နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ဘာသာရပ်တွေကများတော့ စာမေးပွဲပြီးတဲ့အချိန်မှာ ကောင်းကင်က မှောင်ရီပျိုးနေပြီ။ ကျောင်းသားအများစုက စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။

"အမလေး၊ ဓာတုဗေဒက အရမ်းခက်တာပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ နောက်ဆုံးအတန်းငါးခန်းထဲကို ရောက်သွားလောက်တယ်…"

"အရင်တုန်းက လစဉ်စာမေးပွဲကို နှစ်ရက်ခွဲကျင်းပတာ။ ဒီတစ်ခါတော့ အကုန်လုံးကို တစ်ရက်တည်းမှာပဲ ဖိသိပ်ထည့်ထားတယ်။ ငါ့ခေါင်းတွေ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ်။"

"ဟုတ်တယ်လေ။ မနက်ကတော့ အကောင်းသား၊ နေ့လယ်ကျတော့ ခေါင်းထဲမှာ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာပဲ။ ကျိန်းကွမ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းကိုတောင် မေ့သွားတယ်။"

လူတိုင်း ညည်းညူနေကြသည်။ လူအများစုက ကောင်းကောင်းမဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ကျောင်းဂိတ်ဝမှာတော့ ကျဲန်အိုက် ထွက်လာတာနဲ့ လင်ယိနဲ့ သူ့အဖွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကွမ်းထောင်ကလည်း စောစောစီးစီး ထွက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

"ရှောင်အိုက်!" ကွမ်းထောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သူမကို လက်ပြလိုက်သည်။

ကျဲန်အိုက် မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့နောက်မှာ အနက်ရောင် လီမိုဆင်းကားရှည်ကြီးတစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် ယာဉ်မောင်းက တံခါးနားမှာ မျက်နှာသေနဲ့ ရပ်နေခဲ့သည်။

လူစုံနေပြီ။ ယန်ထျန်းက ကျဲန်အိုက်ကိုကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ "လူစုံပြီပဲ၊ ကားပေါ်တက်တော့။ မိုးချုပ်တော့မယ်!"

ကျဲန်အိုက်က တုံးအသူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ ယန်ထျန်းက သူမကို လက်မခံချင်တဲ့ပုံစံဖြစ်နေတာကို သူမခံစားမိတယ်၊ ပြီးတော့ သူမ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမက အနှေးဆုံးထွက်လာခဲ့ပေမဲ့ စာမေးပွဲပြီးတာ မိနစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးသည်။

ယန်ထျန်းရဲ့အမူအရာအရ သူက သူမကို ညမိုးချုပ်တဲ့အထိ စောင့်နေခဲ့ရသလိုပဲ။

ဒါ့အပြင် အရင်က အချစ်စာကိစ္စမှာ သူလည်း ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တာပဲ။ နစ်နာသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမက သူ့ကို စာရင်းရှင်းတောင် မရှင်းရသေးဘူး။ သူက အခု ဘယ်သူ့ကိုလာပြီး ဘဝင်မြင့်ပြနေတာလဲ။

ကျဲန်အိုက် စိတ်ထဲမှာ မျက်လုံးလှန်လိုက်မိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာတော့ မပြခဲ့ဘူး။ သူမ စိတ်ထဲမှာ ညည်းညူနေပေမဲ့ ဒီကိစ္စကြောင့် လူရှေ့သူရှေ့မှာတော့ သူနဲ့ အငြင်းမပွားချင်ခဲ့ဘူး။

တစ်ဖက်မှာတော့ ရှရှန့်ဟွမ်က ယန်ထျန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမက ကျဲန်အိုက်ကို အစပျိုးပြီး ခေါ်လိုက်တယ်၊ "ကားပေါ်တက်လေ၊ ကျဲန်အိုက်။"

