"ဝေါင်း!"

မိစ္ဆာကျားကြီးက ဟိန်းဟောက်ပြီး လီချင်းယွင်ဆီသို့ လျှပ်စီးလက်သလို ပြေးဝင်လာသည်။

လီချင်းယွင်၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွားသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စုစည်းပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းစာခန့် ရှိသော ရေခဲချောင်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်ကာ မိစ္ဆာကျားကြီးကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သို့သော် ရေခဲချောင်းက မိစ္ဆာကျားကြီးအပေါ် လုံးဝ သက်ရောက်မှု မရှိဘဲ အမွေးတစ်ပင်စာလောက်တောင် မကျိုးသွားပေ။

ငါ့ကို ယားအောင် လာလုပ်နေတာလား။

မိစ္ဆာကျားကြီးက ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ကာ ထပ်မံ ခုန်အုပ်လိုက်ပြန်သည်။

"အား!"

"ကြောက်စရာကြီးဟ"

"ဘုရားရေ!"

"ငါ့နောက် လိုက်မလာနဲ့နော် မဟုတ်ရင် မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်"

"ထွီ! ထွီ! ထွီ! ထွီ!"

လီချင်းယွင်က မိစ္ဆာကျားကြီး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ သလိပ်များ ဆက်တိုက် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"တောက်! ငါ မင်းကို စားပစ်မယ်" မိစ္ဆာကျားကြီး ဒေါသထွက်သွားပြီး ကြီးစွာသော စော်ကားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် လီချင်းယွင်က တော်တော်လေး ပြေးနိုင်တာဖြစ်သည်။ ဘယ်ပြန်ညာပြန် ရှောင်တိမ်းပြေးလွှားမှုများကြောင့် မိစ္ဆာကျားကြီးက ခဏလောက် လိုက်မမီနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေပြီး မကြာခင် ရေကန်ဆီ ပြန်ရောက်သွားကြသည်။

"မိန်းကလေး... ကယ်ပါဦး"

"ကျားကြီးဟေ့"

"သူ့မျက်လုံးတွေက အိမ်သာကျင်းထက်တောင် ကြီးနေသေးတယ်"

"ကြောက်စရာကြီးဗျ"

လီချင်းယွင် ပြေးရင်းလွှားရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်။

ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မိစ္ဆာကျား... ငါ မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ"

"ကိုးလွှာကောင်းကင် ဆန်းကြယ်တေးသွား!"

သူမ၏ သွယ်လျဖြူဝင်းသော လက်ချောင်းလေးများက ကြိုးများကို လျင်မြန်စွာ တီးခတ်လိုက်ရာ ပဲ့တင်ထပ်သော တေးသွားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဂူချင်းသံ စတင်သည်နှင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တက်ကြွလာပြီး ချီစွမ်းအားများသည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော ဓားသမားများအသွင် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ မိစ္ဆာကျားကြီးကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။

မိစ္ဆာကျားကြီးက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီလောက် သာမန်လှည့်ကွက်လေးနဲ့များ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ရှေ့မှာ လာကြွားနေသေးတယ်"

"ဝါး... သူက စကားပုံတွေတောင် တတ်လို့ပါလား" လီချင်းယွင် အံ့သြသွားသည်။

ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးက လီချင်းယွင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂူချင်းကြိုးများကို ဆက်လက် တီးခတ်နေသည်။

မိစ္ဆာကျားကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။ ညာဘက်လက်သည်းဖြင့် အားကုန် ပုတ်ခတ်လိုက်ရာ မီးနီရောင် လက်သည်းရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချီစွမ်းအား ဓားသမားအချို့ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ဓားသမားများသည် ချက်ချင်းပင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ကျန်ရှိနေသော ဓားသမားများက မိစ္ဆာကျားကြီးဆီသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း ကျားကြီးက ဘယ်ပြန်ညာပြန် ရှောင်တိမ်းကာ တိုက်ခိုက်မှု တစ်လှည့်တည်းဖြင့် ဓားသမားအားလုံးကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာကျားကြီးက သိထားသည့်ပုံစံဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "အလှပဂေးလေး... မင်းသာ ငါ့မိန်းမ လုပ်မယ်ဆိုရင် မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ် ပြီးတော့ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးတွေတောင် ပေးဦးမယ်"

