ညနေ ၅ နာရီ။

အဆင့်မြင့် ဗီလာတစ်လုံးတွင်။

ရှောင်မင်တို့ မိသားစု ၃ ယောက် ညစာစားနေကြတယ်။

ရှောင်မင်က မိတ်ကပ်တွေ ဖျက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အိမ်နေဝတ်စုံ လဲထားပြီ။

ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကောင်းပြီး မျက်နှာလှတဲ့ အမျိုးသမီးတွေက ဘာဝတ်ဝတ် ကြည့်ကောင်းနေတာပဲလို့ ပြောရမယ်။ ရေချိုးသဘက် တစ်ထည်တည်း ပတ်ထားရင်တောင် ယောကျ်ားတွေ မျက်လုံးထဲမှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေမှာပဲ။ ရှောင်မင်က အဲ့ဒီလို အလှမယ်မျိုးပါ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အိမ်နေဝတ်စုံ ဝတ်ထားတာတောင် တခြားအဝတ်တွေနဲ့ မတူတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေတယ်။

"ဝိုး... အရမ်းကောင်းတာပဲ ဖေဖေ။ ဖေဖေ့ ဟင်းရည်ချက်တဲ့ လက်ရာက ပိုပိုကောင်းလာတယ်။ ဒီဘဲပေါင်း ဟင်းရည်က ပြီးပြည့်စုံတယ်။ အသားအရသာ အပြည့်နဲ့ ချိုပြီး သောက်လို့ကောင်းလိုက်တာ။ ပါးစပ်ထဲမှာ မွှေးကြိုင်နေတာပဲ။ ကြယ်ငါးပွင့် ဟိုတယ်က စားဖိုမှူးတွေထက်တောင် သာသေးတယ်" လို့ ရှောင်မင်က ဟင်းရည်သောက်ရင်း ချီးကျူးလိုက်တယ်။

မန်နေဂျာ ဝမ် (မိခင်) က မျက်စောင်းထိုးပြီး "နင်က နင့်အဖေကို မြှောက်ပင့်ဖို့လောက်ပဲ သိတယ်" လို့ ပြောတယ်။

ရှောင်မင်က ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ "မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောတာပါ။ ဖေဖေ့ ဟင်းရည်က တကယ် ကောင်းတာကိုး" လို့ ပြန်ပြောတယ်။

ရှောင်ကျွင်းက ဇနီးသည်ကို ဂုဏ်ယူစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သမီးဘက်လှည့်ကာ "သမီးက ပါးစပ်အရသာ သိသားပဲ။ ဒီနေ့ ဟင်းရည် ဒီလောက်ကောင်းရတာက ချက်ပြုတ်ချိန်နဲ့ အချိုးအစား မှန်ကန်တာအပြင် အဓိက သော့ချက်က ဟိုဘဲအိုကြီးကြောင့်ကွ။"

"ဒါက ဖေဖေ ရှီးပုက လယ်သမားတစ်ယောက်ဆီကနေ သွားဝယ်လာတာ။ လယ်သမားက ၅ နှစ်၊ ၆ နှစ်လောက် မွေးထားတာတဲ့။ ဖေဖေက ဈေးကြီးကြီး ပေးမယ်လို့ မပြောရင် သူ ရောင်းမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။"

"ဒီလောက် နှစ်ကြာတဲ့ ဘဲအိုကြီးနဲ့ ပေါင်းထားတာဆိုတော့ အရသာ ရှိတာ မဆန်းပါဘူး။"

ဒါကိုကြားတော့ ရှောင်မင် ရင်ထဲ နွေးထွေးသွားတယ်။ ဖခင်ရဲ့ စကားတွေက ရိုးရှင်းပေမယ့် သူမက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူးလေ၊ ဖခင်က ဒီဟင်းရည်အတွက် ဘယ်လောက် အားစိုက်ထားလဲ ဆိုတာ နားလည်ပါတယ်။ ဒီဟင်းရည်က ဖခင်မေတ္တာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပါ။

