"ကျောင်းထဲမှာ ဘာတွေလာလုပ်နေတာလဲ" လင်းထျန်က သူ့အပေါ် ဖိထားတာမြင်တော့ ဘူမုန်ထင်က အမြန် တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။

လင်းထျန်က တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး ဘူမုန်ထင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲ မှီစေပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ နမ်းလိုက်တယ်။

"သွားစမ်းပါ" လင်းထျန်ကို တွန်းထုတ်ပြီး ဘူမုန်ထင်က ထထိုင်ကာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။ "ငါသိသားပဲ နင် ခြေခေါက်လဲတယ်ဆိုတာ ငါ့ကို လိမ်တာ"

"လိမ်မှန်းသိတာတောင် လာသေးတာပဲ" လင်းထျန်က ရယ်မောလိုက်တယ်။

"နင့်ဆိပ်မိနေတဲ့ ငါ့အမှားပေါ့" ဘူမုန်ထင်က လင်းထျန်ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး နှုတ်ခမ်းစူလိုက်တယ်။

"အချစ်လေးက အကောင်းဆုံးပါ မုန်ထင်က ကိုယ့်အပေါ် အကောင်းဆုံးမှန်း ကိုယ်သိပါတယ်" လင်းထျန်က မျက်နှာလိုမျက်နှာရ အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"လာမချွဲနဲ့" ဘူမုန်ထင်က မျက်နှာလွှဲသွားတယ်။

လင်းထျန်ရဲ့ ချွဲနွဲ့ပြီး ချိုချိုသာသာ စကားတွေကြောင့် ဘူမုန်ထင် စိတ်ပျော့သွားပြီး လင်းထျန်ကို မျက်နှာတင်းတင်းထားတာ ရပ်လိုက်တော့တယ်။

နာရီဝက်ကြာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် မြက်ခင်းပေါ် လှဲနေကြတယ်။ ဘူမုန်ထင်က လင်းထျန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ် ခေါင်းမှီထားပြီး မှောင်မိုက်နေတဲ့ ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်တယ်။ "လင်းထျန်"

"ဟင်" လင်းထျန်က ဘူမုန်ထင်ရဲ့ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းတဲ့ ဆံနွယ်တွေကို သပ်ပေးရင်း ပြန်ထူးလိုက်တယ်။

"နင်က ဘာလို့ ဒီလောက် နှာဘူးထရတာလဲ..." ဘူမုန်ထင် ပြောရင်းနဲ့ စိတ်တိုတိုနဲ့ ပါးစပ်ဟပြီး လင်းထျန်ရဲ့ ရင်ဘတ်က ကြွက်သားကို ဖွဖွလေး ကိုက်လိုက်တယ်။

လင်းထျန် မအော်မိအောင် အောင့်ထားလိုက်ပြီး အေးဆေးဟန်ဆောင်ကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ယောကျ်ားလေးတွေက ဒီလိုပဲလေ"

"ဒါဆို နင်ဘယ်သူ့ကို ရွေးမှာလဲ ငါလား တီချယ်ဟယ်လား" ဘူမုန်ထင်က လင်းထျန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ကိုက်ထားရာက လွှတ်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်တယ်။

"အင်း..." ခဏလောက် တွေဝေပြီးမှ လင်းထျန်က ရယ်မောပြီး "နှစ်ယောက်လုံး လိုချင်တယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"အိပ်မက်မက်နေလိုက်" ဒါကြားတော့ ဘူမုန်ထင် ဒေါသတကြီး ထထိုင်တယ်။

"အမ်..." လင်းထျန် အနေရခက်စွာ ထထိုင်ပြီး ခေါင်းကုတ်လိုက်တယ်။

ခဏလောက် တွေဝေပြီးနောက် လင်းထျန်က လက်လှမ်းပြီး ဘူမုန်ထင်ရဲ့ ပခုံးကို ဖက်လိုက်တယ်။

"ငါ့ကို မထိနဲ့" ဘူမုန်ထင်က လင်းထျန်ရဲ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။

လင်းထျန် အနေရခက်စွာ ထိုင်နေပြီး ခဏကြာတော့ "တကယ် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"နင် ဘယ်လိုထင်လို့လဲ" ခေါင်းလှည့်ပြီး ဘူမုန်ထင်က လင်းထျန်ကို ခံစားချက်မပါတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ လင်းထျန်ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ဘူမုန်ထင်က သူ့ရှေ့က ကြာပန်းကန်ကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "ကောင်းပြီလေ နင့်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ အဲဒီထဲ ခုန်ချပြီး ပြန်မတက်လာနဲ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

လင်းထျန်က အောက်ဘက်က မှောင်မဲနေတဲ့ ကြာပန်းကန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဘူမုန်ထင်ကို ကြည့်ကာ ဘာစကားမှမပြောဘဲ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ခုန်ချလိုက်တယ်။

ဗွမ်း!