"ထွီ... တိရစ္ဆာန်ကောင် မင်းနဲ့ မတန်ပါဘူး" ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

လီချင်းယွင်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ "မိန်းကလေး... သူက အရမ်းစွမ်းတယ် တို့တွေ မနိုင်ဘူး ပြေးကြစို့"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား" ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးက ငေါက်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကြိုးများပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေပြီး အရှိန်အဝါ ပိုမိုမြင့်တက်လာကာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော ချီစွမ်းအားကြိုးများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မိစ္ဆာကျားကြီးကို တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... ကျွန်တော် သွားပြီ ဂရုစိုက်နော်" လီချင်းယွင် ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ပြေးလေသည်။

"ဝေါင်း!"

မိစ္ဆာကျားကြီးက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ပြီး ရုန်းကန်နေသော်လည်း ချည်နှောင်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ပိုမို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာပြီး မျက်လုံးများ သွေးရောင်လွှမ်းလာကာ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနီရောင်အလင်းတန်းများ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။

ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွားသည်။ ဆောင်းဦးရာသီ ရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် လှိုင်းဂယက်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ "ရောင်စုံကောင်းကင် မိုးကြိုး!"

ငွေနဂါးများကဲ့သို့ မိုးကြိုးသွား အများအပြားသည် ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာပြီး မိစ္ဆာကျားကြီးကို ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။

မိစ္ဆာကျားကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ တောင်ကြားနှင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။ မိုးကြိုးပစ်ခတ်မှုအောက်တွင် မိစ္ဆာကျားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ အက်ကြောင်းများ စတင်ပေါ်လာပြီး ပါးစပ်ထောင့်စွန်းမှ သွေးများ စီးကျလာသည်။ ထို့နောက် သူ ပိုမိုရူးသွပ်လာသည်။

"မင်း သေချင်နေတာပဲ" မိစ္ဆာကျားကြီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ငရဲမီးကဲ့သို့ အနီရောင်မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူက အင်အားတိုးပွားစေရန် သူ၏ အသက်ဓာတ်ကို လောင်ကျွမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချလွမ်!

ပြတ်သားသော အက်ကွဲသံအချို့နှင့်အတူ ချီစွမ်းအားကြိုးများ ပြတ်တောက်သွားသည်။

မိစ္ဆာကျားကြီးက သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ "ငါ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အရင်ဖျက်ဆီးပစ်မယ် ပြီးရင် မင်းကို ပြန်ဖမ်းသွားပြီး မင်း ငါ့ကို လုပ်ခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေအတွက် အကြိမ်ကြိမ် နှိပ်စက်ပြီး လက်စားချေမယ်"

မိစ္ဆာကျားကြီးက ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်လာသည်နှင့်အမျှ ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးမှာ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်ပြန်လဲကျသွားကာ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာကျားကြီး ပိုမိုနီးကပ်လာသောအခါ ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးမှာ ခုခံရန် အင်အားမရှိတော့ပေ။ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "စိတ်တောင် မကူးနဲ့"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် ကြံစည်လိုက်သည်။

ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ကျောပြင်က သူမရှေ့၌ ပေါ်လာသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါကာ ရေခဲသံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရေခဲဒိုင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ အပြာရောင်မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသော ရေခဲအရှိန်အဝါများ သူ့ကို ဝန်းရံထားသည်။

"မိန်းကလေး... ကျွန်တော် တားထားပေးမယ် ခင်ဗျား ပြေးတော့" ထိုအမျိုးသားမှာ လီချင်းယွင် ဖြစ်သည်။

သူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း သိပ်ဝေးဝေးမရောက်ခင် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီး အန္တရာယ်ကြုံနေရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မိစ္ဆာကျားကြီး၏ အရှက်မရှိသော စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ သူ့ခြေထောက်များ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေပြီး ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ဤမျှလှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် မိစ္ဆာကျားကြီး၏ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံရမည်ကို သူ လက်မခံနိုင်သဖြင့် ရှေ့ထွက်ကာကွယ်ရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း တိရစ္ဆာန်ကောင် မင်းက လူမိုက်လို လုပ်ချင်နေတာလား ထွီ!"

