"ထပ်စမ်းမယ်" စုမိုမို စဉ်းစားနေတုန်း စင်ပေါ်က ဝမ်ပေါင် ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။

သူ လက်မခံနိုင်ဘူး!

ဒီလိုရှုံးနိမ့်သွားတာကို သူ လက်မခံနိုင်ဘူး!

ဒါက မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာလို့ သူထင်တယ်! မနေ့ကမှ အသုံးမကျတဲ့ကောင်လို့ သူသတ်မှတ်ထားတဲ့ လင်းထောင်က ဒီနေ့ကျမှ သူ့ကို ပြန်မတိုက်နိုင်အောင် အနိုင်ယူသွားတယ်ဆိုတာ သူ လုံးဝ မယုံနိုင်ဘူး။

အော်ဟစ်ပြီး ဝမ်ပေါင် ခါးကုန်းကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ဓားကိုကောက်ယူပြီး လင်းထောင်ကို ချိန်လိုက်တယ်။

လင်းထောင် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပေမယ့် မငြင်းပါဘူး။

တကယ်တော့ လင်းထောင် ကိုယ်တိုင်လည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေတာပါ။ လင်းထျန်နဲ့ ပတ်သက်နေမယ်လို့ သံသယရှိပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်လည်း စမ်းသပ်ချင်နေသေးတာမို့ ဝမ်ပေါင်ရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်တာပါ။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ဝမ်ပေါင် မျက်လုံးအနည်းငယ်မှေးကာ လင်းထောင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး အသင့်ပြင်လိုက်တယ်။

ပရိသတ်တွေကလည်း မျက်လုံးပြူးပြီး အသက်အောင့်ကာ ကြည့်နေကြတယ်။ ခုနက ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သူတို့ သိချင်ကြသလို လင်းထောင်ရဲ့ ဓားချက်က တိုက်ဆိုင်မှု ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကိုလည်း သိချင်နေကြတယ်။

လင်းထောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဝမ်ပေါင် ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ရှူထုတ်လိုက်တယ် ပြီးတော့ အော်ဟစ်ပြီး လင်းထောင်ဆီ ဓားနဲ့ ထိုးစိုက်လိုက်တယ်!

ဝှစ်!

အမ်...

ဝမ်ပေါင် သူ့လည်ပင်းနား ရောက်နေတဲ့ ဓားကို ကြောင်ကြည့်နေမိတယ် သူ မလှုပ်ရဲတော့ဘူး။

အဲဒီအချိန်မှာ သူ ဓားနဲ့တောင် မထိုးရသေးဘူးလေ။

ဝမ်ပေါင် ဓားရွယ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ လင်းထောင်က ဝှစ်ခနဲ ဓားဆွဲထုတ်လိုက်တာပါ။

အလင်းဖြူတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ဝမ်ပေါင် သတိဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ လင်းထောင်ရဲ့ ဓားက သူ့လည်ပင်းနား ရောက်နေပြီ!

မြန်တယ်!

အရမ်း မြန်လွန်းတယ်!

ယုံနိုင်စရာမရှိအောင် မြန်တယ်!

ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပရိသတ်တွေဆီက တီးတိုးဆွေးနွေးသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"ဟေး ခုနက မြင်လိုက်လား"

"မမြင်လိုက်ဘူး အလင်းဖြူတန်းတစ်ခု ဖြတ်သွားတာပဲ မြင်လိုက်တယ်။ အရမ်းမြန်တယ်"

"ယုံနိုင်စရာ မရှိဘူးကွာ"

...

အောက်ဘက်ကနေ ဆွေးနွေးသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

လင်းထောင်ရဲ့ လျှပ်စီးလိုမြန်တဲ့ ဓားချက်ကို မြင်တော့ စုမိုမိုရဲ့ လှပတဲ့ မျက်ဝန်းတွေ အရောင်တောက်သွားပြီး စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ဝင်လာတယ်။ ဒီဓားချက်က လင်းထောင် လုပ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလေ။ တစ်ရက်တည်းနဲ့ ဒီလောက် တိုးတက်လာနိုင်လို့လား။

လည်ပင်းနားရောက်နေတဲ့ ဓားကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ဝမ်ပေါင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတယ်။ ခဏလောက် ကြောင်နေပြီးမှ "ထပ်စမ်းမယ်" လို့ အော်ပြောလိုက်တယ်။

"တော်ပြီ" အဲဒီအချိန်မှာ စုမိုမို လျှောက်လာတယ်။

စင်ရှေ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး စုမိုမို လင်းထောင်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ပြီး "ငါ နင့်စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံတယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

တစ်ကြိမ်ဆိုရင် မတော်တဆ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် နှစ်ကြိမ်ဆိုရင်တော့ မတော်တဆ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး!

