ကျဲန်အိုက် အလွန်ငယ်စဉ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများစွာရှိသည်။ ကျဲန်အိုက်သည် ၎င်းတို့ကို မှတ်မိနေစရာအကြောင်းမရှိပေ။ သို့သော် ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက်တွင်မူ သူမမွေးဖွားပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေခဲ့သည်။

ကျဲန်အိုက်ပြောသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ မည်သူမျှ ငြင်းဆိုနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သနားစရာကောင်းသော ထိုဆွေမျိုးသားချင်းသံယောဇဉ်ကို ကာကွယ်ရန် ဝမ်ယွင်မေသည် ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး စတေးမှုများနှင့် အလျှော့ပေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် သူမ၏တစ်ဖက်သတ် ဆန္ဒမျှသာဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤသို့သော ဆွေမျိုးသားချင်းဟုခေါ်သောသူများသည် သူမ၏အရိုးများကိုပင် ကိုက်ဖြတ်စားသုံးလိုသော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များပမာပင်။

ကျဲန်အိုက်က အဖွားအိုနှင့် ဝမ်ယွင်ဖာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကိုမြင်တော့ သူမက ညင်သာစွာဆိုလိုက်သည်။ "အဖွား၊ ဦးလေး၊ ကျွန်မအမေက ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ရှင်တို့အတွက် အများကြီးလုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ သူက ဘာပြန်လည်တုံ့ပြန်မှုကိုမှ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူက ဘယ်အချိန်မှာရပ်တန့်ရမလဲဆိုတာကို သိသင့်ပါတယ်။ လူတိုင်း ကိုယ့်နေရာမှာကိုယ် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ကြပါဦး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သွေးသားတော်စပ်မှုက ရှိနေတာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လောက်ပဲပါးလွှာပါစေ၊ အရိုးတွေကျိုးသွားရင်တောင်မှ ရှင်တို့ကို အဖွားနဲ့ ဦးလေးလို့ ခေါ်ရမှာပဲ မဟုတ်လား။"

စကားဆုံးသည်နှင့် ကျဲန်အိုက်က ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်က လက်ဖက်ရည်အေးကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးက အဖွားရဲ့သားပဲ။ အဖွားက သူ့ကိုချစ်ပြီး သူမိန်းမမရဘဲ အိမ်ထောင်မပြုနိုင်မှာကို စိုးရိမ်နေတယ်။ ငါတို့ ဒါကိုနားလည်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကျွန်မအမေရဲ့မောင်ပဲလေ။ ကျွန်မအမေကလည်း သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့က ကျွန်မအမေကို အနိုင်ကျင့်လို့လွယ်တယ်ဆိုပြီး ပိုက်ဆံတောင်းရုံနဲ့ သူ့ကို အခွင့်ကောင်းယူလို့မရဘူး။"

"ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့လို့ပါ…" အဖွားအိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကျဲန်အိုက်၏စကားကိုကြားပြီးနောက်တွင် သူမမှားယွင်းနေမှန်းသိသောကြောင့် သူမ၏လေသံက ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

သူမအမေ၏ သဘောထားပြောင်းလဲသွားသည်ကိုမြင်တော့ ဝမ်ယွင်မေ၏ နှလုံးသားက ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ သူမ တစ်ခုခုပြောတော့မည်အပြုတွင် သူမသမီးက သူမလက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ဘာမှမစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် ကျဲန်အိုက်က "ကျွန်မ ခုနကလည်း ပြောခဲ့တယ်၊ ကျွန်မတို့မိသားစုမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ကို မချေးဘူး။ အဖွား၊ အဖွားရဲ့မြေးမက နှလုံးသားကျောက်ခဲနဲ့ထုထားတယ်လို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့။ ဦးလေးက ကျွန်မတို့မိသားစုကို ပိုက်ဆံပြန်ပေးနိုင်မယ်လို့ ကျွန်မမယုံကြည်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မအမေက ဒီပိုက်ဆံကို ခက်ခက်ခဲခဲရှာဖွေခဲ့ရတာ။ ရှင်တို့က သူ့အတွက် စိတ်မကောင်းမဖြစ်ရင်တောင် ကျွန်မကတော့ ဖြစ်တယ်။"