"ဖေဖေ... ဟင်းရည်တစ်မျိုးတည်း ချက်လည်း ရတာပဲကို။ ဘာလို့ ဟင်းတွေ အများကြီး ချက်ထားရတာလဲ။ အကုန်လုံး သမီးကြိုက်တာတွေချည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သမီးက ခန္ဓာကိုယ် ထိန်းသိမ်းရဦးမယ်လေ။ အများကြီး စားလို့မရဘူး။ ဖေဖေက သမီးကို လာမြှူဆွယ်နေတာပဲ။"

အရိုးပေါ် အရေတင်လောက်အောင် ပိန်နေတဲ့ သမီးကိုကြည့်ပြီး ရှောင်ကျွင်းက "ရှောင်မင်... မင်း ဘယ်လောက် ပိန်နေလဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်ပါဦး။ အရပ် ၁.၆၅ မီတာ ရှိပြီး ကိုယ်အလေးချိန် ပေါင် ၈၀ တောင် ပြည့်ပါ့မလား။ ဒါကို လျှော့စားဦးမယ် လုပ်နေသေးတယ်။"

ရှောင်မင်က ပြင်ပြောလိုက်တယ်။ "ဖေဖေ... သမီး ပေါင် ၈၃ ရှိနေပြီ။ အစားအသောက် သေချာ မထိန်းရင် မကြာခင် ပေါင် ၉၀ ကျော်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါဆို ဒုက္ခပဲ။"

ရှောင်ကျွင်း ခေါင်းခါပြီး "မင်းအရပ်နဲ့ဆိုရင် ပေါင် ၉၅ လောက်တော့ ရှိသင့်တာပေါ့။ အခု ၈၃ ဆိုတာ ပိန်လွန်းတယ်" လို့ ပြောတယ်။

မန်နေဂျာ ဝမ်က ဝင်ပြောတယ်။ "ရှင်က ဘာနားလည်လို့လဲ။ ရှောင်မင်က အများပြည်သူ ပုဂ္ဂိုလ်လေ။ ပွဲတွေတက်တဲ့အခါ လက်မောင်းတုတ်၊ ခြေထောက်တုတ်၊ ခါးတုတ်နဲ့ ဓာတ်ပုံပါသွားရင် ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲ သိလား။"

ရှောင်ကျွင်း နှုတ်ခမ်းစူပြီး "အဲ့ဒါတွေ ငါ နားမလည်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမီးအရပ်နဲ့ ပေါင် ၁၀၀ အောက် ရှိနေရင် လက်မောင်း၊ ခါး၊ ခြေထောက်တွေ ဘယ်လောက် တုတ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ" လို့ ပြန်ပြောတယ်။

ရှောင်မင် ရယ်မောပြီး "ဖေဖေ... ဖေဖေက မိန်းကလေး စိတ်ကို နားမလည်ပါဘူး။ မိန်းကလေးတွေက ဝလာမှာထက် အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်နေတာကို ပိုလိုလားကြတယ်။ သမီးအတွက်တော့ ၈၅ ပေါင်ဆိုတာ အနီရောင် သတိပေးမျဉ်းပဲ။ လုံးဝ မကျော်စေရဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ရှောင်ကျွင်း - "..."

ကိုယ်အလေးချိန် ကိစ္စကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရှောင်ကျွင်းက ခဏစဉ်းစားကာ "ရှောင်မင်... သမီးလည်း ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ မစဉ်းစားသေးဘူးလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ရှောင်မင်က အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဖိအားပေးခံရမယ်ဆိုတာ ကြိုပြင်ဆင်ထားပြီးသားမို့ မအံ့သြပါဘူး။ ခေါင်းခါပြီး "ဖေဖေ... သမီး အိမ်ထောင်မပြုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနုပညာလောကထဲက လူကို မယူချင်ဘူး။ အပြင်လောကက လူတွေထဲမှာလည်း သမီးသတ်မှတ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့သူ သိပ်မတွေ့ဘူး။ မှန်ကန်တဲ့သူနဲ့ တွေ့တဲ့အထိ စောင့်လိုက်ဦးမယ်" လို့ ဖြေတယ်။

