ကျဲန်အိုက်၏လေသံက သူမအဖွား သူမအပေါ်ထားသည့် သဘောထားထက်ပင် ပို၍အေးစက်ခပ်ပြတ်ပြတ်နိုင်လှသည်။ သူမက သွေးသားတော်စပ်ခြင်းမရှိသည့် လူစိမ်းတစ်ယောက်ကို စကားပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ချိုင်ချွမ်းဟွာသည် သူမ၏မြေးမလေးထံမှ ဤကဲ့သို့ စကားနိုင်လုတတ်သည့် ပုံစံမျိုးကို တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမ ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ကျဲန်အိုက်၏စကားများက အလွန်နားထဲစူးဝင်လှသည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေမနပ်အမူအရာများ ပြည့်နှက်သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် "လူကြီးတွေစကားပြောနေရင် ကလေးတွေက ဝင်မပြောရဘူး" ဟုဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ယွင်ဖာက ပို၍ပင် မျက်နှာပူသွားသည်။ သူက ချက်ချင်း ကျဲန်အိုက်ကိုကြည့်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုံးလိုက်ကာ "ငါ့တူမကို မတွေ့တာ လအနည်းငယ်ပဲရှိသေးတယ်၊ စရိုက်က တော်တော်ပြောင်းသွားတာပဲ။ ဒေါသကလည်း ကြီးလာသေးတယ်။ အရင်တုန်းကတော့ ခြင်အော်သလိုပဲ စကားပြောတာ၊ အခုတော့ လူကြီးတွေကို ဒီလိုပြန်ပြောရဲနေပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ယွင်မေ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ အဖွားအိုနှင့် သူမမောင်က သူမကို အခက်တွေ့အောင်လုပ်နေလျှင်ပင် သူတို့သည် ကျဲန်အိုက်၏ အဖွားနှင့် ဦးလေးအရင်းများသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ ဘာမှမပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူမသမီးက သူမလက်ကို ဆွဲထားလိုက်ရာ စကားလုံးများက လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ယွင်မေက ကျဲန်အိုက်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကျဲန်အိုက်၏ ခပ်ပြတ်ပြတ်နိုင်သော မျက်နှာထားကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက "ရှင်တို့က ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီး ကျွန်မက မျက်နှာပြရမှာပေါ့" ဟုဆိုလိုက်သည်။

ချိုင်ချွမ်းဟွာနှင့် ဝမ်ယွင်ဖာတို့၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်းဆိုသလို ညိုမှိုင်းသွားကြသည်။ ချိုင်ချွမ်းဟွာ၏ ပါးစပ်က တစ်ဝက်ပွင့်နေသည်။ တုန်လှုပ်သွားခြင်းကြောင့်လား ဒေါသထွက်သွားခြင်းကြောင့်လားတော့မသိ၊ တစ်ခဏမျှ သူမသည် ကျဲန်အိုက်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် သင့်တော်သောစကားလုံးများကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ယွင်ဖာ၏ လည်ပင်းကြောများ ထောင်ထလာပြီး သူ လက်မြှောက်ကာ ရိုက်ရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း အားကုန်သုံးကာ ပြန်ချလိုက်ရသည်။ သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် "ဒီစပ်စလူးမလေး၊ ဘာစကားတွေပြောနေတာလဲ" ဟု ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"ရှောင်အိုက်…" ဝမ်ယွင်မေက သူမသမီး ဤမျှပြင်းထန်သောစကားများ ပြောထွက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ အကူအညီမဲ့သွားခဲ့သည်။

သူတို့၏မိသားစုဝင်များအဖြစ် ဆက်ဆံရေးက နက်ရှိုင်းခြင်းမရှိသော်လည်း မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဝမ်ယွင်မေသည် သူမ၏ကလေးများ သူမ၏မိသားစုနှင့် ပိုမိုဆက်ဆံနိုင်ရန် အခွင့်အရေးများကို အမြဲရှာဖွေနေခဲ့သည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် သူတို့၏ဆက်ဆံရေး တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသမီး၏ ခပ်စိမ်းစိမ်းစကားများက အေးစက်နေသောဆက်ဆံရေးကို ရေခဲတမျှ ခဲသွားစေခဲ့သည်။

