ထို့နောက် သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ရေခဲမှော် အကြေးခွံများ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ရေခဲသံချပ်ကာမှနေ၍ ဖီးနစ်ငှက်၏ အတောင်ပံများနှင့်တူသော ရေခဲတောင်ပံတစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုတောင်ပံများသည် သက်ရှိကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် လီချင်းယွင်၏ အရှိန်အဝါသည် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြင့်မြတ်သော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဝါး..."

"သောက်ရမ်း မိုက်တာပဲ"

"ဒီ ရေခဲတောင်ပံတွေနဲ့ဆို ငါလည်း ကောင်းကင်ပေါ် ပျံသန်းနိုင်ပြီပေါ့ ဟား ဟား ဟား!"

"အချိန်ရသေးတာပဲ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်လေ့ကျင့်လိုက်ဦးမယ်" လီချင်းယွင် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟေ!"

"ဘာလို့ လူတွေ ဒီလောက် များနေရတာလဲ"

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲတွင် လူအုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီချင်းယွင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

သူ ချက်ချင်းပင် ထောင့်တစ်နေရာသို့ သွားပြီး ထွက်ပြေး ခြေလှမ်းကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေလိုက်သည်။

ရန်ဇီရှင်းက လီချင်းယွင်အနားသို့ လျှောက်လာပြီး "ဂိုဏ်းတူမောင်လေးလီ... မနက်ဖြန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို သွားရင် အထူးသတိထားနော်" ဟု ပြောသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး"

ရန်ဇီရှင်းက ပြုံးပြီး ထွက်သွားသည်။

ရှီရူယွီက ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် လျှောက်လာသည်။ "ဂိုဏ်းတူညီလေးလီ... ဒီတစ်ခေါက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ခရီးစဉ်မှာ ရေခဲနှင်းနတ်ဘုရားနယ်မြေကို အရှက်ခွဲဖို့ မကြိုးစားနဲ့နော်"

လီချင်းယွင်က ရှီရူယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း အဲဒီလောက် စွမ်းရင် ငါ့ကို အနိုင်တိုက်ပြီး ဝင်ပါပါလား။ မစွမ်းရင်လည်း ထွက်သွားလိုက် ဒီမှာ လာပြီး ပေါက်ကရတွေ ပြောမနေနဲ့"

ရှီရူယွီ၏ မျက်နှာ မဲမှောင်သွားသည်။ "မင်း..."

စကားမဆုံးခင်မှာပင် လီချင်းယွင်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "တိုက်ချင်ရင် မြန်မြန်တိုက် မတိုက်ချင်ရင် ထွက်သွား ငါ့ကျင့်ကြံမှုကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့"

ဘေးနားရှိ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုများက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

ရှီရူယွီ မျက်နှာပျက်သွားပြီး "ကောင်းပြီလေ... မင်းနိုင်ပါတယ် တွေ့ကြသေးတာပေါ့" ဟု အံကြိတ်ကာ ပြောပြီး ထွက်သွားလေသည်။

လီချင်းယွင်ကတော့ ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ် ဆက်လက် အာရုံစိုက်ထားသည်။

ရှန်မုန့်ရိုက ကျိန့်ကျွင်းဖုန်း အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီ ဆုန့်ထျန်းယန် ဆိုတဲ့လူအကြောင်း သမီး သေချာ စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ။ သူက ကွန်းလွန်ဂိုဏ်းရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲမှာ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ပဲ။ ကွန်းလွန် [နတ်ဆိုးသတ် ဓားသိုင်း] ကို တတ်မြောက်ထားရုံမက ရွှေချီအမြုတေအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်ကိုပါ ရောက်နေပြီတဲ့။ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအင်အားက အရမ်းကြီးမားတယ်"

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ဒီလူက အရမ်း ပါရမီပါလွန်းတယ်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ခရီးစဉ်အတွင်း သူ့ကို ရှောင်ရမယ်"

ရှန်မုန့်ရို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ"

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဝူ... ကျွန်တော့်အတွက် မိစ္ဆာအမြူတေနဲ့ ဝိညာဉ်အပင်တွေ များများ ယူလာပေးနော်" ဆုန့်ဟုန်ကျဲက ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ရင်း လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

ဝူဝမ်ကျုံးက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါပါမှတော့ မင်းတို့ ဟင်းရည်သောက်စရာ မလိုပါဘူး အသားစားရမှာပါ"

စွန်းချုံးကျင်းကတော့ လီချင်းယွင်ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းကြောင့် အကြီးအကျယ် စိတ်ထိခိုက်သွားပြီး အသည်းအသန် လေ့ကျင့်နေသည်။

ညဥ့်နက်သန်းခေါင် အချိန်တွင် လီချင်းယွင် တောင်ထိပ်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းတွင် ရပ်ပြီး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ "ရေခဲတောင်ပံ"

ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဒီရေအလား စုစည်းလာပြီး ရေခဲတောင်ပံ သံချပ်ကာက သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

လီချင်းယွင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ခုန်ချကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။

"ဟားဟား... အရမ်း မိုက်တာပဲ"

