"ဘာလို့ မတူရမှာလဲ။ ခင်ဗျားပဲ ပြောတော့ အပြည့်စုံဆုံးဆို" လီမိုက သခင်လေး လင်းကို ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။

"မတူဘူးလေ။ ငါပြောတဲ့ အပြည့်စုံဆုံးဆိုတာက ငါ လေးစားအားကျရတဲ့ မိန်းကလေးကို ပြောတာ... တခြားသူကို ပြောတာမှ မဟုတ်တာ" သခင်လေး လင်းက စိတ်မရှည်သလို ပြန်ပြောတယ်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိချင်သေးတယ်... ကျောက်ချင်းချန်က တကယ်ပဲ အဲ့လောက် ကောင်းလို့လား" လီမို ပြုံးပြီး ထပ်မေးလိုက်တယ်။

"ကောင်းတာပေါ့! သူက တကယ့်ကို အပြည့်စုံဆုံးပဲ... မင်း စိတ်ကူးတောင် ယဉ်လို့မရနိုင်တဲ့ ပြီးပြည့်စုံမှုမျိုး" သခင်လေး လင်းက ထပ်ပြောတယ်။

"အင်းပါ" လီမို ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်မမေးတော့ဘူး။

"ဘာလဲ... မင်း မယုံဘူးလား" လီမို ဆက်မမေးတော့ပေမယ့် သခင်လေး လင်းက လီမိုကို မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်တယ်။

"မယုံဘူးပေါ့" လီမိုက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ ဖြေလိုက်တယ်။

"မင်း ချင်းချန်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူးလား။ သူ့အကြောင်း မကြားဖူးဘူးလား" သခင်လေး လင်း မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။

"မတွေ့ဖူးသလို မကြားဖူးပါဘူး" လီမို တည့်တိုး ပြောလိုက်တယ်။

"အော်... ဒါကြောင့်ကိုး။ မင်းလိုကောင်က ဘယ်က ထွက်လာမှန်းကို မသိဘူး" သခင်လေး လင်းက လီမိုကို မျက်စောင်းထိုးပြီး အသံနက်ကြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ ပြောပြီးတာနဲ့ လီမိုနဲ့ စကားဆက်မပြောတော့ဘူး။ လီမိုလည်း ဒီအကြောင်း ဆက်မဆွေးနွေးတော့ဘူး။

နှစ်ယောက်သား တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။ ကားက ကားဈေးတန်းဆီ ဆက်မောင်းလာတယ်။ မကြာခင် Benz အရောင်းပြခန်းရှေ့ ရောက်လာတယ်။ ရောက်တာနဲ့ လီမို ကားပေါ်က ဆင်းဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

"ညီအစ်ကို... ကြယ်ငါးပွင့် ပေးဖို့ မမေ့နဲ့နော်" လီမို ဆင်းခါနီးမှာ သခင်လေး လင်းက လှမ်းပြောလိုက်တယ်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ပေးပါ့မယ်" လီမို ချက်ချင်း ပြန်ဖြေတယ်။

ပြောပြီးတာနဲ့ ခါးပတ်ဖြုတ်လိုက်တယ်။ ကားတံခါး ဖွင့်လိုက်တယ်။

"အော်... ပြီးတော့ စကားတစ်ခွန်း လက်ဆောင်ပေးချင်တယ်... ဒီနေ့မနက် ၉ နာရီ ၃၂ မိနစ်ကျရင် ရောင်ချန်း အဝေးပြေးလမ်း အပိုင်း ၂၁၅ ကို မောင်းနေတဲ့အချိန်... ရှေ့မှာ ကုန်တင်ကားအကြီးကြီး တစ်စီး တွေ့ရင် ချက်ချင်း ညာဘက်ကပ်ပြီး အရှိန်လျှော့... ဒါမှမဟုတ် လုံးဝ ရပ်လိုက်ပါ"

ဆင်းခါနီးမှာ လီမို ရုတ်တရက် ရပ်ပြီး သခင်လေး လင်းကို မှာလိုက်တယ်။

"??? ဘာသဘောလဲ"

သခင်လေး လင်း လီမိုကို မျက်လုံးပြူးပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။ လီမို ဘာလို့ ဒီလို ပြောလဲဆိုတာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘူး။

လီမို ဘာမှ ရှင်းမပြတော့ဘူး။ ကားပေါ်က ဆင်းပြီး တံခါးပိတ်လိုက်တယ်။ တံခါးပိတ်လိုက်တာနဲ့ မူချိုယန်နဲ့ လင်းယန်ရန်တို့ လီမိုဆီ လျှောက်လာပြီး နှုတ်ဆက်ကြတယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ သခင်လေး လင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်တယ်။

"သာမန် သူငယ်ချင်းတွေပါ ဆိုပြီးတော့... တကယ် ရိုးသားမှု မရှိဘူး။ မူချိုယန်က သူ့ရုပ်အစစ်ကိုတောင် အပြည့်အဝ ထုတ်ပြပြီး ကားလာဝယ်ပေးနေတာ... ဘယ်လိုလုပ် သာမန် သူငယ်ချင်း ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ပြီးတော့ ဟိုတစ်ယောက်က လင်းယန်ရန် မဟုတ်လား"

