အဲဒီအချိန်မှာ ဂျူနီချီ ယမမိုတိုရော ကင်ယွဲ့ဝမ်ပါ လင်းထျန်ကို အထင်သေးတဲ့စိတ် မရှိတော့ပါဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းထျန်ရဲ့ ခုနက စွမ်းဆောင်ရည်က သိပ်ကို ပိုလွန်းအားကြီးတယ်။ ကင်ဟွန်းဂျွန်ရဲ့ ခြေထောက်ကိုဆွဲပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်တာက ယုံနိုင်စရာမရှိဘူးလေ။

ကင်ယွဲ့ဝမ်နဲ့ ဂျူနီချီ ယမမိုတိုတို့ကတော့ သူတို့အနေနဲ့ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ဝန်ခံရမှာပါပဲ။

လင်းထျန်က အောက်ဘက်က ဆန်ဒါကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ အားပေးသံတွေကို နားထောင်ပြီးတော့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ တိုက်ကွမ်ဒိုနဲ့ ကရာတေးကလပ်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ လင်းထျန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းစွန်းမှာ အပြုံးရေးရေးလေး ပေါ်လာတယ်။

လင်းထျန်က လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်ထုတ်ပြီး ကင်ယွဲ့ဝမ်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်တယ် ပြီးတော့ ဂျူနီချီ ယမမိုတိုကိုပါ လက်ညှိုးထိုးပြီး "မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး လာခဲ့လိုက်" လို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်တယ်။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း!

လင်းထျန်စကားကြားတော့ တစ်ကွင်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြန်တယ်။

စိန်ခေါ်မှု!

လင်းထျန်က တိုက်ကွမ်ဒိုနဲ့ ကရာတေး ကလပ်ဥက္ကဋ္ဌနှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း စိန်ခေါ်လိုက်တာပါ!

လင်းထျန်ရဲ့ အထင်သေးတဲ့လေသံကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဂျူနီချီ ယမမိုတိုက မည်းမှောင်နေတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ခြေလှမ်းလေးလံစွာ လင်းထျန်ဆီ လျှောက်သွားတယ်။ လင်းထျန်ရှေ့ ရောက်တာနဲ့ ဂျူနီချီ ယမမိုတိုက "ဂျူနီချီ ယမမိုတိုပါ ပညာပြသပေးပါဦး" လို့ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

ပြောပြီးတာနဲ့ ဂျူနီချီ ယမမိုတိုက ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။

လင်းထျန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တခြားဘက်မှာရှိတဲ့ ကင်ယွဲ့ဝမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

ကင်ယွဲ့ဝမ်ကိုပါ လာခဲ့ဖို့ ခေါ်နေတာ သိသာတာပေါ့။

လင်းထျန်ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို သတိထားမိတော့ ဂျူနီချီ ယမမိုတိုက "ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရတယ်" လို့ ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။

ကင်ယွဲ့ဝမ်က လာမယ့်ပုံမပေါ်တာ မြင်တော့မှ လင်းထျန်က အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ဂျူနီချီ ယမမိုတိုကို ကြည့်ကာ "ဒါဆိုလည်း စလိုက်တော့" လို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

ဂျူနီချီ ယမမိုတိုက မငြင်းပါဘူး။ သူ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ အော်ဟစ်ပြီး ရုတ်တရက် လင်းထျန်ရဲ့ ခေါင်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။

အဲဒီလက်သီးချက်က လျင်မြန်ပြီး ပြင်းထန်တယ်။

လင်းထျန် မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး ရှေ့ကို ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ "ဟား" လို့ အော်လိုက်တယ်။

ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တာနဲ့အတူ လင်းထျန်က ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန်လှည့်ပြီး ဂျူနီချီ ယမမိုတိုရဲ့ လက်သီးချက်ကို လျှပ်စီးလို ရှောင်လိုက်သလို တချိန်တည်းမှာပဲ လက်သီးနဲ့ ပြန်ထိုးလိုက်တယ်။

ဘုန်း!

