ကျောက်ဖြတ်စက် မောင်းနှင်နေသော အမျိုးသားသည် အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် သန်မာထွားကြိုင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့ရုပ်ရည်က ငွေကောက်ခံနေသော အဘိုးအိုနှင့် အလွန် ဆင်တူသည်။ ရှုချင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူက မကျေမနပ်ဖြင့် "ဒီအမှိုက်တုံးထဲကနေ ကျောက်စိမ်း ထွက်လာရင် ငါ အဲဒီကျောက်တုံးကို ဝါးစားပစ်လိုက်မယ်..." ဟု တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အသံက မကျယ်သော်လည်း ဘေးနားတွင် ရေလောင်းရန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ရှုချင်း ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ သူက ပြုံးပြီး "ခင်ဗျား မစားတာထက်စာရင် စားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ အခုကတည်းက ဗိုက်ဆာပြေ အကျိုးအပဲ့ တစ်ခုလောက် ကောက်စားထားလိုက်ပါလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လူသန်ကြီးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးကြမ်းကို နေရာပြောင်းကာ သေချာ တပ်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လွှသွားကို မှတ်သားထားသော မျဉ်းကြောင်းပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဖိချလိုက်သည်။

ရွှပ်!

နောက်ထပ် အကျိုးအပဲ့ တစ်ခု ပြတ်ထွက်သွားပြန်သည်။ ဗလာဖြစ်နေသော အဖြူရောင်ကိုသာ တွေ့ရပြီး မည်းနက်နေသော အက်ကွဲကြောင်းများက ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာသည်။ လူသန်ကြီးက အထင်သေးစွာ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ ဒီကျောက်တုံးက မအောင်မြင်နိုင်ဘူးလို့ သူ ယုံကြည်ထားပြီး ဆက်လုပ်နေရင် အချိန်ဖြုန်းတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ရှုချင်းက ဖြတ်ထားသော မျက်နှာပြင်ကို ရေအမြန်ဆေးလိုက်ပြီး "ကျောက်သွေးတဲ့ ဘီး လဲပြီး ပွတ်တိုက်ပေးပါ" ဟု တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လူသန်ကြီးသည် ဆိုင်ရှင်၏ သား ဖြစ်သည်။ ဒါကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်လာပြီး "မင်းက ကျောက်တုံးကြမ်းကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကြည်လင်နေတဲ့ ကျောက်စိမ်းလို့ ထင်နေတာလား။ ကျောက်စိမ်းကစားနည်း အကြောင်း နားရော နားလည်ရဲ့လား" ဟု စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောလိုက်သည်။

ရှုချင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် နားလည်လား၊ နားမလည်လား ခင်ဗျား စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီကျောက်တုံးကို ကျွန်တော် ၆ သိန်းနဲ့ ဝယ်ထားတာ။ ကျွန်တော် ကြိုက်သလို လုပ်ခိုင်းလို့ ရတယ်"

ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော အဘိုးအိုသည် သူတို့ဘက်က မှားနေမှန်း သိသဖြင့် ရှေ့တိုးလာပြီး လူသန်ကြီး၏ ခေါင်းကို ရိုက်ကာ "အချိန်ဆွဲမနေနဲ့! အလုပ်မလုပ်ချင်ရင် အိမ်ပြန်ပြီး ကလေးနို့တိုက်နေလိုက်!" ဟု ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား..." လူအုပ်ကြီး ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ အချို့က "သူက ကလေးနို့တိုက်တာလည်း ကျွမ်းကျင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု နောက်ပြောင်ကြသည်။

ထန်ကော်ပင်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး "နို့ဘူးတွေ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား..." နောက်ထပ် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ လူသန်ကြီးက ခေါင်းကုတ်ပြီး "ပွတ်မယ်... ပွတ်မယ်... ဟုတ်ပြီလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ကျောက်သွေးဘီးသို့ အမြန်ပြောင်းကာ ကျောက်တုံးကို ကျွမ်းကျင်သော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စတင် ပွတ်တိုက်လေတော့သည်။

လူသန်ကြီးသည် ကျွမ်းကျင်သော ကျောက်ဖြတ်သမား တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ငြင်းမရပေ။ ကျောက်သွေးဘီးနှင့် ကျောက်မျက်နှာပြင် ပွတ်တိုက်မှုသည် အနေတော်ဖြစ်ပြီး ပွတ်တိုက်သံသည်ပင် အထူးစည်းချက် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ၂ မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ အဖြူရောင် မြူခိုးလွှာ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

