အဲဒီအချိန်မှာ ဆုန့်ထျန်းယန်နဲ့ ဂိုဏ်းသားတစ်စုက ရွှေချီအမြုတေအဆင့် ငှက်မိစ္ဆာကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်နေကြတယ်။ ကျန်တဲ့ အခြေတည်အဆင့် ငှက်မိစ္ဆာတွေကတော့ အသတ်ခံလိုက်ရကုန်ပြီ။

လီချင်းယွင်က အလောတကြီး ထွက်မသွားဘဲ ဘေးနားမှာ ပုန်းအောင်းပြီး အခွင့်ကောင်း စောင့်နေတယ်။

တိုက်ပွဲ အပြင်းထန်ဆုံး အချိန်ရောက်မှ ဓားရောင်တွေ အရိပ်တွေကြားထဲကနေ အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲပြီး ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။

သူ လုံးဝ ထွက်မသွားဘဲ အဝေးက သစ်ပင်ပေါ်မှာ ပုန်းပြီး တိုက်ပွဲကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ကျယ်လောင်တဲ့ ပေါက်ကွဲသံကြီးနဲ့အတူ ငှက်မိစ္ဆာကြီး မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားတယ်။

ဆုန့်ထျန်းယန်က ယပ်တောင်ကို ဖြန့်ပြီး နှစ်ချက်လောက် ယပ်ခတ်လိုက်ကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ရွှေချီအမြုတေအဆင့် ငှက်မိစ္ဆာဆိုတာလည်း ဘာမှ မဟုတ်ပါလား"

ငှက်မိစ္ဆာကြီးက ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး ထရပ်လိုက်တယ်။ "မင်းနိုင်ပါတယ်"

ပြီးတာနဲ့ စိမ်းပြာရောင် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။

"ဘယ်ပြေးမလို့လဲ" ဆုန့်ထျန်းယန်က နောက်ကနေ လိုက်တယ်။ ငှက်မိစ္ဆာကြီးက ခေါင်းလှည့်ပြီး ခရမ်းရောင် အဆိပ်ငွေ့တွေ မှုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။

"အဆိပ်ငွေ့တွေပဲ" ဆုန့်ထျန်းယန် နောက်ဆုတ်လိုက်ရပြီး ငှက်မိစ္ဆာကြီး ထွက်ပြေးသွားတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေလိုက်ရတယ်။

"ပြေးတာ မြန်သားပဲ။ ရတနာတွေ ရပြီးမှ မင်းကို လာသတ်မယ်"

ဆုန့်ထျန်းယန်က ကြုံးဝါးလိုက်ပြီး ဂိုဏ်းသားတွေကို ဦးဆောင်ကာ သားရဲချောက်ကမ်းပါးထဲ ဝင်သွားတယ်။

လီချင်းယွင်က ငှက်မိစ္ဆာကြီး ထွက်ပြေးသွားတဲ့ နောက်ကို လိုက်သွားတယ်။

"ဖူး!"

ငှက်မိစ္ဆာကြီး မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားပြီး သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်တယ်။ "ငါ့တစ်သက် ဒီလို အနိုင်ကျင့် မခံဖူးပါဘူးကွာ"

"သိက္ခာကျလိုက်တာ"

"ကြာကြာတိုက်လိုက်ရလို့ ရှူးပေါက်ချင်လာပြီ"

ငှက်မိစ္ဆာကြီးက တောအုပ်အစပ်ကို လမ်းလျှောက်သွားတယ်။

ရွှီ... ရွှီ...

"အား... နေလို့ကောင်းလိုက်တာ" ငှက်မိစ္ဆာကြီး မျက်လုံးမှေးစင်းပြီး အရသာခံနေတယ်။

"အား!"

ငှက်မိစ္ဆာကြီး ဇိမ်တွေ့နေတုန်း ရေခဲဓားတစ်လက်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ဝင်သွားတယ်။

ငှက်မိစ္ဆာကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာကြီး မဲမှောင်သွားတယ်။ "မင်း... ယုတ်မာလိုက်တာ"

ပြောပြီးတာနဲ့ သေဆုံးသွားတော့တယ်။

လီချင်းယွင်က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်တယ်။ "မင်း ဘာမှ မသိပါဘူး ဒါကို ဗျူဟာလို့ ခေါ်တယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ ငှက်မိစ္ဆာကြီးရဲ့ အမြုတေကို ထုတ်ယူပြီး ပျံထွက်သွားတော့တယ်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ရောက်သွားတဲ့ ဆုန့်ထျန်းယန်က မြေပြင်ပေါ် ပြန့်ကျဲနေတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲ အလောင်းတွေကလွဲပြီး ဘာမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူး။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

"အား!"