လင်းထျန်ရဲ့ လက်သီးက ဂျူနီချီ ယမမိုတိုရဲ့ ဗိုက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိမှန်သွားတယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ဂျူနီချီ ယမမိုတိုက သူ့ဗိုက်ထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ အားတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဘုန်း!

ဂျူနီချီ ယမမိုတိုက သူ့ဗိုက်ကို ရထားနဲ့ ဝင်တိုက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အနောက်ကို လွင့်ထွက်သွားပြီး ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားတယ်။

သူ ဖျာပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြုတ်ကျသွားတယ်။

တစ်ကွင်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်း မျက်လုံးပြူးကုန်ကြတယ်။

မထင်မှတ်ထားဘူး ဒီရလဒ်က လုံးဝ မထင်မှတ်ထားတဲ့ ရလဒ်ပဲ။

ဂျူနီချီ ယမမိုတိုက လင်းထျန်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မယ်လို့ လူတိုင်း တွေးထားပေမယ့် လင်းထျန်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ တစ်ကွက်တည်းနဲ့ မှောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ ထင်မထားခဲ့ကြဘူး။

ဂျူနီချီ ယမမိုတိုဆိုတာ ဝမ်ချောင်ကို ပြန်မတိုက်နိုင်အောင် အနိုင်ယူခဲ့တဲ့လူဆိုတာ သိထားရမယ်လေ။

လူတိုင်းက မယုံကြည်နိုင်စွာနဲ့ ငေးကြည့်ရင်း မှင်သက်နေကြတယ်။

ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျနေတဲ့ ဂျူနီချီ ယမမိုတိုက သူ့ဗိုက်ထဲက စူးခနဲ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပြီး အကြာကြီး မထနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင် တိတ်ဆိတ်နေတာကို သူ သတိထားမိပြီး လူတိုင်း ဘာတွေးနေမလဲဆိုတာ သူသိတယ်။

မျက်နှာရဲနေတဲ့ ဂျူနီချီ ယမမိုတိုက မတ်တပ်ရပ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ သူ တစ်ကွက်တည်းနဲ့ ခံလိုက်ရတာကို မယုံနိုင်ဘူးလေ။

သူ ပြန်တိုက်ခိုက်ဦးမှာ!

"အား..." ဂျူနီချီ ယမမိုတိုက မျက်နှာရဲရဲနဲ့ လင်းထျန်ဆီ ပြေးဝင်သွားတယ်။

လင်းထျန် မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲမှာ အေးစက်တဲ့အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားကာ ချက်ချင်းပဲ ခုန်ကန်လိုက်တယ်။

ဘုန်း! ကန်ချက်တစ်ချက်က ဂျူနီချီ ယမမိုတိုရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားပြီး အနောက်ကို လွင့်ထွက်သွားစေကာ ဖျာပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြုတ်ကျသွားတယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် မထနိုင်တော့ပါဘူး။

လင်းထျန် သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကင်ယွဲ့ဝမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

ကင်ယွဲ့ဝမ်ရဲ့ မျက်နှာထားက အရမ်း လေးနက်နေတယ်။ သူ လင်းထျန်ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီးမှ ဦးညွှတ်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး သူ့အဖွဲ့နဲ့အတူ လှည့်ထွက်သွားတယ်။

တဖက်လူက တန်းလှည့်ထွက်သွားတာ မြင်တော့ လင်းထျန် ကြောင်သွားတယ်။ ဒါက သူ့ကို တော်တော်အံ့သြစေတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကရာတေးကလပ် အသင်းသားတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဂျူနီချီ ယမမိုတို ပြန်ထလာတယ်။ သူ လင်းထျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စကားပြောဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်ပေမယ့် ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားတယ်။