လီချင်းယွင် အော်ဟစ်ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"မင်းက ငါ့ကို တားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ" မိစ္ဆာကျားကြီးက ခုန်ပျံပြီး လီချင်းယွင်အပေါ် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ "သေဖို့ ပြင်ထားပေတော့"

"ရှင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး အလကား အသက်မစွန့်ပါနဲ့ မြန်မြန်သွားပါ" ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"အား...!" လီချင်းယွင် နောက်မတွန့်ခဲ့ပေ။ ရှေ့ထွက်ဖို့ ရွေးချယ်ပြီးမှတော့ နောက်ပြန်ဆုတ်လို့ မရတော့ပေ။ သူ အံကြိတ်ပြီး "ငါ မသေဘူး ငါ မသေဘူး" ဟု အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဒါက ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ သုံးနေကျ စကားစု ဖြစ်သည်။ အနိုင်ကျင့်ခံရတိုင်း ဒီစကားစုကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုလေ့ရှိပြီး ဒါက သူ့ရဲ့ ခုခံကာကွယ်နိုင်စွမ်းကို တိုးမြှင့်ပေးသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာကျားကြီး၏ လက်သည်းကြီး လီချင်းယွင်ကို ရိုက်ခတ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အပြာရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အများအပြား လီချင်းယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လိပ်ခွံနှင့်တူသော အရာတစ်ခုက သူ့ကို တင်းကြပ်စွာ ဖုံးအုပ်လိုက်ကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မာကျောသွားစေသည်။

ကျယ်လောင်သော "ဒုန်း!" ဟူသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မိစ္ဆာကျားကြီးနှင့် လီချင်းယွင်တို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိကြရာ အားပြင်းသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တောင်ကြားရှိ ငှက်များ လန့်ဖျပ်ကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံပြေးကုန်ကြသည်။

လီချင်းယွင်သည် ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် မီတာ ၅၀ ကျော် လွင့်စင်သွားပြီး မြေကြီးပေါ် လဲကျကာ မထနိုင်တော့ပေ။

မိစ္ဆာကျားကြီးလည်း မီတာ ၁၀ ကျော် လွင့်ထွက်သွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းများ လုံးဝ ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးများ စမ်းရေပန်းကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာသည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး အသက်ငင်နေကာ အားမရှိသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မာကျောနေရတာလဲ ကျောက်တုံးထဲက ထွက်လာတာလား"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ သေဆုံးသွားလေသည်။

ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီး အသိပြန်ဝင်လာပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ယိုင်နဲ့နဲ့ ထရပ်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ဂူချင်းကို ခပ်ဖွဖွ တို့ထိလိုက်ရာ ထက်ရှသော ဓားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိစ္ဆာကျားကြီး၏ ခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မိစ္ဆာကောကို ထုတ်ယူပြီး လီချင်းယွင်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီချင်းယွင်သည် အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲကာ ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သတိမေ့မြောနေသည်။

ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးက သူ့ဒဏ်ရာများကို အကြမ်းဖျင်း ကုသပေးပြီးနောက် ဓားပျံပေါ်တင်ကာ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

...

"အား!"

လီချင်းယွင် တစ်ကိုယ်လုံး မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်နေသည်။ သူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ နတ်သမီးကဲ့သို့ လှပသော မျက်နှာလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ကြင်နာစွာ ကြည့်နေသည်။

လီချင်းယွင် ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က စကားနားမထောင် ဖြစ်နေသည်။

သူ့ရှေ့က ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မိန်းမလှလေးကို ကြည့်ပြီး အံ့သြတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "မိန်းကလေး... ခင်ဗျားပဲ"

ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။

"ဒါက ယွင်ဟိုင် စီးပွားရေးအသင်းရဲ့ နင်းပြည်နယ် ရုံးခွဲပါ ရှင် သတိမေ့နေတာ သုံးရက်ရှိပြီ"

သုံးရက်?

