ဓားသိုင်းကလပ် အသင်းသားတွေကို ဝေ့ကြည့်နေရင်း လင်းထျန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် အရောင်တောက်သွားပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆီမှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။

အလှလေးပဲ!

လုံးဝကို လှတာ။

နက်မှောင်ရှည်လျားတဲ့ ဆံနွယ် ဖြူဝင်းတဲ့ အသားအရေ ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးက သူ့အရပ်က ၁.၇၅ မီတာလောက်ရှိပြီး လင်းထျန်ထက်တောင် ပိုရှည်နေသလိုပဲ။

ဒီအရပ်အမောင်းကြောင့် လှပတဲ့ ခြေတံရှည်ကြီးနှစ်ချောင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ဖြောင့်စင်းသွယ်လျတဲ့ ခြေတံရှည်တွေက ကြည့်လို့ကောင်းလိုက်တာ။

လင်းထျန်ရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်တာ နောက်တစ်ခုက ကောင်မလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေပါ။ စူးရှပြီး တောက်ပနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေက သန်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ လွတ်လပ်တဲ့စိတ်ရှိတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဆိုတာ သိသာစေတယ်။

လင်းထျန်က ကောင်မလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ်လှည့်ကာ ကော့ရုံနားနားကပ်ပြီး "အဲဒီကောင်မလေးလား" လို့ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။

"အေး" ကော့ရုံက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေတယ်။ "သူ့နာမည်က စုမိုမို တရုတ်-ဂျပန် ကပြားမလေး"

"ဪ" လင်းထျန် ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးနားက လင်းထောင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ လင်းထောင်က ဝင်သွားပြီး စုမိုမိုကို စိုက်ကြည့်နေတယ် တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုစိုက်ပုံမရဘူး။

လင်းထျန်တို့အဖွဲ့ ဝင်လာတော့ ဓားသိုင်းကလပ် အသင်းသားတော်တော်များများက သတိထားမိကြပြီး အခန်းထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ အားလုံးက လင်းထျန်တို့ကို လှည့်ကြည့်လာကြတယ်။

လင်းထျန်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အရပ် ၁.၈ မီတာလောက်ရှိပြီး တက်ကြွတဲ့ပုံစံနဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က မလိုလားအပ်တဲ့ အကြည့်နဲ့ လျှောက်လာတယ်။

ကောင်လေးက လင်းထျန်တို့ လေးယောက်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ပြီးမှ လင်းထောင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ "ငါပြောထားတယ်လေ ထပ်မလာနဲ့လို့။ မင်း ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်နေရင် ငါအားနာမှာ မဟုတ်ဘူးနော်" လို့ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်တယ်။

လင်းထောင်က သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ မလှမ်းမကမ်းက စုမိုမိုကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။

စုမိုမိုက လင်းထောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်တဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါင်းခါကာ လျှောက်လာတယ်။

စုမိုမို လျှောက်လာတော့မှ သူ တကယ်အရပ်ရှည်မှန်း လင်းထျန် သတိထားမိလိုက်တယ်။ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ ဖြောင့်စင်းသွယ်လျတဲ့ ခြေတံရှည်ကြီးနှစ်ချောင်းပေါ့။

လင်းထောင်အနားရောက်တော့ စုမိုမိုက စိတ်ပျက်နေတဲ့ပုံပဲ။ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ "ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်လိုက်ပါတော့။ ငါပြောပြီးသားလေ ငါ့ရည်းစားဖြစ်မယ့်သူက ငါ့ထက် သန်မာရမယ်လို့"

"ငါ့ရည်းစား ဖြစ်ချင်ရင် ငါ့လက်ထဲက ဓားကို အရင်နိုင်အောင် တိုက်နိုင်မှ ဖြစ်မယ်" ပြောပြီးတာနဲ့ စုမိုမိုက လက်ထဲက ဓားကို မြှောက်ပြလိုက်တယ်။

ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ လင်းထောင်က စုမိုမိုကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ပြီး "ငါ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ငါ နင့်ကို ထပ်စိန်ခေါ်ချင်တယ်။