လင်းထောင် ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သူ အရမ်းသိချင်နေပြီ!

"မိုမို" ဝမ်ပေါင် မကျေမနပ်နဲ့ လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး စုမိုမို ဝမ်ပေါင်ကို တားလိုက်တယ်။ ဓားကိုကိုင်ပြီး လင်းထောင်ကို ဦးညွှတ်ကာ လေးလေးနက်နက် ကြည့်ပြီး "စုမိုမိုပါ ပညာပြသပေးပါဦး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"အမ်..." ခဏလောက် ကြောင်အသွားပြီးနောက် လင်းထောင်လည်း စုမိုမိုလိုပဲ ပြန်ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။

ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် စုမိုမို ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။

ဝှစ်!

အလင်းဖြူတန်း တစ်ချက်!

စုမိုမို ခဏကြောင်သွားပြီး သူ့ညာလက်ကောက်ဝတ်နား ရောက်နေတဲ့ ဓားကို ငုံ့ကြည့်ကာ မှင်သက်သွားတယ်။

စုမိုမို ဓားဆွဲထုတ်ဖို့ လုပ်တုန်းမှာပဲ အလင်းဖြူတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး လင်းထောင်ရဲ့ ဓားက သူ့လက်ကောက်ဝတ်နား ရောက်နှင့်နေပြီ။

မြန်တယ်!

အရမ်း မြန်လွန်းတယ်!

ပြီးတော့ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်း အရမ်းကောင်းတယ်!

စုမိုမို ခေါင်းအနည်းငယ်မော့ပြီး လင်းထောင်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ လင်းထောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။

ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သူ လုံးဝ နားမလည်ဘူး။ ခုနက စုမိုမို ဓားဆွဲထုတ်ဖို့ လုပ်တုန်းမှာပဲ လင်းထောင်က သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်ပြီး တားဆီးချင်စိတ် ပေါ်လာတာ။

အဲဒီအတွေး ဝင်လာတာနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အလိုလို လှုပ်ရှားပြီးသား ဖြစ်သွားတယ်။

လင်းထောင် ခံစားရတာက ဒါက ဗီဇစိတ်လိုပဲ သူ့စိတ်ကူးထက် ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမြန်နေသလိုပဲ။

စုမိုမိုက သူ့လက်ကောက်ဝတ်နား ရောက်နေတဲ့ ဓားကို ကြောင်ငေးကြည့်နေတယ်။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး လင်းထောင်ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ကာ "နောက်တစ်ကြိမ်လောက် စမ်းကြည့်လို့ရမလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

လင်းထောင် ခဏလောက် တွေဝေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအကြိမ်လည်း အတူတူပါပဲ။ စုမိုမို လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ လင်းထောင်က ဓားနဲ့ အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။

ဒါကိုမြင်တော့ စုမိုမို ဝန်ခံလိုက်ရတယ်။ လင်းထောင်ရဲ့ ဓားချက်ကို သူ တကယ် မယှဉ်နိုင်ဘူး!

ယုံနိုင်စရာ မရှိဘူး!

ယုံနိုင်စရာမရှိလောက်အောင် အစွမ်းထက်တယ်!

တစ်ရက်တည်းနဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အစွမ်းထက်လာရတာလဲ။

ဓားသိုင်းရူးသွပ်သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ စုမိုမို ဒီမေးခွန်းကို စဉ်းစားလာတယ်။

ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသလို စုမိုမို လင်းထောင်ကို မော့ကြည့်ပြီး "နင့်ရဲ့ လိုက်ပိုးမှုကို ငါလက်ခံပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အဆင်ပြေမပြေ ဆိုတာကတော့ အချိန်ယူပြီး လေ့လာရဦးမှာပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

လင်းထောင် ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သိရဖို့အတွက် လင်းထောင်နဲ့ ကိုယ်တိုင် ထိတွေ့ဆက်ဆံကြည့်ဖို့ စုမိုမို ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ!