ရေသံတချက်နဲ့အတူ လင်းထျန် ကြာပန်းကန်ထဲ တန်းခုန်ဆင်းသွားတယ်။

လင်းထျန် တကယ် ခုန်ချသွားတာမြင်တော့ ဘူမုန်ထင် ကြောင်သွားတယ်။

ခဏလောက် မှင်သက်သွားပြီးနောက် ဘူမုန်ထင် အမြန်မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကန်ရေပြင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်တယ်။

မှိန်ဖျဖျ အလင်းရောင်အောက်မှာ ကန်ရေပြင်က ငြိမ်သက်နေပြီး လင်းထျန် ပြန်ပေါ်မလာဘူး!

ဒါမြင်တော့ ဘူမုန်ထင် နည်းနည်း စိတ်ပူလာတယ်။ ဒီကြာပန်းကန်ရဲ့ အနက်ဆုံးနေရာက ၇ မီတာ ၈ မီတာလောက်နက်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရေနစ်သေဖူးတယ်လို့ စီနီယာတွေဆီက ကြားဖူးတယ်လေ။

ကန်ရေပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဘူမုန်ထင် အော်ခေါ်လိုက်တယ်။ "ဟေး လင်းထျန်"

ငြိမ်သက်နေဆဲပါပဲ!

အောက်ဘက်က ကန်ရေပြင်က လုံးဝ တည်ငြိမ်နေပြီး ဘယ်သူမှ ခုန်မချခဲ့သလိုပါပဲ။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ဘူမုန်ထင်ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာတယ်။ လင်းထျန် ရေကူးတတ်မှန်း သူသိပေမယ့် ဒီပုံစံက သူ့ကို တကယ် စိုးရိမ်စေတယ်။

ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ပေမယ့် ရေပြင်မှာ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသေးဘူး။ လင်းထျန် ခုန်ချသွားတာ တစ်မိနစ်လောက် ရှိနေပြီ။

ဘူမုန်ထင် တကယ် စိုးရိမ်လာပြီ။ သူ့မျက်နှာ တင်းမာသွားပြီး ကန်ရေပြင်ကို အော်ပြောလိုက်တယ်။ "ဟေး တက်လာခဲ့တော့။ ငါ နင့်ကို ခွင့်လွှတ်တယ်"

ငြိမ်သက်နေဆဲပါပဲ!

ရေမျက်နှာပြင်က တည်ငြိမ်နေတုန်းပဲ။

အောက်က ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတာမြင်တော့ ဘူမုန်ထင် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်သွားပြီ။ သူ မြက်ခင်းပေါ်မှာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်ရင်း ကန်ရေပြင်ဘက်လှည့်ပြီး ထပ်အော်လိုက်တယ်။ "မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့။ နင်ဘာပြောပြော ငါသဘောတူတယ်"

"ဗွမ်း!" ဘူမုန်ထင် စကားဆုံးတာနဲ့ ရေသံထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းထျန်ရဲ့ ခေါင်းက ရေထဲကနေ ပေါ်လာတယ်။

ကန်ထဲကနေ တက်လာရင်း လင်းထျန်က ဘူမုန်ထင်ကို ကြည့်ပြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။ "မင်း ကတိပေးပြီးပြီနော်။ ကိုယ်ပြောသမျှ အကုန်ဖြစ်ရမယ်"

"နင်..."

