အခန်း (၄၁) - မင်းတော့ ကံကောင်းသွားပြီ

"ငါ မင်းကို မသိဘူး" လီမိုက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်တယ်။

"ဒါဆို ဘယ်လိုသိလဲ" လင်းရှောင်ဖုန်း နားမလည်စွာ ထပ်မေးတယ်။

"ပြောပြရင်လည်း ခင်ဗျား ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"မင်းမှ မပြောပြသေးတာ... ငါမယုံဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုသိလဲ" လင်းရှောင်ဖုန်းက မကျေနပ်သလို ပြန်ပြောတယ်။

လီမိုက လင်းရှောင်ဖုန်းကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သနားသလို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘူး။

"ဟေ့ကောင်... မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ" လီမိုရဲ့ အပြုအမူကြောင့် လင်းရှောင်ဖုန်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားတယ်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" လီမို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အနားယူသလို နေလိုက်တယ်။

ဒီအခြေအနေက လင်းရှောင်ဖုန်းကို ပိုပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစေတယ်။ ထပ်မေးချင်ပေမယ့်... လီမိုက ဆက်မပြောချင်တဲ့ ပုံစံ ပေါက်နေတာ မြင်တော့... စဉ်းစားပြီး မမေးတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက လီမိုကို တကယ် မသိဘူးလေ။ လီမိုကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ထျန်းဟယ် လုံးချင်းအိမ်ရာမှာ နေတဲ့သူတွေက... အခြေခံအားဖြင့် ပိုက်ဆံမရှားကြဘူး။ လူတိုင်း နောက်ခံကောင်း ရှိတယ်လို့ မဆိုလိုပေမယ့်... အနည်းဆုံးတော့ တချို့လူတွေရဲ့ နောက်ခံက တော်တော် မသေးဘူး။ အခု လီမိုရဲ့ နောက်ခံကို မသိရသေးသလို သူကလည်း ပြောပြချင်ပုံ မရတော့ လင်းရှောင်ဖုန်းက အတင်းမေးလို့ မရဘူးလေ။ ပြီးတော့ သူက သူများကိစ္စ ဝင်စပ်စုတတ်တဲ့လူလည်း မဟုတ်ဘူး။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ... နှစ်ယောက်သား ဘာမှ စကားမပြောကြတော့ဘူး။ ကားက ကားဈေးတန်း ဘက်ကို မောင်းနှင်နေတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ... လီမိုရဲ့ ဖုန်းမြည်လာတယ်။ လီမို မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ဖုန်းကောက်ကိုင်လိုက်တော့ Video Call ဖြစ်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ကိုင်လိုက်တယ်။

"ကောင်စုတ်လေး... ကားရပြီလား။ ငါတို့ ကားဈေးတန်း ရောက်နေပြီ။ Benz အရောင်းပြခန်းမှာ ရှိတယ်။ ရောက်ရင် တန်းလာခဲ့လိုက်။ Location ပို့ပေးထားတယ်"

ဖုန်းကိုင်လိုက်တာနဲ့ ဗီဒီယိုထဲမှာ မူချိုယန် ပေါ်လာတယ်။ တပြိုင်နက်တည်းမှာ မူချိုယန်ရဲ့ အသံလည်း ထွက်လာတယ်။

"အင်း... ကားရပြီ။ လာနေပြီ" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"အော်... အေး အေး... ကောင်းတာပေါ့။ ဒါဆို ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်နော်" မူချိုယန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဖုန်းချဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

"နေဦး... မမ ချိုယန်... ဒါ မမ ချိုယန် မဟုတ်လား"

မူချိုယန် ဖုန်းမချခင်မှာပဲ ကားမောင်းနေတဲ့ လင်းရှောင်ဖုန်းက ရုတ်တရက် လှမ်းပြောလိုက်တယ်။

"ရှောင်လင်းဇီ (လင်းလေး)?"

လင်းရှောင်ဖုန်း အသံကြားတာနဲ့ တဖက် ဗီဒီယိုထဲက မူချိုယန်ရဲ့ နားမလည်တဲ့ အသံ ထွက်လာတယ်။

"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်... ဘာ ရှောင်လင်းဇီ လဲဗျာ။ မမ ချိုယန်ကို ပြောထားတယ်လေ... ရှောင်လင်း လို့ ခေါ်ပါ... ဒါမှမဟုတ် ရှောင်ဖုန်း လို့ ခေါ်ရင်လည်း ရပါတယ်လို့" လင်းရှောင်ဖုန်း မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်တယ်။