စုမိုမိုက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေတဲ့ပုံနဲ့ ခေါင်းခါပြီး "နင် အဲဒီလိုပြောတာ အကြိမ်ကြိမ်ရှိပြီ ဒါပေမဲ့ အကြိမ်တိုင်း ရှုံးနေတာပဲ။ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး" လို့ အားနာတဲ့လေသံနဲ့ ပြောတယ်။

ပြောပြီးတာနဲ့ စုမိုမို လှည့်ထွက်သွားပြီး လင်းထောင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။

"ငါ့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခုလောက် ပေးပါ" လင်းထောင် ရှေ့တက်လိုက်တယ်။

"ဘာလုပ်မလို့လဲ" လင်းထောင် ရှေ့တက်လာတာမြင်တော့ ဟိုကောင်လေးက ဓားကိုဝှေ့ယမ်းပြီး လင်းထောင်ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်လိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ စုမိုမို ရပ်တန့်သွားတယ်။ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ လင်းထောင်ဘက် လှည့်ကြည့်ကာ "နင်က ငါတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ ပါရမီအရှိဆုံး ဓားသမားတစ်ယောက်ပါ။ နင် လာစိန်ခေါ်တိုင်း သိသာတဲ့ တိုးတက်မှုတွေကို ငါတွေ့ရတယ်။ အရင်ပြန်ပြီး ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်လိုက်ပါဦး။ နင် ငါ့ကို တကယ် အနိုင်ယူနိုင်တဲ့နေ့ကို ငါစောင့်နေပါ့မယ်။ အဲဒီကျရင် ငါနင့်ကို အခွင့်အရေးပေးမယ်" လို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ငါ... ငါ အခုပဲ စမ်းကြည့်ချင်တယ်" ခဏလောက် တွေဝေပြီးမှ လင်းထောင် ပြောလိုက်တယ်။

"မင်းက တော်တော် စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတာပဲ။ ပြိုင်ချင်တယ်ပေါ့လေ။ လာ ငါနဲ့ အရင်ပြိုင်။ ငါ့ကိုတောင် မနိုင်ဘဲနဲ့ ကလပ်ဥက္ကဋ္ဌကို အနိုင်ယူဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြောရဲတာလဲ" လင်းထောင်ရဲ့ ဇွဲကောင်းမှုကို ကြားတော့ ဟိုကောင်လေး ဒေါသထွက်သွားတယ်။

စုမိုမိုကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒီတစ်ခါ စုမိုမို သူ့ကို အခွင့်အရေးပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ လင်းထောင် သိလိုက်တယ်။ ဒီလူကို အနိုင်ယူနိုင်ရင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းလာနိုင်သေးတယ်။

ဒါကိုတွေးပြီး လင်းထောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ကောင်းပြီ ပြိုင်ကြတာပေါ့"

ချက်ချင်းပဲ နှစ်ယောက်သား ဓားရှည်တွေကို ကိုင်ပြီး အဲဒီနေရာမှာတင် စတင် တိုက်ခိုက်ကြတော့တယ်။

ဝှစ်! ဝှစ်!

လင်းထောင်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြည့်ပြီး လင်းထောင်ရဲ့ ဓားသိုင်းက တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်နေပြီဆိုတာ လင်းထျန် သတိထားမိလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းက လင်းထောင် ဒီလိုလုပ်တာ တခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။

တစ်ရက်တည်းနဲ့ သူ ဒီလောက် တိုးတက်သွားတာလား။ လင်းထျန် နည်းနည်း အံ့သြသွားတယ်။

ဖြောင်း! ဖြောင်း!

လင်းထျန်က လင်းထောင်ရဲ့ ပါရမီကို အံ့သြနေတုန်း ကွင်းထဲက နှစ်ယောက်ကတော့ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြပြီ။

အစပိုင်းမှာ လင်းထောင်က တောင့်ခံနိုင်ပြီး လက်ရည်တူနေသလိုတောင် ထင်ရပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ လင်းထောင် မလိုက်နိုင်တော့ဘူး။ လင်းထောင် ခံစစ်အနေအထားကို ပြောင်းလိုက်ရတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ခံစစ်တောင် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး။

လုံးဝ အဖိခံလိုက်ရပြီ!