ရေရွှဲနေတဲ့ လင်းထျန် ကန်ဘောင်ပေါ် တက်လာတာမြင်တော့ ဘူမုန်ထင် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ဝမ်းနည်းစိတ်နဲ့ ချက်ချင်း မျက်ရည်ကျလာကာ "နင်... နင် ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ပဲ သိတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဟင်" ဘူမုန်ထင် မျက်ရည်ကျလာတာမြင်တော့ လင်းထျန် ပျာယာခတ်သွားပြီး အမြန်သွားချော့လိုက်တယ်။ "တောင်းပန်ပါတယ် တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ မငိုပါနဲ့ မငိုပါနဲ့နော်"

"နင် ငါ ခုနက ဘယ်လောက် စိတ်ပူသွားလဲ သိရဲ့လား" ဘူမုန်ထင်က လင်းထျန်ရဲ့ ပခုံးကို လက်သီးနဲ့ ထုရိုက်လိုက်တယ်။

"အင်းပါ တောင်းပန်ပါတယ် တောင်းပန်ပါတယ်နော်။ မငိုနဲ့တော့နော်" လင်းထျန် အမြန် ချော့မော့လိုက်တယ်။

နည်းနည်း ချော့လိုက်မှ ဘူမုန်ထင် စိတ်ငြိမ်သွားတယ်။

ဘူမုန်ထင် စိတ်ငြိမ်သွားတာမြင်တော့ လင်းထျန် သတိထားပြီး မေးလိုက်တယ်။ "ခုနက မင်းပြောတဲ့စကား..."

"ငါ ဘာပြောလို့လဲ။ ငါ ဘာမှမပြောပါဘူး" ဘူမုန်ထင် နှာမှုတ်လိုက်တယ်။

"မင်း ကတိမတည်ရင် ငါ ရေထဲ ပြန်ခုန်ချလိုက်မှာနော်" ပြောရင်းနဲ့ လင်းထျန် ကန်ရေပြင်ဘက် ပြန်လှည့်ပြေးဖို့ လုပ်လိုက်တယ်။

"နင် နင် အခု ရပ်လိုက်နော်" ဘူမုန်ထင် အမြန် အော်တားလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ လင်းထျန် လုံးဝ မရပ်ပါဘူး။ တကယ်ကြီး ပြန်ခုန်ချတော့မယ့်ပုံပါပဲ။

ဒါမြင်တော့ ဘူမုန်ထင် မတတ်သာတဲ့အဆုံး "ပြီးရော နင်ပြောသမျှ ဖြစ်စေရမယ်" လို့ အော်ပြောလိုက်တယ်။

ဒါကြားတော့ လင်းထျန် ခြေလှမ်းတုံ့သွားပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပြန်လှည့်လာကာ "ကတိမဖျက်ရဘူးနော်" လို့ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်တယ်။

"ဟွန့်" ဘူမုန်ထင် နှာမှုတ်ပြီး မျက်နှာလွှဲကာ လင်းထျန်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။

"ကဲပါ စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့" လင်းထျန် ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ လျှောက်လာတယ်။

ချော့မော့ပြီးနောက် ဘူမုန်ထင် စိတ်ပြန်ငြိမ်သွားတယ်။

ခဏလောက် စကားပြောပြီးနောက် လင်းထျန်က ရေရွှဲနေတာမို့ အပြင်မှာ ဆက်မနေတော့ဘဲ ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ လင်းထျန်က အဝတ်အစားလဲဖို့ အဆောင်ပြန်သလို ဘူမုန်ထင်လည်း အဆောင်အရင်ပြန်လိုက်တယ်။

ယောကျ်ားလေးအဆောင်ထဲ ဝင်လာရင်း လင်းထျန် ခုနက အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။

"ဘူမုန်ထင်ကို မိန်းမနှစ်ယောက်ကိစ္စ လက်ခံလာအောင် လုပ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်သေးဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီညက အောင်မြင်မှု အစပျိုးလိုက်နိုင်တာပဲ။ အနည်းဆုံး သူ့စိတ်ထဲမှာ အစေ့ချပေးလိုက်နိုင်တယ်။ ခိုင်ခံ့တဲ့ ခံတပ်ကြီးကို ဖြိုချဖို့ဆိုတာ တဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ယူရမှာပဲ။ ဖြည်းဖြည်းပေါ့..." လင်းထျန် သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်တယ်။

"ဟေး လင်းထျန် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါးဖမ်းထွက်လာတာလား" လင်းထျန် တွေးနေတုန်း သူ့ဘေးကနေ ကျယ်လောင်တဲ့ အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