မန်နေဂျာ ဝမ်က ဝင်ပြောတယ်။ "ကိုရှောင်... မလောပါနဲ့။ ရှောင်မင်အတွက် သင့်တော်တဲ့ ခင်ပွန်းလောင်းကို ကျွန်မ ရှာနေပါတယ်။ သူ့အနုပညာလမ်းကြောင်းက တစ်နေရာမှာ ရပ်တန့်နေတယ်။ နောက်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းချင်ရင် သူ့ကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်မယ့် လူမျိုး လိုအပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့လို နောက်ခံမျိုးရှိတဲ့လူ ရှာရတာ မလွယ်ဘူး။ အခွင့်အရေးကောင်းကို စောင့်ရမှာပေါ့။"

ရှောင်ကျွင်းက "စီးပွားရေး တစ်ခုတည်း ကြည့်လို့မရဘူးလေ။ လူကလည်း အဓိကပဲ" လို့ ပြောတယ်။

"ဒါတော့ သေချာတာပေါ့။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ရှောင်မင်နောက် လိုက်ခဲ့တာ လူပေါင်းစုံ မြင်ဖူးပါတယ်။ ဘယ်လိုလူမျိုးက ရှောင်မင်နဲ့ သင့်တော်လဲဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်" လို့ မန်နေဂျာ ဝမ်က ပြောလိုက်တယ်။

ရှောင်မင် - "..."

...

ချင်းဟယ်မြို့နယ်။

လုံဆန်းရွာ။

ကျန်းဖုန်းတို့ မိသားစု ဦးလေး၊ အဒေါ်တို့နဲ့ အိမ်ဆောက်မယ့်ကိစ္စ ဆွေးနွေးနေကြတယ်။

ကျန်းဖုန်းက ဖုန်းထုတ်၊ WeChat ဖွင့်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ရှာထားတဲ့ နှစ်ထပ်လုံးချင်းအိမ် ဒီဇိုင်းပုံစံနဲ့ အခန်းဖွဲ့စည်းပုံတွေကို မိသားစု Group ထဲ ပို့လိုက်တယ်။ "ဦးလေး၊ အဒေါ်... Group ထဲ ဝင်ကြည့်ပါဦး။ ဒီ နှစ်ထပ်လုံးချင်းအိမ် ဒီဇိုင်းက တော်တော် ကောင်းတယ်။ အပြင်ပန်း လှရုံတင်မကဘူး၊ အတွင်းပိုင်း အခန်းဖွဲ့စည်းပုံကလည်း သင့်တော်တယ်။ အရေးကြီးဆုံးက ကုန်ကျစရိတ် သက်သာတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒါကိုကြားတော့ ဦးလေး၊ အဒေါ်၊ အဖေ၊ အမေနဲ့ တခြားသူတွေ ဖုန်းထုတ်ပြီး ပုံတွေကို ကြည့်ကြတယ်။

ကျန်းမေက "ဒါ နှစ်အိမ်တွဲ လုံးချင်းအိမ်လား။ ပုံထဲမှာတော့ တကယ် လှတာပဲ" လို့ ပြောတယ်။

အဒေါ် (ဦးလေး၏ဇနီး) က "လှတော့ လှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဇိုင်းအရဆိုရင် တစ်အိမ်လုံးမှာ အိပ်ခန်း ၈ ခန်း၊ ဧည့်ခန်း ၅ ခန်း၊ ရေချိုးခန်း ၅ ခန်းအပြင် လက်ဖက်ရည်သောက်ခန်း၊ မိသားစုနားနေခန်း၊ အဝတ်လဲခန်း၊ ဧည့်သည်ခန်းတွေ ပါနေတယ်။ တို့မိသားစုအတွက် ဒါက ကြီးလွန်းတယ်" လို့ ထောက်ပြတယ်။

