အခန်း (၅) ကျွန်တော်က သူတောင်းစား ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပါ

ဖခင်ဖြစ်သူက ဘယ်ဘက်လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ရေခဲစွမ်းအားများသည် သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် စုစည်းသွားပြီး ကြည်လင်တောက်ပသော ရေခဲပြားလေးတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားသည်။ ထို့နောက် ညာဘက်လက်ဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုက်ရာ "လီချင်းယွင်" ဟူသော စာလုံးသုံးလုံး ရေခဲပြားပေါ်တွင် ထွင်းထုပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။

လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ရေခဲပြားလေး လွင့်ထွက်လာသည်။

လီချင်းယွင် ရေခဲပြားကို လှမ်းယူပြီး သေချာကြည့်လိုက်သည်။ ရေခဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း အေးစက်သော အထိအတွေ့ လုံးဝမရှိသည်မှာ တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူက လက်ကို နောက်ပစ်လျက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့နာမည်က ရှန်လီယွမ် ရေခဲနှင်းနတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ"

"ဒါက မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ကျိန့်ကျွင်းဖုန်း ပဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း အရပ် ၁၈၅ စင်တီမီတာခန့်ရှိပြီး မျက်ခုံးတန်းတန်း မျက်လုံးတောက်တောက်နှင့် အသက် ၂၀ ကျော်ပုံပေါက်သော ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

လီချင်းယွင်က လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ "ဂါရဝပြုပါတယ် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး"

ထို့နောက် ရှန်လီယွမ်က ဘေးနားရှိ ရှန်မုန့်ရိုကို ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့သမီး ရှန်မုန့်ရို မင်းရဲ့ ဒုတိယဂိုဏ်းတူအစ်မ လည်း ဖြစ်တယ်"

"ဟွန်း!" ရှန်မုန့်ရိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အထင်သေးသော အမူအရာများ အထင်းသား ပေါ်နေသည်။

လီချင်းယွင်က ပြုံးပြီး လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ "ဂါရဝပြုပါတယ် ဒုတိယဂိုဏ်းတူအစ်မ"

"ဒါက မင်းရဲ့ တတိယဂိုဏ်းတူအစ်ကို ဝူဝမ်ကျုံး စတုတ္ထဂိုဏ်းတူအစ်ကို ဆုန့်ဟုန်ကျဲ ပဉ္စမဂိုဏ်းတူအစ်ကို စွန်းချုံးကျင်း နဲ့ ဆဋ္ဌမဂိုဏ်းတူအစ်မ ရန်ဇီရှင်း တို့ပဲ"

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတွေနဲ့ အစ်မတွေကို ဂါရဝပြုပါတယ်" လီချင်းယွင်က ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ရှန်လီယွမ်က ကိုယ်ပိုင်တပည့် ခြောက်ဦးကို တစ်ယောက်ချင်း မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် လီချင်းယွင်ကို အခြားသော အတွင်းစည်းဂိုဏ်းသား ၂၀ ကျော်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။ လီချင်းယွင်က ရုပ်ဆိုးသည်ဟု သူပြောခဲ့ဖူးသော ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုများကို တောင်းပန်လိုက်သည်။ ထိုဂိုဏ်းတူအစ်ကိုများကလည်း သဘောထားကြီးစွာဖြင့် ချက်ချင်း ခွင့်လွှတ်ပေးကြသည်။ ထို့နောက် ရှန်လီယွမ်က ဂိုဏ်းစည်းကမ်းများနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာများကို လီချင်းယွင်အား ရှင်းပြသည်။

ကိုယ်ပိုင်တပည့်များကို ရှန်လီယွမ် ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးပြီး ဂိုဏ်းတွင် အကြီးအကဲများ မရှိသောကြောင့် အတွင်းစည်းဂိုဏ်းသားများကို ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ကျိန့်ကျွင်းဖုန်းက သင်ကြားပေးသည်။

