"နင်... နင်..." ယန်ယန် လင်းထျန်ကို ကြောင်ကြည့်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေတယ်။

လင်းထျန် သူ့ကို နမ်းလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မထားခဲ့ဘူး။ ဒါက လုံးဝ မထင်မှတ်ထားတဲ့ ကိစ္စပဲ။

ခဏလောက် မှင်သက်သွားပြီးနောက် ယန်ယန်က လင်းထျန်ကို လက်သီးနဲ့ ထိုးဖို့ ကြိုးစားတယ်။

"အား..."

ဆေးအရှိန်မကုန်သေးတာကြောင့် ယန်ယန် တကိုယ်လုံး အားမရှိဖြစ်နေပြီး လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ ကုတင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျသွားတယ်။

"သတိထား" လင်းထျန်က သူ့ကို လှမ်းဖမ်းထိန်းလိုက်ရင်း ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားတယ်။ အထိအတွေ့က ယုံနိုင်စရာမရှိအောင် နူးညံ့နေတာကိုး။

လင်းထျန် ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ညာလက်က ယန်ယန်ရဲ့ ပြည့်ဖြိုးတဲ့ ရင်သားတွေကို ဖိမိလျက်သား ဖြစ်နေတာကို အံ့သြစွာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

"နင်..."

ယန်ယန် မော့ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှက်သွေးဖြာပြီး နီရဲနေကာ ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။ "လူယုတ်မာ နင့်လက်က ဘယ်နေရာ ရောက်နေတာလဲ"

"ဟင်... အိုး..." လင်းထျန် လန့်သွားပြီး လက်ကို အမြန် ဖယ်လိုက်တယ်။

"ဟွန့်... စိတ်တိုလိုက်တာ" ယန်ယန် ကုတင်ကို မှီထိုင်ရင်း ဒေါသထွက်နေပုံရတယ်။

"အမ်..." လင်းထျန် အနေရခက်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေတယ်။ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတာနဲ့ "ထိလို့ ကောင်းသားပဲ" လို့ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။

"နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ" ယန်ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လင်းထျန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"အာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" လင်းထျန် အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်တယ်။

"ဟွန့်" ယန်ယန်က လင်းထျန်ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "နှာဘူး" လို့ နှာမှုတ်လိုက်တယ်။

ဒါကြားတော့ လင်းထျန် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပေမယ့် ဘာမှပြန်မပြောတော့ပါဘူး။

ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယန်ယန် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး လင်းထျန်ဘက်လှည့်ကာ "အခု ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ" လို့ အော်မေးလိုက်တယ်။

လင်းထျန် သူ့ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်ပြီး ဖုန်းထုတ်ကြည့်ကာ "ကိုးနာရီထိုးခါနီးပြီ ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"ကိုးနာရီထိုးပြီ ဟုတ်လား။ ဒုက္ခပဲ" ယန်ယန် အံ့သြတကြီး အော်ပြောပြီး ကုတင်ပေါ်က ဆင်းဖို့ ကြိုးစားတယ်။

ဆေးအရှိန်မကုန်သေးလို့ ထင်တယ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်တာနဲ့ ယန်ယန် တကိုယ်လုံး အားမရှိသလို ဖြစ်ပြီး ယိုင်လဲသွားတယ်။

ဒါမြင်တော့ လင်းထျန် အမြန်သွားပြီး တွဲပေးလိုက်ကာ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ လုပ်စရာရှိလို့လား" လို့ စူးစမ်းသလို မေးလိုက်တယ်။

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး ငါပြန်တော့မယ်" အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ယန်ယန် မတ်တပ်ရပ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။

"ဒီပုံစံနဲ့ ဘယ်လိုပြန်မလဲ။ နည်းနည်းလောက် နားလိုက်ပါဦး"

လင်းထျန်က အကြံပေးတယ်။

"မဖြစ်ဘူး ငါ အခုပြန်မှ ဖြစ်မယ်" ယန်ယန်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောတယ်။

သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုဖြစ်နေမှန်း လင်းထျန် ရိပ်မိတာနဲ့ "ဒါဆို ငါလိုက်ပို့ပေးမယ်လေ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"မပို့နဲ့..." ယန်ယန် ငြင်းဖို့လုပ်တယ်။

"ကဲပါ စကားမများနဲ့တော့။ ဒီပုံစံနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုပြန်မလဲ" ယန်ယန် စကားမဆုံးခင် လင်းထျန် ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။

ဒါကြားတော့ ယန်ယန် ခဏတွေဝေသွားပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘူး။

ဆယ်မိနစ်ကြာတော့ ဟိုတယ်ရှေ့က တက္ကစီပေါ် ရောက်နေပြီ။

သူ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တဲ့ လင်းထျန်ကို ကြည့်ပြီး ယန်ယန်က "ငါပြောသားပဲ လိုက်ပို့စရာ မလိုပါဘူးဆို" လို့ ပြောစရာစကားမဲ့တဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောတယ်။

"ရပါတယ် ကိစ္စပြီးတဲ့အထိ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်" လင်းထျန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ယန်ယန်ကို သိနေတာပဲ တစ်ယောက်တည်း လွှတ်လိုက်ဖို့ တကယ် စိတ်မချပါဘူး။

"ပြီးရော လိုက်ချင်ရင်လိုက်" လင်းထျန်ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ သဘောထားကို မြင်တော့ ယန်ယန် မျက်နှာလွှဲသွားပြီး ဘာမှမပြောတော့ဘူး။

လင်းထျန် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "နင် အဲဒီလူနဲ့ ဘယ်လိုဆုံတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။ လင်းထျန်က လင်းလောင်ကို ရည်ရွယ်တာပါ။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..." ယန်ယန် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ မျက်လုံးတွေက တောင်စဉ်ရေမရဖြစ်နေပြီး စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းတဲ့ပုံပဲ။

ယန်ယန် ဘာမှထပ်မပြောချင်တာ မြင်တော့ လင်းထျန် ဆက်မမေးတော့ဘူး။ သူတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ လင်းထျန် ပျင်းလာတာနဲ့ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေလိုက်တယ်။

ဆယ်မိနစ်လောက်ကြာတော့ လင်းထျန်က အကြည့်ကို ယန်ယန်ဆီ ပြောင်းပြီး "အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့လား။ ဘာလို့ အလျင်စလို ပြန်နေတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ယန်ယန်က ပြတင်းပေါက်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး လှည့်မကြည့်သလို ပြန်ဖြေမယ့်ပုံလည်း မပေါ်ပါဘူး။

အနေရခက်သွားတာနဲ့ လင်းထျန် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ပျင်းပျင်းရှိတာနဲ့ ဖုန်းထုတ်ကာ ဝတ္ထုဖတ်နေလိုက်တယ်။

ဆယ်မိနစ်ကြာတော့ လိုရာခရီးကို ရောက်ပြီး ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်ကြတယ်။

ကားပေါ်ကဆင်းပြီးနောက် ယန်ယန်က လင်းထျန်ဘက်လှည့်ပြီး "ကျေးဇူးပါပဲ ငါ့ဟာငါ ဆက်သွားလိုက်ပါ့မယ်" လို့ ပြောတယ်။

"ငါ လိုက်ပို့မယ်" လင်းထျန်က ရှေ့နားက မှောင်မဲနေတဲ့ လမ်းကြားလေးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ရှေ့မှာ လမ်းတစ်လမ်းပဲ ရှိပြီး ယန်ယန် အဲဒီလမ်းအတိုင်း ဝင်သွားမှာ သေချာတယ်။

ရှေ့မှာ အရမ်းမှောင်နေတော့ လင်းထျန် စိတ်ပူတယ်။

"မလိုက်နဲ့..."