"သူပါ ပါလာတယ်... ထူးဆန်းလိုက်တာ" သခင်လေး လင်း တစ်ယောက်တည်း ပွစိပွစိ ပြောနေတယ်။

ပွစိပွစိ ပြောရင်းနဲ့ ကားကို လှည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မူချိုယန်နဲ့ လင်းယန်ရန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး အချိန်မဆွဲဘဲ မောင်းထွက်လာခဲ့တယ်။ မူချိုယန်ရော လင်းယန်ရန်ရော အရမ်းလှကြပေမယ့်... သခင်လေး လင်းက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ကျောက်ချင်းချန် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ စွဲလမ်းနေတာလေ။ တခြား မိန်းကလေးတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး။

မကြာခင် Benz အရောင်းပြခန်းကနေ မောင်းထွက်လာခဲ့တယ်။ မောင်းထွက်လာရင်းနဲ့ လီမို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ ၉ နာရီ ၃၂ မိနစ်ကျရင် ရောင်ချန်း အဝေးပြေးလမ်း အပိုင်း ၂၁၅ မှာ ကုန်တင်ကားကြီး တွေ့ရင် ဘေးကပ်ပြီး အရှိန်လျှော့ ရပ်တောင် ရပ်လိုက်ပါတဲ့။ တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲ။ အဲ့ဒီလူက သူ ရောင်ချန်း အဝေးပြေးလမ်းပေါ် ရောက်မယ်လို့ ဘာလို့ ပြောရတာလဲ။ ပြီးတော့ ၉ နာရီ ၃၂ မိနစ် တဲ့။ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ တော်တော် နီးကပ်နေပြီ။ ဒါ့အပြင် သူ တကယ်ပဲ ရောင်ချန်း အဝေးပြေးလမ်းပေါ် တက်မယ်ဆိုရင်... အခု ရောက်နေတဲ့ နေရာကနေ ရောင်ချန်း အဝေးပြေးလမ်းပေါ် တက်ဖို့က တော်တော် နီးတယ်။ ကားပြန်လှည့်ပြီး ညာဘက်ချိုးလိုက်ရင် ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူက ရောင်ချန်း အဝေးပြေးလမ်းဘက် သွားဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူးလေ။

"အဲ့ဒီ ညီအစ်ကိုက ဘာလို့ အဲ့လိုပြောလဲ မသိဘူး... တကယ် ထူးဆန်းတယ်" သခင်လေး လင်း မျက်တောင်ခတ်ရင်း ဆက်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ကားဆက်မောင်းဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဆက်မောင်းဖို့ ပြင်တုန်းမှာပဲ... ဖုန်းထဲမှာ အော်ဒါသစ် ဝင်လာကြောင်း အကြောင်းကြားစာ တက်လာတယ်။ လက်ခံမလားလို့ မေးနေတာ။ သူ ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်တယ်။ ချက်ချင်းပဲ အော်ဒါရသွားတယ်။ ရပြီးတာနဲ့ သွားရမယ့်နေရာကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူ ချက်ချင်း ကြောင်သွားတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သွားရမယ့်နေရာက ထျန်းဟယ် မြောက်ပိုင်း ရပ်ကွက် ဖြစ်နေလို့ပဲ။ ထျန်းဟယ် မြောက်ပိုင်း ရပ်ကွက်ကို သွားဖို့ဆိုရင်... ထောက်ပံ့ရေး လမ်းမကြီး ကနေတစ်ဆင့် ရောင်ချန်း အဝေးပြေးလမ်းကို ဖြတ်ရမှာ။

"ဒါ? ဒီလောက်ထိ တိုက်ဆိုင်ရလား"

သခင်လေး လင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ ပါးစပ်ဟနေရင်းနဲ့ပဲ သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေက မနှေးကွေးပါဘူး... ခရီးသည် ရှိတဲ့နေရာကို ချက်ချင်း မောင်းသွားလိုက်တယ်။ တစ်ဖက်လူက သူနဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ မီတာ ရာဂဏန်းလောက်ပဲ ဝေးတာ။

မကြာခင် ခရီးသည် ရှိတဲ့နေရာကို ရောက်သွားတယ်။ ကြည့်ရတာ ရိုးရိုးအေးအေး ကောင်မလေး တစ်ယောက်။ ရုပ်ရည်အရ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျောင်းသူလေး ဖြစ်လောက်တယ်။ JK ဝတ်စုံ (ဂျပန်ကျောင်းသူ ဝတ်စုံစတိုင်လ်) ဝတ်ထားတယ်။ ရိုးရိုးအေးအေး ဖြစ်ရုံတင်မကဘူး... ကြည့်ရတာ အရမ်း ဖြူစင်ပြီး လူငယ်ဆန်တဲ့ တက်ကြွမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