ရေခဲနှင်းနတ်ဘုရားနယ်မြေအကြောင်း သိရှိပြီးနောက် ရှန်မုန့်ရိုက လီချင်းယွင်ကို အနောက်ဘက်ဝင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လွတ်နေသော အခန်းတစ်ခန်းတွင် နေရာချပေးသည်။

ရှန်မုန့်ရိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ဆိုရင် ဒါ ရှင့်အခန်းပဲ။ မနက်တိုင်း ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လမ်းညွှန်ပေးလိမ့်မယ်။ နေ့လယ်ပိုင်းနဲ့ ညပိုင်းတွေမှာတော့ ကိုယ့်အချိန်ကို ကိုယ်စီမံလို့ ရတယ်။ ရက်နည်းနည်းကြာတိုင်း တာဝန်တွေ ရှိတတ်တယ်။ ကိုယ့်အရည်အချင်းအလိုက် သင့်တော်တဲ့ တာဝန်တွေကို ယူပြီး ဆုလာဘ်တွေနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေ ရှာဖွေနိုင်တယ်"

"တာဝန်မယူရင် ဘာမှရမှာ မဟုတ်ဘူး နားလည်လား"

"နားလည်ပါပြီ" လီချင်းယွင်က အိပ်ရာပြင်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဒါတွေက ဝူချန်ဂိုဏ်းမှာ ကြုံဖူးတာတွေနဲ့ ဆင်တူတာမို့လို့ သူ ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

ရှန်မုန့်ရို မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ "သေချာ နားထောင်နေရဲ့လား ကျွန်မ ဘာပြောလဲ သိရဲ့လား"

လီချင်းယွင် လုပ်လက်စကို ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကြားပါတယ် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေ လိုချင်ရင် တာဝန်တွေ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမယ်ဆိုတာလေ"

"ကဲပါ... ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးရှန်... တခြားကိစ္စ မရှိတော့ရင်လည်း သွားပါတော့ မိန်းမနဲ့ ယောက်ျား အခန်းလွတ်ထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတယ်လို့ သတင်းထွက်သွားရင် ကျွန်တော့်ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် မကောင်းဘူးဗျ"

"ဖူး!"

ရှန်မုန့်ရို သွေးအန်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူမမျက်နှာမှာ ရေညှစ်ချလို့ရလောက်အောင် မဲမှောင်သွားသည်။

လမ်းမပေါ်မှာတုန်းက လီချင်းယွင်က သူမတင်ပါးကို ရိုက်ခဲ့လို့ သူမရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ ပုံရိပ်လေး ပျက်စီးခဲ့ရပြီးပြီ။ အခု သူမကို ဒီလိုစကားမျိုး လာပြောနေသေးသည်။ တကယ့်ကို သည်းခံနိုင်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူ့ကို ပါးရိုက်သတ်ပစ်ချင်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူက လီချင်းယွင်အပေါ် အထူးတလည် ဆက်ဆံနေသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"အဖေများ သူ့ရဲ့ လေလုံးထွားတဲ့ စကားတွေအောက်မှာ တကယ် အရူးလုပ်ခံလိုက်ရတာလား"

ရှန်မုန့်ရိုက လီချင်းယွင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်ကာ ထွက်သွားလေသည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အချိန်တွင် လီချင်းယွင် အိပ်ရာထဲ လူးလှိမ့်နေသော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရာ အခြား ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုများ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီချင်းယွင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်လာရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မိန်းမချောလေးတွေနဲ့ တွေ့ပြီး တာဝန်တွေ လုပ်ရတာကမှ အစစ်ကွ"

တောင်ထိပ်တွင် ကျယ်ဝန်းပြန့်ပြူးသော မြေကွက်လပ်တစ်ခုရှိပြီး ရောင်စုံပန်းများ ဝန်းရံထားကာ ပန်းရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။ မြေကွက်လပ် အလယ်တွင် ထီးကြီးတစ်လက် ဖွင့်ထားသကဲ့သို့ ယပ်တောင်ပုံစံ ဖြာထွက်နေသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိသည်။ သစ်ပင်အောက်တွင် လေတိုက်တိုင်း ယိမ်းနွဲ့နေသော ဒန်းလေးတစ်လက် ရှိသည်။