ဝှစ်!

ဓားချက်နှစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်!

လင်းထောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ထိမှန်သွားပြီး နောက်ဆုံးအချက်က လက်ကို ထိသွားတယ်။

လက်က စူးခနဲ နာကျင်သွားတာကြောင့် လင်းထောင် မသိစိတ်နဲ့ လွှတ်ချလိုက်မိပြီး ကိုင်ထားတဲ့ဓားက ကြမ်းပြင်ပေါ် ဖြောင်းခနဲ ကျသွားတယ်။

"မင်း သွားလို့ရပြီ" ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျနေတဲ့ ဓားကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဟိုကောင်လေးက ဂရုမစိုက်တဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

လင်းထောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ငုံ့ထားတယ်။

ခဏလောက် ငြိမ်သက်နေပြီးမှ လင်းထောင် လှည့်ထွက်သွားတယ်။

လင်းထောင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လျှောက်လာတာကို ကြည့်ပြီး လင်းထျန်နဲ့ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက် ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေကြတယ်။

"သွားကြစို့" လင်းထောင်က သူ့အခန်းဖော်သုံးယောက်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာနဲ့ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"အမှိုက်ကောင် ဒီလောက် အရည်အချင်းနဲ့များ ကလပ်ဥက္ကဋ္ဌကို လာစိန်ခေါ်ချင်နေတယ်"

"ဟုတ်တယ် ဖားပြုတ်က ဟင်္သာကိုမှန်းနေတာ"

"..." သူတို့ထွက်လာတုန်း အနောက်ကနေ လှောင်ပြောင်သံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။

"သောက်ကျိုးနည်း မင်းတို့ ဘာပြောလိုက်တာလဲ" ဒီအသံတွေကို ကြားတော့ ဖုန်းကျားပေါင် ဒေါသထွက်သွားပြီး အဲဒီလူတွေဘက် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"လာပါကွာ တော်ပါတော့" လင်းထောင်က ဖုန်းကျားပေါင်ကို ဆွဲပြီး ခေါ်သွားတယ်။

ဒါကိုမြင်တော့ လင်းထျန် ဘာမှမပြောတတ်တော့ဘဲ လိုက်သွားလိုက်တယ်။

အဆောင်ပြန်ရောက်တော့ လင်းထောင် စိတ်ဓာတ်ကျနေတုန်းပဲ။ လင်းထောင်ရဲ့ ပုံစံကို မြင်တော့ လင်းထျန်နဲ့ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်က နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သိပ်မထိရောက်ပါဘူး။

ခဏလောက် စကားပြောပြီးနောက် မိုးချုပ်သွားတာနဲ့ မီးပိတ်ပြီး အိပ်လိုက်ကြတယ်။

နောက်တစ်နေ့မနက် လင်းထျန် အိပ်ရာထတော့ လင်းထောင်ရဲ့ ကုတင် လွတ်နေတာကို အံ့သြစွာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ စောင်တွေက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ထားတုန်းပဲ မနေ့ညက လင်းထောင် အိပ်ရာမဝင်ခဲ့ဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။

"အမ်..." ဒါကိုမြင်တော့ လင်းထျန် ကြောင်သွားတယ်။ မနေ့ညက မအိပ်ခင် လင်းထောင် အိပ်မပျော်ဘူးဆိုတာ သူ သတိရလိုက်တယ်။ တညလုံး တကယ် မအိပ်ခဲ့တာများလား။

ခဏလောက် ကြောင်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှာ တခြားဘယ်သူမှ မရှိတာကို လင်းထျန် သတိထားမိလိုက်တယ်။

