ယူနန်ပြည်နယ် အနောက်ဘက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိပြီး မြန်မာနိုင်ငံနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသော ထိန်ချုံးခရိုင်သည် ရှေးခေတ်ကတည်းက ကျောက်စိမ်းနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများ စုဝေးရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ အာရှ လက်ဝတ်ရတနာ အဖွဲ့ချုပ်မှ "တရုတ်နိုင်ငံ၏ နံပါတ် ၁ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်" ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို ချီးမြှင့်ထားသည်။ ကျောက်စိမ်းနှင့် ပတ်သက်သော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်များစွာ ဤနေရာ၌ မွေးဖွားခဲ့ပြီး ကျောက်စိမ်းကစားခြင်းသည် ယဉ်ကျေးမှုတစ်ရပ် ဖြစ်လာကာ တစ်ညတည်းနှင့် ချမ်းသာသွားလိုသူများ၏ အိပ်မက်များကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ သို့သော် အိပ်မက်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဒေဝါလီခံရခြင်း ဝမ်းနည်းဖွယ် ဇာတ်လမ်း မည်မျှ ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ဤအရာအားလုံးကို "ရူးသွပ်ဖွယ် ကျောက်တုံးများ" ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော တောက်ပမှုအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသည်။

မုန်ရှီချန်တွင် ထိန်ချုံး၌ ကျောက်စိမ်းရိုင်းများ သိုလှောင်ထားသော ဂိုဒေါင် ရာပေါင်းများစွာ ရှိသည့်အပြင် ကျောက်စိမ်း ပြုပြင်ရေး အလုပ်ရုံ အပြည့်အစုံလည်း ရှိသည်။ ဤနေရာသည် သူ စီးပွားရေး စတင်ခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။ မူလက ထန်ကော်ပင်းလိုအပ်သော ကျောက်စိမ်းကစားသည့် ကျောက်တုံးများ အားလုံးကို သူ စီစဉ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ထန်ကော်ပင်းက ထိန်ချုံးသို့ ကိုယ်တိုင်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းကစားခြင်း၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ကိုယ်တိုင် ခံစားချင်သည်ဟု ပြောသဖြင့် သူဌေးမုန်သည် ယာယီ ဧည့်လမ်းညွှန်အဖြစ် လိုက်ပါဆောင်ရွက်ပေးရတော့သည်။

မုန်ရှီချန် ပြောကြားချက်အရ မနက်ဖြန် ထိန်ချုံးတွင် အလယ်အလတ်တန်းစား ကျောက်စိမ်း ကုန်စည်ပြပွဲတစ်ခု ကျင်းပမည်ဖြစ်သည်။ ဟောင်ကောင်၊ မကာအိုနှင့် ထိုင်ဝမ် အပါအဝင် နိုင်ငံအနှံ့အပြားမှ ကျောက်စိမ်းကုန်သည်များနှင့် ကျောက်စိမ်းပန်းပုဆရာများ စုဝေးကြမည်ဖြစ်သည်။ ပြပွဲသည် ၃ ရက် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ပြီး ကျောက်ဖြတ်ခြင်းနှင့် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ခြင်းများကို နေရာမှာပင် ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။ ပွဲစီစဉ်သူသည် အခကြေးငွေ တစ်မျိုးတည်းသာ ကောက်ခံမည်ဖြစ်သည်။

ဒါကလည်း သခင်လေးထန် ထိန်ချုံးသို့ လာချင်ရသည့် အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ ပျော်ရွှင်စရာများတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲပြီး စွန့်စားမှု၏ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အရသာကို ခံစားချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မွန်းလွဲ ၂ နာရီတွင် ကားသည် ထိန်ချုံးခရိုင်၊ ထိန်ယွဲ့မြို့နယ်ရှိ ဇိမ်ခံ ဗီလာတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤအိမ်သည် မုန်ရှီချန် ပိုင်ဆိုင်သော အိမ်ခြံမြေများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ ဒီမှာ နေထိုင်ခဲသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ပုံမှန် လာရောက် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးလေ့ရှိသည်။ ကုန်စည်ပြပွဲ ကျင်းပရာ နေရာနှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်ပြီး လမ်းလျှောက်လျှင် ၃ မိုင်ခန့်သာ ဝေးသဖြင့် ထန်ကော်ပင်းနှင့် အဖွဲ့ တည်းခိုရန် အသင့်လျော်ဆုံး နေရာဖြစ်သည်။

ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် လူယင်ရွှယ် မျက်နှာရဲသွားပြီး ရှုချင်း၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ "ငါ ကုန်တိုက်သွားပြီး ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ချင်လို့။ နင့်ဆီက ပိုက်ဆံ ၅၀ လောက် အရင် ချေးထားလို့ ရမလား။ ကျန်းချန် ပြန်ရောက်ရင် ပြန်ပေးပါ့မယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရှုချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး "ချေးတယ်၊ မချေးဘူး ပြောမနေပါနဲ့၊ ငါ ဝယ်ပေးပါ့မယ်။ နင့်အတွက် သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်အစား တချို့ပါ ဝယ်ပေးမယ်။ အစ်ကိုထန် ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်၊ ငါတို့ ဒီမှာ အနည်းဆုံး ၄ ရက်လောက် နေရဦးမှာတဲ့။ နင့်ပုံစံကို ကြည့်ပါဦး၊ ခရမ်းသီးခြောက် အခွံလို တွန့်ကြေနေပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လူယင်ရွှယ် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ခုနက လာတုန်းက လမ်းဘေးမှာ ကုန်တိုက်တစ်ခုနဲ့ အထူးဆိုင်တချို့ တွေ့ခဲ့တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှုချင်း လက်မောင်းကို ကွေးပြီး ရှေ့တိုးကာ "ဒါဆို ဘာစောင့်နေသေးလဲ။ သွားကြစို့။ ကိုယ့်ချစ်သူ ဈေးဝယ်ထွက်တာ လိုက်ပို့ပေးတာက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပဲလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် သခင်လေးထန် အနောက်မှ အမီလိုက်လာပြီး လက်ကိုင်အိတ်ထဲမှ ငွေစက္ကူ ၂ ထပ်ကို ထုတ်ကာ ရှုချင်းလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုမုန်ကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှုချင်း အားမနာဘဲ ပိုက်ဆံကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး၊ ငါတို့က ရှေ့နားက ကုန်တိုက်နဲ့ ဆိုင်တွေကို လျှောက်ကြည့်ပြီး ပြန်လာမှာပါ။ ညစာကို အပြင်မှာပဲ တစ်ခုခု စားခဲ့လိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သခင်လေးထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အာလော်နဲ့ အာပေါင်ကိုပါ ခေါ်သွားလိုက်လေ။ ဒီနေရာက ကျန်းချန်နဲ့ မတူဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အာလော်နှင့် အာပေါင်သည် ထန်ကော်ပင်း ခေါ်လာသော သက်တော်စောင့် နှစ်ဦးဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် အထူးတပ်ဖွဲ့မှ အတွေ့အကြုံရင့် စစ်ပြန်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိန်ချုံးသည် နယ်စပ်နှင့် နီးပြီး တိုင်းရင်းသား လူမျိုးစု အများအပြား နေထိုင်ကြသဖြင့် လုံခြုံရေး အခြေအနေမှာ စိုးရိမ်စရာ ရှိသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ထန်ကော်ပင်းပင် သက်တော်စောင့် ၂ ဦး ခေါ်လာခဲ့ရသည်။

ရှုချင်း လက်ကာပြပြီး "တော်ပါပြီ၊ ငါက ဘယ်သူနဲ့မှ ပြိုင်ဆိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခဏလောက် လမ်းလျှောက်ပြီး ပြန်လာခဲ့မှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သခင်လေးထန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်မပြောတော့ပေ။ "တစ်ခုခု လိုရင် ဖုန်းဆက်လိုက်၊ ပြီးတော့ Wrigley's ပီကေ ၂ ဘူး ဝယ်ခဲ့ပေးဖို့ မမေ့နဲ့"

ရှုချင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လူယင်ရွှယ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ မီတာ ရာဂဏန်းလောက် လျှောက်ပြီးနောက် လမ်းဘေးရှိ ကုန်တိုက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ နှစ်ဦးသား ဈေးဝယ်တွန်းလှည်းတစ်စီး ယူပြီး အထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြသည်။ ကုန်တိုက်သည် ၂ ထပ်သာ ရှိပြီး သေးငယ်သော်လည်း ပစ္စည်းစုံလင်လှသည်။