ဒါကြားတော့ တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြန်တယ်။ အားလုံးက လင်းထောင်ကို အားကျတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။ ဓားသိုင်းကလပ်မှာ အများစုက ယောကျ်ားလေးတွေဖြစ်ပြီး သူတို့အများစုက စုမိုမိုကြောင့် လာကြတာလေ။

ဒါပေမဲ့ အခု စုမိုမိုက ဒီပုကွကွကောင်ကို အခွင့်အရေး ပေးလိုက်တယ်တဲ့လား။

မကျေနပ်ဘူး!

သူတို့ အရမ်း မကျေနပ်ကြဘူး!

"မိုမို"

စုမိုမိုစကားကြားတော့ ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ ဝမ်ပေါင် လန့်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စုမိုမို လှည့်မကြည့်ပါဘူး။

စုမိုမိုစကားကြားတော့ လင်းထောင် ခဏကြောင်သွားပြီးမှ မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းသာရိပ်တွေ ယှက်သန်းလာတယ်။

ခဏလောက် ဝမ်းသာပြီးနောက် လင်းထောင် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး နောက်လှည့်ကာ လင်းထျန်ဆီ အမြန်ပြေးသွားတယ်။

လင်းထျန်အနားရောက်တော့ လင်းထောင်က သူ့ကို အမြန်တားပြီး အပြင်ဘက်ကို ဆွဲခေါ်ကာ "ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ" လို့ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လင်းထျန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်တယ်။

"ငါ... ငါ့ကိုယ်ငါ တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရတယ်။ အရင်က ဒီလောက် မစွမ်းပါဘူး" လင်းထောင်က လင်းထျန်ကို သံသယနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒါတွေအားလုံး လင်းထျန်လက်ချက်လို့ သူ သံသယဝင်နေတာ။

လင်းထျန် လင်းထောင်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ "ညီအစ်ကိုရေ ငါကူညီနိုင်တာ ဒီလောက်ပါပဲ။ မှတ်ထားနော် မင်း ဒီနည်းစနစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ တစ်လပဲ အချိန်ရမယ်။ ဒီတစ်လအတွင်း အကောင်းဆုံး အသုံးချပြီး စုမိုမိုကို ရအောင်ယူ။ ပြီးတော့ ဒီတစ်လအတွင်း သေချာလေ့လာပြီး ခံစားမှုကို မှတ်သားထား။ မဟုတ်ရင် တစ်လပြည့်လို့ ဟန်ဆောင်တာ ပေါ်သွားရင် မကောင်းဘူးနော်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"တစ်လ ဟုတ်လား။ အမ်..." လင်းထောင် လင်းထျန်ကို ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။

လင်းထျန် လင်းထောင်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အပြင်ထွက်လာကြတဲ့ ကော့ရုံနဲ့ ဖုန်းကျားပေါင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး "သွားကြစို့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ပြောပြီးတာနဲ့ လင်းထျန် ရှေ့က ဦးဆောင်ထွက်သွားတယ်။

ခဏလောက် ကြောင်ပြီးနောက် ကော့ရုံနဲ့ ဖုန်းကျားပေါင်တို့ လင်းထျန်နောက်ကို အမြန်လိုက်သွားကြတယ်။ အနားရောက်တာနဲ့ ကော့ရုံက နောက်လှည့်ပြီး ကြောင်ရပ်နေတဲ့ လင်းထောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "သူ့ကိုရော" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ သူ ကောင်မလေး ပိုးနေတာကို မင်းက သွားတားမလို့လား" လင်းထျန် မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။

"နေပါဦး လင်းထျန် မင်း တကယ် လုပ်လိုက်တာလား"

"ဘာကိုလဲ"

"လင်းထောင် အဲဒီလောက် စွမ်းသွားအောင် လုပ်လိုက်တာလေ"

"ဘုရားသခင်က ပြောတယ် ထုတ်ပြောလို့ မရဘူးတဲ့" လင်းထျန် တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်တယ်။

"ဒါဆို... ငါ့ကိုရော သိုင်းဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးလို့ ရမလား။ ငါက တောင်းဆိုမှု မမြင့်ပါဘူး ခေါင်မိုးပေါ်ပျံတက်ပြီး နံရံပေါ်လမ်းလျှောက်နိုင်ရင် ရပြီ" ကော့ရုံက ရယ်မောပြီး အနားတိုးလာတယ်။

လင်းထျန်က ကော့ရုံရဲ့ အဆီတွေနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "မင်း အဆီတွေ အရင်ကျအောင် လုပ်လိုက်ပါဦး။ နံရံပေါ် လမ်းလျှောက်မယ်တဲ့။ ဟွန့်" လို့ လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။

"ဟေး စိတ်ဓာတ်မကျအောင် လုပ်ပါနဲ့ကွာ" ကော့ရုံက မကျေနပ်တဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောတယ်။

လင်းထျန် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားတယ်။

...

