ဝံပုလွေဘုရင်အိုက "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

လီချင်းယွင်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး "ရေခဲမှော် ဓား" ဟု တီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် သူ့လက်ဝါးထဲသို့ ရူးမတတ် စုစည်းဝင်ရောက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တောက်ပသော ရေခဲဓားတစ်ချောင်းအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားသည်။ ဓားသည် ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသည်။ ဓားသွားမှာ အလွန်ထက်ရှနေပြီး မြင်ရသူအဖို့ ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ကြီးမားသော ရေခဲစွမ်းအားများသည် ယခင်က စုတ်ပြတ်သတ်နေသော လီချင်းယွင်၏ ရေခဲသံချပ်ကာကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးလိုက်ပြီး စစ်သူကြီးဝတ်စုံအလား ခန့်ညားထည်ဝါကာ အလွန်အေးစက်သော စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ဝံပုလွေဘုရင်အိုနှင့် မိဖုရားအိုတို့၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။

"ရေခဲမှော် ဓား!" ကျိန့်ကျွင်းဖုန်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါက ဆရာသခင်အဆင့်ပဲ လုပ်နိုင်တာ။ ရေခဲမှော် ကောင်းကင် ကျင့်စဉ်ကို ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီ လေ့ကျင့်မှ ရနိုင်တဲ့ အဆင့်လေ"

"လီချင်းယွင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို လုပ်နိုင်မှာလဲ"

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်း အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ရှန်မုန့်ရိုနှင့် ဝူဝမ်ကျုံးတို့လည်း ကြောင်အသွားကြသည်။

ရေခဲမှော် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း လီချင်းယွင်သည် ဝံပုလွေဘုရင်အိုထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ငါ့ကို သတ်ချင်ရင် လာလေ"

ဝံပုလွေဘုရင်အိုက "မောက်မာမနေနဲ့ ငါ့အစွမ်းကို ပြရသေးတာပေါ့။ ငရဲဝံပုလွေ မီးတောက်!" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လက်သည်းများတွင် အနီရောင် မီးလုံးကြီးတစ်ခု စုစည်းကာ လီချင်းယွင်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

မီးတောက်များသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲသွားပြီး တဗြစ်ဗြစ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အားပြင်းသော စွမ်းအင်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင် လေထုပင် လောင်ကျွမ်းသွားမတတ် ဖြစ်နေသည်။

လီချင်းယွင်၏ မျက်နှာထား အေးစက်သွားပြီး ဓားချက်တစ်ချက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း!

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီချင်းယွင် ၇ လှမ်း ၈ လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ သူ့ရှေ့ရှိ ရေခဲသံချပ်ကာမှာ မီးလောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် စုတ်ပြတ်သတ်သွားသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိခိုက်မှု မရှိပေ။

ဝံပုလွေဘုရင်အိုမှာမူ ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး အော်ဟစ်ကာ သေဆုံးသွားလေသည်။ ကျန်ဝံပုလွေသုံးကောင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး သူတို့မြင်နေရသည်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်း ရှန်မုန့်ရိုနှင့် ဝူဝမ်ကျုံးတို့ လုံးဝ ကျောက်ရုပ် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဝံပုလွေဘုရင်၏ မျက်လုံးများ သွေးရောင်လွှမ်းသွားသည်။ "မင်း ငါ့အဖေကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့။ မင်းကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာ အကြောထုတ် သွေးစုပ်ပြီး အသားစားပစ်မယ်"

လီချင်းယွင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို သူ့ဆီ လိုက်ပို့ပေးမယ်"

ရွှပ်!

ဝံပုလွေဘုရင်နှင့် ဝံပုလွေမိဖုရားတို့ လီချင်းယွင်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားကြသည်။

ဝံပုလွေမိဖုရားအိုမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေပြီး ငိုယိုကာ တောင်းပန်သည်။ "အကုန်လုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါ ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့"

လီချင်းယွင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "နားလည်မှုလွဲတာ? ငါ မင်းသားကို သတ်လိုက်ပြီလေ"

"ရပါတယ်... ငါ နောက်ထပ် ကလေးထပ်မွေးလို့ ရပါသေးတယ်"

"မင်းယောက်ျားကိုလည်း သတ်လိုက်ပြီ"

"ရပါတယ်... နောက်အိမ်ထောင် ထပ်ပြုလိုက်လို့ ရပါတယ်"

ရွှပ်!

ဓားချက်တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဝံပုလွေမိဖုရားအို၏ ခေါင်း မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်း ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် "ဂိုဏ်းတူညီလေးလီ... ဘာမှ ဆက်ပြောမနေနဲ့တော့ အကုန်သတ်ပစ်လိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ လီချင်းယွင် ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ ရေခဲမှော် ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှန်မုန့်ရို ဘေးနားသို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး "ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်မုန့်ရို အံ့သြနေရာမှ သတိဝင်လာပြီး မျက်နှာရဲတက်လာကာ "ညစ်ပတ်တဲ့ကောင် အရှက်မရှိတဲ့ကောင်" ဟု ဆဲဆိုလိုက်သည်။

လီချင်းယွင် အနေခက်သွားပြီး "တောင်းပန်ပါတယ် ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးရှန် ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန်း!" ရှန်မုန့်ရို လက်သီးဆုပ်ကာ ဒေါသတကြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

လီချင်းယွင် ဝူဝမ်ကျုံးအနားသို့ သွားလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဝူ... အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ပြေပါတယ်" ဝူဝမ်ကျုံးက လီချင်းယွင်၏ အကူအညီဖြင့် ထထိုင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ပုံရိပ်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပင်လယ်ငါးမန်း ဂိုဏ်းမှ ကျူဟန် နှင့် လီကျွယ် ဂိုဏ်းမှ ထန်ရှောင်ဝမ် တို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က ဝံပုလွေဘုရင်အို၏ မိစ္ဆာအမြူတေကို လုယူရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

လီချင်းယွင်၏ လေသံ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။ "ဘာသဘောလဲ"

ကျူဟန်က အထင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း ကန်းနေလို့လား မမြင်ဘူးလား"

ထန်ရှောင်ဝမ်က ဟန်လုပ်ပြုံးလိုက်သည်။ "လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ အရင်းအမြစ်တွေကို တစ်သီးပုဂ္ဂလ စွမ်းရည်နဲ့ လုယူကြတာပဲလေ။ မင်း မကျေနပ်ရင် ငါတို့ကို လာတိုက်ခိုက်လို့ ရပါတယ်"

လီချင်းယွင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ "မိစ္ဆာအမြူတေကို ပြန်ပေး မဟုတ်ရင် ငါ အားနာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဟား ဟား ဟား!" ကျူဟန် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ချီစုစည်းခြင်း အဆင့်ပဲ ရှိတဲ့ အမှိုက်ကောင်ကများ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့။ ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် နားမလည်တာပဲ"

ကျူဟန်က အခြေတည်အဆင့် အထွတ်အထိပ် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို ဘယ်လိုနေရမလဲဆိုတာ သင်ပေးမယ်"

"အားနည်းတဲ့သူက အားကြီးတဲ့သူကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေရမယ်ဆိုတဲ့ အသိစိတ်လေးတော့ ရှိသင့်တယ်"

ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခု တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ လီချင်းယွင်အပေါ် ကျရောက်လာပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲစေသည်။

လီချင်းယွင် အံကြိတ်ပြီး အစွမ်းကုန် တောင့်ခံထားသည်။

သို့သော် ကြီးမားသော ဖိအားအောက်တွင် ခြေထောက်များ ကွေးညွတ်လာပြီး သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ရှန်မုန့်ရို ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ "နင်တို့ လွန်လွန်းနေပြီ"

ကျူဟန်၏ အကြည့်က ရှန်မုန့်ရိုအပေါ် ကျရောက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေးတက်သွားသည်။ "လွန်တယ်ဟုတ်လား။ ခဏနေရင် 'လွန်တယ်' ဆိုတာ ဘာလဲ အမှန်တကယ် သိသွားစေရမယ် ဟား ဟား ဟား!"