ကားတံခါးပွင့်သွားတာနဲ့ သင်းပျံ့တဲ့ သစ်သီးရနံ့လေးက သူမကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။ ကားအတွင်းပိုင်းက အလွန်ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ သစ်သီးတွေ၊ အချိုရည်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကွမ်းထောင်မပြောနဲ့၊ ကျဲန်အိုက်တောင် အရင်ဘဝတုန်းက လီမိုဆင်းကားရှည်ကြီးကို တစ်ခါမှမစီးဖူးခဲ့ပေ။

"ဝိုး…" ကွမ်းထောင် မအံ့ဩဘဲမနေနိုင်တော့ဘူး။ သူမက စပ်စုတကြီးနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုင်ခုံက အရမ်းနူးညံ့တာကြောင့် ကွမ်းထောင်က အမှတ်တမဲ့ဖြစ်သွားပြီး အပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူမက လက်ကိုင်ကို အမြန်ဆွဲပြီး ကိုယ်ကိုပြန်မတ်လိုက်သည်။

"ဒီကားက အကြီးကြီးပဲ။ ရုပ်ရှင်ထဲမှာပဲ မြင်ဖူးတယ်။" ကွမ်းထောင်က သူမရဲ့အံ့အားသင့်မှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟက်… ဒါက…"

ယန်ထျန်းက သူ့မိသားစုရဲ့ကားအကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်တော့မယ့်အချိန်မှာပဲ ကျဲန်အိုက်ရဲ့ ခပ်ပေါ့ပေါ့အသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်၊ "ဒါက အမေရိကန်မှာထုတ်တဲ့ Stretch Lincoln Limousine ကားအရှည်ကြီးပဲ။ တရုတ်နိုင်ငံမှာတော့ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်မရှိသေးဘူး။ ဇိမ်ခံကားဖြစ်ပေမဲ့ ဈေးကွက်တန်ဖိုးက ယွမ်တစ်သန်းလောက်ပဲ ရှိတာပါ။"

ယန်ထျန်းရဲ့စကားတွေက လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့သွားခဲ့သည်။ ကျဲန်အိုက်ရဲ့စကားကိုကြားတော့ သူက ပါးစပ်တစ်ဝက်ပွင့်လျက်နဲ့ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြောင်ငေးနေမိသည်။ တခြားသူတွေရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာလည်း အံ့အားသင့်တဲ့အမူအရာတွေ ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့က ကျဲန်အိုက်လိုမိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဒါတွေအကုန်လုံးကို သိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့သလိုပဲ။

သူတို့မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ကျဲန်အိုက်က အာ့ကျုံးကျောင်းကို ရမှတ်နဲ့ဝင်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ သူမမိသားစုက တောင်ပိုင်းမြို့ခရိုင်မှာနေပြီး အရမ်းဆင်းရဲတယ်လို့ ကြားဖူးကြတယ်။

သူမက Stretch Lincoln Limousine အကြောင်းကို သိတယ်တဲ့လား?!

"ဒါဆို မင်းဒါကိုသိတာပေါ့။" လင်ယိက ကျဲန်အိုက်ရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာထိုင်ပြီး ကျဲန်အိုက်ကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ကြည့်ဖို့ အနည်းငယ်ရှေ့ကိုတိုးလိုက်သည်။

ကျဲန်အိုက်က ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ "ကျွန်မက ပုံမှန် မဂ္ဂဇင်းတွေဖတ်ရတာကြိုက်လို့ နည်းနည်းပါးပါး နားလည်တာပါ" လို့ ပြောလိုက်သည်။

"ဟတ်…" ယန်ထျန်းက မထီမဲ့မြင်နဲ့ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရိုးမရှိသလို ထိုင်ခုံထဲမှာ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ သူက ကျဲန်အိုက်ကို ဘေးတိုက်ကြည့်ပြီး "နင်ကတော့ ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်နိုင်မှာပေါ့။ နင့်တစ်သက်လုံးမှာ ဒါမျိုးကို ဝယ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ထျန်း!" ရှရှန့်ဟွမ်က သူ့ကို မကျေမနပ်နဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "တော်ရုံပဲလုပ်စမ်း။ အရမ်းမလွန်နဲ့!"