နောက်သုံးရက်က တော်တော်လေး အေးချမ်းတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်အတွင်း လင်းထျန် မစ်ရှင်အသစ် ဘာမှမရခဲ့ဘူး။ အတန်းတက်တာအပြင် ဘူမုန်ထင်နဲ့ ရံဖန်ရံခါ လျှောက်လည်တာပဲ ရှိတယ်။ လင်းထောင်ကတော့ ဒီရက်ပိုင်း အရိပ်တောင် မတွေ့ရသလောက်ပဲ မိုးလင်းထွက် မိုးချုပ်မှ ပြန်ရောက်လာတတ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာပေါ်က ချိုမြိန်တဲ့ အပြုံးကို ကြည့်ရင် အဆင်ပြေနေတယ်ဆိုတာ လင်းထျန် ခန့်မှန်းမိတယ်။

ဒါပေမဲ့ လင်းထျန်က အခြေအနေကို မေးကြည့်တော့ သူက မပြောဘူး။

ခဏခဏ မေးပြီးနောက် လင်းထျန် စိတ်ပျက်ပြီး ဆက်မမေးတော့ဘူး။

အဲဒီနေ့ ညနေ အတန်းဆင်းတော့ "တိုင်းရင်းဆေးပညာ အခြေခံ" စာအုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း လင်းထျန် ဖုန်းထုတ်လိုက်တယ်။

ဖုန်းစာအုပ်ဖွင့်ပြီး ဘူမုန်ထင်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။

"ဟဲလို မုန်ထင်။ ဘာလုပ်နေလဲ။ ကိုယ် အတန်းဆင်းပြီ"

"အတန်းဆင်းပြီလား။ မြန်လှချည်လား" ဖုန်းထဲကနေ ဘူမုန်ထင်ရဲ့ အံ့သြသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ နောက်ခံမှာ ဆူညံသံတချို့ ပါနေတယ်။

"ဒီနေ့ နှစ်ချိန်ပဲ ရှိတာလေ" ဖုန်းထဲက ဆူညံသံတွေကို ကြားတော့ လင်းထျန်က "မင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဆူညံနေတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"ဪ... ဘတ်စကက်ဘောပွဲ ကြည့်နေတာ။ ငါတို့ဌာနနဲ့ ကွန်ပျူတာသိပ္ပံဌာနတို့ ကန်နေကြတာလေ"

"ဘတ်စကက်ဘောပွဲလား။ ဘာစိတ်ဝင်စားစရာ ရှိလို့လဲ" လင်းထျန် မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။

"ကြည့်လို့ကောင်းပါတယ်။ နင်မလာရင် ပိုကောင်းမယ်" ဘူမုန်ထင်ရဲ့ ချိုသာတဲ့ ရယ်သံလေး ဖုန်းထဲက ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"ထားလိုက်ပါတော့ ပျင်းစရာကြီး။ ကိုယ် ဘတ်စကက်ဘော မကစားတာ ကြာပြီ စိန်ခေါ်မှု မရှိပါဘူး။ နေပါဦး မင်း အခု ဘယ်ကွင်းမှာလဲ။ ကိုယ် လာရှာမယ်"

"ကြည့်လိုက်ဦးမယ် ဪ... ကွင်းနံပါတ် ၂၀"

"အေး အခု လာခဲ့မယ်" အခြေခံလေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ်ကို ကိုင်ပြီး လင်းထျန် ခေါင်းခါကာ ဘတ်စကက်ဘောကွင်းဘက် လျှောက်လာခဲ့တယ်။

အခု လင်းထျန် တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ လင်းထောင်က ကောင်မလေးပိုးဖို့ ထွက်သွားပြီ ကော့ရုံနဲ့ လင်းထျန်က အတန်းထဲမှာ စာလုပ်နေတုန်းပဲ။

ဆယ်မိနစ်ကျော်လောက်ကြာတော့ လင်းထျန် ကွင်းနံပါတ် ၂၀ ကို ရောက်လာတယ်။

လင်းထျန် ကွင်းထဲ ဝေ့ကြည့်လိုက်တော့ ပွဲက ကစားနေတုန်းပဲ ဒါပေမဲ့ ပြီးခါနီးနေလောက်ပြီ။

