ဝမ်ယွင်မေလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမစိတ်ထဲမှာတော့ ဒီရပ်ကွက်ရဲ့တည်နေရာက တကယ်ကောင်းတယ်လို့ တွေးလိုက်မိသည်။ ဘယ်နေရာကိုသွားသွား အဆင်ပြေသည်။ ရှောင်အိုက်ရဲ့ကျောင်းနဲ့နီးရုံသာမက သူမအလုပ်လုပ်တဲ့ ယောက်ချီကလပ်နဲ့လည်း သိပ်မဝေးဘူး။

ကျဲန်အိုက်က အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီး "ဒီရပ်ကွက်မှာ ဘယ်လိုအိမ်အမျိုးအစားတွေ ကျန်သေးလဲရှင့်။" လို့ မေးလိုက်သည်။

"ရှင့်မိသားစုမှာ လူဘယ်နှယောက်ရှိလဲရှင့်။" အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"သုံးယောက်တည်းပါပဲ။ ကျွန်မက အမေနဲ့ အစ်ကိုနဲ့အတူနေတာပါ" ကျဲန်အိုက်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက အံ့အားသင့်သွားပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ မပြခဲ့ဘူး။ သူမက ပြုံးပြီး "ဒီလိုဆိုရင်တော့ ရွေးချယ်စရာ စတုရန်းမီတာ ရှစ်ဆယ်တန်အိမ် အနည်းငယ်ရှိပါတယ်ရှင့်။ စတုရန်းမီတာ တစ်ရာနဲ့ တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်တန်အိမ်တွေကတော့ အရောင်းဖွင့်ကတည်းက လုယက်ဝယ်ယူခြင်းခံခဲ့ရပြီးပါပြီ။ ကျန်နေတာတွေကတော့ စတုရန်းမီတာ ငါးဆယ်တန် တိုက်ခန်းတွေနဲ့ တစ်ရာ့ငါးဆယ်နဲ့ စတုရန်းမီတာ နှစ်ရာတန်အိမ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ စတုရန်းမီတာ ရှစ်ဆယ်တန်အိမ်တွေလည်း အများကြီးမကျန်တော့ပါဘူး။ ဒါတွေက လူသုံးယောက်အတွက် သင့်တော်ပါတယ်ရှင့်။"

ဝမ်ယွင်မေက စတုရန်းမီတာတွေရဲ့ သဘောတရားကို နားမလည်သလိုပဲ။ သူမ စဉ်းစားကြည့်ပေမဲ့ စတုရန်းမီတာ ရှစ်ဆယ်က ဘယ်လောက်ကြီးမလဲဆိုတာကို မသိခဲ့ဘူး။

ကျဲန်အိုက်ကတော့ မတူဘူး။ သူမက အိမ်အရွယ်အစားတွေနဲ့ စတုရန်းမီတာတွေရဲ့ သဘောတရားကို လက်ဖဝါးထဲထည့်ထားသလို ကျွမ်းကျင်နေခဲ့သည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ရောင်းသူက စတုရန်းမီတာ ရှစ်ဆယ်လို့ပြောပေမဲ့ ဒါက အိမ်ရဲ့စုစုပေါင်းဧရိယာပဲ။ တကယ်သုံးလို့ရတဲ့ ဧရိယာကို တွက်ရင် နံရံတွေရဲ့ နေရာကို ဖယ်ရဦးမှာ၊ ဒါကြောင့် အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးပြောတဲ့ စတုရန်းမီတာ ရှစ်ဆယ်ထဲက စတုရန်းမီတာ ခြောက်ဆယ်လောက်ပဲ ကျန်မှာ။

လူတိုင်းက အခန်းတစ်ခန်းစီ လိုအပ်တယ်ဆိုရင် တကယ်သုံးလို့ရတဲ့ ဧရိယာ စတုရန်းမီတာ ခြောက်ဆယ်က သူတို့အတွက် အရမ်းကျဉ်းမြောင်းလွန်းနေတယ်။

"ကျွန်မတို့ စတုရန်းမီတာ တစ်ရာ့ငါးဆယ်နဲ့ နှစ်ရာတန်အိမ်တွေကို ကြည့်ချင်ပါတယ်" ကျဲန်အိုက်က ပြောလိုက်သည်။

အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက ဝမ်ယွင်မေကို အနေရခက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့စကားကို နားထောင်သင့်သလားဆိုတာကို မသိသလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဝမ်ယွင်မေကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ကြီးတာလေးတွေ ကြည့်ကြရအောင်!"