လင်းထျန် မော့ကြည့်လိုက်တော့ အဆောင်အခန်းဝ ရောက်နေမှန်း သတိထားမိလိုက်တယ်။ ကော့ရုံက ရေရွှဲနေတဲ့ လင်းထျန်ကို အံ့သြသလို ကြည့်နေတယ်။

"ငါ မြစ်ထဲ ခုန်ချခဲ့တာကွ" လင်းထျန်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး အခန်းထဲဝင်ကာ အဝတ်အစားလဲလိုက်တယ်။

နောက်ရက်တွေမှာ လင်းထျန်ရဲ့ ဘဝက တော်တော်လေး အေးချမ်းတယ်။

အတန်းတက်လိုက် အတန်းဆင်းလိုက် ရံဖန်ရံခါ ဘူမုန်ထင်နဲ့ လျှောက်လည်လိုက် အခန်းဖော်တွေနဲ့ ဂိမ်းဆိုင်သွားလိုက်နဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးတယ်။ မစ်ရှင်အသစ်တွေလည်း ထပ်မရတော့ဘူး။

မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ တစ်ပတ်ကုန်ဆုံးသွားပြီး မနက်ဖြန်ဆိုရင် စနေ တနင်္ဂနွေ ရောက်ပြီ။

ဒီပိတ်ရက်မှာ လင်းထျန် ကျောင်းမှာမနေဘဲ ဝူအန်းမြို့ထဲ ပြန်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ မိဘတွေကို သွားတွေ့ချင်သလို ဟယ်ချန်ချန်နဲ့ မတွေ့ရတာလည်း လဝက်လောက်ရှိပြီမို့ အပြန်အလှန် လွမ်းနေကြပြီလေ။

ပြန်ဖို့ စီစဉ်ထားတာကြောင့် သောကြာနေ့ ညနေ အတန်းပြီးလို့ ညစာစားပြီးတာနဲ့ လင်းထျန် ဝူအန်းမြို့လယ်ခေါင်ကို တက္ကစီစီးပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။

တစ်နာရီကျော်လောက်ကြာတော့ လင်းထျန် တက္ကစီပေါ်က ဆင်းလိုက်တယ်။ ဟယ်ချန်ချန်နဲ့ မတွေ့ရတာ နှစ်ပတ်ကျော်ပြီမို့ ရိုမန်းတစ်ဆန်ဆန်လေး ဖြစ်သွားအောင် နှင်းဆီပန်းစည်းတစ်စည်း ဝယ်သွားဖို့ လင်းထျန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ကားပေါ်က ဆင်းတာနဲ့ လင်းထျန် ဘေးနားက ပန်းဆိုင်ဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

လင်းထျန် ပန်းဆိုင်ထဲ ဝင်သွားတုန်းမှာပဲ လမ်ဘိုဂီနီကားတစ်စီး ဆိုင်ရှေ့ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနှင်သွားတယ်။

လမ်ဘိုဂီနီကားရဲ့ အနောက်ခန်းမှာတော့ ယန်ယန် တစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီး မျက်ခွံတွေ လေးလံနေတယ်။ မျက်လုံးဖွင့်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေပေမယ့် သေချာ မဖွင့်နိုင်ဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပါစေ မျက်ခွံတွေက နည်းနည်းလေးပဲ ဟတယ်။

မျက်ခွံတွေက တစ်တန်လောက် လေးနေသလို ခံစားရတယ်။

ပင်ပန်းလိုက်တာ!

အိပ်ချင်လိုက်တာ!

လေးလံလိုက်တာ!

အားမရှိတော့ဘူး!

ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ လက်တစ်ဖက်က သူ့ရဲ့ ပေါင်အတွင်းပိုင်းကို ပွတ်သပ်နေတာ ခံစားရလို့ ယန်ယန် ပုတ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အားမရှိဘူး။

ဘားကို ပထမဆုံးအကြိမ် သွားလိုက်တာက ဒီလိုအဖြစ်မျိုးနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မထားခဲ့ဘူး။ အပေါ်ယံကြည့်ရင် သိမ်မွေ့ယဉ်ကျေးတဲ့ လင်းလောင်က သူ့ကို ဆေးခတ်ခဲ့တာပါ။

ယန်ယန် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သလို ခံစားနေရတယ်။ အော်ဟစ် အကူအညီတောင်းချင်ပေမယ့် အားမရှိဘူး။ သူ့ဖုန်းလည်း အသိမ်းခံလိုက်ရပြီ။

ယန်ယန် ကားထိုင်ခုံကို အားမရှိဘဲ မှီထားပြီး မှန်ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို မှုန်ဝါးဝါး ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကားတံခါးဖွင့်ဖို့တောင် အားမရှိဘူး။ ပြီးတော့ တံခါးကလည်း လော့ချထားတာလေ။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့အချိန်မှာ ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားပြီး ရင်းနှီးနေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

လင်းထျန်!

လင်းထျန်ကို တွေ့လိုက်တော့ ယန်ယန် ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး အော်ခေါ်ချင်ပေမယ့် ခြင်အော်သံလောက်ပဲ ထွက်လာတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကားက ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းထွက်သွားပြီး လင်းထျန်က လှည့်မကြည့်ဘဲ ပန်းဆိုင်ထဲ ဝင်သွားတာကို သူ ငေးကြည့်နေလိုက်ရတယ်။

ယန်ယန် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လင်းထျန် လှည့်ကြည့်လာပါစေလို့ သူ အသည်းအသန် ဆုတောင်းမိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး!

ယန်ယန် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းထဲ နစ်မြုပ်သွားတယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ဘူးလို့ သိလိုက်ပြီ။

အဲဒီအချိန်မှာ ပန်းဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို ဈေးမေးနေတဲ့ လင်းထျန် လန့်သွားတယ်။

လင်းထျန်ခေါင်းထဲ အီလက်ထရောနစ်အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ "မစ်ရှင် - ယန်ယန်ကို ကယ်တင်ရန်။ မစ်ရှင်ဆုကြေး - စွမ်းရည်အမှတ် တစ်မှတ်"

"ဟင်" အသံကြားတော့ လင်းထျန် အံ့သြသွားတယ်။ ဘာလို့ ဒီအချိန်မှ မစ်ရှင်ပေါ်လာတာလဲ။

ယန်ယန် ဒီနားမှာ ရှိနေတာလား။

မစ်ရှင်အကြောင်းကြားစာ ရပြီးနောက် လင်းထျန် အံ့သြစွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်တော့ အပြင်ဘက်မှာ အနီရောင်အလင်းတန်းကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

အဲဒါက ယန်ယန်ဆီက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ မစ်ရှင်အချက်ပြမီးပါ။

"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ" လင်းထျန် တွေးလိုက်ပြီး ပန်းဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို တစ်ခုခုပြောကာ ဆိုင်ထဲကနေ အမြန် ထွက်လာခဲ့တယ်။

ပန်းဆိုင်ထဲက ထွက်လာတာနဲ့ ယန်ယန်ရှိတဲ့ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လင်းထျန် အမြန်ပြေးလိုက်သွားတယ်။

ခဏလောက် မောင်းပြီး ကွေ့လိုက်တဲ့အချိန်မှာ လမ်းဘေးမှာ ရပ်ထားတဲ့ အပြာရောင် လမ်ဘိုဂီနီကားတစ်စီးနဲ့ ယာဉ်ထိန်းရဲတချို့ အဲဒီကားကို တားထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒါမြင်တော့ လင်းထျန် ခြေလှမ်းတွေကို ပိုမြန်လိုက်တယ်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ" လင်းလောင်က ယန်ယန်ကို အနမ်းပေးဖို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်တုန်း ကားရပ်သွားလို့ မေးလိုက်တယ်။

"သခင်လေးလင်း ရှေ့မှာ ယာဉ်ထိန်းရဲတွေ ရှိနေလို့ပါ" ရှေ့က ယာဉ်မောင်းက ပြောတယ်။

"သူတို့ကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်" လင်းလောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ စကားပြောလိုက်တာနဲ့ အရက်နံ့ပြင်းပြင်း ထွက်ပေါ်လာတာကို ကြည့်ရင် သူတော်တော်လေး သောက်ထားမှန်း သိသာတယ်။

"ဟေး ဆင်းခဲ့" အဲဒီအချိန်မှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် ယာဉ်ထိန်းရဲလေးတစ်ယောက်က ကားမှန်တံခါးကို လာခေါက်တယ်။