မူချိုယန်ရဲ့ စကားကြောင့် သီးသွားတဲ့ ပုံစံမျိုး။

"တကယ်ကြီး နင် ဖြစ်နေတာကိုး! ကောင်စုတ်လေး စီးလာတဲ့ကားက ရင်းနှီးနေသလိုပဲလို့ ငါ တွေးနေတာ။ နင် ဖြစ်နေတာကိုး ကောင်လေး! နင် Cullinan ကြီး မောင်းပြီး ခရီးသည်တင်ရင်း ကြွားဝါနေပြန်ပြီလား" မူချိုယန်ရဲ့ အသံ ထပ်ထွက်လာပြန်တယ်။

"ဘာ ကြွားဝါတာလဲဗျာ။ ဒါ ကျွန်တော့် ဝါသနာလေ... အချိန်ပိုင်း အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာတာပါ" လင်းရှောင်ဖုန်း အမြန်ပြောလိုက်တယ်။

"ဟဲဟဲ... Kuaile Dache (တက္ကစီအက်ပ်) နဲ့ တစ်ခေါက်ဆွဲရုံနဲ့ နင့်ဆီဖိုး ရလို့လား" မူချိုယန်က ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါကတော့... ပြည်သူ့အကျိုးပြု လုပ်ငန်း လုပ်တယ်လို့ သဘောထားလိုက်ရင်ရော မရဘူးလား" လင်းရှောင်ဖုန်း မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီလေ... ရတာပေါ့" မူချိုယန်။

"ကဲ... ကားကို ဂရုစိုက်မောင်းနော်။ အရှိန်မပြင်းနဲ့။ မောင်လေး လီမိုကို ကားဈေးတန်းဆီ အန္တရာယ်ကင်းကင်း ပို့ပေးဖို့ မမေ့နဲ့" လင်းရှောင်ဖုန်း ပြန်မပြောခင် မူချိုယန်က အမြန် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်တယ်။

"အော်... အေးပါ" လင်းရှောင်ဖုန်း ပြန်ထူးလိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘူး။

"ဒါဆို... ကောင်စုတ်လေး... ခဏနေမှ တွေ့မယ်"

လင်းရှောင်ဖုန်း စကားမပြောတော့တာနဲ့ မူချိုယန်က လီမိုကို ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ Video Call ချလိုက်တယ်။

မူချိုယန် ဖုန်းချလိုက်တာနဲ့ လီမိုလည်း ဖုန်းသိမ်းလိုက်တယ်။ ဖုန်းသိမ်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ဘေးက လင်းရှောင်ဖုန်းက လီမိုဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက သိသိသာသာ ထူးဆန်းနေတယ်။

"အစ်ကို... လမ်းကြည့်မောင်းပါဗျာ... ကျွန်တော့်ကို လာမကြည့်နဲ့။ ကျွန်တော် အသေစောမှာ ကြောက်တယ်"

ဒါကို မြင်တော့ လီမိုက လင်းရှောင်ဖုန်းကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"အော်... အေး အေး... စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ့ကားမောင်းစွမ်းရည်က ထိပ်တန်းပါ" လင်းရှောင်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ပြောရင်းနဲ့ အကြည့်ကို လမ်းဘက် ပြန်လွှဲလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ လမ်းကို ကြည့်နေရင်းနဲ့ လီမိုကို မနေနိုင်ဘဲ စပ်စုလိုက်တယ်။

"ဟေ့ကောင်... မင်းနာမည် လီမို လား။ မမ ချိုယန်နဲ့ မင်းနဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်တာလဲ။ သူက မင်းကို 'ကောင်စုတ်လေး' လို့တောင် ခေါ်တယ်နော်... ဘုရားရေ..."

မေးတဲ့အချိန်မှာ လင်းရှောင်ဖုန်း တော်တော်လေး တုန်လှုပ်နေပုံရတယ်။

"သူငယ်ချင်းတွေပါ" လီမို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလိုက်တယ်။

"သူငယ်ချင်းသက်သက်ပဲ? သေချာလို့လား။ သူငယ်ချင်းက မင်းကို 'ကောင်စုတ်လေး' လို့ ခေါ်တယ်ပေါ့? ငါ မယုံပါဘူး! ငါပြောပြမယ် သူငယ်ချင်း... မမ ချိုယန်ကို အထင်မသေးနဲ့နော်။ သူက ပုံမှန်ဆို မျက်နှာမှာ အမာရွတ်နဲ့ ကြည့်ရတာ ရုပ်ဆိုးပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ပုံ ပေါက်နေပေမယ့်... တကယ်တမ်းကျတော့ မင်း ကံကောင်းသွားပြီ..." လင်းရှောင်ဖုန်းက မယုံကြည်သလို ပြောလိုက်တယ်။

မယုံကြည်တဲ့အပြင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ လီမိုကို ပြောလိုက်သေးတယ်။