လူသန်ကြီး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ လက်ကိုင်ကို မ,တင်လိုက်ပြီး "မြန်မြန်... ရေလောင်း!" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ ရှုချင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရေတစ်ခွက် ခပ်ကာ ဖြတ်ထားသော မျက်နှာပြင်ပေါ် လောင်းချလိုက်သည်။

ရွှီခနဲ အသံနှင့်အတူ ကျောက်သွေးဘီးက အဖြူရောင် မြူခိုးလွှာကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ နွေးထွေးသော ရွှေဝါရောင် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကြည့်ရှုသူများ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

"လှလိုက်တဲ့ ကြက်ဆီဝါရောင်!"

"အဆင့်မြင့် ရေခဲသား ကြက်ဆီဝါ... ချင်းဇီ! မင်းက တကယ် အံ့ဩစရာပဲ" မုန်ရှီချန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ပြီး ရှုချင်း၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား! မင်းနဲ့ ကံတရားနတ်သမီးတို့ တိတ်တိတ်ပုန်း ကြိုက်နေကြတယ် ဆိုတာ ငါ သိတယ်ကွ။ ခဏနေရင် ငါ့အတွက် ပစ္စည်းကောင်း တစ်ခုလောက် ကူမရွေးပေးရင် မင်းကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်မယ်" ထန်ကော်ပင်း၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်လုံးနှင့် နှာခေါင်း ပျောက်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

အဘိုးအိုရွှယ်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကြက်ဆီဝါရောင် ကျောက်တုံးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းထိလိုက်သည်။ လောင်းကြေး ရလဒ်က အရေးမကြီးတော့ပေ။ သဘောတူညီချက်အရ ဒီကျောက်တုံးကို သူ့ကို ရောင်းရမည် ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုက ကျောက်သွေးဘီးအောက်သို့ ရုတ်တရက် လက်ထိုးထည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လူသန်ကြီး လန့်ဖျပ်သွားသည်။ "အဘိုးကြီး... ဖယ်ပါဗျာ၊ ကျွန်တော် ကျောက်ဖြတ်လို့ မပြီးသေးဘူး" ဟု အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ အဘိုးအိုရွှယ် သတိဝင်လာပြီး လက်ကို မလိုလားစွာ ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှုချင်းကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"ငါ အရှုံးပေးပါတယ်။ သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း ဒီကျောက်တုံးကို ဖြတ်ပြီးသွားရင် ၂ ဆ ဈေးပေးပြီး ဝယ်မယ်"

ရှုချင်း နှာခေါင်းကို ပွတ်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ပြောသားပဲ၊ ၂ ဆ ဈေးနဲ့ မရောင်းပါဘူးလို့။ နောက်မှ ထပ်ပြောတဲ့ အခြေအနေကို မေ့သွားပြီလား"

အဘိုးအိုရွှယ်၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။ သူ အခြေအနေကို သဘောတူခဲ့သည်မှာ မှန်ပါသည်။ ဒီကောင်လေးက ပိုက်ဆံမလိုဘူးလို့ ပြောခဲ့သားပဲ။ အဘိုးအိုရွှယ်သည် ထူးဆန်းသော စရိုက်ရှိသော်လည်း ကတိတည်သောသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချကာ "ကောင်းပြီလေ၊ ခရမ်းရောင် ကျောက်တုံးနဲ့ မင်းဖုန်းနံပါတ် ပေး။ သဘက်ခါ ဒီအချိန်လောက်ကျရင် ပစ္စည်းတွေ ယူပြီး မင်းကို လာရှာမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှုချင်း အပြုံးပျက်သွားပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ၂ ဆ ဈေးနဲ့ မရောင်းဘူးလို့ပဲ ပြောတာလေ။ သင့်တော်တဲ့ ဈေးပေးရင် လက်ခံနိုင်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီပစ္စည်းက ခင်ဗျားလက်ထဲ ရောက်မှ တန်ဖိုးရှိလာမှာ မို့လို့ပါ"