ဒါနဲ့ လင်းထျန်က အခန်းဖော်နှစ်ယောက်ကို နှိုးလိုက်တယ်။

လိုက်ရှာကြည့်ပြီးနောက် လင်းထောင်ဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်ပေမယ့် ဖုန်းက အခန်းထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာမို့ ဘယ်သူမှ မကိုင်ဘူး။

အကြာကြီး ရှာပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာ ကော့ရုံက လင်းထောင်ကို ခေါင်မိုးထပ်မှာ တွေ့လိုက်တယ်။

လင်းထျန် ခေါင်မိုးထပ် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ လင်းထောင်က တစ်ယောက်တည်း ထိုင်သောက်နေတုန်းပဲ ဘေးမှာ ဘီယာပုလင်းခွံ လေးငါးလုံးလောက် ရှိနေတယ်။

လင်းထောင်ရဲ့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ပုံစံကို မြင်တော့ လင်းထျန် ခဏလောက် ပြောစရာစကားမဲ့သွားတယ်။ သူ လျှောက်သွားပြီး "ဟေး တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အရေးကြီးလို့လား။ မိန်းမတစ်ယောက်တည်းပါကွာ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"မင်း နားမလည်ပါဘူး။ သူ့ကို စမြင်ကတည်းက ငါ့စိတ်ထဲမှာ စွဲနေတာ" လင်းထောင်က လင်းထျန်ကို မော့ကြည့်ပြီး ဘီယာတစ်ငုံ မော့သောက်လိုက်တယ်။

လင်းထျန်က သူ့လက်ထဲက ပုလင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး "မင်း ဆက်သောက်နေရင် သေလိမ့်မယ်။ မစောင့်နိုင်ဘူးလား။ မင်း သူ့ကိုနိုင်တဲ့နေ့ကျရင် အခွင့်အရေးပေးမယ်လို့ သူ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား" လို့ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်တယ်။

"အဲဒီနေ့ ရောက်လာတဲ့အထိ ငါ အသက်ရှင်ပါ့မလား မသိဘူး" လင်းထောင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်တယ်။

လင်းထျန် လင်းထောင်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ လေးလေးနက်နက် ကြည့်ပြီး "မင်း သူ့ကို တကယ် အဲဒီလောက် ကြိုက်တာလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"မဆိုင်တာ မမေးနဲ့ကွာ" လင်းထောင်က လင်းထျန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။

"သေချာလို့လား" လင်းထျန် ထပ်မေးလိုက်တယ်။

"..." လင်းထောင် ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ မျက်နှာလွှဲသွားတယ်။ လင်းထျန်ရဲ့ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ မေးခွန်းကို မဖြေချင်တော့ဘူး။

"ကောင်းပြီ" လင်းထျန်က လင်းထောင်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး "မင်း အဲဒီလောက် လေးနက်နေမှတော့ ငါ ကူညီပေးမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"မင်းလား။ ထားလိုက်ပါတော့ကွာ" လင်းထောင် လင်းထျန်ကို မော့ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

"ဟင်... မင်း ငါ့ကို မယုံသေးဘူးလား" လင်းထျန် ရယ်မောလိုက်တယ်။

လင်းထောင်က လင်းထျန်ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး လင်းထျန်လက်ထဲက ပုလင်းကို ပြန်ဆွဲယူကာ နောက်တစ်ငုံ မော့သောက်လိုက်တယ်။ သူ့ပုံစံကြည့်ရတာ လင်းထျန်ကို လုံးဝ မယုံတဲ့ပုံပါပဲ။

ပြောစရာစကားမဲ့သွားပြီး လင်းထျန် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ ဘေးနားက ကော့ရုံနဲ့ ဖုန်းကျားပေါင်ကို ကြည့်ပြီး "မင်းတို့နှစ်ယောက် ကြည့်လုပ်လိုက်ကြတော့။ ငါ သွားစရာရှိလို့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ပြောပြီးတာနဲ့ လင်းထျန် လှည့်ထွက်သွားတယ်။

"ဒါက..." လင်းထျန် ဒီတိုင်းထွက်သွားတာမြင်တော့ ကော့ရုံတို့ ကြောင်သွားကြတယ်။ ဒီတိုင်းကြီး ထွက်သွားတာလား။

ကူညီမယ်ဆိုတာ ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ဟူး!