ဆုန့်ထျန်းယန် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

တခြား ဂိုဏ်းသားတွေလည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြတယ်။

ငှက်မိစ္ဆာကြီးနဲ့ တစ်လနီးပါး တိုက်ခိုက်ပြီးမှ အနိုင်ရခဲ့ပေမဲ့... နိုင်တော့ရော ဘာထူးလဲ။

ဘာမှမှ မရှိတော့တာ။

"အား...!"

ဒေါသကို ဖွင့်ထုတ်စရာ မရှိတော့လို့ ဆုန့်ထျန်းယန် အော်ဟစ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့တယ်။

လီချင်းယွင်က လူသူကင်းဝေးတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ပျံသန်းသွားပြီး ရေခဲတောင်ပံကို ဖျောက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ချီစုစည်းခြင်း အဆင့် ၈ အထိ လျှော့ချလိုက်ပြီး အရင်က ဂူထဲကို ပြန်ဝင်သွားတယ်။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဝိညာဉ်အပင်တွေကို သန့်စင်လိုက်တာကြောင့် ကျိန့်ကျွင်းဖုန်းက အခြေတည်အဆင့် နှောင်းပိုင်း ရှန်မုန့်ရိုနဲ့ ဝူဝမ်ကျုံးတို့က အခြေတည်အဆင့် အလယ်အလတ်ကို ရောက်ရှိသွားကြပြီ။

"ဂိုဏ်းတူညီမလေးရှန်... ဝံပုလွေကိစ္စတုန်းက အစ်ကို့ကို အထင်လွဲနေပုံရတယ်။ အစ်ကို့ရည်ရွယ်ချက်က သူတို့ မင်းကို တိုက်ခိုက်လာတဲ့အချိန် အလစ်ဝင်တိုက်မလို့ပါ မင်းကို သေအောင် ပစ်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဒီအတောအတွင်း ရှန်မုန့်ရိုရဲ့ ဆက်ဆံပုံ ပြောင်းလဲသွားတာကြောင့် ကျိန့်ကျွင်းဖုန်းက သူ့ပုံရိပ်ကို ပြန်ကောင်းအောင် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်တယ်။

ရှန်မုန့်ရိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါတွေက ပြီးခဲ့ပါပြီ ထပ်မပြောချင်တော့ပါဘူး"

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်း ဆက်ရှင်းပြမလို့ လုပ်တုန်း လီချင်းယွင် ဝင်လာတယ်။

ရှန်မုန့်ရို မျက်နှာ ဝင်းပသွားတယ်။ "ဂိုဏ်းတူမောင်လေးလီ... ပြန်ရောက်လာပြီလား။ အန္တရာယ်တွေ ဘာတွေ မကြုံခဲ့ဘူးလား"

လီချင်းယွင် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "မကြုံပါဘူး"

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်းက မေးလိုက်တယ်။ "ဒါနဲ့... ဘာတွေ ရလာလဲ"

လီချင်းယွင် ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ "ဘာမှ မရခဲ့ဘူး။ နေရာတိုင်းမှာ အစွမ်းထက်တဲ့လူတွေချည်းပဲ ကျွန်တော် သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး"

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်းက မောက်မာတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ငါတို့နဲ့အတူတူ နေပြီး ကျင့်ကြံသင့်တာ။ ကြည့်ပါဦး... ငါတို့အားလုံး တစ်ဆင့်စီ တက်သွားကြပြီ"

သူ ဒီလိုပြောရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က လီချင်းယွင်ကို နောင်တရစေချင်လို့ ပြီးတော့ ရှန်မုန့်ရိုကို သူ့ရဲ့ မိုက်မဲမှုကို သိမြင်စေချင်လို့ ဖြစ်တယ်။

လီချင်းယွင်က ဘာမှမဖြစ်သလို ပြောလိုက်တယ်။ "အချိန်ကျပြီ ပြန်ကြစို့"