ရေခဲတောင်ပံ တစ်ချက်ခတ်လိုက်သည်နှင့် သူ ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်" လီချင်းယွင် တောင်ပံခတ်နှုန်းကို တိုးမြှင့်လိုက်ရာ သူ့ပုံရိပ်သည် တောက်ပသော ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအလား ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်မုန့်ရိုသည် ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် ညရှုခင်းကို ခံစားနေသည်။

ရုတ်တရက် တောက်ပသော ကြယ်တံခွန်တစ်ခု လမင်းကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟင်္သာငှက် ပျံသန်းသွားသကဲ့သို့ ကြယ်ပွင့်များ ကြွေကျလာသကဲ့သို့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းပြီး အိပ်မက်ဆန်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့ ကြယ်တံခွန်က ဘာလို့ ဒီလောက် လှပနေရတာလဲ" ရှန်မုန့်ရို ကြယ်တံခွန်ကို ငေးကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဒေါက်... ဒေါက်!

"ရှောင်ရို... အိပ်ပြီလား"

"မအိပ်သေးပါဘူး"

ရှန်လီယွမ် တံခါးတွန်းဖွင့်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။ "ရှောင်ရို... အဖေ သမီးကို မေးစရာ ရှိလို့"

"အဖေ... ပြောပါ"

"လီချင်းယွင်အပေါ် သမီး ဘယ်လို မြင်လဲ"

"အောက်တန်းကျတယ် အရှက်မရှိဘူး ယုတ်မာတယ် သူရဲဘောကြောင်တယ် လူ့တိရစ္ဆာန်ပဲ" ရှန်မုန့်ရို ပြောရင်းနဲ့ ပိုပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

ရှန်လီယွမ်၏ မျက်နှာထား ခဏတာ အေးခဲသွားသည်။ "အဲဒီလောက်ကြီးလည်း ဆိုးတာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ"

"ဒီအချိန်အတောအတွင်း အဖေ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ သူ ဘာအမှားမှ ကျူးလွန်တာ မတွေ့ရပါဘူး"

"သူ့ရဲ့ အပြုအမူတချို့ကို နားမလည်နိုင်ပေမဲ့ တစ်ခုသေချာတာကတော့ ဒီကောင်လေးက လူဆိုး မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပါပဲ"

ရှန်မုန့်ရိုက အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "လူဆိုး မဟုတ်ဘူး?"

"လူဆိုး မဟုတ်ရင် လမ်းပေါ်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ တင်ပါးကို ရိုက်ပါ့မလား"

"လူဆိုး မဟုတ်တဲ့သူက မိန်းမတွေနောက် တကောက်ကောက် လိုက်ပါ့မလား"

ရှန်လီယွမ် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ "အဲဒါကို အဖေလည်း နားမလည်ဘူး"

"အဖေ... ဘာလို့ သမီးကို လီချင်းယွင်အကြောင်း လာပြောနေတာလဲ"

ရှန်လီယွမ်က လျှို့ဝှက်နက်နဲစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ ဘာလို့ လီချင်းယွင်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့လဲ သိလား"

"သမီး မသိပါဘူး"

ရှန်လီယွမ်က ဂိုဏ်းချုပ် တိုကင်ပြားကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ဟိုတုန်းက ချင်းယွင်က အဖေ့ကို ဆရာအဖြစ် တော်ခိုင်းတုန်းက သူ့ရဲ့ ပါရမီ အရမ်းညံ့နေတာ မြင်တော့ လက်မခံဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ အဖေ့ကိုယ်ပေါ်က ဂိုဏ်းချုပ် တိုကင်ပြားက ရုတ်တရက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါလာခဲ့တယ်"

ရှန်မုန့်ရို နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာကြောင့်လဲ"

ရှန်လီယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ ရေကန်ကြီးတစ်ခုအလား နက်ရှိုင်းသွားသည်။ "ဆရာသခင်ကြီးက အဖေ့ဆီကို ဒီတိုကင်ပြား လွှဲပေးတုန်းက မှာခဲ့တယ်။ တကယ်လို့ ဂိုဏ်းနဲ့ ရေစက်ပါတဲ့သူနဲ့ တွေ့ရင် တိုကင်ပြားက တုံ့ပြန်လိမ့်မယ်တဲ့"

"အဖေ ထင်တာတော့ ချင်းယွင်က ဆရာသခင်ကြီး ပြောခဲ့တဲ့ ရေစက်ပါတဲ့သူ ဖြစ်လောက်တယ်"

"မဖြစ်နိုင်တာ... သူကလား" ရှန်မုန့်ရို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ရှန်လီယွမ်က ဆက်ပြောသည်။ "ရေခဲနှင်းနတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ သူ ရှိနေတဲ့ အချိန်အတွင်း သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာတာကလည်း တကယ် မြန်ဆန်လွန်းတယ်"

"အဖေ... သမီးကို ဒါတွေ ပြောပြနေရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ"

ရှန်လီယွမ်က ရှန်မုန့်ရိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အဖေ မေးချင်တာက... သမီး လီချင်းယွင်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိလား"

"ဟင်!"