ခေါင်မိုးထပ်ကနေ ဆင်းလာပြီးနောက် လင်းထျန် အဆောင်ပြန်လာခဲ့တယ်။

အဆောင်ပြန်ရောက်တော့ လင်းထျန် ထိုင်ခုံမှာထိုင်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲ ဝင်ရောက်သွားတယ်။

အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲ ရောက်တာနဲ့ လင်းထျန်က စွမ်းရည်မီနူးကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်တယ်။

လင်းထျန်ရဲ့ အကြည့်က စွမ်းရည်စာရင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး တစ်ခုဆီမှာ ရပ်တန့်သွားတယ် - "လွှဲပြောင်းခြင်း - မိမိရဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခုကို တခြားသူဆီ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ခြင်း။ (သက်တမ်း တစ်လ)။ လဲလှယ်ရန် စွမ်းရည်အမှတ် တစ်မှတ် လိုအပ်သည်"

"သင်ပေးမယ်။ ဒါပဲ" ဒီစွမ်းရည်ကို မြင်တော့ လင်းထျန် မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားတယ်။

လင်းထျန် ဒီစွမ်းရည်ကို သုံးပြီး လင်းထောင်ကို ကူညီဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။

ဒီတစ်ခါ လင်းထျန် ဝင်ပါလို့မရဘဲ လင်းထောင်ကိုယ်တိုင် လုပ်မှရမှာမို့ လင်းထျန်က ဓားသိုင်းကို ကိုယ်တိုင် အရင်သင်ယူပြီးမှ လင်းထောင်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ စီစဉ်လိုက်တာပါ။

လင်းထောင်ကို စွမ်းရည်လွှဲပြောင်းပေးမှာ မဟုတ်ဘဲ ဓားသိုင်းအတွေ့အကြုံကို လွှဲပြောင်းပေးမှာပါ!

စွမ်းရည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းထျန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တယ်။

မျက်လုံးဖွင့်ပြီးတာနဲ့ လင်းထျန် ဗီရိုထဲက လက်ပ်တော့ကို ထုတ်ပြီး ဖွင့်ကာ Baidu မှာ "ဓားသိုင်း" ဆိုတဲ့ စာလုံးနှစ်လုံး ရိုက်ရှာလိုက်တယ်။

ရှာလိုက်တာနဲ့ လင့်ခ်တွေ အများကြီး ပေါ်လာတယ်။

လင်းထျန် စတင် လေ့လာတော့တယ်။

လင်းထျန် လေ့လာနေရင်း အချိန်တွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ မနက်ပိုင်း ကုန်ဆုံးသွားတယ်။ နေ့လည်စာစားပြီး ဆက်လေ့လာတယ်။

နာရီအနည်းငယ်ကြာတော့ လင်းထျန် ကွန်ပျူတာက အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နေ့လည် ၂ နာရီထိုးနေပြီ။

"ရလောက်ပြီ" ခေါင်းညိတ်ပြီး လင်းထျန် လက်ပ်တော့ကို ပိတ်လိုက်တယ်။

မနက်ခင်းတစ်ခုလုံး လေ့လာပြီးနောက် လင်းထျန်က ဓားသိုင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သီအိုရီဗဟုသုတတွေကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီ။ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ်။

ဒါကိုတွေးပြီး လင်းထျန် မတ်တပ်ရပ်ကာ အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။ တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်တယ်။ အခုချိန် အဆောင်မှာ လင်းထျန်ကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဖုန်းကျားပေါင်တို့က လင်းထောင်နဲ့အတူ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ဖို့ ထွက်သွားကြပြီ။

လင်းထောင်က အခုထိ လက်မလျှော့သေးဘူး။ ပိုကျွမ်းကျင်လာတဲ့အခါ သွားစိန်ခေါ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ။

အခန်းတံခါးသော့ခတ်ပြီးနောက် လင်းထျန် စာကြည့်တိုက်ဘေးက သစ်တောအုပ်ဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

