သူဌေးဝေတို့ သားအဖ အောင်သွယ်လာငှားပြီး နောက်တစ်နေ့မှာပဲ ကျန်းဖုန်းဟာ ဝေရွှယ်ဖုန်း အတွက် သင့်တော်မယ့် အိမ်ထောင်ဖက်ကို တက်တက်ကြွကြွ ကားမောင်းထွက်ရှာတော့တယ်။

တက်ကြွတာလည်း မပြောနဲ့လေ... သူဌေးဝေ ပေးတာက တကယ် များလွန်းတာကိုး။ အောင်သွယ်လာငှားစဉ် လက်ဆောင်နဲ့ မုန့်ဖိုးတင် ယွမ် ၅၊ ၆ သောင်းလောက် တန်ဖိုးရှိနေပြီ။ သူ့ရဲ့ ရက်ရောမှုက ကျန်းမိသားစုရဲ့ လောကအမြင်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေတယ်။

ဒါက အောင်သွယ်လာငှားတာနော်... အောင်မြင်လို့ ပေးတဲ့ အောင်သွယ်ကန်တော့ငွေ မဟုတ်သေးဘူး။ အောင်သွယ်ကန်တော့ငွေဆိုတာ ကိစ္စပြီးပြတ်မှ ပေးရတာ။ အောင်သွယ်လာငှားစဉ် လက်ဆောင်ဆိုတာက အောင်သွယ်ကို ပင်ပန်းခအနေနဲ့ ကြိုပေးထားတဲ့ သဘောမျိုး။ အောင်မြင်မြင် မအောင်မြင်မြင် ပြန်ပေးစရာ မလိုဘူး။ ဒါက လုံးဝ မတူညီတဲ့ သဘောတရား ၂ ခုပါ။

အောင်သွယ်လာငှားစဉ် ပေးတဲ့ငွေက တခြားလူတွေ ကိစ္စပြီးမှ ပေးတဲ့ အောင်သွယ်ကန်တော့ငွေထက်တောင် များနေသေးတယ်။ ဒါဆို ကိစ္စပြီးသွားရင် ရလာမယ့် အောင်သွယ်ခက ဘယ်လောက်တောင် များမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်လို့ ရတယ်။

လက်ရှိ ကျန်းဖုန်းရဲ့ မိသားစု အခြေအနေအရ ငွေကြေးရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို လျစ်လျူရှုလို့ မရပါဘူး။ အထူးသဖြင့် အိမ်သစ်ဆောက်ဖို့ ပိုက်ဆံအလုံးအရင်း လိုနေချိန်မှာ သူဌေးဝေ ရောက်လာတာက အချိန်ကိုက်ပါပဲ။

သေချာတာကတော့ သူဌေးဝေရဲ့ လက်ဆောင်က ရက်ရောသလောက် တာဝန်ကလည်း ကြီးပါတယ်။ ဝေရွှယ်ဖုန်းရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက တော်တော်လေး ဆိုးရွားတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ "ပု၊ ဝ၊ ရုပ်ဆိုး" ဆိုတဲ့ စကား ၃ လုံးနဲ့ အကုန် ခြုံငုံမိတယ်။

ကံကောင်းတာက ဝေရွှယ်ဖုန်းမှာ ကြီးမားတဲ့ အားသာချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ မိသားစုက မယုံနိုင်လောက်အောင် ချမ်းသာပြီး သူက တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်နေတာပါပဲ။ ဒါက ကျန်းဖုန်းအတွက် ကစားကွက်ရွှေ့ဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ပေးပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျန်းဖုန်း ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းစွမ်း၊ သူ့ကို ယူမယ့် အလှမယ်လေးတစ်ယောက် ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။

ကျန်းဖုန်း တောင်ဘက် (ကွမ်တုန်းပြည်နယ်ဘက်) ကို ဦးတည်မောင်းနှင်ပြီး ရှာဖွေခဲ့တယ်။ မိုင် ၁၀ x ၈ ဆ (မိုင် ၈၀ ပတ်လည်) ရှာဖွေနိုင်မှု အတိုင်းအတာက တော်တော် အားကောင်းပါတယ်။ မြို့ကြီးတစ်မြို့စာလောက်ကို လွှမ်းခြုံနိုင်တယ်။

လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကျန်းဖုန်းက ဝေရွှယ်ဖုန်းနဲ့ ကိုက်ညီမှုရမှတ် မြင့်တဲ့သူတချို့ကို တွေ့ခဲ့ပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ အဲ့ဒီကောင်မလေးတွေရဲ့ အရပ်နဲ့ ရုပ်ရည်က ဖောက်သည်ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်ကို မမီကြဘူး။ ဒါကြောင့် ကျန်းဖုန်း ခေါင်းခါပြီး နောက်တစ်မြို့နယ်ဆီ ဆက်မောင်းလာခဲ့ရတယ်။

မြို့နယ်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှာဖွေရင်းနဲ့ ကျန်းဖုန်းဟာ ဖန်ကျိုး နယ်မြေထဲကို သတိမထားမိဘဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဖန်ကျိုးမြို့၊ ကောင်လျန်ခရိုင် (Gaoliang County) ရောက်လို့ ဝေရွှယ်ဖုန်းအတွက် ထပ်ရှာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... မမြင်ရတဲ့ လှိုင်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားပြီး ၁၀ မိုင်ပတ်လည်ကို လွှမ်းခြုံသွားတယ်။

ပုံရိပ်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားရာကနေ နောက်ဆုံးမှာ အမျိုးသမီး ပုံရိပ်တစ်ခုအပေါ် ရပ်တန့်သွားတယ်။

[နာမည်] ရှရှားလင်လင်

[အသက်] ၂၃ နှစ်

[အရပ်] ၁၆၈ စင်တီမီတာ

[ကိုယ်အလေးချိန်] ၄၈ ကီလိုဂရမ်

[မိသားစုနောက်ခံ] ကွမ်တုန်းပြည်နယ်၊ ကောင်လျန်ခရိုင် ကျေးလက်ဒေသမှ မွေးဖွားသည်။ မောင်နှမ ၅ ယောက်ရှိပြီး...

[ပင်ကိုယ်စရိုက်နှင့် ဝါသနာများ]...

[အချစ်ရေးရာဇဝင်] လက်ရှိ လူလိုက်နေသူများ ရှိသည်...

[လက်ရှိ အိမ်ထောင်ရေး လိုက်ဖက်မှု ရမှတ်] ၄၉ (ချစ်ခင်စုံမက်မှု ၃၅ + လူမှုရေး လိုက်ဖက်မှု ၂၆ + မိသားစု ဆက်ဆံရေး ၈၀)

[အမြင့်ဆုံး အိမ်ထောင်ရေး လိုက်ဖက်မှု ရမှတ်] ၆၉ (ချစ်ခင်စုံမက်မှု ၈၃ + လူမှုရေး လိုက်ဖက်မှု ၄၀ + မိသားစု ဆက်ဆံရေး ၈၄)

ဒီရမှတ်တွေကို ကြည့်ပြီး ကျန်းဖုန်း ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

ရမှတ်တွေ မပြောင်းလဲခင်တုန်းကဆိုရင် ရမှတ် ၈၀ အောက်ကို ကျန်းဖုန်း မိတ်ဆက်မပေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု ရမှတ်ဖွဲ့စည်းပုံတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီးတဲ့နောက် ကျန်းဖုန်းရဲ့ စံနှုန်းက စုစုပေါင်း ရမှတ်အပေါ် မမူတည်တော့ဘဲ "ချစ်ခင်စုံမက်မှု" နဲ့ "မိသားစု ဆက်ဆံရေး" အပေါ်မှာ အဓိကထားလာတယ်။

ဒီရမှတ် ၂ ခုသာ ၈၀ အောက် မရောက်ရင် စုစုပေါင်းရမှတ် နည်းနေရင်တောင် အောင်သွယ်ပေးဖို့ ထည့်စဉ်းစားလို့ ရတယ်။

အခု ဝေရွှယ်ဖုန်းနဲ့ တွဲပေးလိုက်တဲ့ ရှရှားလင်လင်ဆိုရင် စုစုပေါင်း ရမှတ်က ၆၉ ပဲ ရှိပေမယ့် ချစ်ခင်စုံမက်မှုနဲ့ မိသားစုဆက်ဆံရေး ရမှတ်တွေက မြင့်မားနေလို့ (၈၃ နဲ့ ၈၄) ကျန်းဖုန်း အောင်သွယ်ပေးဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်။

မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ ကျန်းဖုန်း ပစ်မှတ်ရှိရာဆီ တန်းမောင်းလိုက်တယ်။

...

ရှရှားလင်လင်ဟာ သာမန် ကျေးလက်မိသားစုကနေ မွေးဖွားလာသူပါ။ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်လို့ မိဘတွေနဲ့ မောင်တွေရဲ့ အချစ်ကို ခံရသလို၊ မိဘတွေရဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကိုလည်း ခံရတယ်။ ကျောင်းတက်တုန်းကဆို ရည်းစားထားဖို့ လုံးဝ တားမြစ်ခံခဲ့ရတာ ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး။

ဒါကြောင့် အလယ်တန်း ကျောင်းသူဘဝကတည်းက လိုက်တဲ့သူတွေ ရှိခဲ့ပေမယ့် ရှရှားလင်လင်ဟာ မိဘစကား နားထောင်ပြီး အကုန်ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ဘူး။ အထက်တန်း၊ တက္ကသိုလ် ရောက်တဲ့အထိပါပဲ။

တက္ကသိုလ် ဘွဲ့ရတော့လည်း မိဘတွေက သူများမြို့မှာ အလုပ်လုပ်ရင် နယ်ဝေးက ယောကျ်ားတွေရဲ့ ဖြားယောင်းတာ ခံရမှာစိုးလို့ ဇာတိပြန်လာပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့၊ ဒေသခံကိုပဲ ယူဖို့ အတင်း တိုက်တွန်းကြတယ်။

ဒါက ကျေးလက်လူကြီးတွေရဲ့ စွဲမြဲနေတဲ့ အယူအဆပါပဲ။ သမီးမိန်းကလေးတွေကို ဝေးဝေးလံလံ အိမ်ထောင်မချစေချင်ကြဘူး။ အထူးသဖြင့် သမီးတစ်ယောက်တည်း ရှိတဲ့ အိမ်တွေက ဒါကို ပိုအလေးထားကြတယ်။

ကျေးလက်လူကြီးတွေ အမြင်မှာ သမီးက ဒေသခံကို ယူရင် ခဏခဏ တွေ့ရမယ်။ နယ်ဝေး၊ ပြည်နယ်ခြားက လူကို ယူသွားရင် တစ်နှစ်မှ တစ်ခါလောက်ပဲ ပြန်တွေ့ရမှာမို့ အသည်းကျော် သမီးလေးကို အဲ့လို အဖြစ်မခံနိုင်ကြဘူး။

အခုခေတ်မှာ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ကောင်းမွန်ပြီး သွားလာရ လွယ်ကူလာပေမယ့်၊ ပြည်နယ်ကျော်ပြီး ယူသွားရင် အသွားအပြန် ခရီးစရိတ်က ယွမ် ၁ ထောင်၊ ၂ ထောင်လောက် ကျတတ်တယ်။ ဒါက ကျေးလက်လူတန်းစားတွေအတွက် သိပ်ဈေးကြီးလွန်းတယ်လေ။

ရှရှားလင်လင် မိဘတွေမှာ သား ၄ ယောက်နဲ့ သမီးရတနာ ၁ ယောက်ပဲ ရှိတာမို့ ဝေးဝေးလံလံ ပေးစားဖို့ လုံးဝ ဆန္ဒမရှိကြဘူး။

ရှရှားလင်လင်က လိမ္မာတဲ့ သမီးလေးမို့ မိဘတွေရဲ့ အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုမှုအောက်မှာ ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ အလုပ်လုပ်မယ့် အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဇာတိပြန်ကာ လစာသင့်ရုံ အလုပ်တစ်ခု ဝင်လုပ်နေရတယ်။

သူမက ခရိုင်မြို့မှာ အလုပ်လုပ်ပေမယ့် အိမ်နဲ့ ကီလိုမီတာ ၂၀ လောက်ပဲ ဝေးတာမို့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေတိုင်း မိဘအိမ် ပြန်အိပ်လေ့ရှိတယ်။ ပြန်ရောက်တိုင်း မိဘတွေ ပြုံးပျော်နေတာ မြင်ရတော့ သူမလည်း ကျေနပ်ပြီး ဒီဘဝလေးက မဆိုးပါဘူးလို့ တွေးမိတယ်။

ဘဝက အဆင်ပြေနေပေမယ့် အချစ်ရေးမှာတော့ နည်းနည်း စိတ်ညစ်စရာ ကြုံနေရတယ်။ လက်ရှိမှာ သူမကို လိုက်နေသူ ၃ ယောက် ရှိတယ်။ တစ်ယောက်က တက္ကသိုလ် အတန်းဖော်၊ လိုက်နေတာ ၃၊ ၄ နှစ် ရှိပြီ၊ အခုထိ လက်မလျှော့သေးဘူး။ နောက်တစ်ယောက်က ခရိုင်ဆေးရုံက ဆရာဝန်၊ လိုက်နေတာ ဝက်လောက် ရှိပြီ။ တတိယတစ်ယောက်က ခရိုင်မြို့ KTV မှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ စားပွဲထိုး၊ လိုက်နေတာ ၃ လလောက် ရှိပြီ။

ဒီ ၃ ယောက်မှာ အားသာချက်၊ အားနည်းချက် ကိုယ်စီ ရှိကြတယ်။ ဘုံတူညီတဲ့ အချက်တွေ အရဆိုရင် တက္ကသိုလ် အတန်းဖော်က အသာစီး ရထားတယ်။ စီးပွားရေး အခြေအနေအရဆိုရင် ဆရာဝန်က အသာစီး ရထားတယ်။ ရုပ်ရည်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အရဆိုရင် KTV ဝန်ထမ်းက အလံကိုင် ထိပ်ဆုံးကပဲ။

၃ ယောက်ထဲမှာ ပထမဆုံး အပယ်ခံရမှာက တက္ကသိုလ် အတန်းဖော်ပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ပြည်နယ်ခြားကလေ။ မိဘတွေ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူမ အခွင့်အရေး မပေးခဲ့တာ။

ကျန်တဲ့ ၂ ယောက်ကလည်း သူမ စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်လောက်တဲ့ အဆင့်ထိ မရှိသေးလို့ စောင့်ကြည့် အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။

ရှရှားလင်လင်က သူမရဲ့ အားသာချက်ဖြစ်တဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်း ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။ သူမ ငယ်ပါသေးတယ်။ နောက် ၂ နှစ်၊ ၃ နှစ်လောက် အချိန်ယူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာလို့ ရပါသေးတယ်။ သူမလည်း ကြိုက်၊ မိဘတွေလည်း သဘောကျမယ့်သူ တွေ့ရင် အကောင်းဆုံးပေါ့။

ဒီနေ့ ရှရှားလင်လင် အလုပ်နားရက်မို့ အိမ်ရှေ့တံခါးဝမှာ ထိုင်ပြီး ဖုန်းနဲ့ Short video တွေ ကြည့်နေတယ်။ သူမ ကြည့်တာက လူချောလေးတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ခရီးသွား ဗီဒီယိုတွေနဲ့ လက်ရေးလှ ရေးတာတွေပါ။ ဒါတွေက သူမ စိတ်ဝင်စားတဲ့ အရာတွေလေ။

"Slender Gold" (ရွှေမျှင်သွယ်) လက်ရေးမူနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာလုံးတွေကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေတုန်း ဘေးနားကနေ အသံတစ်သံ ထွက်လာတယ်။ "မင်္ဂလာပါ... ဒါ ရှရှားလင်လင်ရဲ့ အိမ်လားခင်ဗျ။"