"သွားမယ်" လင်းထျန် စကားအများကြီး ပြောမနေတော့ဘဲ ရှေ့က ဦးဆောင်ထွက်သွားတယ်။

ဒါမြင်တော့ ယန်ယန် မတတ်သာတဲ့အဆုံး နောက်က လိုက်သွားရတယ်။

ခဏလောက် လျှောက်လာတော့ ဒီနားက အိမ်တွေက တော်တော်ဟောင်းနွမ်းနေတာ လင်းထျန် သတိထားမိတယ်။ မြို့ဟောင်းဧရိယာ တစ်ခု ဖြစ်လောက်တယ်။

ခဏလောက် ဆက်လျှောက်လာတော့ ရုတ်တရက် ရှေ့ကနေ တဒုန်းဒုန်းနဲ့ တစ်ခုခုကို ရိုက်ခွဲနေသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။ တချိန်တည်းမှာပဲ ဆဲရေးသံတွေပါ ကြားလိုက်ရတယ်။

အသံကြားတော့ ယန်ယန် မျက်နှာပျက်သွားပြီး အမြန်ပြေးသွားတယ်။

ဒါမြင်တော့ လင်းထျန်လည်း ခြေလှမ်းသွက်သွက်နဲ့ လိုက်သွားတယ်။

ပြီးတော့ လင်းထျန် ယန်ယန်နောက်ကနေ တိုက်ပုလေးတစ်လုံးထဲ ဝင်သွားလိုက်တယ်။

အထဲရောက်ရောက်ချင်းပဲ အသက်ငါးဆယ်လောက်ရှိတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က ယန်ယန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး "နင် ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ပြန်လာတာလဲ။ ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ" လို့ အော်ဟစ်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

ပြီးတော့ အဲဒီလူက အနောက်က လိုက်လာတဲ့ လင်းထျန်ကို မြင်သွားပြီး "နင်က ကောင်လေးပါ ခေါ်လာတယ်ပေါ့" လို့ ဒေါသတကြီး ဆဲရေးလိုက်တယ်။

တံခါးဝရောက်တော့ လင်းထျန် အထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ အခန်းက ရိုးရှင်းပြီး သစ်သားပရိဘောဂတချို့ပဲ ရှိတယ်။ ကုလားထိုင်တချို့ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျနေတာကို ကြည့်ရင် တစ်ယောက်ယောက်က ဒေါသတကြီး ရမ်းကားထားပုံရတယ်။

လင်းထျန် ကြမ်းပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဟိုလူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အသက်ငါးဆယ်လောက် ရှိပုံရပြီး ထိပ်ပြောင်ကာ မျက်နှာက ရဲနေပြီး မျက်လုံးတွေက ဒေါသထွက်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ လင်းထျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဟိုလူ့ဘေးနားက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို သတိထားမိလိုက်တယ်။

အမျိုးသမီးက အသက်ငါးဆယ်လောက်ရှိပြီး လုံးဝ အားငယ်နေတဲ့ပုံပဲ။ ယန်ယန်နဲ့ ရုပ်ချင်း နည်းနည်းဆင်တာမို့ ယန်ယန်ရဲ့ အမေ ဖြစ်မယ်လို့ လင်းထျန် ခန့်မှန်းလိုက်တယ်။

ယန်ယန်က ဟိုလူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ဘာတွေ အော်နေတာလဲ။ ရှင်က သောက်ဖို့ပဲ သိတာ။ ရှင့်မှာ ကျောရိုးဆိုတာ မရှိဘူးလား" လို့ အော်ပြောလိုက်တယ်။

"နင်က ငါ့ကို ဆရာလုပ်ရဲတယ်ပေါ့" ဒါကြားတော့ ဟိုလူ ဒေါသထွက်သွားပြီး ယန်ယန်ဆီ ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ လျှောက်လာတယ်။

"ဟာ... မလုပ်ပါနဲ့" ဒါမြင်တော့ အနောက်က အမျိုးသမီးက သူ့ကို အမြန် ဆွဲတားလိုက်တယ်။

"ဖယ်စမ်း" ဟိုလူက အမျိုးသမီးကို တွန်းထုတ်လိုက်လို့ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားတယ်။ ပြီးတော့ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ ယန်ယန်ဆီ ဆက်လျှောက်သွားတယ်။

"သောက်ကျိုးနည်း နင်က ငါ့ကို ဆရာလုပ်ရဲတယ်ပေါ့" ဟိုလူက ယန်ယန်အနားရောက်တာနဲ့ ပါးရိုက်လိုက်တယ်။

ဖြောင်း!