သူတို့သည် စင်ပေါ်မှ သရေစာမုန့်များနှင့် အချိုရည်များကို အများအပြား ယူပြီး လှည်းထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အလှကုန်ပစ္စည်းတန်းသို့ တွန်းသွားလိုက်သည်။ လူယင်ရွှယ်သည် လက်ကိုင်ကို ကိုင်ပြီး လှည်းကို လူသွားလမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ မောင်းနှင်သွားသည်။

ရှုချင်း ဟိုဒီကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာထား တောင့်တင်းသွားသည်။ ဘယ်ဘက်စင်ပေါ်တွင် ကလေးဒိုက်ပါများ အပြည့်တင်ထားပြီး ညာဘက်စင်ပေါ်တွင် အမျိုးသမီးလစဉ်သုံး ပစ္စည်းများ အပြည့်ရှိနေသည်။ အမျိုးသမီး အများအပြားသည် စင်ရှေ့တွင် ရပ်ပြီး ပလတ်စတစ်အိတ်များကို ကိုင်လျက် ပစ္စည်းများကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး လာသည်ကို မြင်သောအခါ လှည့်ကြည့်ကြသည်။ ရှုချင်းသည် အကြည့်ကို ၉၀ ဒီဂရီ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး မျက်နှာကြက်ပေါ်မှ မီးချောင်းကို ငေးစိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ လက်ကိုင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဒီလမ်းကြားထဲကနေ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်ခွာနိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

လူယင်ရွှယ်က ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး Sofy တံဆိပ် လစဉ်သုံးပစ္စည်း ၂ ထုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲယူကာ ဈေးဝယ်လှည်းထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးသား လမ်းကြားတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ ရှုချင်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သော်လည်း အနောက်မှ တီးတိုးသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒီကောင်လေးက မဆိုးဘူး။ ချစ်သူနဲ့အတူတူ လိုက်လာပေးတာဆိုတော့ စိတ်ချရမယ့်ပုံပဲ။ ငါ့ယောက်ျားသာဆိုရင် ငါ ဒါတွေ ဝယ်နေတာသိရင် ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားမှာ..."

"ယောကျာ်းတွေက ဒီလိုပါပဲ။ ရာသီလာရင် စိတ်ညစ်ကြတယ်၊ ရာသီကုန်သွားရင်တော့ ပျော်ကြတယ်"

အသံက မကျယ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး ကြားနိုင်လောက်ရုံ ရှိသည်။ လူယင်ရွှယ် လျှာထုတ်လိုက်ပြီး လှည်းကို ရှေ့သို့ အမြန်တွန်းသွားသည်။ အာလူးကြော် ၂ ထုပ်ကို ဆွဲယူပြီး လစဉ်သုံးပစ္စည်းများပေါ်သို့ တင်လိုက်ရန် မမေ့ပေ။ ရုတ်တရက် သူတို့နှစ်ဦးသည် မျက်မှန်တပ်ထားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦး စင်တစ်ခုရှေ့တွင် တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လှည်းနှင့် အနားကပ်သွားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာထားများ ထူးဆန်းသွားသည်။ လူပိန်ကောင် ရှေ့မှ စင်ပေါ်တွင် ကွန်ဒုံးများ အပြည့်တင်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပြုံးရွှင်နေသော အရောင်းစာရေးမလေး တစ်ဦး ရောက်လာပြီး "ဘယ်အမှတ်တံဆိပ်ကို လိုချင်ပါသလဲရှင်" ဟု ဖော်ရွေစွာ မေးလိုက်သည်။

လူပိန်ကောင် မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး "Du LS ထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အရောင်းစာရေးမလေးက ထပ်မေးသည်။ "ဘယ်အရောင် ကြိုက်ပါသလဲ" လူပိန်ကောင် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် "အဖြူရောင်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အရောင်းစာရေးမလေးက အလွန် စိတ်ရှည်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် "ဘယ်လို အရသာမျိုး ကြိုက်ပါသလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ လူပိန်ကောင် မျက်နှာရဲသွားပြီး "ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးဘူး" ဟု အားငယ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရှုချင်း ကြောင်အမ်းသွားသော်လည်း လူယင်ရွှယ်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းပြီး လှည်းကို တွန်းထွက်သွားလိုက်သည်။ ခဏကြာ လျှောက်သွားပြီးနောက် ငွေရှင်းကောင်တာတွင် ထိုလူပိန်ကောင်နှင့် မထင်မှတ်ဘဲ ပြန်ဆုံလေသည်။