မှန်တံခါးခေါက်သံကြားတော့ လင်းလောင် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကားတံခါးကို ဆောင့်ဖွင့်လိုက်တယ်။

"ဘာလုပ်တာလဲ။ ဒီမှာ အလုပ်မလုပ်ချင်တော့ဘူးလား" ကားပေါ်ကဆင်းတာနဲ့ လင်းလောင်က ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။ စကားပြောလိုက်တာနဲ့ အရက်နံ့ပြင်းပြင်းက နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာတယ်။

အနံ့ရတာနဲ့ ယာဉ်ထိန်းရဲလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "မင်းတို့ အရက်သောက်ပြီး ကားမောင်းလာတယ်လို့ သံသယရှိတယ်။ ဆင်းခဲ့ စစ်ဆေးရမယ်" လို့ အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။

"စစ်ဆေးရမယ် ဟုတ်လား။ ငါဘယ်သူလဲ မင်းသိလား။ သွားစမ်း" လင်းလောင်က ယင်ကောင်မောင်းထုတ်သလို လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ဒေါသတကြီး အော်ပြောတယ်။

"ဘယ်သူမှ မင်းကို မကယ်နိုင်ဘူး" ယာဉ်ထိန်းရဲလေးက လင်းလောင်ကို အေးစက်စက်ကြည့်ပြီး ယာဉ်မောင်းဘက်က မှန်တံခါးကို ခေါက်ကာ "ဆင်းခဲ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"သောက်ကျိုးနည်း မင်း တကယ် အဆူခံချင်နေတာလား။ မင်းတို့ အကြီးအကဲက လျန် ဆိုတဲ့ကောင် မလား။ အခုပဲ သူ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး မင်းကို ဘယ်လိုစီစဉ်မလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်" ယာဉ်ထိန်းရဲက သူ့ကို မျက်နှာသာမပေးတာ မြင်တော့ လင်းလောင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး iPhone ကို ထုတ်ကာ ဖုန်းခေါ်တော့တယ်။

လင်းလောင်ရဲ့ အသံကို ကြားတော့ ယာဉ်ထိန်းရဲလေး ရပ်တန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

သူတို့ရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးက တကယ်ပဲ လျန် ဆိုတဲ့ နာမည်မျိုးရိုး ရှိတာလေ။ ဒီကောင်က တကယ်ပဲ နောက်ခံတောင့်တဲ့ကောင်လား။

ယာဉ်ထိန်းရဲလေး သံသယဝင်သွားတယ်။

ပဋိပက္ခဖြစ်နေတာကြောင့် တခြားယာဉ်ထိန်းရဲတွေလည်း သတိထားမိပြီး အပြေးရောက်လာကြတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ လင်းလောင် ဖုန်းပြောနေတယ်။ "ဟဲလို ငါ လင်းလောင်ပါ။ အေး ငါ့ကို ယာဉ်ထိန်းရဲတွေ တားထားလို့။ ငါ့ကို အရက်မူးပြီး ကားမောင်းတယ်တဲ့။ ရယ်စရာကောင်းမနေဘူးလား။ အေး အေး။ ကောင်းပြီ"

ပြောရင်းနဲ့ လင်းလောင်က ဖုန်းကို ယာဉ်ထိန်းရဲဆီ ကမ်းပေးပြီး "ရော့ မင်းကို ပြောချင်လို့တဲ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒါကိုမြင်တော့ အခြေအနေမဟန်မှန်း ရိပ်မိတဲ့ ယာဉ်ထိန်းရဲခေါင်းဆောင်က လျှောက်လာပြီး ဖုန်းကို ယူပြောလိုက်တယ်။

"ဟဲလို ဪ... အာ... ညွှန်ကြားရေးမှူးလျန် ဪ... ဟုတ်ကဲ့ ပြဿနာမရှိပါဘူး ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့" ဖုန်းချပြီးနောက် ယာဉ်ထိန်းရဲခေါင်းဆောင်က နဖူးက ချွေးစေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ လှည့်ပြီး လင်းလောင်ကို ဖုန်းပြန်ပေးလိုက်တယ်။ သူ့ပုံစံက တော်တော်လေး ရိုကျိုးနေတယ်။