သူ ရောက်သွားတော့ ကားငှားတဲ့ ကောင်မလေးက သခင်လေး လင်းရဲ့ Cullinan ကားကြီးကို မြင်ပြီး အံ့သြသွားပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေး လင်း ဖိတ်ခေါ်လိုက်တော့ ကားပေါ် တက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကားက ရောင်ချန်း အဝေးပြေးလမ်း အဝင်ဝဘက်ကို ဦးတည်မောင်းနှင်သွားတယ်။

မောင်းနေရင်းနဲ့ နှစ်ယောက်သား စကားပြောကြတယ်။ လေထုက တော်တော်လေး အဆင်ပြေတယ်။ စကားပြောနေရင်းနဲ့ သခင်လေး လင်းက လီမို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို မေ့သွားတယ်။ ကားက ရောင်ချန်း အဝေးပြေးလမ်း အပိုင်း ၂၁၅ ကို ရောက်တဲ့အထိပေါ့။

အဲ့ဒီနေရာ ရောက်တော့... အဝေးကနေ ကုန်တင်ကားကြီး တစ်စီး သူ့မြင်ကွင်းထဲ ဝင်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီ ကုန်တင်ကားက ဆီဘောက်ဆာကား တစ်စီးကို ကျော်တက်နေတာ။ ညာဘက်ကွေ့ မီးပြထားပြီ... ကျော်တက်ပြီးရင် ဘေးပြန်ကပ်ပြီး အနှေးလမ်းကြောဘက် ဝင်မယ့်သဘော။

ဒါကို မြင်တော့ သခင်လေး လင်း မျက်လုံးတွေ လှုပ်ရှားသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွေ ကွေးတက်သွားတယ်။ ချက်ချင်း ကျော်တက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဟိုကုန်တင်ကား ကျော်တက်ပြီးတာနဲ့ သူလည်း ချက်ချင်း ကျော်တက်မယ်ပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဝေးပြေးလမ်းပေါ်မှာ ကုန်တင်ကားကြီးတွေ အနောက်က လိုက်ရတာ သူ အမုန်းဆုံးပဲ။ ဘေးချင်းယှဉ် မောင်းရတာမျိုးလည်း မကြိုက်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကျော်တက်ဖို့ လုပ်တုန်းမှာပဲ... ရုတ်တရက် ညာဘက်က လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်ကို မသိစိတ်ကနေ လှမ်းကြည့်မိလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကားမျက်နှာပြင်ပေါ်က အချိန်ကိုလည်း ကြည့်လိုက်တယ်။ ချက်ချင်းပဲ သူ့ခေါင်းတစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့... ဒါက တကယ်ပဲ ရောင်ချန်း အဝေးပြေးလမ်း အပိုင်း ၂၁၅ ဖြစ်နေလို့ပဲ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လက်ရှိအချိန်က ၉ နာရီ ၃၂ မိနစ်။ ဒါ စောစောက လီမို ပြောခဲ့တဲ့ နေရာနဲ့ အချိန် အတိအကျ ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ထိ တိုက်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ။ ဒီလောက်ထိ တိုက်ဆိုင်နေမှတော့... လီမိုက ဘာလို့ သူ့ကို သတိပေးခဲ့တာလဲ။

ဒါ... ဖြစ်နိုင်မလား... သခင်လေး လင်းရဲ့ မျက်လုံးအိမ် ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။ မသိစိတ်ကနေ ချက်ချင်းပဲ ညာဘက်ကို ကပ် အရှိန်ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ပြီး အရေးပေါ် လမ်းကြောမှာ ရပ်လိုက်တယ်။

သူ ရပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ...

ဆီဘောက်ဆာကားကို အပြည့်အဝ ကျော်မတက်ရသေးတဲ့ ကုန်တင်ကားကြီး ပေါ်ကနေ ပလပ်စတစ် အိတ်ကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာပြီး... သူ မူလက ရှိနေမယ့် နေရာဆီ လွင့်လာတယ်။

"!!!"

ဒီအခြေအနေကို မြင်တော့ သခင်လေး လင်း မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားတယ်။ ရင်ထဲမှာ လှိုင်းတံပိုးတွေ ထန်သွားတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့... သူ သဘောပေါက်လိုက်လို့ပဲ။ တကယ်လို့သာ သူ ညာဘက်ကပ်ပြီး အရှိန်လျှော့မရပ်ခဲ့ရင်... သူ့ရဲ့ မူလ အရှိန်နဲ့ လမ်းကြော အခြေအနေအရ ဆိုရင်... အဲ့ဒီ ပလပ်စတစ် အိတ်ကြီးက သူ့ကား လေကာမှန်ကို တည့်တည့် လာအုပ်မိမှာ သေချာတယ်။

လေကာမှန်ကို လာအုပ်မိပြီ ဆိုတာနဲ့... ညာဘက်မှာက ဆီဘောက်ဆာကား။ ရှေ့မှာက ကုန်တင်ကားကြီး။ လန့်ပြီးတော့ သူ စတီယာရင်ကို မသိစိတ်ကနေ လှည့်မိမှာ သေချာတယ်။ ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်မလဲ ဆိုတာ ဘုရားပဲ သိတော့မယ်။