ကွင်းဘေးပတ်လည်မှာ လူအုပ်ကြီး စုဝေးနေပြီး အားပေးသံတွေ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်နေတယ်။

လင်းထျန်ရဲ့ အကြည့်က ပွဲကြည့်ပရိသတ်တွေကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ မလှမ်းမကမ်းမှာရှိတဲ့ ဘူမုန်ထင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဘူမုန်ထင်က ပွဲကို အာရုံစိုက် ကြည့်နေပြီး တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေပုံရတယ်။ တခါတလေ မျက်နှာပေါ်မှာ တင်းမာမှု အရိပ်အယောင်တွေတောင် ပေါ်လာသေးတယ်။

လင်းထျန် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် အနားမသွားသေးဘူး။ အဲဒီအစား မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပွဲကို ခဏလောက် ကြည့်နေလိုက်တယ်။

အသင်းနှစ်သင်းထဲက ကစားသမားတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းရည်က တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တာကို လင်းထျန် သတိထားမိလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ခုန်နိုင်စွမ်း ပစ်ချက် ဘောလုံးဆွဲတာတွေက အကုန် ကောင်းမွန်တယ်။

တချိန်တည်းမှာပဲ အဲဒီလူက တော်တော်လေး ရုပ်ဖြောင့်တဲ့ ကောင်ချောလေးတစ်ယောက်ဆိုတာ လင်းထျန် သတိထားမိလိုက်တယ်။

အဲဒီလူ ဘောလုံးရတိုင်း ဘေးကကြည့်နေတဲ့ ကောင်မလေးတွေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ကြတယ်။

"ဝမ်ပင်! အိုး..."

"ချစ်တယ်ဟေ့"

ရဲရင့်တဲ့ ကောင်မလေးတချို့ဆိုရင် ဝမ်ပင်ကို လှမ်းအော်ပြောကြတယ်။

ဝမ်ပင်က လက်ထဲမှာ ဘတ်စကက်ဘောကို ကိုင်ထားတယ်။ ဘေးက ကောင်မလေးတွေရဲ့ အော်ဟစ်သံကို ကြားတော့ သူ့နှုတ်ခမ်းစွန်းမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေက ဘူမုန်ထင်ဆီ ခိုးခိုးကြည့်နေတယ်။

ဘူမုန်ထင်က ဘတ်စကက်ဘောပွဲကို တင်းမာတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်နေတယ် ဘတ်စကက်ဘော ကြည့်ရတာ သဘောကျမှန်း သိသာတယ်။

ဒါမြင်တော့ ဝမ်ပင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်တယ်။ သူ စွမ်းရည်ပြရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီဆိုတာ သိလိုက်ပြီ!

ဝမ်ပင်က ဘောလုံးကို အမြန်ဆွဲပြေးပြီး ဘယ်ညာယိမ်းကာ နောက်ဆုံး နောက်ခံလူကို ကျော်ဖြတ်လိုက်တယ်။ ဝမ်ပင် ရုတ်တရက် ခုန်တက်လိုက်တယ်!

သူ ဘတ်စကက်ဘောကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ကိုင်ပြီး အားကုန် ရိုက်သွင်းလိုက်တယ်!

ဘုန်း!

ပြင်းထန်တဲ့ အနိမ့်သွင်းချက်!

"ဝါး... မိုက်လိုက်တာ" ဘေးနားက ကောင်မလေးတွေဆီက အော်ဟစ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"ဟူး..." ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ဘူမုန်ထင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဝမ်ပင်က တဖက်အသင်းက ကစားသမားလေ။

ဝမ်ပင်ကို မော့ကြည့်ပြီး ဘူမုန်ထင် "ဒီကောင်က တကယ် တော်တာပဲ" လို့ တွေးလိုက်မိတယ်။

အနိမ့်သွင်းပြီးနောက် ဝမ်ပင်က ဘူမုန်ထင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး သူ့မျက်နှာထားကို အကဲခတ်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘူမုန်ထင် သူ့ကို ကြည့်နေတာ သတိထားမိသွားပြီး သူတို့အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြတယ်။

ဝမ်ပင်က ဘူမုန်ထင်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လှည့်ထွက်သွားတယ်။