မနက်ကတည်းက စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီးနောက်မှာ ဝမ်ယွင်မေက ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ အိမ်ဝယ်ချင်မှတော့ ကြီးတာတစ်လုံးဝယ်ရမှာပေါ့။ သူမသားနဲ့သမီးက ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြပြီ၊ နှစ်ယောက်လုံးက ကိုယ်ပိုင်နေရာလိုအပ်နေကြပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ ရေချိုးခန်းနှစ်ခန်းတော့ ရှိရမှာပဲ။

ဝမ်ယွင်မေက ဒီလိုပြောလိုက်တာကို မြင်တော့ အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ခဏစောင့်ပါဦးရှင့်။ ရှင့်တို့ကိုးကားလို့ရအောင် နမူနာပုံစံတွေ သွားယူပေးပါ့မယ်။ သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ ရပ်ကွက်ထဲကို အိမ်တွေလိုက်ပြပေးလို့ရပါတယ်ရှင့်။"

အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျဲန်ယွီက သက်ပြင်းချပြီး အသံတိုးတိုးနဲ့ "ဒီရပ်ကွက်က ဈေးအရမ်းကြီးမှာပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ကျဲန်အိုက်က ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ ၂၀၀၂ ခုနှစ်က ပိုင်ယွင်မြို့မှာ မြေယာလုပ်ငန်းက မချဲ့ထွင်ရသေးဘူးဆိုတာကို သူမကောင်းကောင်းသိနေခဲ့တယ်။ ဒီရပ်ကွက်က အဆင့်မြင့်ပုံပေါက်ပေမဲ့ ယွမ်တစ်သန်းထက်တော့ မကျော်လောက်ဘူး။

ဒါ့အပြင် သူမအမေရဲ့သဘောထားကိုကြည့်ရတာ သူမစိတ်ထဲမှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီးသားဖြစ်နေသလိုပဲ။

ဒါကလည်းမှန်ပါတယ်။ ဝမ်ယွင်မေက လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ။ သတင်းအချက်အလက်တွေ စုံလင်တဲ့ ယောက်ချီကလပ်လိုနေရာမျိုးမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတော့ အိမ်ခြံမြေတချို့ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွေကို အနည်းနဲ့အများတော့ နားလည်ထားတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ သူမမိသားစုမှာ ယွမ်တစ်သန်းရှိနေပြီး သူမက အထွေထွေမန်နေဂျာဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာကို မေ့နေခဲ့လို့ တုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့တာ။ အခုတော့ သူမ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးသွားပြီ။ နေရာကောင်းကောင်းမှာ အိမ်ကြီးကြီးတစ်လုံး ဝယ်ချင်တယ်!

"ရှောင်မေ"

အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူတို့နောက်ကနေ အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ကျဲန်အိုက်နဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေ ကြောင်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

သူတို့ရှေ့ကအမျိုးသားက သပ်ရပ်စွာမီးပူတိုက်ထားတဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ သူ့ရဲ့တစ်ဝက်လောက်ရှည်တဲ့ဆံပင်ကို ဆီနဲ့နောက်လှန်ဖြီးလိမ်းထားပြီး ဆံပင်ကို နောက်လှန်ဖြီးထားတဲ့ပုံစံနဲ့ပေါ့။ သူ့ရဲ့ဘယ်ဘက်ဂျိုင်းအောက်မှာ လက်ဆွဲအိတ်တစ်လုံးညှပ်ထားပြီး ညာဘက်လက်မောင်းမှာတော့ ငယ်ရွယ်လှပတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ချိတ်ဆွဲထားတယ်။

အဲ့ဒီအမျိုးသားက အသက်လေးဆယ်မပြည့်သေးတဲ့ပုံ ပေါက်တယ်။ သူ့မှာ ထင်ရှားတဲ့ မျက်နှာအသွင်အပြင်တွေရှိပေမဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာတော့ မောက်မာတဲ့အမူအရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ ဝမ်ယွင်မေဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူက မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို ဘဝင်မြင့်တဲ့မျက်နှာထားကို ပြောင်းလိုက်ပြီး "နင်ကိုး!" လို့ ပြောလိုက်တယ်။