ဝူအန်းတက္ကသိုလ် စာကြည့်တိုက်ဘေးမှာ သစ်တောအုပ်ကြီးတစ်ခုရှိပြီး အဲဒီနေရာက အရမ်းတိတ်ဆိတ်တယ်။

ဆယ်မိနစ်ကြာတော့ လင်းထျန် သစ်တောအုပ်ထဲ ရောက်နေပြီ။

လင်းထျန် မြေကြီးပေါ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်မီတာလောက်ရှည်ကာ လက်မလောက်တုတ်တဲ့ သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။

သစ်ကိုင်းကို လက်ထဲမှာကိုင်ပြီး လင်းထျန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်တယ်။

စဉ်းစားခြင်း!

အဲဒီအချိန်မှာ လင်းထျန်ရဲ့ စိတ်က သူမြင်ခဲ့တဲ့ ဓားသိုင်းအချက်အလက်တွေကို လျင်မြန်စွာ စီမံခန့်ခွဲနေတယ်။

ထူးခြားတဲ့ သင်ယူနိုင်စွမ်းနဲ့အတူ လင်းထျန်က ခေါင်းထဲက အချက်အလက်တွေကို အမြန်ကြေညက်အောင် လုပ်နေတာပါ။

အကြာကြီး ငြိမ်သက်နေပြီးမှ လင်းထျန် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်!

သူက လက်ကို ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ထိုးစိုက်လိုက်တယ်!

ဝှစ်!

လင်းထျန်ရဲ့ လက်တွေက လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေတယ်!

အစပိုင်းမှာ လင်းထျန်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ရှုပ်ထွေးပြီး ကိုးရိုးကားရားနိုင်ပေမယ့် လုပ်လေ လုပ်လေ ပိုမြန်ဆန်လာပြီး သွက်လက်လာတယ်။

လေ့ကျင့်နေရင်းနဲ့ လင်းထျန်က ခေါင်းထဲက ဓားသိုင်းအချက်အလက်တွေကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူနားလည်လာတယ်။

လင်းထျန် တစ်နာရီတိတိ ဓားကစားလိုက်တယ်!

တစ်နာရီကြာတော့ လင်းထျန် ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး အလုပ်ပြီးဆုံးသွားတယ်။

လင်းထျန်က အခု ဓားသိုင်းဗဟုသုတတွေ အားလုံးကို လုံးဝ စုပ်ယူပြီးသွားပြီ။

လက်ထဲက သစ်ကိုင်းကို ကိုင်ထားရင်း လင်းထျန် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်တယ် - "အခုဆို ငါ စုမိုမိုကို နိုင်လောက်ပြီ။ ဒီစွမ်းရည်ကို လင်းထောင်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရင် သူလည်း အဆင်ပြေလောက်တယ်။ အခုပဲ သွားသင်ပေးလိုက်ရမလား"

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းထျန် စောင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ဓားသိုင်းဗဟုသုတတွေကို ပေါင်းစပ်လိုက်တာနဲ့ လင်းထျန်မှာ ဓားသိုင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကြံဉာဏ်တွေ ရလာတယ်။

ကန်ဒိုနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်နားလည်မှုကိုလည်း ရရှိလိုက်ပြီ!

လင်းထျန်က ကိုယ်ပိုင် ဓားသိုင်းကွက် တစ်ခု တီထွင်ဖို့ စီစဉ်လိုက်တယ်။

အဲဒါက အမိုက်စား ဓားသိုင်းပဲ!

လင်းထျန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာ စဉ်းစားတွေးတောပြီး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေတယ်...

လင်းထျန် အဲဒီမှာ တစ်နာရီလောက် ရပ်နေလိုက်တယ်။ တစ်နာရီကြာတော့ လင်းထျန် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့လက် တုန်ခါသွားတယ်!

ဝှစ်!

လင်းထျန်လက်ထဲက သစ်ကိုင်းက ရုတ်တရက် ထိုးထွက်သွားတယ်!