လီချင်းယွင် ဒန်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ လွှဲလိုက်သည်။ ညဘက် လေပြည်လေညှင်းများက မျက်နှာကို လာရောက်ထိတွေ့ပြီး အေးမြမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ သူ ကြယ်စုံသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ပြည့်နှက်လာသည်။

"အမေ... ဘယ်ရောက်နေတာလဲဗျာ"

"ဟတ်ချိုး!" လီချင်းယွင် နှာချေလိုက်ပြီး အိပ်ရာမှ နိုးလာရာ တစ်ညလုံး ဒန်းပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားမိမှန်း သတိထားမိလိုက်သည်။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်သွားမှ မဟုတ်ရင် အစာ မကျန်ဘဲ နေလိမ့်မယ်" သူ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း တောင်အောက်သို့ အစွမ်းကုန် ပြေးဆင်းသွားသည်။

"ဟားဟား... အချိန်ကိုက်ပဲ" လီချင်းယွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ပန်းကန် ဘယ်မှာလဲ ပန်းကန်အကြီးကြီး လိုချင်တာ"

"ပန်းကန်က ဟိုမှာလေ ကိုယ့်ဘာသာ သွားယူလိုက်" ဆဋ္ဌမဂိုဏ်းတူအစ်မ ရန်ဇီရှင်း က ထမင်းခပ်ပေးရင်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

လီချင်းယွင်က ရန်ဇီရှင်းကို သွားဖြဲပြလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးရန်"

ရန်ဇီရှင်းက အရပ်ရှည်ပြီး ချောမောပြေပြစ်သော မျက်နှာထား ရှိသည်။ ရှန်မုန့်ရိုလောက် မလှပသော်လည်း စံမီသော အလှပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူမက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်ထားရှိပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အမြဲတမ်း အပြုံးနုနုလေး ရှိနေတတ်သဖြင့် လူများကို ရင်းနှီးနွေးထွေးမှု ခံစားရစေသည်။

လီချင်းယွင်က အကြီးဆုံးပန်းကန်ကို ယူပြီး ဟင်းသွားယူရန် ပြေးသွားသည်။ မူလကတည်းက ကြီးမားသော ပန်းကန်လုံးထဲတွင် အစားအစာများကို တောင်ပုံရာပုံ မောက်နေအောင် ထည့်လိုက်ရာ စားပွဲပေါ်ရောက်သောအခါ အခြားသူများ၏ ပန်းကန်များနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ထင်းခနဲ ဖြစ်နေသည်။

ရှန်မုန့်ရိုက သူ့ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လီချင်းယွင်က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အားပါးတရ စားသောက်နေသည်။ ဟင်းများကို မနားတမ်း ယူလိုက် ထမင်းများကို ပါးစပ်ပြည့်အောင် ပလုတ်ပလောင်း သွတ်သွင်းလိုက်နှင့် ပါးစပ်ထောင့်စွန်းများတွင် ဆီများပင် ပေကျံနေသည်။

ချောမောသော မျက်နှာလေးနှင့် ဒီလို ရွံစရာကောင်းသော စားသောက်ပုံက လုံးဝ မလိုက်ဖက်ပေ။

တတိယဂိုဏ်းတူအစ်ကို ဝူဝမ်ကျုံးသည် လူကောင်ကြီးထွားသူဖြစ်ရာ လီချင်းယွင် အငမ်းမရ စားသောက်နေသည်ကို မြင်တော့ ဆွေမျိုးသားချင်းကို တွေ့လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှန်မုန့်ရို ကြည့်မရတော့ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင် အတိတ်ဘဝတုန်းက ထမင်းမစားခဲ့ရဘူးလား"

"ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့ ပြိတ္တာဝင်စားလာတာလား"