အဘိုးအိုရွှယ် ခဏတာ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ဒီလူငယ်လေးက သူ့ကို မျက်နှာလုပ်နေမှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ့အသက်အရွယ်အရ ပစ္စည်းများကို သေချာ မထွင်းထုနိုင်တော့သဖြင့် အနားယူရန် စိတ်ကူးရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့၏ နောက်ဆုံး လက်ရာကို ဖန်တီးရန်အတွက် ထိပ်တန်း ကျောက်စိမ်းအချို့ ရွေးချယ်ရန် ကုန်စည်ပြပွဲသို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ရိုးသားပွင့်လင်းသည့် ဒီလူငယ်လေးကြောင့် သူ့ရင်ထဲတွင် ကျေးဇူးတင်သော ခံစားမှု နွေးထွေးစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"လူငယ်လေး... ကျေးဇူးပါပဲကွာ"

ဆရာကြီးရွှယ် ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ သူ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု မပြောဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ၁၀ နှစ်ကျော် ကြာခဲ့ပြီ။ သူ့ရှေ့မှ လူငယ်လေးသည် သူ့ကျေးဇူးတင်စကားနှင့် လုံးဝ ထိုက်တန်သူ ဖြစ်သည်။

"ဟီးဟီး! ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ကျောက်ဖြတ်စက်ဆီ သွားကြည့်ရအောင်။ ဒီ ကြက်ဆီဝါ ကျောက်တုံးက အံ့ဩစရာတွေ ပေးကောင်း ပေးနိုင်တာပေါ့" ရှုချင်း ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် အဘိုးအိုရွှယ်နှင့်အတူ ကျောက်ဖြတ်စက်ဆီသို့ ပြန်သွားသည်။

ကျောက်သွေးခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးခါနီးတွင် သန့်စင်ပြီး အရည်အသွေးမြင့်မားသော ကြက်ဆီဝါ ကျောက်တုံးသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။ နောက်ဆုံး အောက်ခြေကို သပ်ရပ်စွာ ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ အဘိုးအိုရွှယ်သည် ကျောက်တုံးပေါ်မှ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော တိမ်တိုက်ပုံစံများကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "တိမ်တိုက်ပေါ် ခြေလှမ်းလှမ်းနေသော ရွှေဘုရား! ဒါ တိမ်တိုက်ပေါ် ခြေလှမ်းလှမ်းနေသော ရွှေဘုရားပဲ!" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချာ-ချာ-ချာ-

ကျောက်သွေးဘီး ခဏတာ လည်ပတ်ပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။ လူတိုင်း မျက်လုံးများ နီရဲနေသော အဘိုးအိုရွှယ်ကို နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ "တိမ်တိုက်ပေါ် ခြေလှမ်းလှမ်းနေသော ရွှေဘုရား" ဆိုတာ ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ အရာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။ သို့သော် အဘိုးအို၏ ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်သော မျက်ရည်များမှတစ်ဆင့် ဤအဆင့်မြင့် ရေခဲသား ကြက်ဆီဝါ ကျောက်စိမ်းသည် အပေါ်ယံ မြင်ရသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော အရာမဟုတ်ကြောင်း ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲပေ။

"တိမ်တိုက်ပေါ် ခြေလှမ်းလှမ်းနေသော ရွှေဘုရား... ငါ့လို အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဒီလို ပြိုင်ဘက်ကင်း လက်ရာမျိုး ထွင်းထုခွင့် ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့ဘူး။ အနားယူရမယ် ဆိုရင်တောင် နောင်တမရတော့ပါဘူး။ ဒါ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ပဲ!" အဘိုးအိုရွှယ်သည် တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် ကျောက်ဝါတုံးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်နေသည်။ မျက်ရည်စီးကြောင်း နှစ်ခု သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

ရှုချင်း ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့တိုးကာ "အဘိုး... ဒီကျောက်တုံးကို အဘိုးဆီ ရောင်းမယ်လို့ သဘောတူထားပြီးသားပဲ။ အရမ်း စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့။ ပြန်ယူသွားပြီး အဘိုး ကြိုက်သလို ထွင်းထုလိုက်ပါ..." ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုရွှယ် မျက်ရည်သုတ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းခါပြီး "ငါ ဒီကျောက်တုံးကို ဝယ်ဖို့ မတတ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောရင်... မင်း ငါ့ကို ထွင်းထုခွင့် ပေးဦးမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားသောအခါ ရှုချင်းသာမက ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော မုန်ရှီချန်ပါ အံ့ဩလွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ ပိုင်ဆိုင်မှု သန်း ၁၀၀ ကျော် ရှိသော ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ ကျောက်စိမ်းပန်းပုဆရာကြီး တစ်ဦးက မတတ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်ဆိုရင် ဒီ ကြက်ဆီဝါ ကျောက်စိမ်းက ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားသာ ကြည့်ပေတော့။