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်း ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။ "နားလည်မှုလွဲတာပါ အားလုံး နားလည်မှုလွဲနေတာပါ။ မိစ္ဆာအမြူတေကို ယူသွားပါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီမလေးကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့"

ကျူဟန်က ထန်ရှောင်ဝမ်ကို ကြည့်ပြီး ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုထန်... ဒီကောင်မလေးကို စိတ်ဝင်စားလား"

ထန်ရှောင်ဝမ်က ရမ္မက်ဆန်ဆန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကျူက ငါ့အကြောင်း အသိဆုံးပဲ"

ကျူဟန်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။ "ယောက်ျားလေးတွေကို သတ်ပစ် မိန်းမလှလေးကိုတော့ ချန်ထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ကစားကြတာပေါ့"

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ "ဂိုဏ်းတူညီမလေးရှန်က ငါတို့ ရေခဲနှင်းနတ်ဘုရားနယ်မြေ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သမီးနော်။ မဆင်မခြင် မလုပ်ကြနဲ့"

ထန်ရှောင်ဝမ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး သေသွားရင် ဘယ်သူက သိမှာလဲ"

"ဒါ့အပြင် သိသွားရင်ရော... စတုတ္ထတန်းစား ဂိုဏ်းလေးက ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ"

ရှန်မုန့်ရို ရုတ်တရက် လန့်ဖျပ်သွားပြီး မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။

လီချင်းယွင် ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "လူယုတ်မာတွေ အောက်တန်းစားတွေ"

"မင်းက တော်တော် ပါးစပ်သန်တာပဲကွာ။ မင်းအရိုးတွေက မင်းပါးစပ်လောက် မာလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

စကားဆုံးသည်နှင့် ပိုမိုပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအား ဖိအားတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။

လီချင်းယွင် ခေါင်းမူးဝေလာသည်။ ကြီးမားသော ဖိအားကြောင့် အရိုးများ ကျိုးတော့မည့်အလား အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အသိစိတ်များ ဝေဝါးလာသည်။

"ဂိုဏ်းတူညီလေးလီ!"

"ဂိုဏ်းတူညီလေးလီ!"

ရှန်မုန့်ရိုနှင့် ဝူဝမ်ကျုံးတို့ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ ဝင်ကူချင်သော်လည်း ထန်ရှောင်ဝမ်က ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည်။

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်းက မတုန်မလှုပ် ရှိနေပြီး "ငါတို့အားလုံးက နင်းပြည်နယ် ဂိုဏ်းတွေပဲ အချင်းချင်း မတိုက်ခိုက်သင့်ဘူး" ဟုသာ ပြောနေသည်။

သူက လီချင်းယွင်ကို ကျူဟန်နှင့် ထန်ရှောင်ဝမ်တို့က ရှင်းပစ်လိုက်လျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးနေသည်။ ဒါမှ ရှန်မုန့်ရိုကို ရယူရာတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

"ကောင်စုတ်... သေလိုက်တော့" ကျူဟန်က ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

လီချင်းယွင်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ဗလာဖြစ်သွားပြီး အသိစိတ် လွတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဂိုဏ်းတူညီလေးလီ... ဘာဖြစ်တာလဲ" ရှန်မုန့်ရို ပိတ်မိနေသဖြင့် အော်ခေါ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ရုတ်တရက် လီချင်းယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အပြာရောင်အလင်းကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖိနှိပ်ထားသော အရှိန်အဝါများအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ ထန်ရှောင်ဝမ်နှင့် ကျူဟန်တို့ပင် ထိုအရှိန်ကြောင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထိတ်လန့်သွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီချင်းယွင်၏ မျက်လုံးများ အပြာရောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချီစွမ်းအားများ မြင့်တက်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ကျူဟန်နှင့် ထန်ရှောင်ဝမ်တို့၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွားသည်။

လီချင်းယွင်က ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရေခဲမှော် ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖန်တီးကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူတို့နှစ်ဦးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"သတ်ပစ်"

"ကောင်းပြီ"

ထန်ရှောင်ဝမ်နှင့် ကျူဟန်တို့လည်း ဓားထုတ်ပြီး လီချင်းယွင်ကို တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ဓားရောင်များ ထိခတ်ကုန်ကြသည်။

ချလွမ်... ချလွမ်... ချလွမ်!