ပါးစပ်ထဲ အစာတွေ အပြည့်နှင့် လီချင်းယွင်က ဝါးရင်း ပလုံးပထွေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က အရင်တုန်းက သူတောင်းစား ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပါ"

ဒီစကားက တစ်ဝိုင်းလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ရန်ဇီရှင်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းတူညီလေးလီ... ဘာလို့ သူတောင်းစား ဖြစ်သွားရတာလဲ"

"ကျွန်တော်က မိဘမဲ့လေ စားစရာမရှိ ပိုက်ဆံမရှိနဲ့ ဒါကြောင့် ခဏလောက် သူတောင်းစား ဖြစ်ခဲ့ရတာပေါ့"

ပါးစပ်ထဲက အစာကို ဝါးရင်း လီချင်းယွင် ဆက်ပြောသည်။ "အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က အရမ်းငယ်သေးတာ သဘောကောင်းတဲ့ လူအများကြီးက ကျွန်တော့်ကို အစာကျွေးခဲ့ကြပါတယ်"

ရန်ဇီရှင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သနားဂရုဏာသက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး သူ့ပန်းကန်ထဲမှ ကြက်ပေါင်ကို လီချင်းယွင်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းတူမောင်လေးလီ... အစ်မက ကြက်ပေါင် မကြိုက်လို့ မင်းပဲ စားလိုက်တော့"

လီချင်းယွင်၏ ဆိုးရွားသော အတိတ်အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်မုန့်ရို၏ လေသံမှာ အတော်လေး ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ "ဂိုဏ်းတူမောင်လေးလီ... ဖြည်းဖြည်းစားပါ မဝသေးရင် ထပ်ရှိပါသေးတယ်"

လီချင်းယွင် သွားဖြဲပြလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးရန် ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးရှန်"

ထို့နောက် သူ ဆက်လက်၍ အားပါးတရ စားသောက်ပြန်သည်။

လီချင်းယွင်၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်လား မသိ အခြားသော ဂိုဏ်းသားများသည်လည်း အစားအသောက်များကို အငမ်းမရ စားသောက်လာကြသည်။

"ရှူး... ရှူး... ရှူး... ပလပ်... ပလပ်..." ဟူသော အစာစားသံများနှင့် အစားအသောက် လုနေကြသော ဆူညံသံများသာ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

ရှန်မုန့်ရိုက အစားအသောက် လုနေကြသော ဂိုဏ်းတူမောင်လေးများကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "နင်တို့ အတိတ်ဘဝက ထမင်းမစားခဲ့ရဘူးလား"

ထို့နောက် လီချင်းယွင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းတူမောင်လေးလီ... မောင်လေးကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး စိတ်ကြိုက်စားနော်"

အဆူခံလိုက်ရသော ဂိုဏ်းတူမောင်လေးများမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကျန်ခဲ့ပြီး "ဒါ နှစ်ခွစံနှုန်းများလား သူက ချောလို့ သက်သက်ညှာညှာ ဆက်ဆံတာလား" ဟု တွေးနေကြသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက ဂိုဏ်းသားသစ်များကို ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံများကို စတင်သင်ကြားပေးသည်။ လီချင်းယွင်လည်း စတင်လေ့ကျင့်သော်လည်း သူ့၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် ဘယ်လောက်လေ့ကျင့်လေ့ကျင့် တိုးတက်မှု မရှိပေ။ ဒါကိုမြင်တော့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက ခေါင်းခါပြီး ရယ်မောလိုက်ကာ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

အခြားဂိုဏ်းသားများက သူ့ကို ဘီလူးသရဲစီးနေသလိုမျိုး ကြည့်နေကြသည်။

ကြည့်ရဆိုးလိုက်တာ!

မြင်မကောင်း ရှုမကောင်းပါပဲ!