"မိတ်ကပ် ဖျက်ပြီးတဲ့ ပုံစံကို ပြောနေတာ မဟုတ်လား" လီမိုက ပြုံးပြီး ပြန်မေးလိုက်တယ်။

"အမ်... မင်း သူ့ရုပ်အစစ်ကို မြင်ဖူးသွားပြီလား?!" လင်းရှောင်ဖုန်း မျက်လုံးပြူးသွားပြီး လီမိုဘက် ထပ်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"လမ်းကြည့်မောင်း" လီမို ထပ်သတိပေးလိုက်တယ်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" လင်းရှောင်ဖုန်း ပြန်ပြောတယ်။

ပြောရင်းနဲ့ လမ်းဘက်ကို အမြန်ပြန်လှည့်လိုက်တယ်။

"ဒါဆို... မင်း မြင်ဖူးလား မမြင်ဖူးဘူးလား" လမ်းကို ကြည့်နေရင်းနဲ့ လင်းရှောင်ဖုန်း မနေနိုင်ဘဲ ထပ်မေးပြန်တယ်။

"အင်း... မြင်ဖူးတယ်" လီမို တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်တယ်။

"တကယ် မြင်ဖူးတာပေါ့... ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်... အဲ့ဒါကို မင်းက မမ ချိုယန်နဲ့ သာမန်သူငယ်ချင်းလို့ ပြောနေတုန်းလား။ မင်း သိထားရမှာက မမ ချိုယန်က သူ့ရုပ်အစစ်ကို သူများတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ ပြလေ့မရှိဘူး။"

"ငါတောင် တစ်ခါတုန်းက မမ ချိုယန် တက္ကစီစီးနေတုန်း မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရလို့ သိသွားတာ။"

"ငါ့မှာ ချစ်ရမယ့်သူ ရှိနေပြီးသား မို့လို့သာ... မဟုတ်ရင် မမ ချိုယန်ကို အသေအလဲ လိုက်ကြောင်တာ ကြာပြီ" လင်းရှောင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်တယ်။

ပြောပြီးတာနဲ့ လီမိုကို တစ်ချက် ထပ်လှမ်းကြည့်လိုက်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လီမို သတိမပေးခင်မှာပဲ လမ်းဘက်ကို အမြန်ပြန်လှည့်သွားတယ်။

"ကျောက်ချင်းချန်က ခင်ဗျား အဲ့လောက်ထိ စွဲလမ်းရလောက်အောင် ကောင်းလို့လား" လီမိုက လင်းရှောင်ဖုန်းကို ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။

မေးရင်းနဲ့ အဲ့ဒီ ကျောက်ချင်းချန် ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကို နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မူချိုယန်က ရုပ်ရည် ၉၅ မှတ်တောင် ရှိတာလေ။ လင်းရှောင်ဖုန်းက မူချိုယန်ရဲ့ ရုပ်အစစ်ကို မမြင်ဖူးရင်တော့ ထားလိုက်တော့။ ဒါပေမဲ့ သူက မြင်ဖူးတယ်လေ။ မူချိုယန်ရဲ့ ရုပ်အစစ်ကို မြင်ဖူးရက်နဲ့ ကျောက်ချင်းချန် အပေါ်မှာ ဆက်ပြီး အရူးအမူး ဖြစ်နေသေးတယ် ဆိုတော့... ဒါက တော်တော်လေး အံ့သြစရာ ကောင်းတယ်။ ကျောက်ချင်းချန်ရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မူချိုယန်ထက်တောင် ပိုမိုက်နေလို့များလား။

"မင်း အကုန်သိနေတာပဲ? အဲ့ဒါကို ငါ့ကို မသိဘူးလို့ ပြောနေတုန်းလား" လင်းရှောင်ဖုန်း လီမိုကို ပြောစရာစကားမဲ့သလို ကြည့်လိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တကယ် မသိပါဘူး" လီမို ပခုံးတွန့်လိုက်တယ်။

"မသိဘူးဆိုလည်း မသိဘူးပေါ့ကွာ" လင်းရှောင်ဖုန်း နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်လာပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "မင်းက ချင်းချန်ရဲ့ ကောင်းကွက်တွေကို နားမလည်ပါဘူး။ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူက အပြည့်စုံဆုံးပဲ။ ဘယ်သူမှ သူ့ထက် မသာနိုင်ဘူး"

"ခင်ဗျား အမေတောင် မသာဘူးလား" လီမို ပြုံးစစနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"ဒါကတော့... အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်... ငါ့အမေကတော့ သာတာပေါ့! ဟေ့ကောင်... မင်း စကားလမ်းကြောင်း လျှောက်မလွှဲနဲ့... ဒါက မတူဘူးလေ" လင်းရှောင်ဖုန်း လီမိုကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။