ရှုချင်း ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အဘိုး ကြိုက်ရင် ယူသွားပြီး ထွင်းထုလိုက်ပါ။ ပြီးသွားရင် ဈေးလျှော့ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအိုရွှယ်၏ ပခုံးများ တုန်ယင်သွားသည်။ အံကြိတ်ပြီး "ကောင်းလိုက်တဲ့ ကောင်လေး... ငါ မင်းဆီက အခွင့်ကောင်း မယူပါဘူး။ ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မကောင်းဘူး။ မင်း ငါ့ကို ယုံရင် ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့။ အဲဒီကျမှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှုချင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး "ထမင်းကျွေးမယ်ဆိုရင် လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား! ထမင်းကျွေးရုံတင် မကဘူး၊ တစ်သက်လုံး မင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ ငါ နောက်ဆုံးတော့ ဒီကျောက်တုံးကို ဝယ်နိုင်မယ့် အရာတစ်ခု တွေ့သွားပြီ၊ ဟားဟားဟား!" အဘိုးအိုရွှယ် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ မျက်ရည်နှစ်စက် သူ့ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာသည်။ ရှုချင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။

"တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပေးမယ် ဟုတ်လား" ရှုချင်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "ဒီအဘိုးကြီး တော်တော် ပြောရဲတာပဲ။ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ဆို အလွန်ဆုံး ၁၀ နှစ်၊ ၈ နှစ်လောက်ပဲ နေရတော့မှာ။ နောက်ကျရင် သူ့သားဆီက ထမင်းလက်မှတ် တောင်းဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား" ဟု တွေးလိုက်သည်။

မုန်ရှီချန် ရှေ့တိုးလာပြီး ရှုချင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ရယ်မောရင်း "ညီလေး... သူ့တပည့် အမြန်ခံလိုက်ပါလား။ ဆရာကြီးရွှယ်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းပန်းပု ပညာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် တတ်ရင်တောင် တစ်သက်လုံး စားမကုန်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တပည့်ခံရမယ်?" ရှုချင်း မအဘူး။ နည်းနည်းလောက် ပြောပြလိုက်တာနဲ့ အဘိုးအိုရွှယ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ "ဪ... ဒီအဘိုးကြီးက သူ့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းပန်းပု ပညာနဲ့ ဒီကျောက်ဝါတုံးရဲ့ တန်ဖိုးကို ခုနှိမ်ချင်နေတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ သူ သင်ပေးချင်ရင်တောင် ငါ့မှာ သင်ဖို့အချိန် ရှိပါ့မလား။ ထားလိုက်ပါတော့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကျောက်ဝါတုံးက သူ့လက်ထဲရောက်ရင် အလကား ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဈေးလျှော့ပေးလိုက်တာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..." ဟု တွေးလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... တပည့်ခံဖို့ မလောပါနဲ့။ ငါနဲ့အတူ အရင် လိုက်ခဲ့ပါဦး" ရှုချင်း တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆရာကြီးရွှယ် ထပ်မံ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ထွင်းထုထားသော ပစ္စည်းကို မြင်လိုက်ရလျှင် ဒီလူငယ်လေး တပည့်ခံဖို့ ငြင်းဆန်တော့မည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

ရှုချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ အဘိုးအိမ်ကို ထမင်းလိုက်စားမယ်" အဘိုးအိုရွှယ် ဖုန်းထုတ်ပြီး တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့တိုးလာပြီး ကြက်ဆီဝါ ကျောက်စိမ်းတုံးကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထားလိုက်သည်။ ပြန်မလွှတ်ချင်တော့သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

၁၅ မိနစ်ခန့် စကားစမြည် ပြောပြီးနောက် အနက်ရောင် ဟုန်ချီ ကားရှည်ကြီး တစ်စီး အဝေးမှ မောင်းနှင်လာပြီး ဆရာကြီးရွှယ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။