ရှန်မုန့်ရိုက "တကယ့်ကို ထုံအလွန်းတယ်" ဟု စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။

ရန်ဇီရှင်းကလည်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းတူညီလေးလီက ချောတော့ချောပါရဲ့ ဒါပေမဲ့ ဉာဏ်ရည်ကတော့ ပြောမပြတတ်အောင်ပါပဲလား"

လီချင်းယွင်ကတော့ "ဒီလို အခြေခံ ကျင့်ကြံခြင်းလောက်အတွက်နဲ့တော့ ကျင့်စဉ်ကဒ်ကို သုံးလို့မတန်ပါဘူး ကိုယ့်ဘာသာပဲ ကျင့်ကြံလိုက်မယ် သင့်တော်ကောင်းမွန်တဲ့ ကျင့်စဉ်တွေ့မှပဲ ကဒ်ကို ထုတ်သုံးတော့မယ်" ဟု တွေးလိုက်သည်။

ဒင်! စနစ်၏ အသံက သူ့စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

စနစ် တာဝန် - ကျင့်စဉ်ကဒ်တစ်ခု ရရှိရန် ရှန်မုန့်ရို၏ တင်ပါးကို တစ်ချက် ရိုက်ပုတ်ပါ။

"ဘယ်လိုလုပ်မလဲ သူပဲလား" လီချင်းယွင်က ရှန်မုန့်ရိုကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ မနေ့က သူမလက်ချက်နဲ့ ဒုက္ခိတဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို တွေးမိပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။

"သူ့တင်ပါးကို ထပ်ရိုက်ရင်တော့ ငါ တကယ် ပြဿနာတက်တော့မယ်"

"ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

လင်းယွီယောက် စွန့်ပစ်ခဲ့သည်ကို တွေးမိတိုင်း ပိုမိုသန်မာချင်စိတ်များ ပြင်းပြလာသည်။

"အခွင့်အရေး ရှာရမယ် သေချာပေါက် ရှိမှာပါ" လီချင်းယွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရှာဖွေခဲ့သည့်တိုင် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။

ချော်လဲချင်ယောင်ဆောင်တာ လက္ခဏာကြည့်ပေးမယ် လုပ်တာ ပစ္စည်းကူသယ်ပေးတာ... အကုန်လုပ်ပြီးပြီ ဘာမှ အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ ဘယ်သူမှ အလိမ်မခံကြဘူး။

လီချင်းယွင် အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်ပြီး အားကိုးရာမဲ့နေသည့်ပုံဖြင့် ကိုယ့်ခေါင်းကိုယ် ပုတ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပျက်နဲ့ လီချင်းယွင်... မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်"

နောက်ရက်များတွင် လီချင်းယွင်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ တိုးတက်ခြင်းမရှိဘဲ တန့်နေသဖြင့် သူ့ကို လှောင်ပြောင်သူများ ပိုများလာသည်။ သို့သော် သူက ဂရုမစိုက်ဘဲ တာဝန်ကို ဘယ်လို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမလဲ ဆိုတာကိုသာ နေ့တိုင်း ခေါင်းခြောက်အောင် စဉ်းစားနေသည်။ ဒါကိုမြင်တော့ အခြားဂိုဏ်းသားများက သူ လက်လျော့လိုက်ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ပို၍ အထင်သေးလာကြသည်။

သို့သော် သူ့ကို လှောင်ပြောင်သူ အများစုမှာ အတွင်းစည်းဂိုဏ်းသားများသာ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပိုင်တပည့်များမှာမူ ရာထူးပိုကြီးပြီး အင်အားပိုကြီးသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူ့အပြုအမူကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

တစ်နေ့တွင် ရှန်လီယွမ်သည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဂိုဏ်းသားများ ကျင့်ကြံနေသည်ကို ကြည့်ရှုနေသည်။ ကျေနပ်အားရသော မျက်နှာထားဖြင့် ရံဖန်ရံခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် တိုးတက်မှု လုံးဝမရှိသော လီချင်းယွင်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"လီချင်းယွင်... ဒီလောက် ရက်တွေအများကြီး ကြာသွားပြီ မင်းက ဘာလို့ ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိရတာလဲ"