အရင်တုန်းက စာရေးဆရာ ဖုန်းဟွိုရဲ့ အင်တာဗျူးထဲက ကောက်နုတ်ချက်တစ်ခုကို ကိုးကားပြီး သီးသန့်အခန်း တင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲ့ဒီ အကြောင်းအရာက ဒီလိုပါ -

"ဘယ်စာပေလက်ရာမဆို စာရေးသူက လက်တွေ့ကမ္ဘာကြီးနဲ့ လေးလေးနက်နက် စကားပြောဖို့ ကြိုးစားမှုတစ်ခုပါပဲ။ ပြီးတော့ အကြီးမားဆုံး နားဆင်သူတွေကတော့ စာဖတ်သူတွေပါပဲ။ ရိုးရာစာပေတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အွန်လိုင်းဝတ္ထုတွေက ဖတ်ရှုရ လွယ်ကူတယ်ဆိုတာ ဝန်ခံရပါမယ်။ ဒါက ကြီးမားတဲ့ အားသာချက် ဖြစ်သလို အန္တရာယ်လည်း ရှိပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့မှာ စာဖတ်သူ ပမာဏ အများကြီးရှိပြီး၊ အဲ့ဒီ စာဖတ်သူ အများကြီးက အခန်းတစ်ခန်း၊ ဇာတ်ကောင်တစ်ကောင်၊ ဒါမှမဟုတ် ဇာတ်ကွက်တစ်ခုအပေါ်မှာတင် မှတ်ချက် (Comment) ပေါင်း ရာချီ၊ ထောင်ချီ ရေးသားနိုင်ကြလို့ပါ။ Subscription (ကြေးပေးဖတ်ရှုမှု) အတက်အကျနဲ့ ပါးစပ်သတင်းတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို သိသာပါတယ်။ အခန်းသစ်တင်လိုက်တာနဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ချက်ချင်း ပေါ်လာတာပါ။ ဒါက စာရေးသူအပေါ် ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှု ရှိပါတယ်။ ဒါဟာ စိတ်ဓာတ်စစ်ဆင်ရေး တစ်ခုပါပဲ။"

"စာရေးသူတစ်ယောက်ဟာ စာဖတ်သူတွေကို ဆန်းသစ်တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ၊ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေ ပေးစွမ်းနိုင်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေမှာ စာဖတ်သူတွေကို နေရထိုင်ရခက်အောင်၊ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့လည်း ဝန်မလေးရဘူး။ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေအပေါ် ဝေဖန်အကြံပြုချက်တွေကို နှိမ့်ချစွာ လက်ခံသင့်ပေမယ့်၊ အဓိက ဇာတ်လမ်းသွားနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ စာဖတ်သူတွေ သင်ပေးတဲ့အတိုင်း လိုက်ရေးတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဘယ်လိုဖတ်ရမလဲဆိုတာ စာဖတ်သူတွေကို ပြန်သင်ပြပေးနိုင်ရပါမယ်။ စာဖတ်သူတွေကို မနိုင်တဲ့ စာရေးဆရာ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ချိန်ချိန်မှာ စာဖတ်သူတွေ အလိုကျ လိုက်လျောပြီး အရှုံးပေးလိုက်တဲ့ စာရေးဆရာဆိုရင် အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး သူ့ရဲ့ ဖန်တီးမှုလမ်းကြောင်းက နှိမ့်ဆင်းသွားတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။"

စာဖတ်စွမ်းရည် ကောင်းတဲ့သူတွေဆိုရင် အထက်ပါ စာသားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်မှာပါ။ စာရေးဆရာတွေက ကိုယ့်မူကို ကိုယ်ကိုင်စွဲထားရမယ်၊ စာဖတ်သူတွေ အလိုကျ အကုန် လိုက်လျောပြီး အရှုံးပေးလို့ မရဘူး။ မဟုတ်ရင် ဖန်တီးမှုစွမ်းရည် တိုးတက်မှာ မဟုတ်ဘဲ ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်သူတွေ ကတော့ ရှေ့နောက်မကြည့်ဘဲ ဒီစကားကို ယူသုံးပြီး စာဖတ်သူတွေကို လှောင်ပြောင်သလို လုပ်နေကြတယ်။ ဒီစာသားက စာဖတ်သူတွေကို ဆရာလုပ်ချင်တဲ့ သဘောမှ မဟုတ်တာ။ စာဖတ်နားလည်မှု စွမ်းရည် ညံ့လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တမင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်နေကြတာလား။

အရင်အခန်းတစ်ခုမှာ အသေးစိတ် အချက်အလက်တချို့ လိုအပ်ချက် ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါတယ်။ အင်တာဗျူးမှာ ပြောသလိုပဲ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေအပေါ် ဝေဖန်တာကို နှိမ့်ချစွာ လက်ခံပါတယ်။ ဒါကြောင့် စာရေးသူက စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ဖျက်လိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒါကို Haters တွေက သူတို့နိုင်သွားပြီဆိုပြီး ဘဝင်မြင့်နေကြတယ်။ အဲ့ဒါကို ကိုင်ပြီး စာရေးသူကို လှောင်ပြောင်ကြတယ်၊ ပုံတွေတောင် သုံးပြီး တိုက်ခိုက်ကြတယ်။

အရင်ကတော့ ကျွန်တော် လူတွေကို Ban (ပိတ်ပင်) လေ့ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု စဉ်းစားမိတာက ဒီ Haters တွေကို အလိုလိုက်နေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ စာအုပ်ထွက်ရင်ကော သူတို့က ဝယ်ဖတ်ကြမှာ မို့လို့လား။ ဒါကြောင့် နောက်နောင် စကားကို ရှေ့နောက်ဖြတ်ပြီး ပြောတာ၊ တမင်တကာ လှောင်ပြောင်တာမျိုး တွေ့ရင် အကုန် Ban ပါမယ်။ ကိုယ့်နယ်မြေမှာ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို သည်းခံနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး!


ဒါက မူရင်းစာရေးဆရာရဲ့ ပေါက်ကွဲသံစဉ်ပါနော် 😁