"ဟွန့်" လင်းလောင်က ဖုန်းကို အေးစက်စက် ယူလိုက်ပြီး နှာမှုတ်ကာ မျက်ခုံးပင့်ပြီး "ကဲ... သွားလို့ရပြီလား" လို့ ရန်စတဲ့ပုံစံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"ရပါတယ် ရပါတယ် ကောင်းကောင်းသွားပါ" ယာဉ်ထိန်းရဲခေါင်းဆောင်က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်ပေးလိုက်လို့ ရမှာလဲ..." ယာဉ်ထိန်းရဲလေးက သူတို့ကို ဒီတိုင်းလွှတ်ပေးလိုက်တော့မယ့်ပုံ မြင်ပြီး ပျာယာခတ်သွားတယ်။

"သောက်ကျိုးနည်း မင်းက သေချင်နေတာလား။ ထွီ" ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ လင်းလောင်က ယာဉ်ထိန်းရဲလေးရဲ့ မျက်နှာကို တံတွေးနဲ့ လှမ်းထွေးလိုက်တယ်။

"သောက်ကျိုးနည်း" မျက်နှာပေါ် တံတွေးစင်လာတာ ခံစားလိုက်ရတော့ ယာဉ်ထိန်းရဲလေး ဒေါသထွက်ပြီး ပြေးဝင်မလို့ လုပ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်တာနဲ့ ခေါင်းဆောင်က လှမ်းတားလိုက်တယ်။

ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို ဘေးဆွဲခေါ်ပြီး တိုးတိုးလေး ရှင်းပြတယ်။ "ညွှန်ကြားရေးမှူးလျန် ခုနက ဖုန်းဆက်တယ်ကွ။ ဒီကောင်ကို ငါတို့ ပြဿနာသွားရှာလို့ မဖြစ်ဘူး"

"ညွှန်ကြားရေးမှူးလျန် ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ သူလုပ်ချင်ရာ လုပ်လို့ရတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား" ယာဉ်ထိန်းရဲလေးက အနံ့ဆိုးထွက်နေတဲ့ တံတွေးကို မျက်နှာပေါ်မှာ ခံစားနေရပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်တယ်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးလျန်တင် မကဘူး သူ့အဖေက ဘယ်သူလဲ မင်းသိလား။ မြို့တော်ဝန်လင်းရဲ့ သားကွ ငါတို့ ပြဿနာသွားရှာလို့ မဖြစ်ဘူး။ မင်း ဒီအလုပ်မှာ မလုပ်ချင်တော့ဘူးလား။ အခုက မင်း ရာထူးတိုးဖို့ အရေးကြီးတဲ့အချိန်လေ အခုမှ ပြဿနာတက်ရင် ရာထူးတိုးဖို့ စိတ်ကူးမယဉ်နဲ့တော့" ခေါင်းဆောင်က ဆူပူလိုက်တယ်။

ဒါကြားတော့ ယာဉ်ထိန်းရဲလေး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အသက်ရှူသံ မြန်လာတယ်။

မကျေနပ်ပေမယ့် သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ လင်းလောင်မှာ အဲဒီလို နောက်ခံရှိတယ်ဆိုရင် သူ တကယ် ပြဿနာသွားရှာလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဒီကိစ္စအတွက်နဲ့ သူ့အနာဂတ်ကို အထိခိုက်မခံနိုင်ဘူးလေ။

"တောက်" ဒါပေမဲ့ ဟိုလူရဲ့ မောက်မာတဲ့ပုံစံနဲ့ မျက်နှာပေါ်က တံတွေးကို တွေးမိတော့ ယာဉ်ထိန်းရဲလေး ဒေါသထွက်ပြီး ဆဲရေးလိုက်တယ်။

လင်းထျန် ရောက်နေတာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူတို့ပြောစကားတွေကို ကြားနေရတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လင်းထျန် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တယ်။ "မင်းတို့ မလုပ်ရဲရင် ငါလုပ်ပြမယ်"

လန့်သွားပြီး ယာဉ်ထိန်းရဲနှစ်ယောက် လင်းထျန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့ပြောစကားတွေကို လူကြားသွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားဘူးလေ။

လင်းထျန်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လင်းလောင်ဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။