"ဒုက္ခပါပဲ ဒီလောက်ကြာသွားပြီဆိုတော့ ဆရာသခင်တို့ စိတ်ပူနေကြတော့မယ်" လီချင်းယွင် ရုန်းကန်ပြီး ထရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"သတိထားဦး ဒဏ်ရာ ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်" ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောရင်း တွဲထူပေးလိုက်သည်။

လီချင်းယွင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ထလိုက်ရသည့် နာကျင်မှုကို သက်သာအောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူ အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ် ကျွန်တော်က အကြမ်းခံပါတယ် မသေပါဘူး"

ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးသည် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ဤမျှ ရင်းနှီးစွာ ထိတွေ့ဖူးခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်၍ မျက်နှာ ရဲတက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့အတွက် သခင်လေးကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လီချင်းယွင်က ကြွားဝါဖို့ အခွင့်ကောင်း ရပြီဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးပြီး ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်စား မကောင်းမှုတွေကို တိုက်ဖျက်ပေးတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပါ ကမ္ဘာလောက ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့က ကျွန်တော့်တာဝန်ပဲလေ။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို တစ်နှစ်မှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်နေကျမို့လို့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"

တကယ်တော့ ဒါက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကယ်ဆယ်မှု အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။ စနစ် မရခင်က သူသည် လူသစ်သာသာ ဖြစ်ပြီး လူကယ်ဖို့ အရည်အချင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးက သူ့ကို လေးစားအားကျစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "သခင်လေးက တကယ့်ကို ဖြောင့်မတ်ပြီး သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ"

လီချင်းယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "လူတော်တော်များများက အဲဒီလို ပြောကြပါတယ် ကြားရတာတောင် ရိုးနေပြီ ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေး ပြောတာကတော့ သူတို့ပြောတာတွေထက် ပိုနားထောင်ကောင်းတယ်ဗျ ကျွန်တော် နားထောင်ရတာ ကြိုက်တယ်"

ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးက ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ပါးပြင်များ ရဲသွေးသမ်းလျက် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ကျန်း နာမည်ရင်းက ကျန်းယွီရှီး ပါ။ သခင်လေးရဲ့ နာမည်ကို မေးလို့ရမလား"

"ကျွန်တော့်နာမည် လီချင်းယွင် ပါ"

"မိန်းကလေး... ဆေးရပါပြီ"

ဆေးခွက်ကိုင်ထားသော ဖခင်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ သူက ပိန်ပိန်ပါးပါး နှုတ်ခမ်းမွေး စစနှင့်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးနင်" ကျန်းယွီရှီးက ဆေးခွက်ကို ယူပြီး လီချင်းယွင်ကို ဂရုတစိုက် တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

လီချင်းယွင်သည် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်းနှီးစွာ ထိတွေ့ရခြင်းဖြစ်၍ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး အသက်ရှူသံများ မမှန်တော့ပေ။ အထူးသဖြင့် သူ့လက်က ကျန်းယွီရှီး၏ ပေါင်ကို ထိမိနေသည့်အတွက် ဖြစ်သည်။ သူက မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သူမ၏ ပေါင်သား နူးညံ့အိစက်မှုကို တိတ်တဆိတ် ခံစားနေလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့က မိန်းမလှလေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့လေးကို ရှူရှိုက်ရင်း ဆေးကို တစ်ငုံချင်း သောက်နေလိုက်ရာ ကိုယ်ခန္ဓာမှ နာကျင်မှုများကို လုံးဝ မေ့သွားတော့သည်။

ဦးလေးနင်က လီချင်းယွင်ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး နားမလည်နိုင်သော အကြည့်တစ်ချက် ပေးကာ ထွက်သွားလေသည်။

ဆေးသောက်ပြီးနောက် လီချင်းယွင် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မိုးချုပ်တော့မယ် ကျွန်တော် ပြန်သင့်ပြီ"

"မဖြစ်ဘူး ရှင်က ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်နေတာ" ကျန်းယွီရှီးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခဏနေကျရင် ဆေးထပ်ထည့်ပေးခိုင်းလိုက်ဦးမယ် မနက်ဖြန်ကျမှ ပြန်ပါ"

လီချင်းယွင် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ကောင်းပြီလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွီရှီးက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင်က ချီစုစည်းခြင်း တတိယအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ ကျွန်မကို ကယ်တုန်းက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ အင်အားကို ထုတ်သုံးနိုင်ခဲ့တာလဲ"