ရုတ်တရက် လင်းထျန်က သူ့လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

"လွှတ်စမ်း" ဟိုလူက ဒေါသတကြီးအော်ပြီး လက်ကို ရုန်းပေမယ့် မရဘူး!

"သောက်ကျိုးနည်း" လက်ကို ရုန်းမရမှန်းသိတော့ ဟိုလူ ဒေါသထွက်ပြီး ဘေးနားက ကုလားထိုင်ကို ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲယူကာ လင်းထျန်ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။

ဒါမြင်တော့ လင်းထျန် မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်တယ်။

"ဖြောင်း!" ကျယ်လောင်တဲ့ ပါးရိုက်သံနဲ့အတူ ဟိုလူ လင်းထျန်လက်ချက်နဲ့ လွင့်ထွက်သွားတယ်။

"မင်း..." ဟိုလူ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး ရောင်ကိုင်းနေတဲ့ ပါးကိုအုပ်ကာ လင်းထျန်ကို မျက်လုံးပြူးကြီးနဲ့ ဒေါသတကြီး ကြည့်နေတယ်။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီးနောက် ဟိုလူ ယိုင်တိုင်တိုင် ထရပ်ပြီး အခန်းထဲကို ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်သွားတယ်။

စက္ကန့်ပိုင်းလောက်ကြာတော့ မီးဖိုချောင်သုံး ဓားမကြီးကိုကိုင်ပြီး ပြန်ပြေးထွက်လာတယ်။ မျက်လုံးတွေက သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး "ဒီနေ့ မင်းကို ဒုက္ခပေးရမယ်" လို့ အော်ဟစ်ကာ လင်းထျန်ဆီ ပြေးဝင်လာတယ်။

ဓားမကြီးက မျက်နှာဆီ တည့်တည့် ဝင်လာတယ်!

လင်းထျန် မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို သူ့ဆီ ကန်ထည့်လိုက်တယ်။

တချိန်တည်းမှာပဲ လင်းထျန် ရှေ့တက်လိုက်ပြီး တဖက်လူရဲ့ လက်ထဲက ဓားမကြီးကို လျှပ်စီးလို လုယူလိုက်တယ်။

ဓားမကြီးကို လုယူပြီးတာနဲ့ လင်းထျန် ခြေထောက်မြှောက်ပြီး အားကုန် ကန်ထည့်လိုက်တယ်!

ဘုန်း!

လင်းထျန်ရဲ့ ကန်ချက်ကြောင့် ဟိုလူ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားတယ်!

လင်းထျန် သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ညာလက်ထဲက ဓားမကြီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ ခေါင်းပေါ်မြှောက်ပြီး ဟိုလူ့ရဲ့ ခေါင်းဆီ အားကုန် ခုတ်ချလိုက်တယ်!

"အား..." ယန်ယန်ရဲ့ အော်သံ နားထဲရောက်လာတယ်!

"အား..." ယန်ယန်ရဲ့ အော်သံနဲ့အတူ ဟိုလူ့ရဲ့ ကြောက်လန့်တကြား အော်သံပါ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ဒိုင်း!