ဖျောင်း!

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ လင်းထျန်ရှေ့က ပေါင်လုံးလောက်ရှိတဲ့ သစ်ပင်ပင်စည်မှာ အပေါက်ဝိုင်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်!

စိုက်ဝင်သွားပြီ!

လင်းထျန်က လက်ထဲက သစ်ကိုင်းကို သစ်ပင်ပင်စည်ထဲ တည့်တည့် ထိုးစိုက်လိုက်တာပါ။

ဒါကိုမြင်တော့ လင်းထျန် အရမ်း ကျေနပ်သွားတယ်။

လင်းထျန် ခုနက အရမ်းမြန်ပေမယ့် အားအများကြီး မသုံးခဲ့ပါဘူး။ သူသုံးလိုက်တဲ့အားက သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားအတိုင်းအတာ အတွင်းမှာပဲ ရှိပါတယ်။

ဆိုလိုတာက သာမန်လူတစ်ယောက်သာ လင်းထျန်လို ဓားသိုင်းတတ်ရင် လက်မလောက်ရှိတဲ့ သစ်ကိုင်းကို သစ်ပင်ပင်စည်ထဲ ထိုးစိုက်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ! ပြီးတော့ သစ်ကိုင်း ကျိုးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး!

ဒါက ခွန်အားသုံးတဲ့ နည်းစနစ်ပဲ။

အဲဒီ ခဏတာ ထိုးစိုက်မှုမှာ လင်းထျန်က ကိုယ်နေဟန်ထား ကြွက်သားတွေရဲ့ မသိမသာ တုန်ခါမှုတွေကို အသုံးချခဲ့ပြီး လေတိုးအားကိုတောင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့တယ်!

ဒီအချက်တွေအားလုံး ပေါင်းစပ်လိုက်တာကြောင့် လင်းထျန်က အားနည်းနည်းလေးနဲ့ ဒီလိုအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိခဲ့တာပါ။

ဒါက လင်းထျန် တစ်နာရီအတွင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ ဓားသိုင်းကွက်ပဲ!

ဒါက လင်းထျန်ရဲ့ ဓားသိုင်းအနှစ်သာရနဲ့ အကျဉ်းချုပ်ပဲ - ထိုးစိုက်ခြင်း!

ဒါက ရိုးရိုးထိုးစိုက်တာ မဟုတ်ဘဲ သိုင်းဝတ္ထုတွေထဲက ဓားဆွဲထုတ်တဲ့ နည်းစနစ်လိုမျိုးပဲ!

တစ်ကွက်တည်းဆိုပေမယ့် ဒါက သိုင်းကွက်တွေရဲ့ အနှစ်သာရပဲ!

ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ရိုးရှင်းအောင် လုပ်လိုက်တာ!

သစ်ကိုင်းကို ကိုင်ပြီး လင်းထျန် သစ်ပင်ပင်စည်ကနေ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။

လင်းထျန် သစ်ကိုင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်ပင်စည်က အပေါက်ဝိုင်းလေးကို ကြည့်လိုက်တော့ သုံးလေးစင်တီမီတာလောက် နက်တာ တွေ့ရတယ်။

"ကဲ... အခု ဒီစွမ်းရည်ကို လင်းထောင်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးလို့ ရပြီ။ 'ဆူး' နဲ့ဆိုရင် မင်း ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သွားမှာပါ" လင်းထျန် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"ဝီ..." အဲဒီအချိန်မှာ ယင်ကောင်တစ်ကောင် လင်းထျန်ဘေးနား ပျံဝဲနေတယ်။

လင်းထျန် ယင်ကောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးအနည်းငယ်မှေးကာ လက်တုန်ခါသွားတယ်!

ထိုးလိုက်တယ်!

ဖျောင်း!

ယင်ကောင် ချက်ချင်း နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတယ်!

လင်းထျန်က နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတဲ့ ယင်ကောင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ ထွက်လာခဲ့တယ်။

သူ လင်းထောင်ကို သွားရှာတော့မယ်။