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အပြင်ဘက်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်အားလုံး ရလဒ်ကို စောင့်မျှော်နေကြတယ်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ဂိုဏ်းသားတွေလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်ထွက်လာကြတယ်။ အားလုံးရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေ ဝေဆာနေတယ်။

"ငါ အခြေတည်အဆင့် အလယ်အလတ် ရောက်သွားပြီဟေ့"

"ငါရောပဲ"

"ငါက အခြေတည်အဆင့် နှောင်းပိုင်းတောင် ရောက်သွားပြီ။ ဟားဟား... တစ်လအတွင်း တစ်ဆင့်တက်သွားတယ်ဆိုတာ တကယ် မိုက်တယ်ကွ"

"ငါလည်း နှစ် ၅၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်အပင်တွေ ခူးလာနိုင်ခဲ့တယ်"

"ငါ အခြေတည်အဆင့် အလယ်အလတ် မိစ္ဆာသားရဲ ၇ ကောင် သတ်ခဲ့တယ်"

ဂိုဏ်းသားတိုင်း ကိုယ့်ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ သွားပြီး ရလဒ်တွေ တင်ပြနေကြတယ်။

ရှန်လီယွမ်က သူ့ဂိုဏ်းသားတွေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာ မြင်တော့ ဝမ်းသာနေတယ်။

ကျန်းယွီရှီးက လီချင်းယွင် ပြန်ထွက်လာတာ မြင်တော့ အပျော်လွန်ပြီး ပြေးဖက်လိုက်တယ်။ "ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလီ... ပြန်ရောက်လာပြီပဲ"

ရုတ်တရက် တော်တော်လေး အခြေအနေ မဟန်မှန်း သတိထားမိပြီး မျက်နှာရဲတက်လာကာ လီချင်းယွင်ကို လွှတ်ပေးပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့နေလိုက်တယ်။

လီချင်းယွင် ရယ်မောလိုက်တယ်။ "ကျန်းယွီရှီး... စိတ်မပူပါနဲ့ ကိုယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ မင်းအတွက် လက်ဆောင်တောင် ပါလာသေးတယ် ပြန်ရောက်မှ ပေးမယ်"

ဒါကို ကြားတော့ ကျန်းယွီရှီး ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးသွားတယ်။

ဒါကိုမြင်တော့ ရှန်မုန့်ရိုက လီချင်းယွင်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။

"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ" ရှန်လီယွမ် ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ကောင်းပါတယ်"

"ကောင်းပါတယ်"

ကျိန့်ကျွင်းဖုန်း ရှန်မုန့်ရိုနဲ့ ဝူဝမ်ကျုံးတို့ ပြိုင်တူ ဖြေလိုက်ကြတယ်။

ရှန်လီယွမ်က လီချင်းယွင်ကို မေးလိုက်တယ်။ "ချင်းယွင်... မင်းရော ဘာတွေ ရလာလဲ"

"ကျွန်တော် ဘာမှ မရခဲ့ပါဘူး"

ရှန်လီယွမ်က နှစ်သိမ့်လိုက်တယ်။ "ပထမဆုံးအကြိမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်တာဆိုတော့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ထွက်လာနိုင်တာပဲ တော်လှပါပြီ။ ရလဒ်ကို သိပ်စိတ်မပူပါနဲ့။ နောက်တစ်ခါကျရင် သေချာပေါက် ရမှာပါ"

လီချင်းယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "နားလည်ပါပြီ ဆရာသခင်"

ရှန်လီယွမ်က တခြားဂိုဏ်းချုပ်တွေကို ဦးညွှတ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ "လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ခရီးစဉ်လည်း ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး။ နှုတ်ဆက်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်တို့"

ပြောပြီးသည်နှင့် ဂိုဏ်းသားများကို ခေါ်ပြီး ဓားပျံစီးကာ ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။

ထိုအချိန်တွင် ဆုန့်ထျန်းယန် စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် ထွက်လာတယ်။

ကွန်းလွန်ဂိုဏ်း အကြီးအကဲ ရန်ဝမ်နျန်က မေးလိုက်သည်။ "ထျန်းယန်... ရွှေချီအမြုတေအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲကို နိုင်ခဲ့လား"

"နိုင်ခဲ့ပါတယ်"