ကရာတေးကလပ် အသင်းသားတွေ ထွက်သွားတာနဲ့ လူအုပ်ကြီးဆီက အားပေးသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ဂျူနီချီ ယမမိုတို ထွက်သွားသွားချင်းပဲ လင်းထျန်ခေါင်းထဲ အီလက်ထရောနစ်အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ "မစ်ရှင် - နိုင်ငံခြားသား စိန်ခေါ်သူတွေကို အနိုင်ယူချင်တဲ့ ရှန်ရိရန်ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။ မစ်ရှင်ဆုကြေး - စွမ်းရည်အမှတ် တစ်မှတ်"

အသံကြားတော့မှ လင်းထျန် သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။ မစ်ရှင် ပြီးသွားပြီလေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လင်းထျန်က သူ့အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး လေထဲမှာ ပျံဝဲနေတဲ့ စွမ်းရည်အမှတ်တွေကို ကြည့်ကာ "နောက်ထပ် စွမ်းရည်အမှတ် ငါးမှတ်" လို့ တွေးလိုက်တယ်။

လင်းထျန်မှာ စွမ်းရည်အမှတ် တစ်မှတ် ထပ်တိုးလာပြီး စုစုပေါင်း ငါးမှတ် ရှိသွားပြီ။

လင်းထျန်က သူ့အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲ စိတ်ရောက်နေတုန်း ရုတ်တရက် လန့်သွားတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် လေပေါ်မြောက်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရလို့ပါ။

လင်းထျန် ကြောင်သွားပြီး အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲကနေ အမြန်ပြန်ထွက်လာလိုက်တယ်။ သတိပြန်ဝင်လာတော့ ဆန်ဒါကလပ် အသင်းသားတွေက သူ့ကို လေပေါ်ပင့်မြှောက်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

"လာကွာ တစ် နှစ် သုံး" ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး ဆန်ဒါကလပ် အသင်းသားတွေက လင်းထျန်ကို လေပေါ် ပစ်တင်လိုက်ကြတယ်။ အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတယ်။

ဒီနေ့က တကယ့်ကို စိတ်ကျေနပ်စရာနေ့ပါပဲ။ နှစ်ပတ်အတွင်း သူတို့ အပျော်ရွှင်ဆုံးနေ့လို့ ပြောလို့ရတယ်။

လင်းထျန်က သူတို့ရဲ့ သူရဲကောင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

ဆန်ဒါကလပ် အသင်းသားတွေနဲ့ စနောက်ပြီး နောက်ရက်တွေ လာကစားပါမယ်လို့ ကတိပေးပြီးမှ လင်းထျန် ပြန်ဖို့ပြင်လိုက်တယ်။

ရှန်ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကတော့ တခြားကိစ္စရှိလို့ လင်းထျန်ထက် စောပြန်သွားကြတယ်။

ဆန်ဒါကလပ်ကနေ ထွက်လာပြီး ညကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒီနေ့ ရာသီဥတုက သာယာနေတယ်။ ကောင်းကင်မှာ တိမ်ကင်းစင်ပြီး မှောင်မိုက်နေတဲ့ ကောင်းကင်ယံမှာ ကြယ်ရောင်တွေ တောက်ပနေတယ်။ တကယ့်ကို လှပလိုက်တာ။

ကောင်းကင်ကို ခဏလောက် မော့ကြည့်ပြီးနောက် လင်းထျန် ခေါင်းငုံ့ကာ ခဏစဉ်းစားပြီး ဖုန်းထုတ်ကာ ဘူမုန်ထင်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။

"တီ တီ..." ဖုန်းသံခဏမြည်ပြီးနောက် တဖက်က ဖုန်းကိုင်လိုက်တယ်။

"ဟဲလို မုန်ထင်လား" လင်းထျန်က ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"ဘာလဲ။ ပြောစရာရှိရင် မြန်မြန်ပြော" ဘူမုန်ထင်က လင်းထျန်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြန်မပြောပါဘူး။

"အပြင်ထွက်ခဲ့မလား။ ရာသီဥတု ကောင်းတယ်ကွ မြက်ခင်းပေါ်မှာလှဲပြီး ကြယ်ကြည့်ကြမယ်လေ" လင်းထျန်က ရယ်မောပြောလိုက်တယ်။

"မလာဘူး စိတ်မပါဘူး"

"ထွက်ခဲ့ပါ"

"မလာပါဘူးဆို"

"အား..." ရုတ်တရက် လင်းထျန် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

"..."

ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လင်းထျန်ဆီက ဘာသံမှ မကြားရတော့ ဘူမုန်ထင်က ဖုန်းကိုကိုင်ပြီး "ဟဲလို နင် အဆင်ပြေရဲ့လား။ လာမနောက်နဲ့နော် လုံးဝ မရယ်ရဘူး" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"ဟဲလို စကားပြောလေ။ ဘာဖြစ်တာလဲ" ခဏစောင့်ပေမယ့် လင်းထျန်ဆီက ဘာသံမှ မကြားရတာမို့ ဘူမုန်ထင် ထပ်မေးလိုက်တယ်။

"နင်ဘာမှမပြောရင် ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်နော်" ဘူမုန်ထင် ခြိမ်းခြောက်လိုက်တယ်။

ခဏထပ်စောင့်ပေမယ့် လင်းထျန်ဆီက အသံမကြားရသေးဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ တကယ် စိတ်ပူလာပြီ။ "ဟဲလို နင် အဆင်ပြေရဲ့လား။ နင်ဒီလိုဆက်လုပ်နေရင် နင့်ကို စကားမပြောတော့ဘူးနော်"

"ကျွတ်...!"

ဖုန်းတဖက်ခြမ်းက လင်းထျန်ရဲ့ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး နာကျင်နေတဲ့အသံနဲ့ "ကို... ကိုယ် မတော်တဆ ခြေခေါက်လဲသွားလို့ နာလိုက်တာ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

လင်းထျန်အသံကြားတော့ ဘူမုန်ထင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးကာ "ဟန်ဆောင်မနေနဲ့။ နင့်ကို စကားမပြောဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"အား... နာလိုက်တာကွာ။ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူး။ လာကြည့်ပါဦး" လင်းထျန်ရဲ့ သနားစရာအသံ ဖုန်းထဲက ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ဘူမုန်ထင် ခဏလောက် ပြောစရာစကားမဲ့သွားပြီး စဉ်းစားကာ "ပြီးရော ပြော နင်ဘယ်မှာလဲ" လို့ မတတ်သာတဲ့အဆုံး မေးလိုက်တယ်။

"ကြာပန်းကန်ဘေးက မြက်ခင်းပြင်မှာ အလှလေးကို စောင့်နေမယ်နော်" ဘူမုန်ထင် လက်ခံလိုက်တာ ကြားတော့ လင်းထျန် တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်တယ်။ နာကျင်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိတော့ပါဘူး။

"ပြီးရော အခုလာခဲ့မယ်" ပြောစရာစကားမဲ့တဲ့ အပြုံးနဲ့ ဘူမုန်ထင် ဖုန်းချလိုက်တယ်။

လင်းထျန် ဖုန်းကိုချလိုက်ပြီး တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ကြာပန်းကန်ဘေးက မြက်ခင်းပြင်ဆီ ပြေးသွားလိုက်တယ်။

ဆယ်မိနစ်ကြာတော့ လင်းထျန် ကြာပန်းကန်ဘေးက မြက်ခင်းပြင်မှာ ဘူမုန်ထင်ကို စောင့်နေတယ်။

ဘူမုန်ထင်ကို မြင်တာနဲ့ လင်းထျန်က သူ့ကို မြေကြီးပေါ် လှဲချပြီး အပေါ်ကနေ အတင်းဖက်လိုက်တော့တယ်။