အဲ့ဒါက လေထု ပိုကောင်းတယ်။ နင်သွားနှင့်... ငါ အစားအသောက်တွေ သွားယူလိုက်မယ်" မူချိုယန်။

"အတူတူ သွားယူကြမယ်လေ" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"အဲ့ဒါလည်း ကောင်းတာပဲ" မူချိုယန် ခေါင်းညိတ်ပြီး လီမိုကို မီးဖိုချောင်ဆီ ခေါ်သွားတယ်။

လီမို ရောက်သွားတော့ ဂတ်စ်မီးဖိုပေါ်မှာ ပေါင်းအိုး တစ်လုံး တင်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပေါင်းအိုးက အထပ်လိုက်ပဲ။

"ဘာတွေ ပေါင်းထားတာလဲ" လီမိုက ပေါင်းအိုးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စပ်စုသလို မေးလိုက်တယ်။

"ပေါက်စီ၊ မန်ထို၊ ပန်းကုံးမုန့်..." မူချိုယန်က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

ပြောရင်းနဲ့ ပေါင်းအိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ချက်ချင်းပဲ ပေါက်စီတွေ၊ ပန်းကုံးမုန့်တွေ လီမိုရဲ့ မြင်ကွင်းထဲ ပေါ်လာတယ်။

"မမ ဘယ်အချိန် ထတာလဲ။ ဒါတွေ အကုန်လုပ်ဖို့ အချိန် ဘယ်လိုရလဲ" လီမို မူချိုယန်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်တယ်။

တကယ် နည်းနည်း အံ့သြသွားတာ။ သူက ခေါက်ဆွဲပြုတ်တာလောက်ပဲ တတ်တယ် ဆိုပေမယ့်... ပေါက်စီ၊ မန်ထို၊ ပန်းကုံးမုန့် လုပ်တာက အချိန်ပေးရတယ် ဆိုတာလောက်တော့ သိပါတယ်ဗျာ။