လီချင်းယွင် စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ခေါင်းထဲ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ပဲ ရှိတော့တာ ပြီးတော့ သူ သေသွားတာပဲ။ ကျွန်တော် အရမ်းချောလို့ အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရုပ်ရည်က စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာများလား မသိဘူး။ ကြည့်ပါဦး... ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ချောလဲဆိုတာ။ စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရင် အကန့်အသတ်တောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ကြွားတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ အရင်တုန်းက ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ထွက်သွားလို့ ပြောတုန်းက ခင်ဗျားကို ရိုက်ချင်နေခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်က မိန်းကလေးနဲ့ မဖက်ပြိုင်သင့်ဘူးဆိုပြီး လွှတ်ပေးလိုက်တာ"

လီချင်းယွင် ကြွားပြီဆိုရင် ကိုယ့်ဘာသာတောင် ယုံသွားတတ်သည်။

"ဟိ!"

ကျန်းယွီရှီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဘာလဲ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို နိုင်အောင် တိုက်နိုင်တယ်ဆိုတာ မယုံဘူးလား" လီချင်းယွင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒဏ်ရာပျောက်သွားပြီး နှစ်နည်းနည်းလောက် ကြာရင် ကျွန်တော်တို့ လက်ရည်စမ်းကြမလား"

စနစ် ရှိနေမှတော့ လီချင်းယွင်က နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သေချာပေါက် တိုးတက်လာမှာ ဖြစ်သည်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျန်းယွီရှီးကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာ အေးဆေးပါပဲ။

ကျန်းယွီရှီးက ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မလုပ်ပါနဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလီ ရှင်က အရမ်းတော်တာ ကျွန်မ လုံးဝ ရှုံးပါပြီ။ ကျွန်မကို အလျှော့ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လီချင်းယွင်က ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု သူထင်မှတ်ထားသော သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို အလွန် ကျေနပ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့... ခင်ဗျားက မိစ္ဆာကျားကြီးကို အဲဒီနေရာမှာ တမင် စောင့်နေတာ မဟုတ်လား"

"အင်း" ကျန်းယွီရှီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဘိုး ကျင့်ကြံရင်း ပြဿနာတက်သွားလို့ ကုသဖို့အတွက် မိစ္ဆာကျား အမြူတေ လိုအပ်နေတာ"

"ဒါကြောင့် ဂူချင်းသံနဲ့ သူ့ကို မျှားခေါ်လိုက်တာလေ"

"သူ့ရဲ့ အင်အားကို လျှော့တွက်မိသွားတယ် ကျွန်မ သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာ..."

ပြောရင်းနဲ့ ကျန်းယွီရှီး ခေါင်းငုံ့သွားပြီး ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာ ရဲတက်လာသည်။

"ဒီတစ်ခါ ရှင့်ကျေးဇူးကြောင့်ပါ ကျွန်မ ရှင့်ကို အကြွေးတင်သွားပြီ" ကျန်းယွီရှီးက ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားတော့ လီချင်းယွင်က အဆင်မပြေစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မိန်းကလေးကျန်း... ကျွန်တော့်ကို အကူအညီတစ်ခုလောက် ပေးနိုင်မလား"

"ဘာအကူအညီလဲ"

လီချင်းယွင်က ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ တင်ပါးကို ရိုက်လို့ ရမလား"

ကျန်းယွီရှီး ကြောင်သွားသည်။ "ဒါက..."

လီချင်းယွင် အနည်းငယ် အားနာသွားသည်။ "ကျွန်တော်က အရှက်မရှိတဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး မိန်းကလေးကျန်း... ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ"

ကျန်းယွီရှီး မျက်နှာရဲတက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စမှာ နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ်များ ရှိနေလို့လား"

"ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့်အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်လို့ပဲ ပြောနိုင်မယ် ဒါပေမဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိပါတယ် လောလောဆယ်တော့ ပြောပြလို့ မရသေးဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးနိုင်မလားဟင်"

ခဏတာတော့ ကျန်းယွီရှီး အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေပုံရသည်။

လီချင်းယွင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ "ဒီတောင်းဆိုမှုက နည်းနည်း လွန်တာတော့ မှန်ပါတယ် ခင်ဗျားမပြောနဲ့ ကျွန်တော်တောင် လက်ခံနိုင်ဖို့ ခက်တာပဲ"

ကျန်းယွီရှီးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ လက်ခံပါတယ် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလီ... ရိုက်လိုက်ပါ"