"သားရဲချောက်ကမ်းပါးထဲ ဝင်ခဲ့လား"

"ရောက်ခဲ့ပါတယ်"

ရန်ဝမ်နျန် ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။ "ဘာရတနာတွေ ရခဲ့လဲ"

ဆုန့်ထျန်းယန် ငိုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ "ဘာမှ မရှိဘူးဗျ"

ရန်ဝမ်နျန်ရဲ့ အပြုံး ပျက်သွားသည်။ "အနည်းဆုံးတော့ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်အပင်တချို့တော့ ရှိသင့်တာပေါ့ ဘယ်လိုလုပ် ဘာမှ မရှိရတာလဲ"

ဆုန့်ထျန်းယန် အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်နေသည်။ "အထဲရောက်တော့ မြေကြီးပေါ်မှာ မိစ္ဆာသားရဲ အလောင်းတွေ ၂၀၀ ၃၀၀ လောက် ပြန့်ကျဲနေတာပဲ တွေ့တယ်"

"အမြုတေတွေလည်း အထုတ်ခံထားရတယ်"

"နောက်ပိုင်း ရွှေချီအမြုတေအဆင့် ငှက်မိစ္ဆာကို တွေ့တော့ သူလည်း အသတ်ခံထားရပြီးပြီ"

ရန်ဝမ်နျန် မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ "တခြားလူ တစ်ယောက်ယောက်များ တွေ့ခဲ့သေးလား"

ဆုန့်ထျန်းယန် ခေါင်းကို တရစပ် ခါလိုက်သည်။ "မတွေ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်က အဝင်ဝမှာ ရွှေချီအမြုတေအဆင့် ငှက်မိစ္ဆာနဲ့ တောက်လျှောက် တိုက်ခိုက်နေတာ ဘယ်သူမှ ဝင်သွားတာ မတွေ့ဘူး"

"ကျွန်တော့်အာရုံခံမှုကို ရှောင်ပြီး ဝင်သွားနိုင်တယ်ဆိုရင် အဲဒီလူရဲ့ အင်အားက ရွှေချီအမြုတေအဆင့် အထက်မှာ ရှိရမယ်"

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ အဲဒီလိုလူမျိုး ရှိဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ"

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်မှန်းကို မသိတော့ပါဘူး"

"မိစ္ဆာသားရဲတွေ အကုန် သေကုန်ပြီ"

"ဝိညာဉ်အပင်တွေလည်း မရှိတော့ဘူး"

တခြား ဂိုဏ်းသားတွေလည်း ဝင်ထောက်ခံကြသည်။

ရန်ဝမ်နျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စက တော်တော် ထူးဆန်းတယ်။ ပြန်ရောက်မှ ဂိုဏ်းချုပ်ကို တင်ပြရမယ်"

တိမ်တိုက်တွေကြားထဲမှာ လီချင်းယွင်က ကျန်းယွီရှီးရဲ့ ခါးလေးကို ဖက်ပြီး ပြုံးပျော်နေတယ်။

ကျန်းယွီရှီးက မျက်နှာရဲရဲလေးနဲ့ ဓားပျံကို ထိန်းကျောင်းမောင်းနှင်နေတယ်။

ရှန်မုန့်ရိုက လီချင်းယွင်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး "လူလိမ်ကြီး အရှက်မရှိတဲ့ကောင်" လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

နာရီဝက်လောက် ကြာတော့ ရေခဲနှင်းနတ်ဘုရားနယ်မြေကို ပြန်ရောက်ကြတယ်။ လီချင်းယွင်က ကျန်းယွီရှီးကို အပြင်မှာ ခဏစောင့်ခိုင်းပြီး ပင်မခန်းမဆောင်ထဲ တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားတယ်။ "ဆရာသခင်... ပေးစရာ ရှိလို့"

ရှန်လီယွမ် နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းမှာ ငါ့ကို ပေးစရာ ဘာရှိလို့လဲ"

"ဒါတွေပါ"

လီချင်းယွင်က ဝိညာဉ်အပင်တွေ မိစ္ဆာအမြုတေတွေ ရွှေငွေရတနာ အများအပြားကို ထုတ်ပြလိုက်တယ်။ "ဒါတွေ အကုန်လုံးပါပဲ"