"ဘာ!"

"အဖေ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"လီချင်းယွင်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိလားလို့ အဖေ မေးနေတာ"

"မရှိပါဘူး" ရှန်မုန့်ရို ခေါင်းကို ဗုံတီးသလို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ပြန်စဉ်းစားပါဦးလား" ရှန်လီယွမ်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလူငယ်က သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို လက်ထပ်တာ ရွေးချယ်မှုကောင်း တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ရှန်မုန့်ရိုက အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သာမန်လူ မဟုတ်တာတော့ သေချာတာပေါ့ အထူးသဖြင့် အရှက်မရှိတဲ့နေရာမှာလေ။ အဖေ... နောက်ဆို သမီးကို ဒီကိစ္စ ထပ်မပြောပါနဲ့။ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးကို ယူရင်ယူမယ် သူ့ကိုတော့ လုံးဝ မယူနိုင်ဘူး"

ရှန်လီယွမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက ပါရမီကောင်းတယ် ဆိုပေမဲ့ ကောင်းရုံလောက်ပါပဲ။ သူ့ရဲ့ အနာဂတ် အောင်မြင်မှုတွေက မင်းလောက် ကြီးမားချင်မှ ကြီးမားမှာ"

"အဲဒါက လီချင်းယွင်ထက်တော့ အများကြီး သာပါသေးတယ်" ရှန်မုန့်ရို ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှန်လီယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ သမီးသာ သဘောတူရင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ပြန်လာတဲ့အခါ စေ့စပ်ပွဲ စီစဉ်ပေးမလို့ စိတ်ကူးထားတာ"

"သမီးက သဘောမတူမှတော့လည်း ထားလိုက်ပါတော့"

ထိုအချိန်တွင် လီချင်းယွင် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်နေပြီး ရှန်လီယွမ်နှင့် ရှန်မုန့်ရိုတို့၏ စကားများကို အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။

ပျံသန်းတတ်သွားပြီးနောက် သူသည် ရေခဲနှင်းနတ်ဘုရားနယ်မြေ အပေါ်မှ ပျံဝဲကာ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို အစ်မများ ဘာလုပ်နေလဲ လိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မထင်မှတ်ထားဘဲ ဒီနေရာရောက်တော့ ဒါတွေကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ လုံးဝ စိတ်မထိခိုက်ခဲ့ပေ။ အရင်တုန်းက သူ့အပြုအမူတွေက နည်းနည်း လွန်ခဲ့တာမို့လို့ တခြားလူတွေ သူ့ကို မကြိုက်တာ ဆန်းမှ မဆန်းတာ။ ထို့ကြောင့် သူ ကြယ်တံခွန်အသွင် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

နောက်တစ်နေ့ ရေခဲနှင်းနတ်ဘုရားနယ်မြေ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင်။

ရှန်လီယွမ်က စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်း ရှန်မုန့်ရို ဝူဝမ်ကျုံး နှင့် လီချင်းယွင်တို့ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေကြပြီး ကျန်သော ဂိုဏ်းသားများက သူတို့နောက်တွင် သေသပ်စွာ တန်းစီ ရပ်နေကြသည်။

ရှန်လီယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်ကျပြီ။ မင်းတို့ လေးယောက် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ကြ။ ကျန်တဲ့လူတွေက ဂိုဏ်းတံခါးကို စောင့်ကြပ်နေခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာသခင်" အားလုံး တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေကြသည်။

"ဒီနေရာကနေ ဖီးနစ်တောအုပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အထိ မိုင်ရာချီ ဝေးတယ်။ ချင်းယွင်က ဓားပျံစီးဖို့ မသင်ရသေးဘူး။ ရှောင်ရို... သူ့ကို တင်ခေါ်သွားပေးလိုက်ပါလား" ရှန်လီယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်ပါဘူး" ရှန်မုန့်ရိုက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော်..."

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလီကို ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးရင်ရော"

နူးညံ့သာယာသော အသံလေးတစ်ခု အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံမကျယ်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရောက်ရှိလာသည်။

အားလုံးက အသံလာရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဓားပျံစီးနင်းလာသော လှပပြီး ကျက်သရေရှိသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု အဝေးမှ ပေါ်လာသည်။ ပိုနီးလာသောအခါ လူတိုင်း မျက်နှာကို သေချာမြင်လိုက်ရသည် - ကျန်းယွီရှီး ဖြစ်နေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်... နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

ရှန်လီယွမ်က အလွန် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သခင်မလေးကျန်း... မင်းနဲ့ ငါ့တပည့်နဲ့က ဘာပတ်သက်မှု ရှိလို့လဲ"

ကျန်းယွီရှီးက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့က အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေပါ"

ရှန်လီယွမ်က မယုံတစ်ဝက် ယုံတစ်ဝက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လီချင်းယွင်က သွားဖြဲပြလိုက်သည်။ "ကျန်းယွီရှီး... ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ"

"ကိုယ့်လူကို လာပို့ပေးလို့ မရဘူးလား"