ဒါမြင်တော့ ဘူမုန်ထင်ဘေးက အတန်းဖော်ကောင်မလေးက ဘူမုန်ထင်ရဲ့ လက်မောင်းကို ပုတ်ပြီး ရယ်မောကာ "ဘတ်စကက်ဘောမင်းသားလေးက နင့်ကို ကြိုက်နေပုံရတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဘယ်ကသာလဲ" ဘူမုန်ထင် မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်ပါတယ် မမြင်ဘူးလား။ သူ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူးလေ။ ငါ သေချာကြည့်နေတာ သူ နင့်ကို ခိုးကြည့်နေတာ ခဏခဏပဲ" ကောင်မလေးက ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပြောတယ်။

"နင် အမြင်မှားတာ နေမှာပါ" ဘူမုန်ထင် ပြောစရာစကားမဲ့သွားတယ်။ သူ အဲဒီစကားကို အလေးအနက် မထားပါဘူး။

တခြားတစ်ဖက်မှာတော့ လင်းထျန် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်တယ်။ ဝမ်ပင်က ဘူမုန်ထင်ကို စိတ်ဝင်စားနေသလိုပဲလို့ သူလည်း ခံစားမိတယ်။

လင်းထျန် ဝမ်ပင်ကို မကျေနပ်သလို ကြည့်လိုက်တယ်။

သောက်ကျိုးနည်း!

ငါ့မိန်းမကို လာပိုးရဲတယ်ပေါ့။ ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် မသိဘူးလား။

နောက်ထပ် မိနစ်နည်းနည်းလောက် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ဒီကောင်လေး ဘူမုန်ထင်ကို တကယ် စိတ်ဝင်စားနေမှန်း လင်းထျန် သိလိုက်တယ်။ မိနစ်သုံးဆယ်အတွင်း သူ ဘူမုန်ထင်ကို ခုနစ်ခါ ရှစ်ခါထက်မနည်း လှမ်းကြည့်တယ်။

ဒါ့အပြင် ဘူမုန်ထင်ရှေ့မှာ သူ့ဘောလုံးစွမ်းရည်ကို အမြဲ ထုတ်ပြနေတယ်။

လင်းထျန်ကို ပြောစရာစကားမဲ့စေတာကတော့ တဖက်အသင်းက ကစားသမားတွေရဲ့ စွမ်းရည်က အရမ်းညံ့လွန်းတော့ သူ ကြွားချင်တိုင်း ကြွားလို့ရနေတာပါပဲ။

တစ်မိနစ်ကြာတော့ ဒိုင်လူကြီးက ပွဲသိမ်းခရာ မှုတ်လိုက်တယ်။

လင်းထျန် ဝမ်ပင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဘူမုန်ထင်ဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

လင်းထျန် ဘူမုန်ထင်ဆီ လျှောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ဝမ်ပင်လည်း လက်ထဲမှာ ဘတ်စကက်ဘောကို ကိုင်ပြီး ဘူမုန်ထင်ဆီ လျှောက်လာတယ်။

ဘူမုန်ထင်အနားရောက်တော့ ဝမ်ပင် အနည်းငယ် ပြုံးပြီး "အလှလေး ဘတ်စကက်ဘော ကြိုက်လား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"အဆင်ပြေပါတယ်" ဘူမုန်ထင်က ဝမ်ပင်ကို အံ့သြသလို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ဆီ လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူးလေ။

"သင်ပေးရမလား" ဝမ်ပင်က တောက်ပစွာ ပြုံးပြီး လက်ထဲက အနီရောင် ဘတ်စကက်ဘောကို လှည့်ကစားရင်း မေးလိုက်တယ်။

"မလိုပါဘူး ကျေးဇူးပါပဲ" ဘာလို့ လာရှာလဲဆိုတာ နားမလည်ပေမယ့် ဘူမုန်ထင် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

"ရပါတယ် ငါ တော်တော်ကျွမ်းတယ် ငါ အနိမ့်သွင်းတာကိုတောင် ကြည့်လို့ရတယ်" ဝမ်ပင်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်တယ်။