ဒီပစ္စည်းတွေက သူ့အတွက် သိပ်အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ဂိုဏ်းက လိုအပ်နေတာမို့လို့ ရေခဲနှင်းနတ်ဘုရားနယ်မြေ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့ နောက်နောင် တခြားဂိုဏ်းတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာ မခံရအောင် ကူညီတဲ့အနေနဲ့ ထုတ်ပေးလိုက်တာပါ။

ဒါ့အပြင် သူက ရှန်လီယွမ်ရဲ့ စိတ်ထားကို လေးစားတယ်။ သစ္စာရှိတယ် ကြင်နာတတ်တယ်။ ဝူချန်ဂိုဏ်းလို ကျောချဓားနဲ့ထိုးတာ ကိုယ်ကျိုးကြည့်တာမျိုး မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဂိုဏ်းအတွက် ပံ့ပိုးပေးချင်တာပါ။

ရှန်လီယွမ် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတယ်။ "အရင်းအမြစ်တွေက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အများကြီး ရလာတာလဲ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို မင်း သိမ်းကျုံးယူလာတာလား"

"ဟားဟား!" လီချင်းယွင် ရယ်မောလိုက်တယ်။ "မဟုတ်ပါဘူး သားရဲချောက်ကမ်းပါးထဲက ဟာတွေပဲ အကုန်ယူလာတာ အပြင်ဘက်က ဟာတွေကိုတော့ မယူခဲ့ပါဘူး"

သောက်ကျိုးနည်း!

ရှန်လီယွမ် ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။ "မင်း တကယ် သေမှာ မကြောက်ဘူးပဲ။ မသွားနဲ့လို့ ငါ ပြောထားရက်နဲ့"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်များတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ဒဏ်ရာမရဘဲ ဘယ်လို ပြန်သယ်လာနိုင်တာလဲ ဆိုတာတော့ ငါ သိချင်သား"

လီချင်းယွင်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဝိညာဉ်အပင်တွေ ဘယ်လိုရှာခဲ့လဲ ရွှေချီအမြုတေအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတွေ အိမ်သာတက်နေတုန်း ဘယ်လို ချောင်းတိုက်ခဲ့လဲ ဆိုတာတွေကို ရှင်းပြလိုက်တယ်။ မိစ္ဆာသားရဲတွေအကြောင်း အကုန် ပြောပြလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ သတိမေ့နေတုန်း ဖားပြုတ်မိစ္ဆာတွေ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ သေဆုံးသွားတဲ့ အပိုင်းကိုတော့ ချန်ထားခဲ့တယ်။ သူကိုယ်တိုင်တောင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလွန်းလို့ ရှန်လီယွမ် ယုံမှာမဟုတ်ဘူး စိုးရိမ်လို့ပါ။

ရှန်လီယွမ် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး လီချင်းယွင်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ကာ "လုပ်ရက်လိုက်တာကွာ... ရယ်ရလိုက်တာ... ကွန်းလွန်ဂိုဏ်းက ဆုန့်ထျန်းယန်ခမျာ အသေအလဲ ကြိုးစားပြီးမှ ဘာမှ မရလိုက်ဘူးပေါ့"

"ဟား ဟား ဟား!"

"အပြင်လူတွေက ပြောကြတော့ သူက ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တဲ့။ ငါ့ဖင်ပဲ သာမန်ပါပဲကွာ"

"မင်းရဲ့ ကံကောင်းမှုနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် သူ့အစွမ်းအစက အီးပေါက်သံလောက်တောင် မရှိဘူး"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ဉာဏ်များပြီး သတ္တိကောင်းသားပဲ ငါ့လူငယ်ဘဝတုန်းကလိုပဲ"

လီချင်းယွင်လည်း လိုက်ရယ်လိုက်သည်။ "ဒါပေါ့... ဆရာတူမှ တပည့်မချည်းပဲ"

"မင်း တကယ်ပဲ ဒီလောက်များတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ပေးလှူချင်တာလား" ရှန်လီယွမ်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" လီချင်းယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီပစ္စည်းတွေက ရေခဲနှင်းနတ်ဘုရားနယ်မြေ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းလည်း ဒီလောက် အများကြီး မသုံးနိုင်ပါဘူး"

ရှန်လီယွမ် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းက တကယ် ဟုတ်တယ်ကွ။ ဒါဆို ဆရာ လက်ခံလိုက်မယ်"