"မေမေ၊ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး သည်းခံပြီး အလျှော့ပေးခဲ့တာတွေကနေ မေမေ ဘာပြန်ရခဲ့လို့လဲ။" ကျဲန်အိုက်က ဝမ်ယွင်မေကိုကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဆိုလိုက်သည်။ "သမီးတစ်နှစ်သမီးအရွယ်တုန်းက ငါတို့မိသားစုသုံးယောက် ဒီအိမ်မှာနေခဲ့ကြတယ်။ ဆောင်းတွင်းမှာ အပူချိန်က -၂၀ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်အထိကျပြီး အိမ်ကိုအနွေးဓာတ်ပေးဖို့ ကျောက်မီးသွေးတောင် ဝယ်မသုံးနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဖွားရဲ့အိမ်က မီတာငါးရာအကွာမှာပဲရှိတာ။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို တစ်ခါလောက်တောင် လာပြီး ဂရုစိုက်ဖူးလို့လား။"

"အစ်ကိုခြောက်နှစ်သားတုန်းက ညဘက်မှာ အဖျားကြီးခဲ့တယ်။ အပြင်မှာ မိုးတွေက သဲသဲမဲမဲရွာနေပြီး တောင်ပိုင်းမြို့ကလမ်းတွေက ရွှံ့ဗွက်တွေနဲ့ လျှောက်ရခက်နေခဲ့တယ်။ မေမေ ဦးလေးဆီသွားပြီး သူ့ရဲ့ လျှပ်စစ်စကူတာနဲ့ အစ်ကို့ကို ဆေးရုံလိုက်ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ ဖဲရိုက်နေတာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး မလုပ်ချင်ခဲ့ဘူး။ မေမေက ထီးတစ်ချောင်းဆောင်းရင်း အစ်ကို့ကို ကျောပေါ်မှာပိုးထားခဲ့တယ်။ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း ရွှံ့ဗွက်ထဲ နစ်ဝင်သွားခဲ့ရတယ်။ နာရီဝက်လောက် လျှောက်ခဲ့ပေမဲ့ လမ်းဆုံကိုတောင် မရောက်သေးဘူး။ မေမေက ဦးလေးဝူနဲ့ ကံကောင်းလို့သာ မတွေ့ခဲ့ရင် အဲ့ဒီညက ဘာတွေဖြစ်သွားမလဲဆိုတာကို မေမေတစ်ခါလောက်တောင် စဉ်းစားဖူးရဲ့လား။"

"ဦးလေးက အပြင်မှာ လောင်းကစားရှုံးပြီး တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဲခဲ့ဘူး။ သူက လူတစ်ယောက်ကို ငါတို့မနက်စာဆိုင်ရဲ့လိပ်စာကို ချန်ထားခဲ့တယ်။ သန်မာထွားကြိုင်းတဲ့လူဆယ်ယောက်ကျော်က ဆိုင်ကိုလာပြီး ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးသွားခဲ့ကြတယ်။ အဆုံးမှာတော့ မေမေက သူ့အကြွေးကို ရှင်းပေးဖို့ ယွမ်တစ်သောင်း ထုတ်ပေးခဲ့ရတယ်။ သူက မေမေ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားတစ်ခွန်းလောက်တောင် ပြောခဲ့ဖူးလို့လား။"

"သမီး ဆယ့်နှစ်နှစ်သမီးအရွယ်တုန်းက…"

ရှောင်အိုက်က အတိတ်ကဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ဖွင့်ချနေစဉ် ဝမ်ယွင်မေက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ထားခဲ့သည်။ အချိန်များစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမ အများအပြားကို မေ့လျော့နေခဲ့ပြီ။ သို့သော် သူမသမီးက ဤမျှကောင်းစွာ မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် အတိတ်ကို ပြန်လည်တူးဆွလိုက်သောအခါ ဝမ်ယွင်မေ၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်သောထိုးနှက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အတိတ်ကို ပြန်လည်တူးဆွရခြင်းက ခံရခက်လှသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဝမ်ယွင်မေအတွက်တော့ ဤအဖြစ်အပျက်များသည် သူမ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဘယ်တော့မှ ဖယ်ရှားနိုင်တော့မည်မဟုတ်သော မေ့မရနိုင်သည့် အမာရွတ်များပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွင်ဖာက စကားတစ်ခွန်းမှမပြောခဲ့ပေ။ ဤအတိတ်ကိစ္စများ၏ အများစုတွင် သူပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့သည်။ အဖွားအိုက ဤသည်ကို ကောင်းကောင်းသိသော်လည်း ယခု ဖွင့်ချခံလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာဘယ်လောက်ပဲထူထူ၊ ရှက်စိတ်တော့ ဝင်မိသည်။