ဝမ်ယွင်ဖာက ဤသည်ကိုကြားတော့ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူ ဒေါသထွက်မလာခင်မှာပင် ကျဲန်အိုက်က နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ တစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်လို့ရတယ်။"

"လဲလှယ်မယ် ဟုတ်လား။" ဝမ်ယွင်ဖာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျဲန်အိုက် ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ "ဘာနဲ့ လဲလှယ်ရမှာလဲ။"

အဖွားအိုကလည်း ညည်းတွားလိုက်သည်။ ဝမ်ယွင်မေကလည်း သူမသမီး ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကို မသိခဲ့ပေ။

အစမှအဆုံးထိ ကျဲန်အိုက်က ခပ်ပြတ်ပြတ်နိုင်လှသည်။ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူမသည် ဤစကားဝိုင်း၏ စည်းချက်ကို မသိမသာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး အစပျိုးမှုကို ရယူထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အပေါ်သို့ကွေးတက်သွားပြီး ဝမ်ယွင်ဖာကိုကြည့်ကာ "ဦးလေးမှာ တောင်ပိုင်းမြို့မှာ အဖွားချန်ထားခဲ့တဲ့ အိမ်တစ်လုံးရှိတယ်မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီအိမ်ဂရန်စာချုပ်နဲ့ ပိုက်ဆံလဲလှယ်လိုက်လေ။"

ဝမ်ယွင်ဖာ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မူလက နားမလည်နိုင်သည့်အမူအရာရှိနေခဲ့သော်လည်း ကျဲန်အိုက်၏စကားကိုကြားတော့ သူ ချက်ချင်းနှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "အဲ့ဒီစုတ်ပြတ်နေတဲ့အိမ်က ဘယ်လောက်တောင် လဲလှယ်လို့ရမှာလဲ။"

တောင်ပိုင်းမြို့သည် ပိုင်ယွင်မြို့၏ အဆင်းရဲဆုံးခရိုင်ဖြစ်ပြီး အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများက အလွန်နိမ့်ကျသည်။ အဖွားအိုက အိမ်ကြီးကို သူမ၏အကြီးဆုံးသားအတွက် ချန်ထားခဲ့သည်။ ဝမ်ယွင်ဖာရရှိခဲ့သော ခြံဝင်းမှာ အလွန်သေးငယ်ပြီး ယွမ်သုံးသောင်း၊ လေးသောင်းခန့်သာ တန်ဖိုးရှိသည်။

သူ့မင်္ဂလာဆောင်အတွက် လိုအပ်သည်မှာ အိမ်အသစ်တစ်လုံးဖြစ်သည်။ သူသာ ကျုံးလုံခရိုင်တွင် တစ်လုံးဝယ်မည်ဆိုလျှင်ပင် စတုရန်းမီတာ ခြောက်ဆယ်ရှိသော အိမ်တစ်လုံးသည် အနည်းဆုံး ယွမ်တစ်သိန်းခန့် ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျဲန်အိုက်က သူ့အား ပျက်စီးနေသောအိမ်ဂရန်စာချုပ်ကို ပိုက်ဆံနှင့်လဲလှယ်ရန်ပြောသောအခါ သူ ဤသို့တုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်၏တကယ့်တန်ဖိုးက သူ၏လက်ရှိလိုအပ်ချက်များနှင့် မကိုက်ညီခဲ့ပေ။

"ဦးလေးရဲ့အိမ်တစ်လုံးတည်းက တန်ဖိုးသိပ်မရှိပေမဲ့ ဦးလေးအစ်ကိုကြီးဆီမှာ နောက်တစ်လုံးရှိသေးတယ်မဟုတ်လား။" ကျဲန်အိုက်က လက်ပိုက်ပြီး ဆိုဖာထောင့်တွင် မှီလိုက်သည်။