ဓားမကြီးက ဟိုလူ့ရဲ့ နားရွက်နား နှစ်စင်တီမီတာလောက်အကွာက ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ဝင်သွားတယ်။ ဓားတစ်ဝက်လောက်က ကြမ်းပြင်ထဲ ဝင်သွားတာပါ။

"ဟူး... ဟူး..." ဟိုလူ အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေပြီး နဖူးပေါ်မှာ ချွေးစေးတွေ သီးနေတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ အပြည့်ပါပဲ။

လင်းထျန် ဓားမကြီးကို လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုင်ချကာ သူ့မျက်နှာကို ဖွဖွလေးပုတ်ပြီး "သေချင်ရင် ပြောလေ ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်" လို့ အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။ ပြောပြီးတာနဲ့ လင်းထျန် ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ယန်ယန် မျက်လုံးပြူးနေတယ်။ လင်းထျန် ဓားမကြီးနဲ့ ခုတ်ချလိုက်တုန်းက သူ တကယ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့တာပါ။

လင်းထျန် အခြေအနေကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီး ယန်ယန်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ ဘာမှမပြောချင်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်တာမဟုတ်မှန်း သိသာပါတယ်။ ပြီးတော့ လူစိမ်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ လင်းထျန် ဘာမှဝင်ပြောလို့ မရဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ ခြေလှမ်းနည်းနည်းပဲ လှမ်းရသေးတဲ့အချိန် လင်းထျန် ရပ်တန့်သွားတယ်။ ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းထဲ အီလက်ထရောနစ်အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ် - "မစ်ရှင် - ယန်ယန်ရဲ့ အမေ ခြေထောက်ဝေဒနာကို ကုသပေးရန်။ မစ်ရှင်ဆုကြေး - စွမ်းရည်အမှတ် နှစ်မှတ်။ မှတ်ချက် - ဤမစ်ရှင်ကို တစ်နာရီအတွင်း ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည်"

မစ်ရှင်အသံကြားတော့ လင်းထျန် အံ့သြသွားပြီး အသက်ငါးဆယ်အရွယ် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ခြေထောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ့ခြေထောက် နည်းနည်း မျိုးနေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒါမြင်တော့ လင်းထျန်က "အန်တီ... လက်တွေခြေတွေ မကောင်းဘူးလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"ဟင်... သား... သားက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဝမ်တန်တန် လင်းထျန်ကို ကြောင်ကြည့်နေတယ်။

"ကျနော် ကုပေးနိုင်တယ်" လင်းထျန် ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာ" ဒါကြားတော့ ဝမ်တန်တန် ကြောင်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားတယ်။

ဒါကြားတော့ ယန်ယန်လည်း ကြောင်သွားတယ်။ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ လင်းထျန်ကို ကြည့်ပြီး "နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ပြီးတော့ ငါ့အမေ ခြေထောက်မကောင်းတာ နင်ဘယ်လိုသိလဲ" လို့ အော်မေးလိုက်တယ်။

"ငါလား။ ငါက တွက်ကြည့်လိုက်တာလေ" လင်းထျန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်တယ်။

"တွက်ကြည့်တယ် ဟုတ်လား" ယန်ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

လင်းထျန် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲက ဒင်္ဂါးပြားသုံးပြား ထုတ်ကာ လက်ထဲမှာကိုင်ပြီး ယန်ယန်ကို ကြည့်ကာ "ငါက တော်တော်စွမ်းတာနော် နင် ငါ့ကို ယုံမှရမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

လင်းထျန် ဒီလိုပြောပေမယ့် ယန်ယန်က သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေတုန်းပါပဲ!

ယန်ယန် ကြောင်နေတာမြင်တော့ လင်းထျန် ပြုံးလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ စားပွဲတစ်လုံးဆီ လျှောက်သွားတယ်။

စားပွဲပေါ်မှာ ရေနွေးအိုး ရှိတယ်!

စားပွဲနားရောက်တော့ တခြားလူတွေကို ကျောပေးထားရင်း လင်းထျန် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ ကုသရေစင်တစ်ပုလင်းကို လဲလှယ်လိုက်တယ်။

လင်းထျန် ကုသရေစင်ကို ရေခွက်ထဲ လောင်းထည့်ပြီး ဝမ်တန်တန်ဆီ ယူသွားကာ ကမ်းပေးလိုက်တယ် - "ဒါ သောက်လိုက်ပါ သောက်ပြီးရင် ကောင်းသွားလိမ့်မယ်"

ဒါကြားတော့ သူ့ရှေ့က ရေဖြူတစ်ခွက်ကို ကြည့်ပြီး ဝမ်တန်တန် ကြောင်သွားတယ်။

ဒါက...