သူမမှာ သားတစ်ယောက်တည်း ရှိတာလေ။ ပြီးတော့ ခရိုင်မြို့မှာပဲ နေတာများတယ်။ ရွာကို ပိတ်ရက်တွေမှ ပြန်လာတာ။ ဒီလောက်အိမ်ကြီး ဆောက်ပြီး မနေရရင် အပိုကြီး ဖြစ်နေမှာပေါ့။

ကျန်းဖုန်း ပြုံးပြီး "ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒါ စဉ်းစားမိတယ်။ အဒေါ်... ဒီလိုလုပ်ကြမလား။ အဒေါ်တို့က အခန်းများတယ် ထင်ရင် တတိယထပ်ကို ကျွန်တော်တို့ကို ပေးလိုက်လေ။ အဒေါ်တို့က ကုန်ကျစရိတ် သုံးပုံတစ်ပုံပဲ စိုက်" လို့ အကြံပေးလိုက်တယ်။

အဒေါ်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး "ရှောင်ဖုန်း... မင်းအကြံ ကောင်းတယ်။ လုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်" လို့ ပြောတယ်။

ကျန်းဖုန်းက ဦးလေးကို ကြည့်ပြီး "ဦးလေး... ဘယ်လိုမြင်လဲ" လို့ မေးတယ်။

ဦးလေးက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဦးလေးလည်း သဘောကျတယ်။ အငြိမ်းစားယူပြီး ရွာပြန်လာနေရင်တောင် နှစ်ထပ်ဆို လုံလောက်ပါပြီ" လို့ ပြောတယ်။

ကျန်းဖုန်း မိဘတွေကို လှည့်မေးလိုက်တယ်။ "အဖေနဲ့ အမေ... ဘယ်လိုသဘောရလဲ။"

တကယ်တော့ ဒီနည်းလမ်းမှာ အားနည်းချက် ရှိပါတယ်။ သဘောထားသေးသိမ်တဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေနဲ့ တွေ့ရင် ဒီလိုလုပ်တာက အငြင်းပွားစရာ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ရန်သူတောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းဖုန်း စဉ်းစားတာက သူ့အဖေနဲ့ ဦးလေးက အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းခဲ့သလို၊ အမေနဲ့ အဒေါ်ကလည်း အဆင်ပြေကြတယ်။ နှစ်ဖက်စလုံးက တွက်ကပ်တတ်တဲ့ လူစားမျိုးတွေ မဟုတ်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီအကြံကို ပေးလိုက်တာပါ။

အခု ကျန်းဖုန်းက မိသားစုရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဖခင်ဖြစ်သူက မကန့်ကွက်ပါဘူး။

"ရှောင်ဖုန်း... မင်းသဘောအတိုင်း လုပ်ပါ။ အဖေ ဘာမှ မကန့်ကွက်ဘူး" လို့ ပြောတယ်။

အမေကတော့ ပြောစရာမလိုပါဘူး။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျန်းဖုန်း ပြောသမျှ အကုန် ဟုတ်နေတဲ့သူလေ။

ကျန်းဖုန်းက အစ်ကိုကြီးကို ကြည့်ပြီး "အစ်ကိုကြီး... ဘယ်လိုထင်လဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ကျန်းဖေးက လက်ကာပြပြီး "ရှောင်ဖုန်း... မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ။ အစ်ကိုက ဘာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေတယ်" လို့ ပြောတယ်။

အားလုံး သဘောတူကြတာ မြင်တော့ ကျန်းဖုန်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တယ်။ "အားလုံး သဘောတူတယ်ဆိုရင် ဒီအတိုင်းပဲ အတည်ပြုလိုက်ကြတာပေါ့။"