"ဖူး!"

ကျူဟန်နှင့် ထန်ရှောင်ဝမ်တို့သည် ဓားအရှိန်ကြောင့် မီတာ ဒါဇင်အတော်ကြာ လွင့်စင်သွားပြီး သွေးအန်လိုက်ကြသည်။

"ဒီလူက ထူးဆန်းတယ် မြန်မြန်ပြေးကြစို့" ကျူဟန် ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

"အေး... သွားမယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် ထန်ရှောင်ဝမ်နှင့် ကျူဟန်တို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

လီချင်းယွင်၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိတော့ပေ။ မျက်လုံးထဲမှ အပြာရောင်အလင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရှိန်အဝါများ ပြယ်လွင့်သွားကာ မြေကြီးပေါ် လဲကျပြီး သတိမေ့မြောသွားသည်။

ရှန်မုန့်ရို စိုးရိမ်တကြီး ပြေးသွားသည်။ "ဂိုဏ်းတူညီလေးလီ! ဂိုဏ်းတူညီလေးလီ!"

တစ်ရက်အကြာတွင် လီချင်းယွင် သတိရလာသည်။

သူ ဂူတစ်ခုထဲ ရောက်နေပြီး ရေစက်ကျသံများကို ကြားနေရသည်။

"ဂိုဏ်းတူညီလေးလီ... သတိရလာပြီလား" ရှန်မုန့်ရို လျှောက်လာသည်။

ဒါ ဘယ်နေရာလဲ။

ရှန်မုန့်ရိုက ရေတစ်ခွက် လီချင်းယွင်ရှေ့ ချပေးလိုက်သည်။ "ရေသောက်လိုက်ပါဦး"

ဂလု! ဂလု!

လီချင်းယွင် ရေတစ်ခွက်လုံး ကုန်အောင် သောက်လိုက်သည်။

ရှန်မုန့်ရိုက မေးလိုက်သည်။ "မနေ့က နင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အင်အားတွေ အများကြီး တက်လာတာလဲ"

လီချင်းယွင် စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက နေမကောင်းသလို ခံစားလိုက်ရတာပဲ မှတ်မိတယ် ကျန်တာ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး"

ရှန်မုန့်ရို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ "တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ"

ထိုအချိန်တွင် ကျိန့်ကျွင်းဖုန်းနှင့် ဝူဝမ်ကျုံးတို့ ဝင်လာကြသည်။

"ဂိုဏ်းတူညီလေးလီ... ဘယ်လိုနေလဲ သက်သာရဲ့လား" ဝူဝမ်ကျုံးက မေးလိုက်သည်။

လီချင်းယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တော်တော် သက်သာသွားပါပြီ"

ဝူဝမ်ကျုံးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျူဟန်နဲ့ ထန်ရှောင်ဝမ်တို့က တကယ် လွန်လွန်းတယ်ကွာ။ ဆရာသခင်ကို တိုင်ပြီး ငါတို့အတွက် တရားမျှတမှု ရအောင် တောင်းဆိုမှ ဖြစ်မယ်"

ရှန်မုန့်ရိုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး"

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အလကားပါပဲ။ သူတို့ဂိုဏ်းတွေက ငါတို့ဂိုဏ်းထက် ပိုအင်အားကြီးတယ်။ ဆရာသခင်ကို ပြောပြရင်တောင် အရာထင်မှာ မဟုတ်တဲ့အပြင် ဆရာသခင်အတွက် ပြဿနာ ပိုတိုးလာစေရုံပဲ ရှိမယ်"

ဝူဝမ်ကျုံး လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ "ဒီလောကကြီးမှာ တရားမျှတမှု ဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား"

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်း သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သစ္စာတရား (တရားမျှတမှု) ဆိုတာ အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ လက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်"