ဘေးနားက ယန်ယန်လည်း ခဏလောက် ကြောင်နေပြီးမှ သတိဝင်လာပြီး လင်းထျန်ကို "လင်းထျန် နင် နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်" လို့ အော်မေးလိုက်တယ်။

"နောက်စရာလား။ ငါကလေ" လင်းထျန် ခေါင်းလှည့်ပြီး ယန်ယန်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်တယ်။ "နင် ငါ့ကို မယုံသေးဘူးလား"

"ဒါပေမဲ့ ရေဖြူတစ်ခွက်သောက်ရုံနဲ့ ပျောက်မယ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်လို့လား" ယန်ယန်က လင်းထျန်လက်ထဲက ရေခွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

လင်းထျန် အနည်းငယ်ပြုံးပြီး လက်ထဲက ရေခွက်ကို မြှောက်ကာ "ရေဖြူပဲဟာ တစ်ငုံလောက် သောက်ကြည့်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ။ ငါက ဒုက္ခပေးပါ့မလား" လို့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါ ဒါက..." ယန်ယန် ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ကြောင်နေတယ်။ သေချာစဉ်းစားကြည့်တော့ လင်းထျန် လိမ်စရာအကြောင်း မရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ လင်းထျန်ရဲ့ ဗေဒင်ဟောတဲ့ စွမ်းရည်က သူတို့ကို တကယ် အံ့သြစေခဲ့တာလေ။

ယန်ယန် တွေးမိသလို ဝမ်တန်တန်လည်း တွေးမိမှာပါပဲ။ ပြီးတော့ ဝမ်တန်တန်က လက်ရှိအခြေအနေကို စိတ်ကုန်နေပြီမို့ သေသွားရင်တောင် နောင်တရစရာ မရှိတော့ပါဘူး။

ဒါကိုတွေးပြီး ဝမ်တန်တန်က လင်းထျန်လက်ထဲက ရေခွက်ကို ယူပြီး မော့ကာ ရေတွေအကုန် သောက်ချလိုက်တယ်။

"အမေ..." ဒါမြင်တော့ ယန်ယန် လန့်သွားပြီး တားဖို့ လက်လှမ်းလိုက်ပေမယ့် နောက်ကျသွားပြီ။

ခဏလောက် ကြောင်ပြီးနောက် ယန်ယန်က ဝမ်တန်တန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ပြီး "အမေ... အမေ အဆင်ပြေရဲ့လား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ယန်ယန် အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ်။ ထိရောက်မလားဆိုတာက တစ်ပိုင်း ရေထဲမှာ တစ်ခုခုပါနေမှာကို သူကြောက်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်လေး တစ်ခုတော့ ရှိနေပါတယ်။

တကယ်ပဲ တကယ်ပဲ ပျောက်သွားမလား။

ဖြစ်နိုင်ချေ နည်းတယ် မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်လေး နည်းနည်းတော့ ရှိနေတုန်းပါပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျနေတဲ့ ဟိုလူလည်း ဝမ်တန်တန်ဘက် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်...

စက္ကန့်ပိုင်းလောက်ကြာတော့ ဝမ်တန်တန် မော့ကြည့်ပြီး ဇဝေဇဝါနဲ့ "ကောင်းပါတယ် ဘာမှမထူးခြားသလိုပါပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ပြောရင်းနဲ့ ဝမ်တန်တန်က ခြေလှမ်းနည်းနည်း လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ခြေထောက်က ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ဖြစ်နေတုန်းပဲ ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း နည်းနည်း စူးခနဲ နာကျင်နေတုန်းပဲ။

အရင်အတိုင်းပါပဲ။

ဒါမြင်တော့ ယန်ယန် လင်းထျန်ဘက်လှည့်ပြီး သံသယမျက်နှာနဲ့ "ဒါက နင်ပြောတဲ့ ထိရောက်မှုဆိုတာလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