"အနိမ့်သွင်းတာ..." ဘူမုန်ထင် ပြောစရာစကားမဲ့သွားတယ်။

သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဘူမုန်ထင် ခေါင်းခါကာ "ငါ့ရည်းစားက နင့်ထက် အနိမ့်သွင်းတာ ပိုကျွမ်းတယ် ပြီးတော့ သူ့ပုံစံကလည်း ပိုကြည့်ကောင်းတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"မဖြစ်နိုင်တာ။ ဝူအန်းတက္ကသိုလ်မှာ ငါ့ထက် အနိမ့်သွင်းတာ ပိုကောင်းတဲ့လူရှိတယ်လို့ တခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်းက ပထမနှစ် ကျောင်းသူ မဟုတ်လား။ အဲဒီမှာ ရည်းစားရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဝမ်ပင်က မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"မယုံရင်လည်း နေပါ သူရောက်လာရင် တွေ့ရမှာပေါ့" ဝမ်ပင်ရဲ့ အကြောင်းမဲ့ မာန်တက်မှုကို ဘူမုန်ထင် နည်းနည်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတယ်။

"ကောင်းပြီလေ သူရောက်လာရင် ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ မလာဘူးဆိုရင် ဒီအလှလေးကို ထမင်းတစ်နပ်လောက် ဝယ်ကျွေးခွင့် ပြုမလား" ဝမ်ပင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ အပြုံးကို ကြည့်ရင် ဝူအန်းတက္ကသိုလ်မှာ သူ့ထက် အနိမ့်သွင်းတာ ပိုကောင်းတဲ့လူ ရှိတယ်ဆိုတာ သူ လုံးဝ မယုံသလို ဘူမုန်ထင်မှာ ရည်းစားရှိတယ်ဆိုတာကိုလည်း မယုံပါဘူး။

ဘူမုန်ထင်က သူ့ကို တမင် လိမ်နေတယ်လို့ သူ ထင်နေတာ!

"..." ဘူမုန်ထင် ခဏလောက် ပြောစရာစကားမဲ့သွားတယ်။ ဒီကောင်လေး သူ့ကို လိုက်ပိုးချင်နေမှန်း အခုမှ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။

ဒါကိုတွေးပြီး ဘူမုန်ထင် ပိုပြီး ပြောစရာစကားမဲ့သွားတယ်။ တချိန်တည်းမှာပဲ လင်းထျန် ဘာလို့ မရောက်လာသေးတာလဲလို့ တွေးနေမိတယ်။ လင်းထျန် ရောက်လာပြီး သူ့ကို ပညာပေးလိုက်ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ ဆုတောင်းနေမိတယ်။

ဒါမှ သူ ဒီလောက် မာန်တက်မနေတော့မှာ!

ဘူမုန်ထင် ဒီလိုတွေးလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူ့အနောက်မှာ ရောက်နေတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ လင်းထျန် ကြောင်သွားတယ်။

လင်းထျန်ခေါင်းထဲ အီလက်ထရောနစ်အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ် - "မစ်ရှင် - ဘူမုန်ထင်ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး ဝမ်ပင်ကို အမိုက်စား ဘတ်စကက်ဘော စွမ်းရည်နဲ့ ပညာပေးရန်။ မစ်ရှင်ပြီးမြောက်သည့်အတွက် ဆုလာဘ် - စွမ်းရည်အမှတ် တစ်မှတ်"

လင်းထျန် ကြောင်နေတုန်း ဝမ်ပင်ရဲ့ အသံ နားထဲရောက်လာပြန်တယ် - "မင်းရည်းစားက အရပ်ဘယ်လောက်လဲ"

"သူလား။ ၁.၇၅ မီတာလောက် ရှိတယ်"

"၁.၇၅ မီတာလောက်နဲ့ အနိမ့်သွင်းမယ် ဟုတ်လား။ ရယ်စရာ မပြောပါနဲ့ မင်း ငါ့ကို သေချာပေါက် လိမ်နေတာပဲ" ဘူမုန်ထင်ရဲ့ အဖြေကို ကြားတော့ ဘူမုန်ထင် လိမ်ပြောနေတယ်ဆိုတာ ဝမ်ပင် ပိုသေချာသွားတယ်။

၁.၇၅ မီတာနဲ့ အနိမ့်သွင်းမယ်တဲ့လား။ ဂိုးကွင်းကို ထိနိုင်မထိနိုင်ဆိုတာတောင် မသေချာဘူး။

ဒါကြားတော့ လင်းထျန် နားမခံသာတော့ဘူး။ သူ ရှေ့ကို အမြန်တိုးသွားပြီး ဝမ်ပင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ငါက သူ့ရည်းစားပဲ" လို့ ခံစားချက်မပါတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။