လင်းထျန် ဘာမှမပြောပါဘူး။ သူလည်း နည်းနည်း စဉ်းစားရခက်နေတယ်။ ကုသရေစင်က မထိရောက်တာများလား။

မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ အဖွားတောင် အဲဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါကနေ သက်သာသွားတာ ဘယ်လိုလုပ် အသုံးမဝင်ဘဲ နေမလဲ။

လင်းထျန် ဘာဖြစ်တာလဲလို့ စဉ်းစားနေတုန်း ရုတ်တရက် ဝမ်တန်တန်ရဲ့ အော်သံကို ကြားလိုက်ရတယ် - "နေပါဦး တစ်ခုခု ခံစားနေရတယ်"

ဒါကြားတော့ လင်းထျန် မော့ကြည့်ပြီး ဝမ်တန်တန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

ဝမ်တန်တန်က မရေရာတဲ့ ပုံစံနဲ့ "ခံစားရတာ... ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နွေးထွေးတဲ့ စီးကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသလိုပဲ။ လက်တွေခြေတွေ နွေးလာပြီး နည်းနည်း ကျင်သလိုလို ဖြစ်လာတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ယန်ယန် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး မျက်နှာတင်းမာကာ "အမေ သေချာရဲ့လား။ မမှားပါဘူးနော်" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"အင်း အခုတော့ အဲဒီလို မခံစားရတော့သလိုပဲ" ဝမ်တန်တန်ရဲ့ မျက်နှာထားက တွေဝေနေတယ်။

ဝမ်တန်တန်က နွေးထွေးတဲ့ စီးကြောင်းအကြောင်း ပြောလိုက်တာကြားတော့ လင်းထျန် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ သူက "အန်တီ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းနည်းနည်းလောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး။ သေချာပေါက် သက်သာသွားမှာပါ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

လင်းထျန်စကားကြားတော့ ဝမ်တန်တန်က စမ်းသပ်တဲ့အနေနဲ့ ခြေလှမ်းနည်းနည်း ထပ်လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တာနဲ့ ဝမ်တန်တန် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။

မတူတော့ဘူး!

ခံစားချက်က လုံးဝ မတူတော့ဘူး။

ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ညာဘက်ခြေထောက်မှာ ခွန်အားပြန်ရလာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အစက ခံစားနေရတဲ့ အားနည်းမှုတွေ ပျောက်သွားပြီ။ စူးခနဲ နာကျင်မှုတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။

မယုံကြည်နိုင်စွာနဲ့ ဝမ်တန်တန် နောက်ထပ် ခြေလှမ်းနည်းနည်း ထပ်လှမ်းလိုက်တယ်။

အရမ်းပေါ့ပါးပြီး လှုပ်ရှားရ လွယ်ကူတယ်!

ပုံမှန်လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားပြီ။

မယုံကြည်နိုင်စွာနဲ့ ဝမ်တန်တန်က ခါးကုန်းပြီး သူ့ခြေထောက်ကို စမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ မျက်နှာမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုတွေ အပြည့်ပါပဲ။

အံ့သြစရာကောင်းလိုက်တာ။

တစ်ခုခုကို တွေးမိပြီး ဝမ်တန်တန်က သူ့ရဲ့ ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ကောင်းသွားပြီ လုံးဝ ကောင်းသွားပြီ!

အရင်က အားနည်းနေတဲ့ ညာလက်လည်း ပြန်ကောင်းသွားပြီ။ ပြီးတော့ နည်းနည်းခြောက်သွေ့နေတဲ့ ညာလက်က အရေပြားတွေလည်း အခု ပိုပြီး ချောမွေ့လာတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။

"ဒါ ယုံနိုင်စရာမရှိဘူး" ဝမ်တန်တန် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုတွေ အပြည့်ပါပဲ။

"ဒါက..." ယန်ယန် ဒီမြင်ကွင်းကို ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ကြည့်နေပြီး မျက်နှာမှာ အံ့သြမှုတွေ အပြည့်ပါပဲ!